Tuesday, 7 September 2021

Το Στρες της Πανδημίας στα Παιδιά έχει φτάσει «ως το κόκκαλο»

Όσο μεγαλύτερο είναι το στρες από τον κορωνοϊό, τόσο μεγαλύτερο είναι το πρόβλημα συμπεριφοράς των παιδιών, σύμφωνα με έρευνες για τη συγκέντρωση κορτιζόλης – της ορμόνης του στρες – στα μαλλιά των παιδιών
Σωρευτικό είναι το στρες που προκαλεί η πανδημία στις οικογένειες και κυρίως στα παιδιά, δημιουργώντας τους προβλήματα στην καθημερινότητα και εμφανίζοντας προβλήματα συμπεριφοράς.
Η διαπίστωση αυτή ήρθε μετά από μελέτη που πραγματοποίησαν ερευνητές του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (NYU) από το τμήμα του Αμπού Ντάμπι, σε συνεργασία με το ερευνητικό κέντρο του Πανεπιστημίου “Global TIES for Chlidren”, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Ντέιβις της Καλιφόρνιας και το Χασεμιτικό Πανεπιστήμιο της Ιορδανίας.

Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν δείγματα μαλλιών από μητέρες και παιδιά στην Ιορδανία που είχαν πάρει από το 2019 για μια άλλη μελέτη, και τα σύγκριναν με δείγματα μαλλιών από τα ίδια άτομα τον Ιούνιου του 2020, ένα τρίμηνο από το ξέσπασμα της πανδημίας στην περιοχή. 
Συγκεκριμένα, μέτρησαν τα επίπεδα κορτιζόλης στα μαλλιά αναζητώντας τα επίπεδα συσσωρευμένου στρες εξαιτίας του κορωνοϊού.

Στη συνέχεια, η ίδια χρησιμοποίησε τα αποτελέσματα για να αναλύσει τις επιπτώσεις του κορωνοϊού στις οικογένειες ως αποτέλεσμα της πανδημίας, για να καταλήξει στη διαπίστωση ότι τα αυξημένα επίπεδα αντιξοότητας της οικογένειας οδηγούσαν σε χειρότερη ψυχική υγεία τα παιδιά και τις μητέρες τους, ως τον Δεκέμβριο του 2020.

Οι οικογένειες παρακολουθήθηκαν για να διερευνηθεί η φυσιολογία του στρες, η λειτουργία της οικογένειας και η ψυχική υγεία τους πρώτους 9 μήνες της πανδημίας. 
Οι μητέρες ανέφεραν λιγότερη δυνατότητα προσαρμογής στα νέα δεδομένα και αντιμετώπισαν πιο αρνητικές αλλαγές στην οικογενειακή ζωή τους τον Ιούνιο του 2020. 
Στην περίοδο αυτή, τα παιδιά είχαν τέτοια συμπεριφορά που δεν μπορούσαν να τη ρυθμίσουν μόνα τους, ενώ εμφάνιζαν και περισσότερα προβλήματα συμπεριφοράς, ιδίως όταν οι οικογένειες είχαν χαμηλότερο εισόδημα, το 2019. 
Ακόμα περισσότερες αρνητικές αλλαγές στην οικογενειακή ζωή προέβλεπαν μεγαλύτερες συγκεντρώσεις κορτιζόλης στα μαλλιά των παιδιών τον Ιούνιο του 2020 και αυτές οι πιο αρνητικές αλλαγές και η λιγότερο προσαρμοστική αντιμετώπιση με τη σειρά τους, προέβλεπαν χειρότερη ψυχοκοινωνική προσαρμογή παιδιών και μητέρων τον Δεκέμβριο του 2020.
Κρίση

Η Επίκουρη Καθηγήτρια Ψυχολογίας στο NYUAD και επικεφαλής της έρευνας Αντζι φον Σουσοντόλετζ, δήλωσε: 
«Η πανδημία COVID-19 ήταν μια παγκόσμια κρίση ψυχικής υγείας, καθώς και μια κρίση σωματικής υγείας. Βλέποντας ότι η πλειοψηφία των παιδιών στον κόσμο ζουν σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος (LMIC), είναι επιτακτική ανάγκη να κατανοήσουμε τους παράγοντες που συνέβαλαν στην προσαρμογή τους, καθώς και την προσαρμογή των γονέων τους, κατά τη διάρκεια της πανδημίας».
Σχολιάζοντας την ανάγκη αντιμετώπισης αυτών των προκλήσεων ψυχικής υγείας, η καθηγήτρια πρόσθεσε πως η έρευνά τους έδειξε ότι σε οικογένειες που εμφανίζουν τη μεγαλύτερη διαταραχή, τα τεστ κορτιζόλης στα μαλλιά των παιδιών και των μητέρων έδειξαν ότι το στρες τους έχει φτάσει «ως το κόκκαλο». 
Αυτά τα ευρήματα υποδεικνύουν τη σημασία της ανάπτυξης προγραμμάτων για την αντιμετώπιση των καθημερινών αναγκών των οικογενειών σε χώρες χαμηλού και μέσου εισοδήματος, κατά τη διάρκεια περιόδων οξείας και παρατεταμένης κρίσης, ιδίως σε οικογένειες που διαθέτουν περιορισμένους πόρους και δεν έχουν άλλους τρόπους για να στηριχθούν».
Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι χωρίς αποτελεσματική κατά περίπτωση βοήθεια για την υποστήριξη των αναγκών των οικογενειών που κινδυνεύουν, οι δυσμενείς σωματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις της πανδημίας του COVID-19 θα έχουν μακροπρόθεσμη επίδραση στις μελλοντικές ικανότητες των παιδιών για μάθηση και επιτυχία. 
Σε αυτό το πλαίσιο, η επένδυση σε προσπάθειες βελτίωσης θα κοστίσει λιγότερο από τα μελλοντικά έξοδα που θα προκύψουν από την απώλεια υγιών και παραγωγικών γενεών.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αθηνά Λινού: Δε συμφωνώ «καθόλου» για το 50+1

Οι μαθητές που θα νοσήσουν θα μεταφέρουν τον ιό σε 100-150 άτομα
«Από τα παιδιά που θα νοσήσουν, ένα 10% θα νοσήσει σοβαρά και μετά θα έχει σοβαρά υπολείμματα», επεσήμανε η Αθηνά Λινού
«Δύσκολο» χαρακτήρισε το ξεκίνημα των σχολείων η Αθηνά Λινού, παρατηρώντας πως «τα παιδιά του Δημοτικού δεν έχουν δυνατότητα εμβολιασμού».
«Έχουμε όλοι χαλαρώσει, ελπίζουμε κι ευχόμαστε όλοι να μην κλείσουν τα σχολεία», σημείωσε η καθηγήτρια, ενώ ερωτηθείσα σχετικά με το αν συμφωνεί με το σχέδιο για το 50+1, ξεκαθάρισε πως δε συμφωνεί «καθόλου».
Η Αθηνά Λινού εξήγησε, μιλώντας στον ΑΝΤ1, πως «οι μαθητές που θα νοσήσουν θα μεταφέρουν τον ιό σε 100-150 άτομα», ξεκινώντας από το στενό οικογενειακό τους περιβάλλον μέχρι και τις επαφές στις καθημερινές τους δραστηριότητες.

Συμβούλεψε δε τους γονείς «να αγοράσουν από σήμερα τις μάσκες και να κάνουν από σήμερα πρόβες, ώστε να συνηθίσουν να τις φορούν».

Τέλος, χαρακτήρισε «μεγάλο λάθος» την προτροπή ορισμένων γιατρών για την αποφυγή εμβολιασμού, μέχρι να γίνουν έρευνες στη χώρα μας. 
«Από τα παιδιά που θα νοσήσουν, ένα 10% θα νοσήσει σοβαρά και μετά θα έχει σοβαρά υπολείμματα», επεσήμανε καταληκτικά η Αθηνά Λινού.

περισσότερα εδώ 
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Monday, 6 September 2021

Πώς θα μάθουν τα παιδιά να λένε «ναι» στον εαυτό τους

Η αυτοεκτίμηση είναι κάτι που όπως ξέρουμε ξεκινάει και χτίζεται από την πολύ μικρή ηλικία του παιδιού, συνεχίζεται στην εφηβεία όπως και στην ενηλικίωσή του πιο συνειδητά βέβαια. Επειδή όμως ξεκινάει από τα πρώτα του χρόνια, όπου στην ουσία μπαίνουν οι βάσεις, ας δούμε κάποιους τρόπους που ενδεχομένως ωφελήσουν τους γονείς να βοηθήσουν το παιδί να ξεκινήσει με «γερά θεμέλια».

Ξεκινάμε με την πίστη από τον ίδιο τον γονιό στο παιδί του. Φανταστείτε ένα παιδί πως νιώθει όταν ο γονιός του το χαρακτηρίζει χαζό, ανόητο, του λέει ότι δεν καταλαβαίνει κλπ. Άρα λοιπόν, το παιδί χρειάζεται να νιώσει την ασφάλεια και τη σιγουριά που χρειάζεται στο οικογενειακό του περιβάλλον για να περάσει μετά στο να αισθανθεί πως ο γονιός του πιστεύει σε αυτό. Και για τα πρώτα βήματα, η αγάπη, η αποδοχή, η αίσθηση της σημαντικότητας, η αναγνώριση αναγκών και η ικανοποίησή τους-φροντίδα, είναι κάποια από τα κύρια στοιχεία που ο γονιός θα δώσει στο παιδί του…

Χρειάζεται να το επιβραβεύει όταν πετυχαίνει κάτι, χωρίς να βλέπει μόνο το αποτέλεσμα αλλά αναγνωρίζοντας την προσπάθειά του. Διαφορετικά το παιδί μαθαίνει πως μόνο το αποτέλεσμα μετράει και αν αποτύχει, πέφτει και η αυτοεκτίμησή του εφόσον δεν τα κατάφερε, χωρίς να βλέπει την προσπάθεια που έκανε ή και να μετρήσει ακόμα και τι ήταν αυτό που δεν πήγε καλά… Μην ξεχνάμε πως και μέσα από τις αποτυχίες μας μαθαίνουμε αν παρατηρήσουμε τι κάναμε ή δεν κάναμε με τον τρόπο που χρειαζόταν.

Ο γονιός χρειάζεται να δώσει χώρο στο παιδί του για να κινηθεί, να του δώσει το ελεύθερο να πάρει κάποιες πρωτοβουλίες, να το παροτρύνει να δοκιμάσει, να του αναθέσει κάποιες καθημερινές μικρές δουλίτσες – ανάλογα πάντα με την ηλικία του – ώστε το παιδί να μάθει να κινείται από μόνο του και να αναλαμβάνει και την ευθύνη του.

Το παιδί σας χρειάζεται να νιώθει την αγάπη σας αλλά και την αποδοχή σας. Μία αγάπη που δεν είναι υπό όρους αλλά δίνεται απλόχερα. Ακόμα και αν δεν σας αρέσει μία συμπεριφορά, μπορείτε να εστιάσετε σε εκείνη την συμπεριφορά και στο ότι δεν σας αρέσει, όχι να απορρίψετε γενικά το παιδί σας.

Έτσι, το παιδί σας θα μάθει σιγά σιγά να εμπιστεύεται τον εαυτό του, να νιώθει καλά με τις αποφάσεις και τις επιλογές του, να μπορεί να στηριχτεί στα πόδια του και να λέει ένα μεγάλο «ναι» στον εαυτό του…

Μαρίνα Μόσχα, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Αγωγής Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείαςπηγή :mothersblog.gr

trikalaview.gr 

Sunday, 5 September 2021

Το έχεις νιώσει ποτέ;

Το έχεις νιώσει ποτέ;

Αυτό το αίσθημα, το να είσαι στα χαμένα, ζαλισμένος. Να μην ξέρεις που πατάς και που βρίσκεσαι. Όχι εξ αιτίας κάποιου γεγονότος σοβαρού, ή κάποιας κατάστασης εκτός ελέγχου…

Κάτι μέρες που είσαι από το πρωί στο πόδι, και πριν καλά-καλά το καταλάβεις, έξω να έχει νυχτώσει. Και να κοιτάς τη μέρα σου, και να βλέπεις ότι τίποτα εξωφρενικό δεν έχεις κάνει πέραν από τα καθημερινά σου, και να αναρωτιέσαι πως πέρασε ξανά ο χρόνος, και να αναρωτιέσαι το γιατί, το γιατί όλα αυτά, το πιο το νόημα.

Και να είσαι έτσι, με τα πόδια σου πρησμένα, με το κεφάλι σου έτοιμο να σπάσει, και με πόνους σε όλο σου το σώμα, και να θέλεις μόνο να πας να κοιμηθείς, τίποτε άλλο. Να κοιμηθείς, να ξεκουραστείς, για να ξυπνήσεις την άλλη μέρα, και να ανταπεξέλθεις. Να ανταπεξέλθεις όμως σε τι; Πάλι στα ίδια, πάλι να τη βγάλεις καθαρή κουτσά στραβά, μέχρι το βράδυ, και να πέσεις ξανά για ύπνο.

Δεν ξέρω πως καλύτερα να σου περιγράψω την κατάσταση αυτή. Δεν ξέρω αν έχει κάποιο όνομα αυτό το αίσθημα.

Σου γράφω γιατί πιστεύω, πως δεν το νιώθω μόνον εγώ. Σου γράφω για να σου πω, πως δεν είσαι ο μόνος. Δεν ξέρω αν κάπως σε παρηγορεί, αλλά δεν είσαι ο μόνος που το νιώθει.

Σου γράφω για να σου πω ένα, άντεξε…Πως η Ανάσταση, μετά τη σταύρωση έρχεται πάντα.

Σου γράφω, ίσως, γιατί έχω και εγώ ανάγκη τα ακούσω…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc. 

e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όλη μας η ζωή

Να είναι γεμάτο το στομάχι. Να ικανοποιούνται οι ορμές. 
Να ξεχαρμανιάζουμε κάθε τόσο. 
Και να περνάμε καλά. Μια ζωή την έχουμε.

Μόνο αυτά. Σε πέντε φράσεις όλη η ζωή μας.

Και την υγειά μας βέβαια να έχουμε, για να μπορούμε να συνεχίζουμε ακάθεκτοι την καλοπέραση μας.

Και ναι. Να παλεύουμε, να προσπαθούμε, να αγωνιζόμαστε, για να εξασφαλίσουμε όμως πως και αύριο θα βιώσουμε την ίδια ηδονή.

Και να κάνουμε και καμιά φιλανθρωπία, να δίνουμε και καμιά βοήθεια σε κανέναν κακόμοιρο, έτσι για να νιώθουμε και εντάξει με την συνείδησή μας.

Και όχι. Να μην πειράζουμε κανέναν. Την δουλειά μας μόνο να κοιτάμε. Όχι από αγάπη. Όχι. Αλλά για να έχουμε πάτημα να μην μας πειράξει και κανείς.

Και να φοβόμαστε μην γίνει τίποτα και χάσουμε την βόλεψή μας. Και να φοβόμαστε μην κάτι πάει στραβά, κάτι εκτός προγράμματος, και τρέχουμε και δεν φτάνουμε μετά.

Αυτή είναι η ζωή μας. Αυτή, κατάντησε να είναι…

Τυφλωθήκαμε οι άνθρωποι. 
Κτηνοποιηθήκαμε. Σκληρύναμε. 
Χάσαμε τις ρίζες μας. 
Χάσαμε τον λόγο ύπαρξης μας. 
Χάσαμε τον προορισμό μας.

Ας είναι… Αλλάζει το πράγμα. Σηκώνει, να το πάρουμε ξανά από την αρχή. Δεν είναι εύκολο. Γίνεται. Θέλει μετάνοια όμως. Μετάνοια.

Μετάνοια, γιατί εκτός από όλα αυτά, θα χάσουμε και την ψυχή μας.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki