Monday, 25 April 2022

Βοηθάμε τα παιδιά μας, αλλά δεν το παρακάνουμε / Help your kids, but not too much

Μια νέα μελέτη στο Στάνφορντ διαπιστώνει ότι η υπερβολική ανάγκη για κατεύθυνση και έλεγχο στα παιδιά μπορεί να είναι αντιπαραγωγική.
Help your kids, but not too much
Τα παιδιά που λαμβάνουν πάρα πολλές συμβουλές παρουσιάζουν μεγαλύτερη δυσκολία στη ρύθμιση της συμπεριφοράς και των συναισθημάτων τους σε μεγαλύτερη ηλικία.
Οι ερευνητές προτείνουν μια ισορροπία μεταξύ του υπερβολικού ελέγχου από τους γονείς και την παροχή της ελευθερίας στα παιδιά να καταλάβουν τα πράγματα μόνα τους.
Σε ένα άρθρο για τα προβλήματα που ανακύπτουν από τον υπερβολικό έλεγχο των γονιών στη σχολική ζωή των παιδιών τους, μια δασκάλα θυμάται ένα περιστατικό όπου είχε έρθει σε σύγκρουση με ένα ζευγάρι γονέων όταν έκανε το ασυγχώρητο λάθος να βάλει 9 αντί για 10 στο παιδί τους.
    Το άρθρο επισημαίνει δύο σημαντικά ερωτήματα όσον αφορά την εκπαίδευση:
Πόσο πρέπει να εμπλέκονται οι γονείς στην εκπαίδευση των παιδιών τους;
Ποιο είναι το συναισθηματικό αντίκτυπο της υπερβολικής παρέμβασης στο παιδί;
    Μία νέα έρευνα προσπαθεί να απαντήσει τα δύο αυτά ερωτήματα. 
Η έρευνα αποκαλύπτει πως ενώ είναι σημαντικό οι γονείς να καθοδηγούν τα παιδιά τους, η υπερβολική καθοδήγηση και επιρροή μπορεί να φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα.

    Για αυτήν τη μελέτη, οι ερευνητές παρακολούθησαν βίντεο συμπεριφοράς των γονέων γύρω από τα παιδιά τους στα νηπιαγωγεία. Συνολικά 102 παιδιά, ηλικίας 4 έως 6 ετών, μεταφέρθηκαν στο εργαστήριο του Στάνφορντ από τους κύριους γονείς και κηδεμόνες τους. Τα παιδιά ανέλαβαν να καθαρίσουν τα παιχνιδάκια τους, να μάθουν νέα παιχνίδια και να συζητήσουν προβλήματα. 
Οι ερευνητές χρονομέτρησαν τη διάρκεια των αλληλεπιδράσεών τους με τους γονείς, καθώς και το πόση καθοδήγηση τους έδιναν οι γονείς όταν τα παιδιά προσπαθούσαν να λύσουν ένα νέο γρίφο.

Τα αποτελέσματα ήταν σαφή.
    Τα παιδιά που είχαν από τους γονείς τους συχνότερες παρεμβάσεις για οδηγίες, διορθώσεις ή προτάσεις ή να κάνουν ερωτήσεις – παρά το γεγονός ότι τα παιδιά έκαναν σωστά την εργασία – εμφάνισαν μεγαλύτερη δυσκολία στη ρύθμιση της συμπεριφοράς και των συναισθημάτων τους σε άλλες στιγμές.
    Αυτά τα παιδιά τα πήγαιναν επίσης χειρότερα σε εργασίες που μετρήθηκε η καθυστερημένη ικανοποίηση και άλλες δεξιότητες που σχετίζονται με τον έλεγχο των παρορμήσεων και την ικανότητα προσαρμογής σε εναλλασσόμενες εντολές που απαιτούσαν την προσοχή τους.

    Η ομάδα ερευνούσε την «υπερβολική γονική δέσμευση», δηλαδή την τάση για τους γονείς να παρεμβαίνουν πολύ συχνά και να μην επιτρέπουν στα παιδιά τους να καταλάβουν τα πράγματα από μόνα τους.
Φυσικά, η βοήθεια στα παιδιά είναι επίσης σημαντική. 
    Η ομάδα σημειώνει ότι η βοήθεια σε ένα παιδί ενώ εργάζεται σε ένα νέο γρίφο βοηθά στη γνωστική του ανάπτυξη και την ανεξαρτησία.
Είναι σημαντικό να επιτευχθεί ισορροπία μεταξύ του “βοηθάω” και του “αφήνω το παιδί να παιδεύεται υπερβολικά”.
Αυτή η έρευνα είναι ιδιαίτερα σημαντική κατά τη διάρκεια της πανδημίας, καθώς οι γονείς και τα παιδιά   αλληλοεπιδρούν περισσότερο από ποτέ.
Δεν πρέπει λοιπόν να εργαστούμε για την υποστήριξη των παιδιών με τον καλύτερο δυνατό τρόπο;
Είτε πρόκειται για επιρροή ή προσοχή, φαίνεται ότι οτιδήποτε σε υπερβολή έχει συνήθως τα αντίθετα αποτελέσματα. Τα παιδιά πρέπει επίσης να μπορούν να μαθαίνουν με τους δικούς τους όρους.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πόσες ώρες ΠΡΕΠΕΙ να κοιμάται το 24ωρο ένα παιδί, ανάλογα με την ηλικία του

Η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία, στις νέες  οδηγίες της, έδωσε έναν πίνακα για τις ανάγκες ύπνου των παιδιών, ανάλογα με την ηλικία στη οποία βρίσκονται.

4-12 μηνών 12-16 ώρες το 24ωρο

1-2   ετών   11-14 ώρες το 24ωρο

3-5   ετών  10-13 ώρες το 24ωρο

6-12 ετών   9-12   ώρες το 24ωρο

13-18 ετών 8-10  ώρες το 24ωρο

Στις ηλικίες έως και 5 ετών ετών προσμετρώνται και τα μικρής διάρκειας “υπνάκια”, ανεξάρτητα από τις ώρες που αυτά συμβαίνουν, αρκεί να είναι στο ίδιο 24ωρο.

Η παραπάνω κορυφαία Παιδιατρική Επιστημονική Ένωση, μας λέει τι πρέπει, δεν μας λέει όμως πως, καθώς επίσης, δεν είναι πειστικά τα επιστημονικά στοιχεία που οδήγησαν στην οδηγία αυτή.

Οι συγγραφείς αυτών των οδηγιών, βέβαια, έλαβαν τα μέτρα τους, για να είναι οι οδηγίες περισσότερο εφαρμόσιμες. Έβαλαν σε κάθε ηλικία ένα εύρος ασφαλείας, θα έλεγα, ώστε να ικανοποιούν όλες τις απαιτήσεις οι οποίες σε σημαντικό βαθμό εξαρτώνται από τον τρόπο που ζει κάθε οικογένεια, τις κλιματολογικές συνθήκες, τις συνήθειες και τις οικονομικές δυνατότητες.

Δεν θα μπώ στον κόπο να αναλύσω όλα τα παραπάνω, καθώς και κάποια άλλλα, όπως τον αριθμό των παιδιών σε κάθε οικογένεια, τους διαθέσιμους χώρους για ύπνο, τις  διαφορές ηλικίας των παιδιών της οικογένειας, την ύπαρξη βοηθητικού προσωπικού κ.ά.

 

Θα πω όμως:

Άλλο ένα πρέπει φίλοι μου, ανάμεσα σε πολλά άλλα, για το μικρό πλασματάκι, που δεν μπορεί να μας πει  όχι.

Και αν βάλει τα κλάματα για να μας  πει με τον τρόπο το δικό του, ότι δεν θέλει να κοιμηθεί, διότι έχει κάτι πιο ενδιαφέρον να κάνει, τότε, “συνεδριάζει” η ευρύτερη οικογένεια (καταλάβατε, για να μην αναφέρω βαθμούς συγγενείας) και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι είναι ένα στριμμένο πλάσμα που συνεχώς θέλει να γίνεται το δικό του. Εδώ θα πρέπει να προστεθεί και η άποψη των συμπεθέρων που διαγωνίζονται σε παραδείγματα από τους απογόνους τους (γονείς του παιδιού) και ακούς ότι δεν μπορεί να βάλει ο νους σου.

“Ίδια η μάνα του. Ξέρεις τι τράβηξα για να φάει μπάμιες; Και όχι να το παινευθώ, αλλά τις κάνω να γλύφεσαι μια βδομάδα μετά”

“Μπα και ο πατέρας του το ίδιο ήταν. Όταν έπαιζε με τους φίλους του και τον φώναζα για να φάει το απογευματινό του φρούτο, έπεφτε κάτω και χτυπιόταν, γιατί; άκουσον-άκουσον, δεν ήθελε να αφήσει το παιχνίδι για να φάει το ροδάκινο που έκανα 45 λεπτά βάδισμα για να πάω στη λαϊκή να του το πάρω από έναν παραγωγό που πουλάει μόνο βιολογικά προϊόντα. Δεν χρησιμοποιεί ούτε λιπάσματα, ούτε φυτοφάρμακα”

Σημείωση: Αν δεν βάζει λιπάσματα και φυτοφάρμακα, θα πρέπει να αλλάξει δουλειά ο άνθρωπος, γιατί όλα του τα φρούτα θα είναι σκουληκιασμένα και θα πεινάσει η οικογένειά του! Στο θέμα των «βιολογικών προϊόντων», θα αναφερθούμε σε ειδικό  άρθρο!

Αλλά ας επιστρέψουμε στο θέμα μας.

Για τις ώρες ύπνου του ανθρώπου, έχουν γραφτεί αρκετά επιστημονικά άρθρα, τα οποία, ούτε λίγο ούτε πολύ, καταλήγουν σχεδόν όλα στο ίδιο συμπέρασμα.

Ότι δηλαδή: Ο κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του ανάγκες από ώρες ύπνου, που διαφέρουν σημαντικά από τον ένα στον άλλο. Κάποιοι είναι ξεκούραστοι και κεφάτοι με 6ωρο ύπνο και άλλοι έχουν μια ακατανίκητη διάθεση να κοιμηθούν, ακόμη και την ώρα που οδηγούν μοτοσυκλέτα.

Διαφορές επίσης υπάρχουν και σε ότι αφορά στην ανάγκη του μεσημεριανού ύπνου, όπου κάποιοι, οι περισσότεροι, θέλουν να κοιμηθούν μετά από το μεσημβρινό γεύμα, ενώ κάποιοι άλλοι, όχι. Θα πρέπει να δεχθούμε ότι το ίδιο συμβαίνει και με τα παιδιά, διότι από τη γέννησή του ο άνθρωπος έχει στο γενετικό του υλικό γραμμένη τη συμπεριφορά του. Μια συμπεριφορά που επηρεάζεται και από παράγοντες του περιβάλλοντος, μέχρι κάποιο βαθμό όμως. Πόσες φορές έχουμε αναφερθεί σε αδέλφια λέγοντας τη φράση «Λες και τα γέννησε άλλη μάνα ή λες και μεγάλωσαν σε άλλη οικογένεια».

Όχι μόνο αυτοί που μας μεγάλωσαν, αλλά και οι διάφοροι επιστήμονες μελετητές, πήραν πολλές φορές πίσω αυτά στα οποία κατέληξαν με τις μελέτες τους, χωρίς να ζητήσουν ούτε μια φορά συγγνώμη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, αποτελούν οι οδηγίες διατροφής των παιδιών, όπου τα τελευταία 40 χρόνια που εγώ ασκώ την Παιδιατρική, έχουν αλλάξει ριζικά άπειρες φορές.

Το παραπάνω έχει και τις παρενέργειές του, διότι «αυτό το αλαλούμ της διατροφής», δίνει χώρο σε διάφορα μυαλά που «κινούνται ανάποδα» και ακούς θεωρίες περί διακοπής του θηλασμού μια εβδομάδα πριν ενταχθεί το αγόρι στο στρατό  ή πριν αραβωνιασθεί το κορίτσι, ότι ο άνθρωπος πρέπει πρέπει να τρέφεται μόνο με λαχανικά, λες και είναι κατσίκα (και ας έχει φιάξει η φύση  το στόμα και τα δόντια με τέτοιο τρόπο, ώστε να τρώει τα πάντα) κ.ο.κ.

Όλοι συμφωνούμε, φίλοι μου, ότι τα τα παιδιά έχουν ανάγκη από περισσότερο ύπνο. Με ποιον τρόπο όμως θα το πετύχουμε αυτό, όταν η κάθε οικογένεια λειτουργεί με έναν  δικό της ρυθμό, που καθορίζεται εν πολλοίς από τον αγώνα για την επιβίωση; Όταν η μητέρα φεύγει στις 7 το πρωϊ, για να γυρίσει στις 4 το απόγευμα και ο πατέρας απουσιάζει πάνω από 10 ώρες την ημέρα από το σπίτι ή είναι υποχρεωμένος να εργάζεται μακριά από το σπίτι του; Πως, με τέτοιες συνθήκες θα μπει τάξη και στον ύπνο του παιδιού;

Υπάρχει πρόσφατη μελέτη από τις ΗΠΑ, που καταλήγει στο συμπέρασμα ότι παιδιά 4,5 ετών που παρακολούθησαν  έως την εφηβεία, έχουν 10% πιθανότητα να γίνουν παχύσαρκοι έφηβοι όταν κοιμούνται στις 8 το βράδυ, ενώ αν κοιμούνται 8 με 9 μ.μ, 16% και μετά τις 9 μ.μ, 23%. Δεν δίνουν κάποια  σοβαρή ερμηνεία των ευρημάτων τους και θα έλθει κάποιος άλλος να μας πει ότι όσο πιο αργά κοιμούνται, τόσο περισσότερο «ματσουλάν» διάφορα ακατάλληλα τρόφιμα και δεν είναι ο ύπνος αυτός που καθορίζει την πιθανότητα μελλοντικής παχυσαρκίας.

Άρα τα παιδιά, πρέπει να κοιμούνται στις 8.00 μ.μ και ας είναι ο ήλιος ακόμη κατακόρυφος στη χώρα μας.

Συμπερασματικά

Πρέπει να σταματήσουν τα πολλά ΠΡΕΠΕΙ στη ζωή των παιδιών μας και να επιδιώκουμε, στο βαθμό που μπορούμε, το καλύτερο, αλλά εφικτό.

Όσο για τους επιστήμονες ερευνητές της Ιατρικής, τα σοβαρά θέματα της επιστήμης μας, δεν έχουν εξαντληθεί, ενώ η τεχνολογία την οδηγεί προς τα εμπρός με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε βαθμό που σε 30 χρόνια η ιατρική θα είναι «μια άλλη επιστήμη».

Μην ασχολείστε και σπαταλάτε χρόνο, μυαλό και χρήμα, κύριοι συνάδελφοι, για τα πρέπει των παιδιών, με στόχο να πλουτίσετε το βιογραφικό σας, με θέματα όχι ιδιαίτερα σημαντικά.

Γράφει ο Παναγιώτης Σπυρίδης, Αναπλ. Καθηγητής Παιδιατρικής

paidiatriki.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο θυμός στο Ίντερνετ

Είναι άκρως κολλητικός και μεταδοτικός και εξαπλώνεται σαν πύρινη λαίλαπα που κατασπαράσσει τα πάντα! Ο θυμός στο ίντερνετ, η αδηφάγος φλόγα των οργισμένων και κακών συναισθημάτων απλώνεται στο διαδίκτυο με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Από χρήστη σε χρήστη, από μέσο σε μέσο.

Στοιχεία έχουμε από μια κινεζική έρευνα του πανεπιστημίου του Μπεϊχάνγκ.  Αρκεί να ανεβούν ολιγάριθμα θυμωμένα μηνύματα online για κάποιο θέμα ή συμβάν και αμέσως το συναίσθημα αρχίζει να διαχέεται σαν τη φωτιά.

Ο θυμός στο Ίντερνετ μέσα από το Weibo

Οι ερευνητές ανέλυσαν περίπου 70 εκατ. μηνύματα (tweets) του μεγάλου κινεζικού κοινωνικού δικτύου Weibo, αντίστοιχου του Twitter. Προέρχονταν από περισσότερους από 200.000 χρήστες και αφορούσαν μια περίοδο έξι μηνών. Τα μηνύματα κατηγοριοποιήθηκαν ανάλογα με το κύριο συναισθηματικό τους περιεχόμενο. Οργή, λύπη, χαρά, αηδία. Μετρήθηκε σε ποιο βαθμό επηρέαζαν άλλους χρήστες να εκφράσουν ανάλογα συναισθήματα με δικά τους πλέον μηνύματα.

Το βασικό συμπέρασμα ήταν ότι στον ψηφιακό κόσμος του ίντερνετ κανένα άλλο συναίσθημα δεν έχει τόσο μεγάλη επιρροή όσο ο θυμός. Η ερώτηση η δική μας είναι: “Γιατί, στον φυσικό κόσμο, το ίδιο δεν συμβαίνει;

Μετά το θυμό ακολουθεί σε επιρροή η χαρά, ενώ η λύπη έχει μάλλον μηδαμινή επιρροή. Σύμφωνα με τους ερευνητές, ο θυμός “εξαπλώνεται με ταχύτητα και σε εύρος”, πράγμα που, όπως αναφέρουν, “μπορεί να εξηγήσει γιατί πραγματικά γεγονότα όπως η έλλειψη τροφίμων, η δωροδοκία κυβερνητικών αξιωματούχων ή κάποιο άλλο σκάνδαλο αποτελούν πάντα “καυτά” θέματα online συζήτησης στην Κίνα” – και στις άλλες χώρες θα πρόσθετε κανείς.

Η μελέτη καταλήγει με το συμπέρασμα ότι “ο θυμός στο διαδίκτυο παίζει ένα μη αμελητέο ρόλο στην μαζική προπαγάνδα αρνητικών ειδήσεων για την κοινωνία”. Αυτό πρέπει να γίνει ένα καμπανάκι προειδοποίησης ότι τα μέσα δεν αλλάζουν την ανθρώπινη φύση. Αν θέλουμε να μειωθεί ο θυμός στο ίντερνετ πρέπει πρώτα να τον μειώσουμε μέσα μας, με τη μελέτη της φιλοσοφίας και την καθημερινή προσπάθεια αυτογνωσίας και αυτοβελτίωσης. (Πηγή: news.gr)

Sunday, 24 April 2022

Ανάσταση – Η Αγάπη τελικά θα νικήσει το μίσος

Χριστός Ανέστη! Απαλύνοντας τον πόνο και τις πληγές, η αγάπη τελικά θα νικήσει. Το παρήγορο αυτό μήνυμα εκπέμπει διαχρονικά η λαμπροφόρος εορτή της Αναστάσεως του Χριστού

Του Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστασίου

Χριστός Ανέστη! Απαλύνοντας τον πόνο και τις πληγές, η αγάπη τελικά θα νικήσει. Το παρήγορο αυτό μήνυμα εκπέμπει διαχρονικά η λαμπροφόρος εορτή της Αναστάσεως του Χριστού.

Κορυφαία γεγονότα αγάπης μέσα στην παγκόσμια Ιστορία προβάλλουν η έλευση του Υιού και Λόγου του Θεού στον κόσμο, η πρόσληψη της ανθρωπίνης φύσεως και η ανύψωσή της με το Πάθος και την Ανάστασή Του. Η χριστιανική πίστη στηρίζεται σε μια θεμελιώδη αλήθεια: «Ο Θεὸς ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ» (Α΄ Ιω. 4:16). Ανάσταση και αγάπη αλληλοπεριχωρούνται. Η κατά του θανάτου νίκη με την Ανάσταση του Χριστού συντελείται με την αγάπη: «ἡμεῖς οἴδαμεν (γνωρίζουμε καλά) ὅτι μεταβεβήκαμεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν, ὅτι ἀγαπῶμεν τοὺς ἀδελφούς·» (Α΄ Ιω. 3:14). Η μετάβαση από τον θάνατο στη ζωή συντελείται με την αγάπη.

Το εύρος και το βάθος της χριστιανικής αγάπης προσδιορίζονται στα βιβλικά κείμενα και αποκαλύπτονται στην πληρότητά τους στη μορφή του σαρκωθέντος Υιού και Λόγου του Θεού, του Ιησού Χριστού. Αυτός είναι η ενσάρκωση της αγάπης. «Διῆλθεν εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος», συγκρούστηκε με την αδικία και τη δολιότητα, με το ψεύδος και το μίσος, αντιμετώπισε την εχθρότητα και τις συκοφαντίες. Αποκάλυψε τη μεγαλοσύνη της αγάπης, συγχωρώντας και τους σταυρωτές Του. Με την Ανάστασή Του διακήρυξε τον θρίαμβο της αγάπης.

Η άπειρη αγάπη του Θεού συνυφάνθηκε με άμετρη ταπεινοφροσύνη, πόνο, με «κένωση». Ο Ιησούς Χριστός ο Υιός του Θεού «ἑαυτόν ἐκένωσεν μορφήν δούλου λαβών…» Και καθώς ήταν πραγματικός άνθρωπος, εκούσια ταπεινώθηκε μέχρι θάνατο σταυρικό. Γι’ αυτό και ο Θεός Τον υπερύψωσε και Του χάρισε το ανώτερο από κάθε άλλο όνομα, ώστε εις το όνομα του Ιησού να κάμψη κάθε γόνυ… και κάθε γλώσσα να ομολογήσει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος εις δόξαν του Θεού Πατρός» (Φιλ. 2: 6-11).

Για τη χριστιανική συνείδηση, Σταυρός και Ανάσταση αποτελούν μια ενότητα οργανική. Οπως και άλλοτε έχουμε επισημάνει, η Ανάσταση δεν έρχεται μετά τον Σταυρό. Η Ανάσταση βρίσκεται μέσα στον Σταυρό, όταν τον αποδεχόμαστε, όπως ο Χριστός από αγάπη προς τον Θεό και τους συνανθρώπους μας. Οσοι Τον ακολούθησαν και έγιναν μέλη του μυστικού σώματός Του γνωρίζουν ότι ο Σταυρός και η Ανάσταση καθορίζουν την πορεία τής εν Χριστώ ζωής. Εύγλωττα συνοψίζει ο Αγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, «ο πανάγαθος και πολυέλεος Θεός έχει πολλά και διάφορα ονόματα. Λέγεται και Φως, και Ζωή, και Ανάστασις. Ομως το κύριο όνομα του Θεού μας είναι και λέγεται Αγάπη».

Στις ημέρες μας, που η θλίψη, ο πόνος και η σύγχυση από τον αδελφοκτόνο πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας κατακλύζουν τη σκέψη και την ψυχή μας, ίσως φανεί παράξενο να αναφερόμαστε στην αγάπη. Ο επιθετικός πόλεμος αποτελεί την τραγικότερη και σκληρότερη προσβολή και άρνησή της. Στις οδυνηρές, όμως, αυτές συνθήκες είναι φυσικό η προσοχή μας, αναζητώντας διέξοδο, να στρέφεται προς τις θεμελιώδεις αξίες της πίστεώς μας. Συγχρόνως με την καταδίκη των εγκλημάτων, επείγει γενικότερα να ενισχυθεί η πάντα νουν υπερέχουσα δύναμη της αγάπης μέσα μας και γύρω μας. Μόνο αυτή τελικά μπορεί να νικήσει την αλαζονική δύναμη της εξουσίας και να εξασφαλίσει τον δεσμό μας με τον Θεό της ειρήνης και της καταλλαγής.

«Ὁ οὖν κτησάμενος τὴν ἀγάπην αὐτόν τὸν Θεὸν ἐκτήσατο, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί»: Ο άνθρωπος, λοιπόν, που απέκτησε την αγάπη, απέκτησε τον ίδιο τον Θεό, διότι ο Θεός είναι αγάπη (Μαξίμου του Ομολογητού, Κεφάλαια περί αγάπης, Δ΄, 100). Συχνά διατυπώνεται η ευχή να είμαστε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Η αναστάσιμη ευχή παρακινεί να είμαστε πάντοτε στην πλευρά της αγάπης, όπως την αποκάλυψε με τη διδασκαλία, τη ζωή, τη θυσία και την Ανάστασή Του ο Χριστός. Η αγάπη είναι το αντίδοτο κατά του εγωκεντρισμού, εθνικού, φυλετικού, θρησκευτικού, που δηλητηριάζει την ειρηνική συνύπαρξη ανθρώπων και λαών.

Η αγάπη εκφράζεται ως μυστική κίνηση του Θεού προς τον άνθρωπο και του ανθρώπου προς τον Θεό και τους άλλους ανθρώπους. Κρατάει σε συνοχή όλα τα λογικά όντα, είναι η ακατάλυτη ενέργεια του Θεού.

Η σταυροαναστάσιμη ελπίδα ότι η αγάπη τελικά θα νικήσει ας παρηγορεί και γαληνεύει την ψυχή μας. Αληθώς Ανέστη ο Κύριος!

kathimerini.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Saturday, 23 April 2022

Δεῦτε λάβετε φῶς

«Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός, 
καὶ δοξάσατε Χριστόν, τὸν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν»

Ελάτε να πάρετε φως, από αυτό που δεν σβήνει.
Και τι φως είναι αυτό;
«Πάλιν οὖν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς ἐλάλησε λέγων· ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ’ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς.»

Και τι να το κάνω αυτό το φως;
Μα το λέει: Όποιος πάρει αυτό το φως, δεν θα περπατάει στο σκοτάδι.
Όποιος με ακολουθήσει, θα έχει το φως της ζωής.

Ποιας ζωής; Αυτής ή της Άλλης;

Μία είναι η ζωή! Η ζωή η αιώνια. 
Αυτή μας προσφέρει, αυτή που χάσαμε, επειδή νομίζαμε ότι είμαστε πιο έξυπνοι.

Από πότε;
Μα από την ώρα που θα τον ακολουθήσουμε.
Από την στιγμή εκείνη, η γαλήνη θα μπει μέσα μας, η ειρήνη θα βασιλεύσει, η σιγουριά μας θα κυριαρχήσει και τώρα και πάντα, επειδή θα πάρουμε πίσω τη χαμένη μας ζωή, τον χαμένο παράδεισο, επειδή θα ξαναγυρίσουμε στην αγκαλιά του πατέρα, που υποφέρει επειδή φύγαμε από κοντά του.

Μα θα είμαστε αθάνατοι; 
Φυσικά, αφού απόψε νίκησε τον θάνατο. 
Τον νίκησε άπαξ δια παντός.

Και πως θα γίνουν όλα αυτά;
Δεν είναι και δύσκολο, λίγη πίστη χρειάζεται.

Τί πίστη;

Εμπιστοσύνη, βρε άμυαλε, λίγη εμπιστοσύνη, αφού κάθε πατέρας θέλει το καλό του παιδιού του. 
Το Καλό το δικό μας θέλει και ο Πατέρας όλων μας. Όπως κάθε πατέρας, πολύ περισσότερο Αυτός.

Και γιατί να εμπιστευτώ τον Χριστό;

Θα Τον εμπιστευτώ, θα πιστέψω σ' Αυτόν, επειδή από όσα είπε και από όσα έκανε, δυο χιλιάδες χρόνια τώρα, δεν διαψεύστηκε τίποτε.
Γιατί καμιά κουβέντα του, κανένας λόγος του, δεν απορρίφθηκε, ούτε καταρρίφθηκε ποτέ.
Για αυτό να τον εμπιστευτείς.
Γι αυτό να τον πιστέψεις.

Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki