Βράδυ Κυριακής... Φρόντισε μην σβήσει μέσα σου η φλόγα.

Βράδυ Κυριακής. Άλλο ένα.
Δε θυμάμαι αν κάπου στο έχω ξαναπεί… 

Πάντοτε μελαγχολούσα λίγο τις Κυριακές τα βράδια.

Πολυτέλεια θα μου πεις. Ναι. Είχα τη πολυτέλεια να μελαγχολώ.
Τέλος πάντων…

Δεν ξέρω που σε βρίσκω απόψε.
Φαντάζομαι κάπου μέσα. 

Κλεισμένος και εσύ. Κλεισμένος και εγώ. 

Κλεισμένοι όλοι μας. 

Θες σπίτι, θες βάρδια, θες σε κάποιο νοσοκομείο… Θες να ξενυχτάς δίπλα στον άνθρωπό σου…

Όπου και να 'σαι, ένα πράγμα μόνο θέλω να σου πω.

Φρόντισε, με κάθε τρόπο, να μην σβήσει μέσα σου η φλόγα. 

Να μην σβήσει η φωτιά. Να μην σε πιάσει απελπισία. 

Κάνε ό,τι χρειαστεί. Διάβασε, γυμνάσου, πάρε φίλους και γνωστούς τηλέφωνο. Κάνε προσευχή.

Μόνο φρόντισε μην σβήσει μέσα σου η φλόγα.

Ξέρεις…
Οι άνθρωποι είμαστε σαν τις σόμπες.
Όταν μια σόμπα καίει, δεν μπορεί να την πειράξει κανείς. Κανείς δεν μπορεί να τη χαλάσει.

Όταν μια σόμπα είναι σβηστή, εύκολα κάποιος της βάζει χέρι.

Κράτα την φλόγα μέσα ζωντανή. Μην παραιτηθείς. Μην απελπίζεσαι. Κράτα την αναμμένη, με όποιον τρόπο…

Καλό βράδυ αδελφέ.
Καλό βράδυ και η Παναγιά μαζί μας.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Χαλαρώστε λίγο τις απαιτήσεις σας με τα μαθήματα γιατί τα παιδιά περνούν δύσκολα»

H πανδημία και τα απανωτά lockdown μας έχουν καταρρακώσει σωματικά και ψυχικά. Ειδικά εμείς οι μαμάδες «παλεύουμε» μεταξύ του νοικοκυριού και της φροντίδας των παιδιών, αλλά και της τηλεκπαίδευσης. 

Με άλλα λόγια κάνουμε μια... δουλειά για την οποία δεν έχουμε εκπαιδευτεί και μας διαλύει καθημερινά. 

Η ανάρτηση αυτής της μαμάς όσον αφορά το βάρος που σηκώνουν γονείς και παιδιά αυτήν την περίοδο είναι πέρα για πέρα αληθινή και γι' αυτό και έγινε αμέσως viral.

«Έχω σπαταλήσει ένα ολόκληρο χρόνο να καυγαδίζω με τα παιδιά μου για την τηλεκπαίδευση και ειλικρινά, κουράστηκα.

Με τον 7χρονο γιο μου ήμασταν έτοιμοι να τσακωθούμε για μια ακόμη φορά. Στο χέρι μου κρατούσα την εργασία του. Μετά από πολλές φωνές, τον είχα πείσει να κάτσει να την κάνει.

Του είπα ότι δεν χρειαζόταν να γράψει για την καλύτερη του μέρα, όπως ζητούσε ο δάσκαλός του, αλλά θα μπορούσε να γράψει για την χειρότερη. Ο,τιδήποτε ήθελε, αρκεί να έγραφε μερικές προτάσεις.

Μου απάντησε ότι δεν ήθελε να κάνει κάτι διαφορετικό απ' αυτό που ζήτησε ο δάσκαλός του. Όπως επίσης, μου είπε ότι δεν είναι αρκετά καλός μαθητής. Ήταν στα πρόθυρα να βάλει τα κλάματα αλλά δεν ήξερε το γιατί.

Τότε ήταν που άλλαξα τελείως στάση. Κάθισα δίπλα του στο παιδικό του δωμάτιο και του είπα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να αποτύχει στα μαθήματά του και ότι είναι ένας πραγματικός ήρωας.

Κάθισε λίγο στην καρέκλα του και με κοίταξε με δυσπιστία. Του είπα λοιπόν: 

''Το ξέρεις ότι κανένα παιδί στην ιστορία των παιδιών δεν είχε να αντιμετωπίσει, αυτό που αντιμετωπίζεις εσύ τώρα; Κανένα παιδί στην ιστορία των παιδιών δεν χρειάστηκε ποτέ να κάνει μάθημα στο σπίτι, να κάθεται στο δωμάτιό του και να παρακολουθεί τον δάσκαλό του σε υπολογιστή; Εσύ και οι φίλοι σου είστε οι πρώτοι."

Φάνηκε σαν του έφυγε ένα βάρος και με ρώτησε τι ακριβώς εννοούσα. Του είπα ότι σημαίνει ότι δεν του έχω πει αρκετά μπράβο για όλα όσα κάνει. Πόσο περήφανη είμαι για εκείνον και τους φίλους του. Ότι τα παιδιά φέτος κάνουν το αδύνατο δυνατό και μάλιστα το κάνουν πολύ καλά. Του ζήτησα επίσης, συγγνώμη που δεν του το είπα νωρίτερα.

Έχουμε ευχαριστήσει τους πάντες, από τους εργαζόμενους στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης έως τους υπαλλήλους των παντοπωλείων, αλλά δεν έχουμε ευχαριστήσει αρκετά τα παιδιά για το βάρος που αναγκάστηκαν να σηκώσουν στους μικρούς τους ώμους.

Έχουμε πει πολλάκις ότι τα παιδιά είναι ανθεκτικά και πράγματι είναι. Αλλά είναι οι πραγματικοί υπερήρωες σε όλη αυτή την κατάσταση και κάνουν ό,τι καλύτερο για να προσαρμοστούν καθημερινά.

Μετά από αυτή την συζήτηση, κλείσαμε τους υπολογιστές και παίξαμε με την καρδιά μας.

Αυτή η κατάσταση υποτίθεται ότι θα ήταν προσωρινή και να 'μαστε τώρα, ένα χρόνο αργότερα προσπαθούμε να κρατήσουμε το κεφάλι μας πάνω από το νερό. Δεν πρόκειται όμως να αφήσω να επηρεάσει το σπίτι μου. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε αυτό που μας συμβαίνει και δεν έχει πλέον νόημα.

Αγκαλιάστε τους μικρούς σας υπερήρωες σήμερα και μην ξεχάσετε να είστε πιο χαλαροί μαζί τους. Το αξίζουν.»

https://www.mama365.gr/45162/halaroste-ligo-tis-apaithseis-sas-me-ta-mathhmata.html
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Με ψυχολογικά ακόμη και τα παιδιά μας

Όχι, δεν είναι υπερβολή ο πιο πάνω τίτλος. Η πανδημία του κορωνοϊού δεν έχει αντίκτυπο μόνο σε εμάς αλλά και στα ίδια τα παιδιά μας.

Μέτρα, μέτρα, μέτρα… μπουχτίσαμε εδώ και ένα χρόνο κι εμείς και αυτά τα αθώα πλασματάκια. Η πανδημία απειλεί να αφήσει ένα καταστροφικό «κληροδότημα» στα παιδιά φορτώνοντάς τα με άγχος, προκαλώντας τους κατάθλιψη και κάνοντάς τα ακόμη και αντικοινωνικά.

Υπό κανονικές συνθήκες το δικό μου παιδί (ηλικίας 3 ετών), θα χαιρόταν να παίζει στο πάρκο της γειτονιάς του μαζί με άλλα παιδιά. Θα μπορούσε να παίζει με τα ξαδέλφια του στο σπίτι τους, θα μπορούσε να καλέσει στο σπίτι δυο φιλαράκια από το σχολείο. Όλα αυτά αποτελούν ένα παραμύθι που το λέμε κάθε βράδυ, με την ευχή να τελειώσει γρήγορα αυτός ο εφιάλτης.

Κλειδώσαμε τα παιδιά στο σπίτι και από εκεί στο σχολείο και πάλι πίσω. Άλλα πιο μεγάλης ηλικίας τα αφήσαμε σπίτι και στις πλείστες περιπτώσεις μόνα τους, να αυτοσυντηρούνται, αφού οι γονείς πρέπει να εργαστούν. Γεμίσαμε τα παιδιά με φόβο και ψυχικά τραύματα, με την πανδημία να μην τους επιτρέπει να ζήσουν ανέμελες στιγμές. 

Τα πας βόλτα να ξεσκάσουν, όμως κι εκεί αρχίζεις τα ΟΧΙ και τα ΜΗ. Τι να εξηγήσεις σε ένα παιδάκι όταν βλέπει τα παιχνίδια στο πάρκο να έχουν κορδέλα της Αστυνομίας; Τι να απαντήσεις σε μια αθώα ψυχούλα όταν σου λέει «μαμά θέλω να παίξω»! Και να ήταν μόνο αυτά... 

Κάναμε τα παιδιά μας επιθετικά, αφού η πανδημία τα έκανε ειδικά στα κινητά και τα τάμπλετ. Ναι, ένα παιδί θέλει να βγει έξω στην αλάνα να παίξει, να πέσει χάμω, ακόμη και να κτυπήσει, να ευχαριστηθεί η ψυχούλα του. Αντ’ αυτού τα κλείσαμε στο σπίτι.

«Μαμά, πότε θα πάμε στο φίλο μου; Μαμά, πότε θα πούμε στους φίλους μου να 'ρθουν σπίτι μας; Μαμά, φέτος θα κάνουμε γενέθλια;». Βομβαρδισμός από ερωτήσεις από ένα παιδάκι που επιζητά χαρούμενες στιγμές.

Οι απαντήσεις πάντα οι ίδιες εδώ και ένα χρόνο. Θα πάμε σύντομα, όταν θα φύγει ο κορωνοϊός. Θα έρθουν οι φίλοι σου όταν θα φύγουν τα μέτρα κτλ. Πνίξαμε τα παιδιά στο άγχος και στο στρες, να εγκλωβίζονται στην απομόνωση και να απειλούνται ακόμη και από κατάθλιψη.

Το ψυχικό κόστος του lockdown και των μέτρων δεν έχει επιπτώσεις μόνο στους μεγάλους, αλλά και σε αυτές τις αθώες ψυχούλες. 

Ιωάννα Μάντζιηπα   

philenews.com

Για πολλά από τα άσχημα που νιώθεις σήμερα, φταίει ο εγκλεισμός.

Όχι. Δεν φταις πάντα εσύ. Για τα νεύρα. Για την πίεση. 

Για την ένταση που νιώθεις.
Φταίει ο εγκλεισμός.

Όχι. Δεν είναι οι τοξικοί οι άνθρωποι, δεν είναι οι κακοί οι γείτονες, δεν είναι η μάνα σου, ο πατέρας σου, τα αδέρφια σου η αιτία.
Φταίει ο εγκλεισμός.

Όχι. Δεν είναι η πολλή δουλειά. 

Δεν είναι τα παιδιά. Δεν είναι το ότι δεν μπορείς να διαχειριστείς τις καταστάσεις λόγω αδυναμίας.
Φταίει ο εγκλεισμός.

Αδερφέ μου.
Αυτό που ζούμε, κοντά ένα χρόνο τώρα, δεν είναι κάτι απλό. 

Είναι τρομακτικό. Είναι μεγάλο. Είναι επικίνδυνο ψυχολογικά.
Βάλτο καλά στο νου σου.

Είναι επικίνδυνο πράγμα ο εγκλεισμός. 

Γεννήτρια ψυχοπαθολογίας.

Γιατί στα λέω όλα αυτά;
Γιατί δε θέλω, ενώ τραβάς όλα αυτά, να κατηγορείς και τον εαυτό σου από πάνω.
Φταίει ο εγκλεισμός.

Για πολλά από τα άσχημα που νιώθεις σήμερα, φταίει ο εγκλεισμός.

Η Παναγιά μαζί μας αδερφέ μου.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθεριος, Ψυχολόγος M.Sc.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η ζωγραφική και ο γραφικός χαρακτήρας των παιδιών της εποχής Covid-19 και του lockdown

Ως διαγνωστικό εργαλείο για τις επιπτώσεις των περιοριστικών μέτρων στην υγεία των παιδιών και των οικογενειών

Αρκετοί εκπαιδευτικοί, ψυχολόγοι και πολλοί γονείς έχουν εκφράσει την πολύ μεγάλη ανησυχία τους για την επίδραση που θα έχουν τα μακροχρόνια περιοριστικά μέτρα λόγω πανδημίας Covid-19 στην σωματική και ψυχική υγεία παιδιών και γονέων.

Μια επαγγελματική μου συνεργάτης πολλών ετών, μητέρα ενός κοριτσιού ηλικίας 8 περίπου ετών, μου μίλησε πρόσφατα με ανησυχία για το ζήτημα της ψυχολογίας του παιδιού της κατά την περίοδο των αυξημένων περιοριστικών μέτρων που περιλαμβάνουν και το κλείσιμο του σχολείου. 

Έδειξα αμέσως ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο ζήτημα διότι η συνεργάτιδα μου αυτή είναι άτομο ευφυές, αξιόπιστο, ψύχραιμο και εξαιρετικά παρατηρητικό. 

Άρα αυτά που είχε να μου πει θα ήταν σίγουρα σημαντικά.

Μου ανέφερε ότι τελευταία έχει παρατηρήσει ότι η ζωγραφική της κόρης της εμφανίζει ορισμένες αλλαγές ύφους οι οποίες την προβληματίζουν ιδιαίτερα. Το κορίτσι, μοναδικό παιδί της οικογένειας, είναι μάλιστα μαθήτρια του δημοτικού σχολείου σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο της πόλης των Αθηνών. 

Επίσης μου ανέφερε ότι το παιδί παρουσιάζει αλλαγές στον γραφικό χαρακτήρα των ασκήσεων του σχολείου, εννοείται βέβαια ότι όλες οι σχολικές δραστηριότητες αυτή την περίοδο (πριν από το πολύ πρόσφατο άνοιγμα των σχολείων) έλαβαν χώρα μέσω της on-line τηλε-εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Της ζήτησα στη συνέχεια να δω την ζωγραφική του παιδιού αυτής της περιόδου σε σχέση με προηγούμενα ζωγραφικά έργα και σχέδια του παιδιού όταν πήγαινε κανονικά στο σχολείο της (με φυσική παρουσία). Πραγματικά όταν μου προσκόμισε τα ζωγραφικά μπλοκ και τα τετράδια του παιδιού διαπίστωσα αμέσως τις αξιοσημείωτες διαφορές στο ύφος των δύο περιόδων για τις οποίες μου είχε ήδη μιλήσει η μητέρα.

Παρατήρησα ότι η ζωγραφική της περιόδου του κλειστού σχολείου (περίοδος on line εκπαίδευσης) ήταν ασπρόμαυρη, μόνον μολύβι ή μαύρος μαρκαδόρος χωρίς καθόλου χρώματα. 

Σε αντίθεση με την περίοδο της φυσικής παρουσίας στο σχολείο που ήταν εξαιρετικά πλούσια σε χρώματα, ότι δηλαδή συναντάει κανείς στα έργα των περισσότερων παιδιών υπό κανονικές συνθήκες. 

Εκτός από την έλλειψη χρωμάτων παρατήρησα μια τάση του παιδιού να γράφει πολύ μεγαλύτερα και έντονα γράμματα, όταν περιλάμβανε κάποιο κείμενο πάνω στις ζωγραφιές της.

Επίσης ο γραφικός της χαρακτήρας στις γραμματικές-γλωσσικές ασκήσεις κατά τη διάρκεια της περιόδου κλειστού σχολείου έμοιαζε περισσότερο άτακτος και αποδομημένος σε σχέση με τον αρκετά δομημένο, χωρίς σημαντικές αποκλίσεις ύφους, χαρακτήρα της περιόδου ανοιχτού σχολείου. 

Επιπλέον η απεικόνιση του χώρου του σπιτιού όσον αφορά την διαίρεση σε δωμάτια και περιεχόμενα αντικείμενα ήταν περισσότερο πυκνή κατά την περίοδο του κλειστού σχολείου σε σχέση με μια αραιότερη πυκνότητα και μεγαλύτερη απόσταση αντικειμένων (και των οικείων προσώπων του παιδιού) κατά την περίοδο που το παιδί πήγαινε καθημερινά στο σχολείο της. 

Η απεικόνιση της θέσης αντικειμένων και προσώπων στο οικείο της χώρο οφείλω να σημειώσω ότι μου μετέφερε ένα αίσθημα στενότητας και ασφυξίας.

Η μητέρα του παιδιού μου μετέφερε την άποψη της, ότι δηλαδή και η συμπεριφορά του παιδιού όλη αυτή την περίοδο της διαδικτυακής εκπαίδευσης είχε στοιχεία εκνευρισμού, κόπωσης και απώλειας μιας φυσικής ανεμελιάς προς την οποία έχουν συνήθως ροπή τα παιδιά αυτής της ηλικίας. 

Σημειωτέον ότι και οι δύο γονείς εργάζονται, έτσι το κορίτσι φροντίζουν οι δύο μεγάλοι σε ηλικία γονείς της μητέρας. 

Κατά την διάρκεια των περιοριστικών μέτρων μια περίοδο κοντά στην μικρή ήταν επίσης και η μητέρα της στα πλαίσια της περίφημης άδειας ειδικού σκοπού.
...............
περισσότερα εδώ: athensvoice

Το Lockdown καταπιέζει τα παιδιά

Τουλάχιστον μέχρι μέσα Φεβρουαρίου τα περισσότερα σχολεία στη Γερμανία θα παραμείνουν κλειστά. «Ο περιορισμός των κοινωνικών επαφών δεν μπορεί να μην έχει επιπτώσεις στα παιδιά», εκτιμά ο νευροβιολόγος Γκέραλντ Χίτερ.

Μιλώντας στο γερμανικό Ευαγγελικό Πρακτορείο Ειδήσεων (epd) ο γερμανός ερευνητής αναφέρεται στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν αυτή την εποχή παιδιά και ανήλικοι: «Καταπιέζουν θεμελιώδεις προσωπικές τους ανάγκες. Δεν μπορεί να μην έχει επίπτωση όταν οι γονείς εργάζονται σε τηλεργασία και αφιερώνουν λιγότερο χρόνο στα παιδιά, όταν δεν τους επιτρέπουν να παίξουν με τους φίλους τους ή να συναντηθούν με τη γιαγιά τους. Τα παιδιά χρειάζονται την προσοχή και τη στοργή των γονιών τους και την επαφή με συνομήλικους, όπως χρειάζονται το φαγητό. Τα παιδιά πρέπει να βγαίνουν έξω, να δοκιμάζουν καινούργια παιχνίδια και οπωσδήποτε να αγκαλιάζουν τον παππού και τη γιαγιά. Θέλουν να δείξουν τι μπορούν να κάνουν και έτσι είναι απαραίτητο να ανεβούν σε ένα δέντρο ή σε ένα από τα παιχνίδια της παιδικής χαράς».

Για τις επιπτώσεις του συνεχιζόμενου λοκντάουν ο νευροβιολόγος εκτιμά: «Όσο συνεχίζεται το γενικό απαγορευτικό, τόσο τα παιδιά στερούνται κινήτρων και είναι πιο συνεσταλμένα. Για εμένα που πλησιάζω τα 70 η περίοδος "εγκλεισμού" διαρκεί σχετικά λίγο. Από την οπτική γωνία ενός 7χρονου θα ήταν σαν να έπρεπε να ζήσω δέκα χρόνια της ζωής μου με περιοριστικά μέτρα. Είναι επομένως λογικό να υπάρχουν μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της πανδημίας για τα παιδιά. Και δεν γνωρίζουμε αν τα παιδιά θα μπορέσουν μετά την πανδημία να συνεχίσουν από εκεί όπου σταμάτησαν όταν επιβλήθηκαν οι πρώτοι περιορισμοί».

Τα παιδιά αναζητούν διεξόδους

Δίνοντας ένα συγκεκριμένο παράδειγμα ο Γκέραλντ Χίτερ αναφέρεται στη σχέση παιδιού και γιαγιάς: «Όταν περάσει η πανδημία είναι πολύ πιθανό το παιδί να έχει αποξενωθεί σε σημαντικό βαθμό από τη γιαγιά, με την οποία είχε πολύ στενή σχέση. Ίσως κάποια παιδιά να μην θέλουν καν να επισκεφθούν τη γιαγιά τους. Θα πρέπει συνεπώς να διερωτηθούμε όταν προγραμματίζουμε νέα περιοριστικά μέτρα ή τη παράτασή τους αν επιθυμούμε τέτοιες εξελίξεις»:

Φαινομενικά ωστόσο τα παιδιά δείχνουν να διαχειρίζονται καλά αυτή τη κατάσταση. Ή μήπως τα φαινόμενα απατούν; «Γυρίζουμε πάλι στις θεμελιώδεις ανάγκες των παιδιών. Σχεδόν αθόρυβα προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα χωρίς πολλές πολλές διαμαρτυρίες και εμείς κάνουμε λόγο για "καλά και φρόνιμα παιδιά". Όποιος όμως καταπιέζει ανάγκες αναζητεί διεξόδους. Πολλά παιδιά στρέφονται στο υπερβολικό φαγητό. Συχνά εγκαταλείπονται από τους γονείς τους μπροστά στην τηλεόραση ή έναν υπολογιστή και τρώνε τσιπς ή άλλα ανθυγιεινά φαγητά. Παρά το γεγονός ότι έχουν τύψεις πολλοί γονείς ισχυρίζονται ότι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να "παρκάρουν" τα παιδιά τους μπροστά σε μια οθόνη».

Πώς όμως οι γονείς μπορούν να σπάσουν το φαύλο κύκλο; «Όλοι θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι μας είναι πραγματικά απαραίτητο και τι χρειαζόμαστε. Με αυτό τον τρόπο υιοθετούμε συνειδητά μια στάση απέναντι στην παρούσα κατάσταση που ωφελεί και τα παιδιά ας. Θέλω να φάω τώρα κάτι που μου αρέσει ή όχι; Να δουλέψω ακόμα μια ώρα για να τελειώσω κάτι για τη δουλειά ή μήπως θα προτιμούσα να παίξω μια ώρα με το παιδί μου; Δεν αρκεί απλά να λειτουργούμε μηχανικά ως άνθρωποι».

Μπγερν Σλίτερ Γκέτινγκεν (epd)
Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος
dw.com

“Καμπανάκι” για το άγχος που επιφέρει σε γονείς και παιδιά το δεύτερο lockdown

• ΕΝΤΟΝΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΗΛΙΚΙΕΣ
• Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΤΙΝΑΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ
• ΕΝΑ ΑΝΕΠΑΡΚΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΛΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΦΕΡΝΕΙ ΜΕΓΑΛΟ ΑΓΧΟΣ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ
• Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ “ΥΠΟΒΑΘΡΟ” ΓΙΑ ΕΘΙΣΜΟΥΣ
• ΣΤΑΘΕΡΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Η ψυχολόγος Ελίνα Διαμάντη μιλάει για το στρες της τηλεκπαίδευσης και την ανάγκη για νέες συνήθειες και θετική στάση

Οι νέες συνθήκες που έχει επιφέρει η πανδημία μετά και το δεύτερο lockdown στην καθημερινότητα διαμορφώνουν νέα δεδομένα για όλες τις ηλικίες, με τις οικογένειες αλλά και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας να βιώνουν πιο έντονα το στρές και το άγχος σε μια περίοδο που καλούνται να παραμείνουν απομονωμένοι και να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες εκπαίδευσης αλλά και κοινωνικοποίησης οι οποίες διαφέρουν πολύ από τα όσα μέχρι σήμερα γνώριζαν.

Για τη ψυχολογία των γονέων, των ατόμων μεγαλύτερης ηλικίας και κυρίως των παιδιών τους στην εποχή της καραντίνας, την σημασία της «ρουτίνας» μέσα στο σπίτι αλλά τις δυσκολίες που έχει φέρει η τηλεκπαίδευση στο οικογενειακό περιβάλλον, αναφέρθηκε η ψυχολόγος και παιδοψυχολόγος στο Ρέθυμνο κ. Ελίνα Διαμάντη μιλώντας στο ραδιόφωνο του Team FM 102 και την εκπομπή «Πρώτη Γραμμή».

Η ίδια επεσήμανε πως είναι έντονο το άγχος και το στρες που διέπει τους γονείς το τελευταίο διάστημα και λόγω της τηλεκπαίδευσης, καθώς είναι αναγκασμένοι να είναι δίπλα στο παιδί τους την ώρα του μαθήματος αλλάζοντας τον οικογενειακό προγραμματισμό και μεταβάλλοντας μια σημαντική παράμετρο που είναι η ρουτίνα.

Αναφερόμενη στην περίοδο της καραντίνας αλλά και συνολικά της πανδημίας, η κα Διαμάντη επεσήμανε μεταξύ άλλων : «Η περίοδος που διανύουμε είναι πάρα πολύ δύσκολη. Όχι πως πριν δεν υπήρχαν αγωνίες, φόβοι και άγχος απλά όλα αυτά έχουν μεγεθυνθεί και υπάρχει μεγάλη ανασφάλεια για τι θα φέρει η επόμενη μέρα».

• ΕΝΤΟΝΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΗΛΙΚΙΕΣ

Ως ιδιαίτερα δύσκολη λόγω της πανδημίας κορωνοϊού, η οποία έχει γιγαντώσει τους φόβους, τις ανασφάλειες και το άγχος στον μέσο άνθρωπο , χαρακτήρισε περίοδο αυτή η κ. Διαμάντη και ανέφερε: “Το πρόβλημα αφορά όλες τις ηλικίες, άλλες σε μεγαλύτερο και άλλες σε μικρότερο βαθμό. Οι μεγάλοι άνθρωποι νιώθουν θλίψη και μοναξιά. Από τη φύση του ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και έχει ανάγκη για ανθρώπινη επαφή”. 

Ιδιαίτερα στάθηκε στις μεγαλύτερες ηλικίες τονίζοντας πως οι ηλικιωμένοι βιώνουν τα συναισθήματα αυτά περισσότερο, καθώς παραμένουν απομονωμένοι και συχνά δεν διαθέτουν την απαραίτητη εξοικείωση με την τεχνολογία ώστε να μπορούν να διατηρήσουν την επικοινωνία τους με τους γύρω τους.

• Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΡΟΥΤΙΝΑΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ

Σύμφωνα με έρευνες η «ρουτίνα» των παιδιών παίζει καθοριστικό ρόλο για την ανάπτυξή τους υπογράμμισε η κ. Διαμάντη και στάθηκε στο γεγονός πως αυτή η ρουτίνα κόπηκε βίαια και στο νέο lockdown. «.. εμείς από την πλευρά μας θα πρέπει να δημιουργήσουμε νέες ρουτίνες ώστε τα παιδιά μας να νιώθουν ασφάλεια και σταθερότητα» είπε χαρακτηριστικά δίνοντας έμφαση στην διατήρηση ενός καθημερινού προγράμματος στα παιδιά.

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος Ελίνα Διαμαντή επισημαίνει πως τα παιδιά προσαρμόζονται ευκολότερα από τους ενήλικες σε διάφορες καταστάσεις και στην συγκεκριμένη περίπτωση από την πρώτη καραντίνα έδειξαν και συνεχίζουν να δείχνουν μεγάλη γενναιότητα. 

Ωστόσο, θα πρέπει και η προσέγγιση των γονέων στο θέμα του κορωνοϊού να είναι ιδιαίτερα προσεκτική, εξηγώντας στα παιδιά τον κίνδυνο δίχως να τα φοβίσουν, υπογράμμισε η κ. Διαμάντη. Ακόμη πρόσθεσε πως το καλό παράδειγμα των γονέων στην τήρηση των μέτρων είναι υψίστης σημασίας ζήτημα, καθώς τα παιδιά απ’ τη φύση τους μιμούνται τους γονείς τους,

• ΕΝΑ ΑΝΕΠΑΡΚΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΛΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΦΕΡΝΕΙ ΜΕΓΑΛΟ ΑΓΧΟΣ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ

Στη λάθος ώρα των μαθημάτων των παιδιών και στο «πρόχειρο» σύστημα τηλεκπαίδευσης των δημοτικών και νηπιαγωγείων στάθηκε ιδιαίτερα η κ. Διαμάντη, διότι τα παραπάνω , όπως εξήγησε, έχουν υποχρεώσει τον γονέα να είναι συνεχώς δίπλα στο παιδί την ώρα της διδασκαλίας, καταστρέφοντας το πρόγραμμα του ίδιου αλλά ολόκληρης της οικογένειας. 

Μάλιστα υπογραμμίζει πως οι μεσημεριανές ώρες είναι ακατάλληλες για διδασκαλία σε αυτές τις ηλικίες επειδή το παιδί έχει μόλις φάει και χαλαρώνει ενστικτωδώς. Ο συνδυασμός όλων των προηγουμένων έχει φέρει αφόρητο στρες στους γονείς την τελευταία εβδομάδα, που όπως σημειώνει η ψυχολόγος δεν έχει ξανασυναντήσει στο παρελθόν. 

Η ίδια εξήγησε αναλυτικά: 

«Όσον αφορά τους γονείς υπάρχει πολύ στρες για την κατάσταση και για το μέλλον των παιδιών τους. Η τελευταία εβδομάδα είναι η πιο έντονη που έχω βιώσει από άποψη άγχους γιατί μέχρι τώρα η τηλεκπαίδευση στα μεγάλα παιδιά ήταν διαφορετική, καθώς το καθένα μπορούσε να οργανωθεί μόνο του, ενώ τώρα ο γονιός θα πρέπει να αλλάξει τη ρουτίνα όλης της οικογένειας για να επιβλέπει το παιδί την ώρα του μαθήματος. Να τονίσουμε επίσης ότι η ώρα αυτή της μάθησης είναι εντελώς ακατάλληλη. »

Ιδιαίτερα στάθηκε και σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, υπογραμμίζοντας πως η τηλεκπαίδευση σε αυτές της ηλικίες είναι “ανέφικτη” ενώ πρόσθεσε πως μια πρόταση που θα μπορούσε να συμβάλλει στην βελτίωση του υφιστάμενου σχεδιασμού θα ήταν “να υπάρχει η δυνατότητα να μπαίνει ο γονιός ότι ώρα θέλει στο μάθημα σύμφωνα με το πρόγραμμά του, να το παρακολουθεί και στη συνέχεια να κάνει το δάσκαλο τις κατάλληλες ώρες για τα παιδιά. Η εκπαίδευση αυτή τη στιγμή έχει πάρα πολύ μεγάλες δυσκολίες».

• Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ “ΥΠΟΒΑΘΡΟ” ΓΙΑ ΕΘΙΣΜΟΥΣ

Ο χρόνος που περνούν τα παιδιά, ιδιαίτερα στις μικρότερες ηλικίες μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή, προβληματίζει τόσο τους γονείς όσο και τους ειδικούς. 

Η κα Διαμάντη εξήγησε μάλιστα πως η πολύωρη ενασχόληση δημιουργεί και υπόβαθρο για εθισμό στο διαδίκτυο, γεγονός που κρούει το “καμπανάκι”. 

Συγκεκριμένα, όπως τόνισε η ίδια: 

«Τα παιδιά πλέον περνάνε πολύ περισσότερες ώρες μπροστά σε έναν υπολογιστή γιατί τώρα έχουν και τη μάθηση μπροστά στην οθόνη, οπότε δημιουργείται ένα υπόβαθρο για εθισμό στο διαδίκτυο το οποίο θα πρέπει να προσέξουμε μόλις τελειώσει όλο αυτό. Τα παιδιά παραπονιούνται γιατί τους λείπουν οι φίλοι τους και η κοινωνική τους ζωή. Εμείς στο Ρέθυμνο ευτυχώς έχουμε ακόμα τη φύση, τη γειτονιά μας και μπορούμε να δούμε ένα φίλο όσο μας το επιτρέπουν οι συνθήκες και πάνω απ’ όλα με ασφάλεια. Αλλού όμως τα παιδιά είναι συνεχώς κλεισμένα στο δωμάτιό τους, σε έναν υπολογιστή χάνοντας τη ρουτίνα τους».

Παράλληλα η κ. Διαμάντη συμβούλεψε τους γονείς να μιλάνε συνεχώς με τα παιδιά τους γι’ αυτά που τους απασχολούν, να συζητούν με αυτά και να παραμένουν όσο το δυνατόν αισιόδοξοι. Η σωματική άσκηση αποτελεί επίσης, όπως ανέφερε μια διέξοδο και συμβάλει ταυτόχρονα στην καλή λειτουργία του οργανισμού και στην καλή ψυχική υγεία του ατόμου. Η ψυχολόγος προτρέπει ακόμη τους γονείς να ελαττώσουν την τηλεόραση και τις δυσάρεστες εικόνες των ειδήσεων, ιδίως όταν στον ίδιο χώρο βρίσκονται τα παιδιά τους, ώστε να μην διαταράσσεται η ψυχολογία τους.

ΣΤΑΘΕΡΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Στην δύσκολη καθημερινότητα για όλους “ανάχωμα” μπορεί να αποτελέσει, όπως εξήγησε η κα Διαμάντη : 

«Να κρατήσουμε τη ζωή μας όσο γίνεται σταθερή, τις συνήθειες μας αν γίνεται, να είμαστε όσο το δυνατόν αισιόδοξοι, λέγοντας ότι όλο αυτό είναι προσωρινό και μάλλον για το καλό όλων μας».

Παράλληλα, η κα Διαμάντη τόνισε πως μέσα από απλές καθημερινές διαδικασίες, υπάρχει η δυνατότητα ακόμη και εν μέσω της πανδημίας και του εγκλεισμού να διατηρηθούν οι ισορροπίες με έμφαση στην ψυχική και σωματική υγεία. 

Η ίδια επεσήμανε: 

«Πολύ σημαντικό είναι να μιλάμε μεταξύ μας και να λέμε τα συναισθήματά μας και κυρίως τα αρνητικά. Όλα τα αρνητικά συναισθήματα χρειάζεται να τα διοχετεύσουμε κάπου είτε με τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας είτε μακριά μας μέσω βιντεοκλήσης. Καθώς όλοι βιώνουμε το ίδιο πράγμα θα υπάρξει μία αμοιβαία κατανόηση ενώ από την άλλη όσοι είναι μόνοι τους μπορούν να απευθυνθούν σε κάποιον ειδικό για να μιλήσουνε. Θα πρέπει επίσης να είμαστε πολύ προσεκτικοί και με την σωματική μας υγεία, με την διατροφή και την άσκησή μας διότι είναι πολύ σημαντικά και για την ψυχική μας υγεία».

goodnet

Θλιβερές εικόνες από τα προαύλια μετά την επαναλειτουργία των σχολείων

Γαλλία:
Πριν από λίγες μέρες, άνοιξαν τα δημοτικά σχολεία στη Γαλλία ύστερα από οκτώ εβδομάδες lockdown, καθώς η χώρα χαλαρώνει σιγά σιγά, τα μέτρα της καραντίνας. Περίπου 1,5 εκατομμύριο μαθητές επέστρεψαν στα σχολεία τους, δηλαδή, ένας στους τέσσερις περίπου. Μπορεί οι μαθητές να ξαναγύρισαν στα σχολεία και στις τάξεις τους, όμως, τίποτα δεν είναι όπως πριν. Τα τμήματα άλλαξαν και έγιναν πιο ολιγομελή, με αποτέλεσμα τα παιδιά να έχουν χωριστεί από τους συμμαθητές τους, μέσα στις αίθουσες. Τα θρανία τοποθετήθηκαν έτσι ώστε, ο κάθε μαθητής να απέχει τουλάχιστον ένα μέτρο από τον άλλον.

Τα παιδάκια βλέπουν τους δασκάλους τους με μάσκα στο πρόσωπο, να τους διδάσκουν κανόνες υγιεινής λόγω της υγειονομικής κρίσης: μην αγγίζετε το πρόσωπό σας, μην πλησιάζετε κοντά ο ένας στον άλλον αλλά να κρατάτε τις αποστάσεις και να πλένετε πολύ σχολαστικά τα χέρια σας.
Στα διαλείμματα, το παιχνίδι έχει τις δικές του δυσκολίες. Πώς να παίξεις ανέμελα, όταν θα πρέπει να κρατάς συγκεκριμένες αποστάσεις; Ποια παιχνίδια θα πρέπει να πάψουν να παίζουν τα παιδιά προκειμένου να τηρούν τα μέτρα προστασίας τους;

Οι δάσκαλοι θα τα επιβλέπουν κατά τις ώρες του διαλείμματος ώστε, να τους επαναφέρουν στην «τάξη» όταν ξεχνιούνται και πλησιάζονται περισσότερο από όσο πρέπει; Τι επιπτώσεις θα έχουν αυτά τα μέτρα προστασίας στην ψυχολογία των παιδιών; Πολλά είναι τα ερωτηματικά που εγείρονται και χρειάζονται απαντήσεις!
Η σχολική χρονιά θα τελειώσει σε λιγότερο από δύο μήνες, όμως, συνδικαλιστικές οργανώσεις, δάσκαλοι και γονείς εκφράζουν σοβαρές αμφιβολίες, σχετικά με το κατά πόσο ήταν σωστή η απόφαση του υπουργείου Παιδείας, να επαναλειτουργήσουν τα σχολεία, την ώρα που ο κορονοϊός εξακολουθεί να κυκλοφορεί στη χώρα και ιδιαίτερα, στην περιοχή του Παρισιού και γύρω από αυτό.

«Το σχολείο που τα παιδιά θα ανακαλύψουν θα έχει ελάχιστη σχέση με το σχολείο που άφησαν πίσω τους» δήλωσε ο Νταβίντ, δάσκαλος σε δημοτικό σχολείο του Παρισιού. «Είναι περισσότερο κάτι σαν παιδικός σταθμός, προκειμένου να μπορέσουν οι γονείς να επιστρέψουν στη δουλειά τους».

 

Εναλλακτική Δράση

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι