Τα παιδιά πάνω απ' όλους!

Οι πρόσφατες απαγωγές παιδιών, καθώς και η διαλεύκανση της υπόθεσης της μικρής Μαντλίν, η οποία είχε απαχθεί στην Πορτογαλία το 2013, ξύπνησαν τους χειρότερους φόβους των γονέων. 

Άρθρο της Ιωάννας Σουφλέρη.

Οι πρόσφατες απαγωγές παιδιών, καθώς και η διαλεύκανση της υπόθεσης της μικρής Μαντλίν, η οποία είχε απαχθεί στην Πορτογαλία το 2013, ξύπνησαν τους χειρότερους φόβους των γονέων. 

Όμως στην πλειονότητα των περιπτώσεων τα παιδιά δεν κινδυνεύουν από αγνώστους, αλλά από άτομα του οικογενειακού τους περιβάλλοντος. 

Και εδώ τίθεται το μεγάλο ερώτημα: 

εσείς τι θα κάνατε αν αντιλαμβανόσασταν ότι ένα παιδί κακοποιείται συστηματικά;

Φαίνεται ότι οι Έλληνες είμαστε ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένοι σε αυτό το θέμα: πρόσφατη δημοσκόπηση η οποία διενεργήθηκε για λογαριασμό του ΕΛΙΖΑ – Σωματείο κατά της Κακοποίησης του Παιδιού έδειξε ότι η πλειονότητα των συμμετεχόντων θα ανέφερε το περιστατικό στην Αστυνομία ή σε κάποια ΜΚΟ. 

Ειδικότερα, και σύμφωνα με την ανακοίνωση του Σωματείου, «το 93% και το 96% των Ελλήνων και των Ελληνίδων θα απευθύνονταν αντίστοιχα είτε στην Αστυνομία, είτε σε ΜΚΟ προκειμένου να καταγγείλει το γεγονός της σωματικής κακοποίησης και της σεξουαλικής κακοποίησης, ενώ ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, το 52%, θα επενέβαινε σε κάθε περιστατικό κακοποίησης, ακόμη και σε περιπτώσεις παραμέλησης ή λεκτικής βίας».

Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης φτάνει να αναφέρουμε ότι «αντίστοιχη πανεθνική έρευνα στις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του κορωνοϊού (27- 29 Μαρτίου 2020), που διενεργήθηκε για λογαριασμό του New York Society for the Prevention of Cruelty to Children, έδειξε ότι μόλις των 36% των Αμερικανών είναι πιθανό να αναφέρει στις αστυνομικές αρχές οποιοδήποτε περιστατικό κακοποίησης υποπέσει στην αντίληψή του».

Η ελληνική έρευνα διενεργήθηκε στη χρονική περίοδο από 2 έως 9 Ιουνίου 2020. Οι 1.001 συμμετέχοντες ήταν άνδρες και γυναίκες σε ποσοστό 49% και 51% αντίστοιχα, με μέσο όρο ηλικίας τα 41,6 χρόνια. Επιπλέον, οι ερωτώμενοι ήταν σε ποσοστό 49% έγγαμοι, με κατά μέσο όρο 1,3 παιδιά, ενώ προβλέφθηκε η συμμετοχή ανθρώπων με μέση (28%), ανώτερη (32%) και ανώτατη (40%) μόρφωση, εργαζόμενοι σε ποσοστό 60%, στην πλειοψηφία τους προερχόμενοι από τη μεσοαστική, αστική τάξη.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι τα παραπάνω ευρήματα είναι καθησυχαστικά. Αλλά όχι πολύ: δυστυχώς, τα ποσοστά παιδικής κακοποίησης στη χώρα μας βαίνουν αυξανόμενα. 

Πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να έχουμε τα μάτια και τα αφτιά μας ανοιχτά συνεχώς. Και εφόσον αντιληφθούμε κάτι ανησυχητικό να δράσουμε. Στην απευκταία περίπτωση που το χρειαστείτε, το τηλέφωνο του Τμήματος Προστασίας Ανηλίκων της Ελληνικής Αστυνομίας είναι: 210-6429890.

tovima.gr

«Πλέον έχω ζωή… Αισθάνομαι, μυρίζω, γεύομαι»

Ο Χρήστος μιλά για την περίοδο χρήσης ναρκωτικών και την «καθαρή» ζωή εδώ και οκτώ χρόνια

Μπήκε από έφηβος στα μονοπάτια των ναρκωτικών. Η παρέα, το μπλέξιμο, το τσιγαριλίκι και… το ένα έφερε το άλλο. Η ηρωίνη ήρθε στη ζωή του 42χρονου πλέον Χρήστου, βάζοντάς τον σε μια ανοιχτή φυλακή. Τίποτα δεν υπήρχε στο μυαλό του παρά μόνο η δόση του. Η ζωή… στο περιθώριο. » Αισθανόμουν να μπαίνω όλο και πιο βαθιά σε μια μαυρίλα, σ’ ένα βούρκο κι έβλεπα πάνω μου μία άσπρη τρύπα και ήθελα να βγω, δεν μπορούσα άλλο, είχα αγανακτήσει», λέει ο Χρήστος στη «ΜΑΓΝΗΣΙΑ» μετά από οκτώ χρόνια … καθαρός. «Πλέον ζω. Αισθάνομαι, μυρίζω, γεύομαι»…

Το ξεκίνημα Τον Χρήστο τον συναντήσαμε στον ΟΚΑΝΑ του Βόλου. Θέλησε να μας μιλήσει για την μεγάλη περιπέτειά του, το παραστράτημα όπως είπε σε κάποια στιγμή της συζήτησης, χωρίς όμως να φανεί το πρόσωπό του. Όχι γιατί ντρέπεται για όσα του έφερε η ζωή, αλλά γιατί εδώ και οκτώ χρόνια έχει γυρίσει νέα , καθαρή σελίδα. «Ξεκίνησα με χασίς από την εφηβεία μου, μέσα από τη παρέα και πήγα στα πιο σκληρά. Υπήρξα χρήστης όλων των ουσιών που υπάρχουν κι όχι απλά για δοκιμή. Ξεκίνησα από το χασίς, έκσταση, σπιντ, κοκαΐνη μέχρι που έφτασα στην ηρωίνη, που ήταν το χειρότερο. Μετά από λίγο διάστημα δεν με ενδιέφερε τίποτα άλλο»… «Μου κάλυπταν ένα εσωτερικό κενό. Έχει διαφορά η ουσία. Όταν έπαιρνα τα γρήγορα ναρκωτικά πήγαινα σε πάρτι, σε αντίθεση με την ηρωίνη που στην αρχή σε κάνει να αισθάνεσαι βασιλιάς, αλλά μετά είναι τύραννος». 

Το σκοτεινότερο σημείο της ζωή του…η χρήση ηρωίνης
Ο 42 ετών πλέον Χρήστος, χαρακτηρίζει την περίοδο χρήσης ηρωίνης ως το σκοτεινότερο σημείο της ζωής του, μια ανοιχτή φυλακή, που δεν μπορούσε να βγει από αυτή.
«Μέχρι την ηρωίνη ήταν όλα «καλά» . Τα ναρκωτικά είναι μία ανοιχτή φυλακή. Αυτό το κατάλαβα όταν έπεσα στην ηρωίνη, που δεν μπορούσα να φύγω από την πόλη μου. Όπου και να πήγαινα έπρεπε να είχα μαζί μου τη δόση μου. Ή να ήξερα ότι κάποιος θα με προμηθεύσει εκεί που θα πήγαινα. Δεν ήμουν ελεύθερος. Τώρα είμαι δυνατός, είμαι στα πόδια μου, εργάζομαι. Τότε έπεφτα να κοιμηθώ και ήδη είχα έτοιμη την «ψιλή» για το πρωί που θα ξυπνήσω. Κάθε φορά που έκλεινα τον διακόπτη, έλεγα να ξυπνήσω και να είμαι καλά. Αισθανόμουν να μπαίνω όλο και πιο βαθιά σε μια μαυρίλα, σ’ ένα βούρκο κι έβλεπα πάνω μου μία άσπρη τρύπα και ήθελα να βγω, δεν μπορούσα άλλο, είχα αγανακτήσει», θυμάται ο ίδιος.

«Η προσπάθειά μου πέτυχε όταν την έκανα για μένα»
Ο ίδιος προσπάθησε να κόψει τη χρήση κυρίως για την οικογένειά του και για τη δουλειά του. Έχοντας αυτές τις αφορμές, η προσπάθειά του έπεφτε στο κενό.
» Όλες οι προσπάθειες για να κόψω τα ναρκωτικά ήταν για τους άλλους και ήταν αποτυχημένες. Προσπάθησα να κόψω για τη δουλειά μου, μετά για την οικογένεια κι όλες ήταν αποτυχημένες. Πέτυχα, όταν κουράστηκα απ’ όλα αυτά και είπα θέλω να κόψω για μένα».
Εδώ και οκτώ χρόνια είναι καθαρός. Εργάζεται στο εξωτερικό και επαναπατρίστηκε λόγω του κορωνοϊού. Η ζωή πλέον είναι διαφορετική χωρίς τα ναρκωτικά. «Είμαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Βλέπω, αισθάνομαι, μυρίζω, έχω γεύση. Αποφάσισα να γυρίσω σελίδα. Δεν με ενδιαφέρει τι θα πει ο κόσμος για μένα και το παρελθόν μου. Δεν με ενδιαφέρουν οι κριτικές. Εγώ είμαι περήφανος για την πορεία μου, μέσα από το παραστράτημα έμαθα πολλά. Με δίδαξε πολύ, αρκεί να φτάσεις στο σημείο που λες …τέλος».

Στήριγμά του η οικογένεια
Μέσα στο σκοτάδι των ναρκωτικών ο Χρήστος αναζητούσε βοήθεια. Όταν συνειδητοποίησε πως θέλει να κόψει τα ναρκωτικά, μίλησε στους γονείς του. Προέρχεται όπως είπε από μια κλασσική, ελληνική οικογένεια, που πίστευε ότι δεν τους αφορά το θέμα.
«Μέχρι που το πρόβλημα χτύπησε τη δική μας πόρτα. Η μητέρα μου με είχε δει από την κλειδαρότρυπα να κάνω χρήση κι όταν το είπε στον πατέρα μου δεν το πίστεψε. Ο πατέρας μου είναι παλαιών αρχών, αυστηρός, ανατολίτης θα έλεγα. Στο πρόβλημά μου λύγισε. Πρώτη φορά τον είδα κι έκλαψε. Μίλησα ξεκάθαρα στους γονείς μου «Είμαι χρήστης, έχω πρόβλημα, θέλω να κόψω και δεν μπορώ, θέλω βοήθεια». Ήταν και είναι δίπλα μου. Πήγαμε στο πρόγραμμα στη Θεσσαλονίκη, μετά υποτροπίασα κι απευθύνθηκα στον ΟΚΑΝΑ του Βόλου, όπου τελείωσε το πρόγραμμα. Η οικογένειά μου, οι γονείς, τα αδέρφια μου με στήριξαν πολύ. Κι αυτό με βοήθησε».

«Μείνετε μακριά απ’ όλα»
Πρόθυμος ο Χρήστος να μοιραστεί τις δύσκολες στιγμές του, που λίγοι το κάνουν, δεν σταματά εδώ και απευθυνόμενος τόσο στους νέους που θέλουν ή σκέφτονται να «πειραματιστούν» αλλά και σε όσους είναι βαθιά μέσα στο πρόβλημα δίνει το δικό του μήνυμα.
«Μακριά απ’ όλα! Συμπεριλαμβανομένου και του αλκοόλ, γιατί είναι πιο δύσκολο από άλλες ουσίες γιατί το βρίσκεις παντού. Δεν χρειάζεται τα κενά που έχουμε μέσα μας να τα αναπληρώνουμε με ουσίες. Κι αυτοί που είναι πιο βαθιά στο … λούκι, που είναι ακόμη στη χρήση της ηρωίνης, τους λέω ότι δεν είναι τίποτα αδύνατο, αρκεί να πιστέψει κανείς στον εαυτό του. Αρκεί να το θες. Μακριά απ’ όλες τις ουσίες. Και το αλκοόλ μπορεί να ενεργήσει πολύ ύπουλα και να σε οδηγήσει στη χρήση ουσιών».

Συνέντευξη στη Δήμητρα Παλαιοδημοπούλου
magnesianews.gr

Σε ημιλιπόθυμη κατάσταση από πείνα 74χρονος στον Βόλο

Ζει μόνος του, άρρωστος, χωρίς κανένα έσοδο σε άθλιες συνθήκες - Γείτονές του τον εντόπισαν σε ημιλιπόθυμη κατάσταση

Ένα ακόμη ανθρώπινο δράμα «κρυμμένο» πίσω από την κλειστή πόρτα του σπιτιού που διαμένει τα τελευταία χρόνια αποκαλύφθηκε χθες. «Πρωταγωνιστής» 74χρονος, μόνος, άρρωστος και με μηδενικά έσοδα που ζει σε άθλιες συνθήκες εξασφαλίζοντας ένα πιάτο φαγητό από την τοπική Εκκλησία και γείτονες.

Το δράμα αποκαλύφθηκε όταν γείτονες σε περιοχή της Μαγνησίας που πηγαίνουν φαγητό στον 74χρονο τον βρήκαν σε ημιλιπόθυμη κατάσταση. Γείτονες ήταν αυτοί που ενδιαφέρθηκαν και επικοινώνησαν με τους υπεύθυνους του προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι» ζητώντας βοήθεια για τον συνάνθρωπό τους που αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα.

Επί τόπου έσπευσε κλιμάκιο του «Βοήθεια στο Σπίτι» που εντόπισαν τον 74χρονο εμφανώς ταλαιπωρημένο. Όπως αποκαλύφθηκε ο ίδιος ζούσε στην Αθήνα. Αντιμετώπιζε οικογενειακά προβλήματα και αποφάσισε να έρθει στη Μαγνησία προκειμένου να μείνει μαζί με την αδερφή του. Οσο η αδερφή του ζούσε ο ίδιος διαβίωνε αξιοπρεπώς. Όταν εκείνη πέθανε η ζωή του πήρε αντίστροφη πορεία…

Ξεχασμένος όπως ανέφερε από παιδιά και άλλους συγγενείς ζει με μηδενικά έσοδα. Έχει να υποβάλει φορολογική δήλωση επί σειρά ετών με αποτέλεσμα να μην μπορεί να κάνει δήλωση για να λάβει το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης και να έχει τουλάχιστον ένα έσοδο για να καλύπτει βιοποριστικές του ανάγκες. Το καθημερινό φαγητό του εξασφαλίζει από την τοπική Ενορία που όμως για το καλοκαίρι θα μείνει ένα διάστημα κλειστή και από γείτονες.
Στο Νοσοκομείο όπου διακομίστηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ διαπιστώθηκε ότι πάσχει από την επάρατο νόσο.
Άμεσα για την περίπτωση του 74χρονου κινητοποιήθηκε η πρόεδρος της ΚΕΚΠΑ ΔΙΕΚ, Νατάσσα Μορφογιάννη εξετάζοντας το ενδεχόμενο να μεταφερθεί σε κάποια δημοτική δομή, όπως είπε η ίδια περιγράφοντας την ανθρώπινη ιστορία στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ.

Για τη φιλοξενία του υπάρχουν προβλήματα καθώς αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και δεν μπορεί να διαμείνει στον Ξενώνα των Αστέγων. Η κ. Μορφογιάννη προσανατολίζεται στη λύση ενός νοσοκομείου στην Αθήνα που αναλαμβάνει αντίστοιχες περιπτώσεις.

Μέχρι τότε γίνεται προσπάθεια για την υποβολή των φορολογικών του δηλώσεων προκειμένου να μπορέσει να διεκδικήσει τη χορήγηση ΚΕΑ αλλά και επιδόματος ως καρκινοπαθής.
Παράλληλα η κ. Μορφογιάννη απευθύνει έκκληση για τη βοήθεια του 74χρονου σε όποιον μπορεί να προσφέρει (τηλέφωνο επικοινωνίας 2421020337).

ΕΛ. ΧΑΝΟΥ
taxydromos.gr

Δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια στην μοναξιά

«Αγαπητά μου παιδιά,

Υπάρχουν παγκόσμιες ημέρες που η θύμησή τους μας γεμίζει στενοχώρια και θυμό. Όμως είναι αναγκαίο να τις θυμόμαστε και όχι να τις αγνοούμε.

Μία τέτοια είναι και η σημερινή ημέρα, η οποία είναι εδώ για να μας θυμίζει το έλλειμμα της αγάπης που ζουν για αιώνες οι βιομηχανοποιημένες κοινωνίες μας.

Κοινωνίες που αποτίναξαν την αξία του ανθρώπινου προσώπου, για να βάλουν στο βάθρο των αξιών την ύλη. Κοινωνίες που αγνόησαν τη σημασία του θεσμού της οικογένειας και της προόδου της, για να ενδιαφερθούν μόνο για τους δείκτες κέρδους της οικονομίας.

Ό,τι και αν συμβεί όμως δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια στη μοναξιά, την αποξένωση και την αποσύνθεση των αξιών της εποχής μας, έχουμε χρέος όλες οι πνευματικές δυνάμεις της πατρίδας μας να αγκαλιάσουμε όσους πάσχουν, με τη θεραπευτική φροντίδα της αγάπης και της συμπόνιας.

Να μην αφήσουμε κανέναν μόνο στον αγώνα του για ζωή και δημιουργία, όλα όσα όμορφα ζούμε εμείς να τα μεταλαμπαδεύσουμε σε εκείνους που τα έχουν ανάγκη.

Στέλνουμε λοιπόν σήμερα το μήνυμα της Χριστιανικής ελπίδας σε εκείνους που βαδίζουν με γενναιότητα το δρόμο της απεξάρτησης και τις οικογένειές τους και τους θυμίζουμε πως η εμπιστοσύνη στον Αναστημένο Χριστό έχει τη δύναμη να φωτίσει το σκοτάδι και του πιο βαθύ και σκοτεινού Άδη».

Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος ΙερώνυμοςΜήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών


Πηγή

Μάστιγα οι εξαφανίσεις παιδιών - Πέντε ανά ημέρα στη χώρα μας

Σε πραγματική μάστιγα για την ελληνική κοινωνία έχουν εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια οι εξαφανίσεις παιδιών καθώς, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το «Χαμόγελο του Παιδιού» σε συνεργασία με την Ελληνική Αστυνομία, έχουν χαθεί μόνο τους τελευταίους 16 μήνες 1.892 παιδιά. Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, χάνονται στη χώρα μας, κατά μέσον όρο, πέντε παιδιά την ημέρα.

Μάλιστα σύμφωνα με τον πρόεδρο του φορέα Κώστα Γιαννόπουλο ο αριθμός των εξαφανίσεων είναι στην πραγματικότητα πολύ μεγαλύτερος, καθώς πολλές εξαφανίσεις δεν δηλώνονται καν στην αστυνομία. Επίσης είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό το ότι με την πάροδο των ετών αγνοούνται όλο και μικρότερης ηλικίας παιδιά – τα 12 χρόνια είναι πλέον η μέση ηλικία φυγής από το σπίτι.
Το διαδίκτυο και η κακή χρήση του περιλαμβάνονται στους κυριότερους παράγοντες αύξησης των εξαφανίσεων ανηλίκων. Σύμφωνα με τον Κ. Γιαννόπουλο είναι πολλές οι περιπτώσεις κοριτσιών που γνωρίζουν μεγαλύτερους άντρες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι οποίοι τους υπόσχονται καλύτερη ζωή. Νομίζοντας, λοιπόν, πως έχουν ερωτευτεί το πρόσωπο που βλέπουν πίσω από την οθόνη, φεύγουν μαζί του και συχνά καταλήγουν στην πορνεία.
Πολύ σημαντική παράμετρος στην επιδείνωση του φαινομένου είναι και το προβληματικό οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο ζουν πολλοί ανήλικοι. Δηλαδή κάποιοι «το σκάνε» επειδή δεν μπορούν να ζήσουν άλλο στο σπίτι τους.
Μία περίπτωση πρόσφατης εξαφάνισης, που απασχόλησε έντονα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, είναι αυτή της δεκάχρονης Μαρκέλλας, η οποία ευτυχώς βρέθηκε, αλλά η έρευνα για την υπόθεση συνεχίζεται. Όμως είναι ενδεικτικό της οικογενειακής της κατάστασης το γεγονός ότι ο μεγαλύτερος αδελφός της ζητάει να αναλάβει αυτός την επιμέλεια καθώς, όπως ανέφερε στις αρχές, η μητέρα τους δεν είναι σε θέση να τη μεγαλώσει.

Παιδιά στα «αζήτητα»
Πάντως το μεγαλύτερο πρόβλημα παρατηρείται στα ανήλικα που καταφθάνουν ασυνόδευτα στη χώρα μας. «Οι διακινητές βρίσκουν παιδιά που είναι “στα αζήτητα” και τα ωθούν στην πορνεία. Κανένας δεν ψάχνει να τα βρει κι αυτό το στοιχείο ενισχύει τη δράση αυτών των ανθρώπων» σημειώνει ο Κώστας Γιαννόπουλος.
Ιστορίες παιδιών, όπως αυτές του Άλεξ, της Αννούλας ή του μικρού Μπεν, έχουν συγκλονίσει στο παρελθόν την κοινή γνώμη και κανείς δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα, αν και έχουν περάσει τόσα χρόνια, να λύσει το μυστήριο των υποθέσεων αυτών. Σύμφωνα με τον Κ. Γιαννόπουλο, υπήρξαν αρκετές ανακολουθίες στις έρευνες, και ειδικότερα στην πολύκροτη υπόθεση του Άλεξ.
«Χάθηκε πολύτιμος χρόνος, έγιναν όλα λάθος. Έβλεπα σκυλιά που υποτίθεται πως έψαχναν το παιδί έπειτα από δύο μήνες. Αυτό έγινε για το “θεαθήναι”, επειδή πίεζε η κοινή γνώμη. Δεν μπορεί το σκυλί τόσες ημέρες μετά να ακολουθήσει τα ίχνη. Χρειάζεται άμεση κινητοποίηση, εδώ και τώρα. Τέτοιες καθυστερήσεις μπορεί να οδηγήσουν ακόμη και στον θάνατο» καταλήγει.

Οδηγίες από την ΕΛ.ΑΣ.
Οι ανησυχητικές διαστάσεις που έχει λάβει το φαινόμενο παιδιά να εξαφανίζονται ή να πέφτουν θύματα ενδοοικογενειακής βίας και κακοποίησης ανάγκασε την ΕΛ.ΑΣ. να εκδώσει ανακοίνωση με οδηγίες για την προστασία των ανηλίκων.
Όπως αναφέρει η ανακοίνωση, η ενδοοικογενειακή βία είναι ένα έγκλημα που διώκεται αυτεπάγγελτα και τιμωρείται από διατάξεις του νόμου. Οι υπηρεσίες αντιμετώπισης ενδοοικογενειακής βίας λειτουργούν σε όλη τη χώρα. H ΕΛ.ΑΣ. διαχειρίζεται κάθε περιστατικό και ενημερώνει τις αρμόδιες δικαστικές αρχές, ενώ παράλληλα παρέχει κατευθύνσεις και πληροφορίες στα θύματα, για την αναζήτηση δομών στέγασης, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, ψυχοκοινωνικής και νομικής υποστήριξης.

Η άσκηση κάθε είδους βίας ή κακοποίησης – ψυχολογικής, σωματικής ή σεξουαλικής – διώκεται από τον νόμο.
Το διαδίκτυο είναι, σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ., ένας καινούργιος κόσμος και για πολλούς πρωτόγνωρος. Προσφέρει διαδραστικότητα, έντονη εναλλαγή εικόνων και συναισθημάτων. Είναι μια εικονική κοινωνία, η οποία διαμορφώνεται παράλληλα με την πραγματικότητα. Η ασφάλεια του σπιτιού μας όμως, στο οποίο βρίσκεται ο υπολογιστής, μπορεί να μας οδηγήσει στο να μην αντιληφθούμε την απειλή, καθώς ο κίνδυνος δεν είναι άμεσος και ορατός.

Ας δούμε τους κινδύνους του διαδικτύου που αφορούν περισσότερο τα παιδιά μας. Η γνώση των κανόνων ασφάλειας, η ανάπτυξη κριτικής και αντιληπτικής ικανότητας και η ικανότητα αναγνώρισης των κινδύνων είναι βασικά εφόδια για την ασφαλή πλοήγηση στο διαδίκτυο.

1. Τα προσωπικά δεδομένα, όπως το ονοματεπώνυμο, η ηλικία, η κατοικία, το επάγγελμα, η εκπαίδευση, η οικονομική και οικογενειακή κατάσταση, χρησιμοποιούνται σε καθημερινή βάση καθώς κάνουμε περιήγηση στο διαδίκτυο.
2. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στα οποία βρίσκονται καθημερινά οι ανήλικοι δημιουργούν μια εικονική πραγματικότητα πολύ ελκυστική και διαδραστική, η οποία όμως κρύβει και κινδύνους (προβολή τέλειου προτύπου ανθρώπου, παραπλανητικές ειδήσεις/fake news, παραβίαση ιδιωτικότητας κ.ά.).
3. Ο ψηφιακός εκφοβισμός είναι οποιαδήποτε πράξη εκφοβισμού, επιθετικότητας, παρενόχλησης, απειλητικής ή αυταρχικής συμπεριφοράς που πραγματοποιείται μέσω του διαδικτύου και των κινητών τηλεφώνων. Για να χαρακτηρίσουμε μια πράξη ως εκφοβισμό, θα πρέπει να γίνεται συστηματικά, από πρόθεση, να έχει στόχο να πληγώσει κάποιον και να υπάρχει ανισορροπία δυνάμεων των ατόμων που εμπλέκονται.
4. Εθισμός στο διαδίκτυο. Στην περίπτωση που το παιδί ασχολείται πολλές ώρες με το διαδίκτυο, θα πρέπει να παρατηρήσουμε τα προειδοποιητικά σημάδια και να βρούμε έναν τρόπο διαχείρισης της κατάστασης. Σημαντικό είναι να έχουν τεθεί όρια και κανόνες στον χρόνο ενασχόλησης με το διαδίκτυο από μικρές ηλικίες, ώστε να αναπτύξουν τον απαραίτητο αυτοέλεγχο και αυτοπειθαρχία.
5. Σεξουαλικός εκβιασμός και εξαναγκασμός ανηλίκων. Οι ανήλικοι πολλές φορές συνομιλούν διαδικτυακά με άλλους – γνωστούς ή μη – χρήστες. Οι κακόβουλοι χρήστες εκμεταλλεύονται την παιδική αθωότητα, προκειμένου να πείσουν τον ανήλικο να τους αποστείλει προσωπικά του στοιχεία, να παράγει πρωτότυπο υλικό (φωτογραφίες ή video), να καταβάλει χρήματα, να συναντηθεί μαζί τους ή να προβεί σε άλλες ενέργειες.

Πηγή: Εφημερίδα «Το Ποντίκι»

aftodioikisi.gr