Της Υπαπαντής σήμερα: Αλήθεια τί γιορτάζουμε; (video για παιδιά)

Αν μετρήσουμε τις μέρες που πέρασαν από τα Χριστούγεννα, σήμερα ο μικρός Χριστός σαραντίζει.
Και στις σαράντα μέρες όλες οι μανούλες με τα μωρά τους πηγαίνουν στην Εκκλησία να πάρουν την ευχή.

Όλες τις προηγούμενες μέρες οι ευχές για «καλά σαράντα» δίνουν και παίρνουν, για να είναι καλά η μανούλα και το παιδάκι, να περάσουν οι κίνδυνοι που απειλούν και τους δυο και το νεογέννητο από ζυμαράκι που είναι να «τσουπώσει», να πιάνεται και ταχιά να μεγαλώσει.

Στα σαράντα, που λέτε, κίνησε και η Παναγιά μας με το μικρό Χριστούλη και με τον προστάτη τους τον Ιωσήφ, να πάνε στο Ναό να τους ευλογήσει ο γέροντας Συμεών.
Έτσι έλεγαν τον Ιερέα του Ναού, που ο Θεός του είχε πει πως δε θα φύγει από τη ζωή πριν δει το Λυτρωτή του κόσμου.

Τότε, κατά το συνήθειο οι γονείς αγόραζαν ή ένα αρνάκι για να το προσφέρουν στο Θεό, ή δυο τρυγόνια, αν ήταν φτωχοί.
Ο Ιωσήφ και η Μαρία δυο τρυγόνια πήραν μιας και φτωχοί άνθρωποι ήταν, και με χαρά μεγάλη και συγκίνηση μπήκαν στο Ναό.

youtube

Και τότε ο γέροντας Συμεών, που αμέσως κατάλαβε ότι το μωρό που θα συναντούσε ήταν ο Λυτρωτής του κόσμου, η Αγάπη η ίδια, σηκώθηκε και με όσες δυνάμεις είχε έτρεξε να τον «υπαντήσει», να τον καλωσορίσει (αυτό σημαίνει στη γλώσσα μας, όπως τη μιλούσαν χιλιάδες χρόνια πριν, το ρήμα υπαντώ που με το πέρασμα των χρόνων έγινε υπαπαντώ, υπό+απαντώ), το σήκωσε στα χέρια του και ευτυχισμένος είπε: 

 Τώρα Θεέ μου μπορείς να με πάρεις, αφού με τα γέρικα μάτια μου είδα το Σωτήρα του κόσμου, το Φως το αληθινό...

Την Υπαπαντή λοιπόν του Χριστού μας, το καλωσόρισμα από το γέροντα Συμεών γιορτάζουμε σήμερα, και το σαράντισμα της Παναγιάς και του μικρού Χριστού μας.

Το χαμομηλάκι

πρώτη ανάρτηση

Αυτό με τα κακά των βρεφών που θηλάζουν έχει παραγίνει

«Σταματήστε να… ψειρίζετε τις πάνες του παιδιού σας!»
Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους:

Για πολλές δεκαετίες επαγγελματίες υγείας και κοινή γνώμη έχουν σχηματίσει μια συγκεκριμένη αντίληψη για το τι είναι φυσιολογικό στα κόπρανα των βρεφών, που απορρέει από την κουλτούρα του μπιμπερό και την σίτιση με ξένο γάλα. Πιο απλά, γενιές μητέρων έχουν γαλουχηθεί να πιστεύουν ότι τα βρέφη πρέπει να κάνουν κόπρανα κάθε μέρα ίδια ή παρόμοια, ελαφρά σχηματισμένα μη νερουλά σαν πάστα, τα κακά δηλαδή της σίτισης με ξένο γάλα.

Σήμερα ξέρουμε ότι όπως και η σίτιση με ξένο γάλα δεν είναι το στάνταρ στην βρεφική διατροφή, έτσι και αυτά τα πάντα ίδια “εργαστασιακά” κακά δεν είναι το στάνταρ, το φυσιολογικό στα βρεφικά κακά.

Τα κόπρανα στο στάνταρ, που είναι ο μητρικός θηλασμός, έχουν φυσιολογικά μεγάλη ποικιλία, πολύ μεγαλύτερη από αυτή του ξένου γάλακτος. 

Σε συχνότητα, μπορεί να είναι φυσιολογικό θηλάζοντα βρέφη να κάνουν κακά πολλές φορές τη μέρα ή μια φορά τη βδομάδα – μετά το μήνα. Σε χρώμα, μπορεί να είναι φυσιολογικό να είναι κίτρινα ή μουσταρδί ή καφετί ή πορτοκαλί ή λαχανί ή που και που σκούρα πράσινα. Σε σύσταση, μπορεί να είναι εντελώς νερουλά χωρίς σποράκια, νερουλά με σποράκια, πιο σχηματισμένα, κολλώδη ή με βλέννα.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν από μόνα τους ότι το μωρό έχει κάποιο πρόβλημα υγείας, και δεν είναι η πρώτη απάντηση σε οτιδήποτε διαφορετικό στα κόπρανα να το παθολογικοποιούμε – να μετατρέπουμε το φυσιολογικό σε παθολογικό – μετατρέποντας μια θηλάζουσα μητέρα σε μάρτυρα που δεν τρώει τίποτα όλη μέρα εκτός από μήλο αχλάδι και πατάτα γιατί τις έχουν απαγορευθεί όλες οι άλλες τροφές.

Βλέννα στα κόπρανα σε θηλάζον βρέφος δεν σημαίνει από μόνο του τίποτα.

Μπορεί να είναι κάτι τελείως φυσιολογικό – μηχανισμός να καθαρίζει το εντεράκι του από νεκρά κύτταρα και μικροοργανισμούς, μηχανισμό που δεν έχει αν σιτίζεται με ξένο γάλα. Βλέννα μπορεί να υπάρχει περισσότερη όταν καταπίνει πολλά σάλια λόγω έκφυσης δοντιών ή πάνω σε ιώσεις όταν καταπίνει μύξες. Βλέννα στα κόπρανα δεν σημαίνει νομοτελειακά αλλεργία στην πρωτεΐνη του γάλακτος.

Επιτέλους, ποιος είπε ότι εμείς οι ενήλικες έχουμε τα ίδια κόπρανα κάθε μέρα;

Δεν αλλάζουν ανάλογα με αυτά που τρώμε σε σύσταση χρώμα κλπ; Φυσιολογική ποικιλία στα κόπρανα του μωρού σημαίνει φυσιολογική ποικιλία στην διατροφή του μέσω του θηλασμού και της ποικίλης ισορροπημένης διατροφής της μητέρας – αλλά και μέσω πολλών άλλων φυσιολογικών παραγόντων όπως πόσο φουσκωμένο ήταν το στήθος της, τι ώρα της ημέρας έφαγε, αν ήταν από τη μια πλευρά ή και από τις δύο κλπ. 

Το μη αναμενόμενο είναι τα πάντα ίδια πάστα κακά που επιβάλλει η μονοτονία του πάντα ίδιου ξένου γάλακτος.

Σταματήστε να ψειρίζετε τις πάνες του παιδιού σας, σταματήστε να ανησυχείτε για τα χρώματα των κοπράνων, σταματήστε να φαντάζεστε ανίατες ασθένειες εκεί που δεν υπάρχουν, χαρείτε τα υγιή παιδάκια σας, και μακριά από την αλυσίδα παρεμβάσεων αναίτιων, εξόδων και ταλαιπωρίας που λέγεται υπέρμετρη ιατρικοποίηση και ιατρογενή νοσήματα.

Από την σελίδα του Στέλιου Παπαβέντση
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Lockdown καταπιέζει τα παιδιά

Τουλάχιστον μέχρι μέσα Φεβρουαρίου τα περισσότερα σχολεία στη Γερμανία θα παραμείνουν κλειστά. «Ο περιορισμός των κοινωνικών επαφών δεν μπορεί να μην έχει επιπτώσεις στα παιδιά», εκτιμά ο νευροβιολόγος Γκέραλντ Χίτερ.

Μιλώντας στο γερμανικό Ευαγγελικό Πρακτορείο Ειδήσεων (epd) ο γερμανός ερευνητής αναφέρεται στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν αυτή την εποχή παιδιά και ανήλικοι: «Καταπιέζουν θεμελιώδεις προσωπικές τους ανάγκες. Δεν μπορεί να μην έχει επίπτωση όταν οι γονείς εργάζονται σε τηλεργασία και αφιερώνουν λιγότερο χρόνο στα παιδιά, όταν δεν τους επιτρέπουν να παίξουν με τους φίλους τους ή να συναντηθούν με τη γιαγιά τους. Τα παιδιά χρειάζονται την προσοχή και τη στοργή των γονιών τους και την επαφή με συνομήλικους, όπως χρειάζονται το φαγητό. Τα παιδιά πρέπει να βγαίνουν έξω, να δοκιμάζουν καινούργια παιχνίδια και οπωσδήποτε να αγκαλιάζουν τον παππού και τη γιαγιά. Θέλουν να δείξουν τι μπορούν να κάνουν και έτσι είναι απαραίτητο να ανεβούν σε ένα δέντρο ή σε ένα από τα παιχνίδια της παιδικής χαράς».

Για τις επιπτώσεις του συνεχιζόμενου λοκντάουν ο νευροβιολόγος εκτιμά: «Όσο συνεχίζεται το γενικό απαγορευτικό, τόσο τα παιδιά στερούνται κινήτρων και είναι πιο συνεσταλμένα. Για εμένα που πλησιάζω τα 70 η περίοδος "εγκλεισμού" διαρκεί σχετικά λίγο. Από την οπτική γωνία ενός 7χρονου θα ήταν σαν να έπρεπε να ζήσω δέκα χρόνια της ζωής μου με περιοριστικά μέτρα. Είναι επομένως λογικό να υπάρχουν μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της πανδημίας για τα παιδιά. Και δεν γνωρίζουμε αν τα παιδιά θα μπορέσουν μετά την πανδημία να συνεχίσουν από εκεί όπου σταμάτησαν όταν επιβλήθηκαν οι πρώτοι περιορισμοί».

Τα παιδιά αναζητούν διεξόδους

Δίνοντας ένα συγκεκριμένο παράδειγμα ο Γκέραλντ Χίτερ αναφέρεται στη σχέση παιδιού και γιαγιάς: «Όταν περάσει η πανδημία είναι πολύ πιθανό το παιδί να έχει αποξενωθεί σε σημαντικό βαθμό από τη γιαγιά, με την οποία είχε πολύ στενή σχέση. Ίσως κάποια παιδιά να μην θέλουν καν να επισκεφθούν τη γιαγιά τους. Θα πρέπει συνεπώς να διερωτηθούμε όταν προγραμματίζουμε νέα περιοριστικά μέτρα ή τη παράτασή τους αν επιθυμούμε τέτοιες εξελίξεις»:

Φαινομενικά ωστόσο τα παιδιά δείχνουν να διαχειρίζονται καλά αυτή τη κατάσταση. Ή μήπως τα φαινόμενα απατούν; «Γυρίζουμε πάλι στις θεμελιώδεις ανάγκες των παιδιών. Σχεδόν αθόρυβα προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα χωρίς πολλές πολλές διαμαρτυρίες και εμείς κάνουμε λόγο για "καλά και φρόνιμα παιδιά". Όποιος όμως καταπιέζει ανάγκες αναζητεί διεξόδους. Πολλά παιδιά στρέφονται στο υπερβολικό φαγητό. Συχνά εγκαταλείπονται από τους γονείς τους μπροστά στην τηλεόραση ή έναν υπολογιστή και τρώνε τσιπς ή άλλα ανθυγιεινά φαγητά. Παρά το γεγονός ότι έχουν τύψεις πολλοί γονείς ισχυρίζονται ότι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να "παρκάρουν" τα παιδιά τους μπροστά σε μια οθόνη».

Πώς όμως οι γονείς μπορούν να σπάσουν το φαύλο κύκλο; «Όλοι θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι μας είναι πραγματικά απαραίτητο και τι χρειαζόμαστε. Με αυτό τον τρόπο υιοθετούμε συνειδητά μια στάση απέναντι στην παρούσα κατάσταση που ωφελεί και τα παιδιά ας. Θέλω να φάω τώρα κάτι που μου αρέσει ή όχι; Να δουλέψω ακόμα μια ώρα για να τελειώσω κάτι για τη δουλειά ή μήπως θα προτιμούσα να παίξω μια ώρα με το παιδί μου; Δεν αρκεί απλά να λειτουργούμε μηχανικά ως άνθρωποι».

Μπγερν Σλίτερ Γκέτινγκεν (epd)
Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος
dw.com

Πως έγινες έτσι Άνθρωπε;

Πως έγινες έτσι Άνθρωπε;

Βλέπεις τον αδερφό σου σαν εχθρό. Θυμώνεις με όποιον σε πλησιάσει λίγο παραπάνω. Μιλάς μόνο για κρούσματα, για θετικούς και αρνητικούς και αντιμετωπίζεις τους ανθρώπους που νοσούνε ως ενόχους.

Πως έγινες έτσι Άνθρωπε;

Κάποτε ξέρεις, αν κάποιος ήταν άρρωστος, έψαχνες τρόπο να του σταθείς. Προσπαθούσες να τον στηρίξεις. Έστω και από ευγένεια ρωτούσες ένα “Πως είσαι; Τι κάνεις;’’. Σήμερα, τον σταυρώνεις.

Πώς έγινες έτσι Άνθρωπε;

Άφησες το Θεό στα αζήτητα. Του γύρισες τη πλάτη. Εναπόθεσες τις ελπίδες σου σε ανθρώπους. Καλή και άγια η επιστήμη, και ναι, θέλει προσοχή αλλά και προσευχή συνάμα θέλει. Που είναι οι λιτανείες σου Άνθρωπε; Που είναι οι εικόνες της Παναγιάς να σεργιανίζουνε τον τόπο; Πιστεύεις; Πιστεύεις ότι μπορεί Αυτή, να διώξει το κακό;

Λίγοι μήνες ήταν αρκετοί, για να παραβούμε μαζικά τις δυο πιο σπουδαίες εντολές που μας δοθήκανε: “Να αγαπάς τον Θεό και τον συνάνθρωπό σου”.

Ώρα να το πιάσουμε αλλιώς το πράγμα…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Ψυχολόγος M.Sc.
e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παιδί με νεύρα: Τελικά το παιδί μου έχει δύσκολο χαρακτήρα ή μήπως το πρόβλημα είμαι εγώ … ;

Παιδί και νεύρα: Τακτικές διαχείρισης των κρίσεων

• Φροντίστε το οικογενειακό σας περιβάλλον: 

Μήπως το παιδί φωνάζει και νευριάζει επειδή βλέπει να το κάνουν σε σταθερή βάση και οι γονείς του; Υπάρχουν κανόνες που τηρούνται, συνεννόηση των γονιών, πλαίσιο, τάξη και πρόγραμμα που το καθησυχάζουν;

• Στηρίξτε από νωρίς το δικαίωμά του να είναι διαφορετικό: 

πχ. μην κάνετε συνεχείς επεμβάσεις στο χώρο του, αφήστε το να έχει που και που τα παιχνίδια του άνω- κάτω, είναι το «βασίλειό» του. Πρέπει να μάθει να τακτοποιεί τον προσωπικό του χώρο αλλά και να τον διαχειρίζεται μερικές φορές όπως επιθυμεί το ίδιο. 

Δώστε του πρωτοβουλίες στη καθημερινή ζωή της οικογένειας: να διαλέξει το παγωτό που θα φάτε την Κυριακή, ποια παιδική ταινία θα δείτε όλοι μαζί κλπ. Νοιώθει ικανό, ότι το εμπιστεύεστε, ότι μπορεί να πάρει αποφάσεις.

• Αφήστε το να εκφράσει τον θυμό του και βοηθήστε το να τον διαχειριστεί σωστά. 

Μην αδιαφορείτε, μην αντιδράτε υπερβολικά: ένα θυμωμένο παιδί δραματοποιεί τις καταστάσεις. Φροντίστε να φέρετε το ζήτημα σε φυσιολογικά πλαίσια, χωρίς να μειώνετε την σημασία των όσων νοιώθει. 

Ακραίες εκφράσεις τύπου: «Εγώ δεν θα ξανακάνω/ δεν θα ξαναπάω ποτέ …» σας δείχνουν ότι νοιώθει αβοήθητο και φοβισμένο και περιμένει να το βοηθήσετε. 

Μιλήστε μαζί του, ζητήστε του να σας εξηγήσει τι του συμβαίνει. 

Βεβαιώστε το για την αγάπη σας και την επιθυμία σας να το βοηθήσετε. 

Το παιδί χρειάζεται πάνω απ’ όλα να νοιώθει ότι οι γονείς στέκονται δίπλα του και το στηρίζουν.

• Τις στιγμές έντασης αν δεν μπορείτε να συζητήσετε μαζί του, χρήσιμο είναι να το βοηθήσετε να χαλαρώσει. 

Τραβήξτε του την προσοχή σε κάτι άλλο που του αρέσει και μπορεί να το απασχολήσει και, αργότερα, που θα είναι πιο ήρεμο κάνετε την συζήτηση που πρέπει.

• Αναγνωρίστε κι εσείς τα λάθη σας (και οι γονείς κάνουν λάθη!), συζητήστε τα μαζί του, ζητήστε συγγνώμη, αλλάξτε γνώμη αν εκείνο έχει μια καλύτερη ιδέα! 

Μείνετε σταθεροί όσο αφορά στα πλαίσια που έχουν να κάνουν με τις επιθετικές του συμπεριφορές, μείνετε όμως ανοιχτοί και ενδυναμωτικοί στις δημιουργικές του προτάσεις.

• Μην το κοροϊδεύετε, μην το ειρωνεύεστε, μην το εκβιάζετε συναισθηματικά. 

Μην χρησιμοποιείτε εκφράσεις τύπου: «είσαι κακό παιδί, η μαμά στενοχωρήθηκε και δεν σε αγαπάει καθόλου!». Μην τονίζετε τις αδυναμίες και τις ελλείψεις του. 

Όλα αυτά είναι εκφράσεις της δικής σας οργής, που προδίδουν ότι δεν μπορείτε να την διαχειριστείτε και γίνεστε κι εσείς ένα παιδί, ενώ εκείνο σας χρειάζεται ως ενήλικο, για να βοηθήσετε. 

Αγαπήστε το και δεχθείτε το όπως είναι, όχι όπως φανταστήκατε ότι θα είναι!

• Κατά κανόνα, τα φαινόμενα αυτά με μια σωστή διαχείριση από του γονείς είναι ελεγχόμενα και δεν ενοχλούν δραματικά την οικογενειακή ειρήνη. 

Αν όμως δεν επιλύονται, επαναλαμβάνονται με μεγαλύτερη συχνότητα, το παιδί δείχνει αυξανόμενη επιθετικότητα χωρίς προφανή αιτία, ζητήστε έγκαιρα την συμβουλή ειδικού για να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα.

Παιδί και νεύρα: Συμπέρασμα

Σύμφωνα με έρευνες η λεκτική βία και οι φωνές των γονιών προς τα παιδιά τους, αυξάνει τον κίνδυνο να εμφανίσουν κατάθλιψη, επιθετικότητα και άλλα προβλήματα συμπεριφοράς. 

Πιο συγκεκριμένα, μπορεί οι σημερινοί γονείς να μην χτυπάνε πια τα παιδιά τους (τουλάχιστον οι περισσότεροι) καθώς πιστεύουν ότι μπορούν να καταφέρουν αυτό που θέλουν με τη φωνή τους, ωστόσο, οι φωνές δεν έχουν μακροπρόθεσμα αποτελέσματα. 

Ως λεκτική βία μπορεί να θεωρηθεί οποιαδήποτε ψυχολογική πίεση με θυμωμένα ή προσβλητικά λόγια προκειμένου το παιδί να νιώσει συναισθηματικά πληγωμένο, σε μια προσπάθεια να διορθωθεί ή να ελεγχθεί η συμπεριφορά του, μεταξύ των οποίων οι δυνατές φωνές, οι βλαστήμιες, οι κατάρες, καθώς και οι ταμπέλες.

Οι γονείς που θέλουν να αλλάξουν τη συμπεριφορά των παιδιών τους, θα πρέπει να επικοινωνήσουν μαζί τους στο ίδιο επίπεδο και να εξηγήσουν το σκεπτικό τους και τις ανησυχίες τους, χωρίς φωνές!

newshealth
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι