Wednesday, 18 December 2019

«Το Παγκάκι της Φιλίας»

Μια πρωτοβουλία για να μην μένει κανένα παιδί μόνο του στο διάλειμμα
Με χαρά είδαμε ότι η πρωτοβουλία «Το Παγκάκι της Φιλίας» που είναι αρκετά διαδεδομένη στο εξωτερικό εφαρμόζεται και σε ελληνικά σχολεία.

Πώς ξεκίνησε το «Παγκάκι της Φιλίας»
 
Όλα άρχισαν όταν η οικογένεια του 10χρονου Christian Back, που κατοικεί στις ΗΠΑ, έπρεπε να μετακομίσει στη Γερμανία. Η μητέρα του Christian του έδειχνε φωτογραφίες σχολείων ώστε να αποφασίσει σε ποιο ήθελε να πάει αφού φύγουν για την Ευρώπη. Του έκανε, λοιπόν, μεγάλη εντύπωση ένα παγκάκι που είδε σε μια φωτογραφία και έγραφε «παγκάκι φιλίας» και αποφάσισε να πάει σε αυτό το σχολείο.
....................
Το «παγκάκι φιλίας» βρίσκεται στο σχολείο και μπορεί να κάθεται εκεί όποιο παιδί νιώθει μόνο του ώστε να ειδοποιεί με αυτόν τον τρόπο τα άλλα παιδιά να παίξουν μαζί του. Ο Christian, που δηλώνει: 
«Δεν μου άρεσε να βλέπω κάποια παιδιά να είναι μόνα τους στο διάλειμμα, ενώ όλοι οι άλλοι παίζουν με τους φίλους τους», τελικά δεν χρειάστηκε να μετακομίσει με την οικογένειά του στη Γερμανία. Όμως, θέλησε να εφαρμόσει την ιδέα αυτή και στο δικό του σχολείο. Έτσι, μαζί με τον διευθυντή του σχολείου, εγκατέστησαν το παγκάκι στο προαύλιο δίνοντας το παράδειγμα σε άλλα, περίπου, 2000 σχολεία των Ηνωμένων Πολιτειών να ακολουθήσουν την εξαιρετική αυτή ιδέα.

Το Παγκάκι της Φιλίας
είναι ένα σημείο συνάντησης για όποιο παιδί νιώθει μόνο και θα ήθελε να γνωρίσει νέους φίλους, για όποιο παιδί θα ήθελε να βοηθήσει έναν συμμαθητή του που δεν έχει φίλους, για όποιο παιδί θέλει να συζητήσει με τον συμμαθητή του και να λύσουν μία διαφωνία, για τους φίλους της Α’ & Ε’ Τάξης που «Πάνε Μαζί», ώστε να μπορούν να μοιράζονται τα νέα τους.

Σε μία περίοδο που ο σχολικός εκφοβισμός, είναι καθημερινό φαινόμενο σε πολλά ελληνικά σχολεία, οι λέξεις 
«Αγαπώ», «Ακούω», «Εμπιστεύομαι», «Μοιράζομαι», «Νιώθω Ασφάλεια», «Ονειρεύομαι», «Σέβομαι», «Συγχωρώ» και «Χαίρομαι», που είναι γραμμένες με στένσιλ πάνω του, αποτελούν τα εχέγγυα για να μην νιώθει κανένας μαθητής μόνος του.

Πόσο όμορφα θα ήταν να υπήρχαν σε κάθε ελληνικό σχολείο πολύχρωμα παγκάκια φιλίας που θα μας υπενθυμίζουν να λέμε ‘‘Ναι’’ στη Φιλία!

infokids
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Παιδική Κακοποίηση... κρατά μια ζωή

Η αντιμετώπιση της μάστιγας της παιδικής κακοποίησης που συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες και στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν καταγγέλλονται, ήταν το αντικείμενο ημερίδας που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο στο Επιμελητήριο Ηρακλείου με τη διοργάνωση της Ακτινολογικής Εταιρείας Κρήτης και την υποστήριξη της Περιφέρειας και σε συνεργασία με το Ακτινολογικό Τμήμα του ΠΑΓΝΗ.
Υπό την αιγίδα του Ιατρικού Συλλόγου Ηρακλείου και της Πανελλήνιας Ακτινολογικής Εταιρείας, στόχος της εκδήλωσης ήταν η διάγνωση και αντιμετώπιση της κοινωνικής αυτής μάστιγας.

Όπως τονίστηκε, για την επίτευξη του στόχου αυτού θεωρείται αναγκαία η συνεργασία όλων των εμπλεκομένων επιστημόνων.

Ο αντιπεριφερειάρχης Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Πολιτικής Λάμπρος Βαμβακάς σε δηλώσεις του επισήμανε: 

«Είναι μια μάστιγα που οι συνέπειες της επηρεάζουν τη μετέπειτα πορεία ενός ανθρώπου, τις σχέσεις τους και την υγεία του (με αγχώδεις διαταραχές, προβλήματα κοινωνικής προσαρμογής, αλλά και άσκηση αντίστοιχης βίας).
Δεν πρέπει να βλέπουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου. Χρειάζεται διαρκής επαγρύπνηση. Η αντιμετώπιση αυτής της μάστιγας θα πρέπει να γίνεται με την άριστη συνεργασία όλων των άμεσων επιστημονικων φορέων».

Ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Ηρακλείου Χάρης Βαβουρανακης σημείωσε: «Θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι.

Η ιδέα της κακοποίησης ενός παιδιού συνταράσσει κάθε φυσιολογικό άνθρωπο. Τα νούμερα αυξάνονται δραματικά. Δεν μιλάμε για θύτες, αλλά για δράστες. 
Χρειάζεται ενημέρωση, πρόληψη και ευαισθητοποίηση. Κι όπως είπε και ο Τζάκσον Μπράουν, τα παιδιά, οι γάμοι και τα λουλούδια αντανακλούν το είδος της φροντίδας που παίρνουν».

Από την πλευρά της η Μαίρη Παχιαδάκη, πρόεδρος του Συνδέσμου Μελών Γυναικείων Σωματείων Νομού Ηρακλείου τόνισε: 
«Οι εμπειρίες της κακοποίησης μικρών παιδιών κόβουν την ανάσα. Θα μπορούσα να μιλώ ώρες για περιπτώσεις παιδικής κακοποίησης, που ξεπερνούν κάθε λογική.
Είναι εγκλήματα που δεν σηκώνουν άφεση αμαρτιών. Είναι έγκλημα η παραμέληση των παιδιών! Εκδηλώσεις όπως η σημερινή μπορεί να οδηγήσει σε πιο φωτεινά μονοπάτια. Δίνοντας χώρο στη λογική, στον αυτοσεβασμό και στη σύνεση θα οδηγούμε σε φωτεινούς δρόμους».

patris

Tuesday, 17 December 2019

Τα Παιδιά μας και τα Χριστούγεννα

Είπαν πως τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή των παιδιών! 
Κι όλοι ξέρουμε με πόση λαχτάρα όλοι, αλλά τα παιδιά μας ιδιαιτέρως περιμένουν τη μεγάλη αυτή γιορτή! 
Που είναι πράγματι η δική τους γιορτή, αφού ο Μεγάλος Θεός, γεννιέται ως ένας απλός, μικρός άνθρωπος, ένα βρέφος, στο ταπεινό σταύλο της Βηθλεέμ!
Έχετε, όμως, αναρωτηθεί, πως γιορτάζουν τα παιδιά μας τα Χριστούγεννα; Ας επιχειρήσουμε μιαν απλή προσέγγιση.

Κι ας δούμε πρώτα στο Σχολείο τι γίνεται. 

Σε πολλά Σχολεία ασφαλώς προετοιμάζουν οι δάσκαλοι τα παιδιά μιλώντας τους για το νόημα των Χριστουγέννων. 
Για τα γεγονότα εκείνης της ξεχωριστής νύχτας, που χώρισε την ιστορία του κόσμου στα δύο. Κι ίσως να βρίσκουν το χρόνο να διοργανώνουν και σχολικές γιορτές, με τραγούδια, με ποιήματα και θεατρικά έργα. Άλλα θα δραματοποιούν τα γεγονότα της Γέννησης.
Κι άλλα, δυστυχώς, θα μιλάνε για καλικάντζαρους, για πέταλα, για καζαμίες κι ονειροκρίτες, για ροδομάγουλους, χοντρουλούς, ξενόφερτους, εισαγόμενους, κοκκινωπούς Αη-Βασίληδες... 
Ίσως, μερικοί, να μην τονίζουν καν τη μεγάλη σημασία, για όλη την ανθρωπότητα, αυτής της γιορτής με τέτοιου είδους εκδηλώσεις, αλλά να διοργανώνουν «πάρτι», με μοντέρνα χορευτική μουσική, φαγοπότι και τα συναφή...
Ασφαλώς αυτά δεν έχουν καμιά σχέση με το νόημα και το περιεχόμενο της Γιορτής. 
Πώς, όμως, τα παιδιά μας ζουν τα Χριστούγεννα; 
Με τα έτοιμα γλυκά που αγοράζει πια και δε φτιάχνει η μητέρα, να μοσχοβολήσει το σπίτι; 
Με τα κάλαντα που δεν ξέρει να πει ή κι όταν βγει να τα πει, βρίσκει τις πόρτες μας κλειστές με τη δικαιολογία «μας τα 'παν άλλοι»; 
Με τα πλούσια, πανάκριβα δώρα; 
Με τους ξέφρενους χορούς και την άμετρη κατανάλωση του αλκοόλ; 
Μα, είναι αυτά Χριστούγεννα; Χριστούγεννα χωρίς Χριστό, γίνεται;
Μετά, γιατί διαμαρτυρόμαστε όταν ακούμε τα παιδιά μας να λένε ότι «οι πιο βαρετές μέρες είναι οι μέρες των γιορτών»; 
Και δεν συγκλονιζόμαστε από το φοβερό γεγονός ότι αυτές τις ημέρες ακριβώς διαλέγουν κάποιοι συνάνθρωποί μας, και νέοι δυστυχώς οι περισσότεροι, για να δώσουν ένα τραγικό τέλος στην τραγική ζωή τους, τις «άδειες» μέρες... 
«Άδειες», γιατί εμείς τις αφήσαμε άδειες! Βγάλαμε τον Χριστό, την ουσία, το νόημα, αφήσαμε μόνο τα στολίδια, τα γλέντια και τα σχετικά και τρέχουν τα παιδιά μας να βρουν σε άλλες «ουσίες», που - τι τραγικό! - σκοτώνουν στο τέλος τα παιδιά μας!
Ο μακαριστός Γέροντας π. Παΐσιος, ο Αγιορείτης, συνιστούσε να πανηγυρίζουμε πνευματικά τις μεγάλες γιορτές. Να 'χουμε το νου μας στις άγιες ημέρες κι όχι στις δουλειές. Να λέμε την ευχή του Ιησού, δοξολογώντας το Θεό! Να μελετάμε τα γεγονότα της κάθε γιορτής, να συμμετέχουμε στις ακολουθίες και να παρακολουθούμε τα τροπάρια που ψάλλονται με ευλάβεια. Ο νους μας να ζει τα θεία νοήματα και να αλλοιώνεται! Να πηγαίνει στον ουρανό!

Φοβάμαι πως δεν έχουμε άλλον καιρό! 
Να μιλήσουμε στα παιδιά μας! 
Να τους πούμε απλά και καθαρά, γιατί ο Χριστός έγινε άνθρωπος! 
Ότι πήρε σάρκα, έγινε ορατός, έγινε ψηλαφητός, ο Υιός του Θεού, έγινε Υιός της Παρθένου, για να μας ξαναγυρίσει στην ευτυχία που είχαμε και χάσαμε!

Ότι έγινε ο Θεός άνθρωπος, για να γίνουμε κι εμείς «θεοί κατά χάριν»!
Ότι φτώχυνε Εκείνος, για να πλουτίσουμε εμείς με τη θεϊκή Του δόξα!
Ότι πήρε δούλου μορφή, για ν΄ απολαύσουμε εμείς την ελευθερία!
Ότι κατέβηκε στη γη, για να υψωθούμε εμείς στον Ουρανό!

Να του πούμε ότι ήρθε ο Χριστός στη γη, η ίδια η εικόνα του Θεού, για να δώσει στον άνθρωπο, τη φθαρμένη εικόνα του Θεού, την πρώτη της ομορφιά! Και να μπορέσει να γνωρίσει, με καθαρή καρδιά και καθαρό μυαλό μετά, τον αληθινό Θεό!

Κι είναι τόσο απλό - κι εύκολο - να δώσουμε το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων, στις καρδιές των παιδιών μας. 
Να, την ώρα που στολίζουμε μαζί το δέντρο, ή του εξηγούμε την εικόνα της Γεννήσεως του Χριστού, π.χ., να του πούμε:

Βλέπεις, παιδί μου, τη φάτνη, το παχνί; 
Πόσο καθαρά, πόσο ταπεινά ήταν! 
Έτσι κι εσύ κάνε την καρδούλα σου! Ταπεινή! Χωρίς να έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου! 
Χωρίς υπερηφάνειες! Να μην επιδεικνύεσαι! 
Να μη δείχνεις αυτά που έχεις! Να μη θες να ξεχωρίζεις επίτηδες από τους άλλους!

Βλέπεις τους Μάγους; Από πόσο μακριά έφυγαν, πόσο ταξίδι έκαναν, πόσα πράγματα άφησαν πίσω τους για να βρουν και να συναντήσουν τον Μεσσία, που τόσους αιώνες περίμεναν! Ας αφήσουμε κι εμείς τα γήινα, τις σκοτούρες και τις έγνοιες τις καθημερινές κι ας πλησιάσουμε περισσότερο το Χριστό, όχι το χρυσό! 
Αυτός, ο Χριστός, να μπει περισσότερο στην καρδούλα σου, περισσότερο στη ζωή σου!
Εκείνοι προσέφεραν δώρα, χρυσό, λιβάνι και σμύρνα! Δώσε κι εσύ κάτι σ' εκείνον που το έχει ανάγκη! Δώσε ψωμί σ΄ ένα φτωχό, δώσε ένα ευρώ και πάρε Παράδεισο!
Βλέπεις παιδί μου; 
Καθένας κάτι προσέφερε στο Χριστό! Η γη το σπήλαιο, η έρημος τη φάτνη, οι ποιμένες το θαύμα, οι άγγελοι τον ύμνο, οι ουρανοί τον αστέρα, κι εμείς τη Μητέρα Παρθένο...

- Εσύ, παιδί μου, τι δώρα θα κάνεις στο νεογέννητο Χριστό; 
Διώξε την κακία από την καρδιά σου, τα βρώμικα λόγια και τα ψέματα από τα χείλη σου... Τη ζήλια, την τεμπελιά... Ξερίζωσε όλα αυτά τα αγκάθια που ασχημίζουν τον κήπο της ψυχής σου... Κι ομόρφυνέ τον! Στόλισέ τον με τις αρετές! Κι ετοίμασε τόπο καθαρό, με τη μετάνοια και με την ειλικρινή εξομολόγηση, για να γεννηθεί μέσα σου ο Χριστός!
Ίσως είναι ευκαιρία τα φετινά Χριστούγεννα, αφού «Παιδίον εγεννήθη υμίν», να φτιάξουμε μιαν άλλη, καλύτερη σχέση, με το Χριστό μας. Αλλά και μιαν άλλη, καλύτερη σχέση και με τα παιδιά μας. 
Μια ευκαιρία να βρει κι εκείνος και τα παιδιά μας ανοικτή και καθαρή την πόρτα της καρδιάς μας! 
Για να μπει μέσα στη ζωή μας και να μη φύγει ποτέ πια!

Δημοτικό Σχολείο Πυλών Καρπάθου

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Monday, 16 December 2019

Ο μικρός Ραγιάν «ξανάνοιξε» την πόρτα του Ειδικού Νηπιαγωγείου της Σχολής Τυφλών στη Θεσσαλονίκη

Ένα παιδί από το Ιράκ, με μερική απώλεια της όρασής του, «ξανάνοιξε» την πόρτα του ειδικού νηπιαγωγείου της Σχολής Τυφλών στη Θεσσαλονίκη, η λειτουργία του οποίου βρισκόταν σε αναστολή καθώς δεν υπήρχε κάποιο παιδί στην ανάλογη ηλικία με θέματα όρασης για να φοιτήσει!
Ο μικρός Ραγιάν, που το όνομά του στα κουρμάντζι σημαίνει «πόρτα του παραδείσου», έγινε αιτία να επαναλειτουργήσει ύστερα από 3 χρόνια το νηπιαγωγείο, αφού βρέθηκε... μαθητής, νηπιαγωγός, αλλά και το μεταφορικό μέσο που θα μετέφερε τον μικρό μαθητή από το σπίτι του στη Σίνδο, στη Σχολή.

Η ιστορία του 5χρονου έγινε πρόσφατα και θέμα έκδοσης που κυκλοφόρησε το «SolidarityNow» με τίτλο «Με τα μάτια της καρδιάς - Η ιστορία ενός αγοριού που το λένε Ραγιάν» καθώς η οικογένεια του παιδιού είναι ωφελούμενοι του προγράμματος στέγασης και παροχής υπηρεσιών της οργάνωσης, που υλοποιείται ως μέρος του προγράμματος ESTIA- στήριξη έκτακτης ανάγκης για την ένταξη και τη στέγαση που υλοποιείται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και χρηματοδοτείται από το Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
«Το νηπιαγωγείο δεν λειτουργούσε γιατί οι γονείς παιδιών με προβλήματα όρασης προτιμούν να φοιτούν σε σχολεία της γειτονιάς τους, με παράλληλη στήριξη, στερώντας τους ίσως πολύτιμα εφόδια που στοχεύουν στην αυτοδυναμία τους» 
εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο διευθυντής του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου της Σχολής Βασίλης Μεσσαριτάκης.
«Το παιδί που είναι και το πρώτο προσφυγόπουλο που φοιτά στη Σχολή μας, μαθαίνει πολύ γρήγορα ελληνικά και έχει γίνει μάλιστα ο... διερμηνέας για τους γονείς του οι οποίοι ακόμη δεν γνωρίζουν καλά τη γλώσσα» προσθέτει.
Ο κ. Μεσσαριτάκης ξεκαθαρίζει ότι επιδίωξη της Σχολής είναι να φέρει και άλλα παιδιά για φοίτηση, ειδικά πρόσφυγες και ασυνόδευτα ανήλικα και ήδη έχει έρθει σε επαφή με δομές και αρμόδιους, για την μεταφορά στη Σχολή 3 παιδιών που φιλοξενούνται σε δομές προσωρινής διαμονής προσφύγων στη Χίο και την Λέσβο.
«Εμείς τα θέλουμε αυτά τα παιδιά, παιδιά πρόσφυγες και μετανάστες, παιδιά Ρομά, γιατί εμείς παρέχουμε αυτή την εξειδικευμένη εκπαίδευση. Ο γονέας μπορεί να έχει την ευχέρεια να στείλει το παιδί του στο σχολείο της γειτονιάς, έτσι όμως το παιδί θα χάσει την αυτοδυναμία του. Στην ειδική αγωγή ξεκινάμε από τις δυνατότητες των παιδιών, τι μπορούν να κάνουν και πάνω σε αυτό χτίζουμε», 
συμπληρώνει ο διευθυντής.

Όπως περιγράφει στην έκδοση που κυκλοφόρησε σε 200 αντίτυπα, η κοινωνική λειτουργός του «SolidarityNow» Μαρία Ράπτη, «ύστερα από πολλές προσπάθειες, ξεπεράστηκαν όλα τα εμπόδια, βρέθηκε νέα δασκάλα για το Ραγιάν, ένα «μαγικό λεξικό» (κουρμάντζι - ελληνικά) και ζητήθηκε από την οργάνωση Μετάδραση να διαθέσει έναν διερμηνέα για να βοηθήσει στην εκπαιδευτική διαδικασία». 
Όσο για τον Ραγιάν, δηλώνει ενθουσιασμένος με το νέο του σχολείο, «γιατί παίζω μουσική και διάφορα παιχνίδια» ενώ όταν μεγαλώσει, «θέλει να γίνει ...σκύλος, και δικηγόρος σκύλων και οδοντίατρος».
Με αισιοδοξία μιλάει στο βιβλίο και ο πατέρας του, ο 28χρονος Μοχάμεντ, που έφτασε με την οικογένειά του από το ποτάμι του Έβρου στην Ελλάδα, το 2017, σημειώνοντας από την πλευρά του ότι «η κατάστασή του βελτιώνεται και πλέον περιμένουμε να δούμε αν θα μπορέσει να δει».

sofokleousin
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι μικροί θεοί και οι καθρέφτες τους, τα παιδιά

Τα βλέπω και τα καμαρώνω, τόσο γλυκά, τόσο αθώα, καλοπροαίρετα, έτοιμα να μοιραστούν το κολατσιό τους, το μπλοκ ζωγραφικής και τα παιχνίδια τους.
Δεν ενδιαφέρονται αν ο συμμαθητής τους ή το παιδί που κάθεται στη διπλανή κούνια στην παιδική χαρά κατάγεται από την Ελλάδα, είναι Μουσουλμάνος, αν ο πατέρας του είναι δικηγόρος, αν έχει ακίνητα και μπάρμπα στην Κορώνη.

Ακόμα και αν δε μιλάνε την ίδια γλώσσα, μια χαρά καταφέρνουν να συνεννοηθούν και μάλιστα σε χρόνο ρεκόρ. 
Μια μπάλα, ένα χαμόγελο, ένα κούνημα του χεριού, ένα κάλεσμα και το σύνθημα δόθηκε, το παιχνίδι αμέσως ξεκινά.
Μόλις κάποιο παιδί πέσει ή χτυπήσει στην αυλή του σχολείου, τρέχουν όλα με την αγωνία ζωγραφισμένη στα μάτια τους. 
Κρατάνε από το χέρι τον φίλο τους, ακόμα και αν δεν θυμούνται το όνομά του, δεν έχει σημασία, άλλωστε, τον οδηγούν στη βρύση και του ξεπλένουν την πληγή. 
Αθόρυβα και τρυφερά, τι πιο απλό;

Είναι και αυτή η τακτική που ακολουθείται τελευταία και εφαρμόζεται σε πολλά σχολεία, με την υιοθεσία των μικρών παιδιών από τα μεγαλύτερα. 
Έτσι, βλέπεις τα “εκτάκια” να βοηθούν τα μικρά να ανέβουν στο σχολικό λεωφορείο ή να τους κουβαλάνε την τεράστια τσάντα τους στις σκάλες του σχολείου.

«Εμείς έτσι ήμασταν; Εγώ θυμάμαι τα μεγάλα να μας κυνηγάνε για να μας χτυπήσουν» λέει ο πατέρας της μικρής. Ας ελπίσουμε ότι κάτι αλλάζει, ίσως να είναι μόνο στα δικά μου μάτια αλλά ας είναι…

Θυμάμαι την εποχή που πήγαινα εγώ σχολείο, τον διευθυντή του Λυκείου να μας καλεί από το μικρόφωνο να υποδεχτούμε και καλοδεχτούμε το κορίτσι από την Αλβανία που γράφτηκε στο σχολείο μας. 
Ήξερε λίγα ελληνικά και όταν μας μιλούσε έσκυβε το κεφάλι. Μας απηύθυνε τον λόγο στον πληθυντικό, και πόσο είχα ντραπεί για αυτό…

Αναρωτιέμαι, αν και ξέρω την απάντηση, πότε αυτή η αυθόρμητη καλοσύνη των παιδιών μετατρέπεται σε κακία όσο μεγαλώνουν. Ποια είναι αυτή η καθόλου μαγική στιγμή που ο καθένας αποκτά την ταμπέλα του ξένου, του πλούσιου, του κατάλληλου ή ακατάλληλου για παρέα.
Οι γονείς έχουμε, δυστυχώς, τον ρόλο ενός μικρού θεού, τα παιδιά είναι οι καθρέφτες μας.
Όταν αρχίσουμε τα “μην κάνεις παρέα με τον Αχμέτ”, 
“γιατί δεν καλείς τη Μαρίνα στο πάρτι σου; Ο πατέρα της είναι γιατρός…” 
Τότε βράσε όρυζα!

Από Κατερίνα Μυλωνά
patris.gr

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki