Μην τα παρατάς...

Δεν έχεις το δικαίωμα να τα παρατήσεις,

όσο δεν το κάνουν μάνες που τα παιδιά τους θάβουν.
Δεν έχεις το δικαίωμα να τα παρατήσεις,

όσο άνθρωποι από πόνο σφαδάζουν χαμογελώντας.

Δεν έχεις το δικαίωμα να τα παρατήσεις,

όσο κάποιοι μες το πένθος τους, παρηγοριά μοιράζουν.
Δεν έχεις το δικαίωμα να τα παρατήσεις,

όσο δίπλα σου και δίπλα μου, άλλοι δεν το κάνουν.

Μπορεί να πέσεις, να σπάσεις, να σπαράξεις. Και αυτό είναι δεκτό.
Ανθρώπου φύσις.
Το να τα παρατήσεις όμως, δικαίωμα δεν έχεις.

Το να το βάλεις κάτω, δικαίωμα δεν έχεις.

Και αν τον πόνο τον φοβάσαι. Έχε στο νου…
Αυτός ο πόνος είναι, ίσως, για να σου υπενθυμίζει ένα χρέος που δεν διάλεξες.
Αυτός ο πόνος, είναι που θα σου θυμίζει ακόμα πως είσαι ζωντανός.

Δεν έχεις το δικαίωμα, να τα παρατήσεις.
Ποτές.
Ούτε εσύ, ούτε εγώ, ούτε Κανείς.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς μιλάμε στα παιδιά για το θάνατο; Πώς πενθούν τα παιδιά;

Με αφορμή την πολύνεκρη τραγωδία που σημειώθηκε πριν λίγες μέρες στα Τέμπη, ας δούμε με ποιο τρόπο πρέπει να μιλήσουμε στα παιδιά για το θάνατο.

Ο θάνατος είναι δυστυχώς αναπόφευκτος για όλα τα έμβια όντα. Το άγχος της απώλειας των αγαπημένων μας προσώπων είναι από τις πρώτες αγωνίες που κυριαρχούν μέσα μας.

Τα παιδιά έρχονται σε επαφή με το θάνατο από πολύ νωρίς κι ας μην το συνειδητοποιούμε. Ακούν για θανάτους στις ειδήσεις, βλέπουν θανάτους στα κινούμενα σχέδια, στα βιντεοπαιχνιδια, στις ταινίες, κ.λπ.

Πώς πενθούν τα παιδιά;

Πώς αντιλαμβάνονται τα παιδιά το θάνατο

Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας αντιλαμβάνονται την απουσία ενός σημαντικού προσώπου από το περιβάλλον τους, αλλά δεν αντιλαμβάνονται τη μονιμότητα του θανάτου. Δηλαδή, πιστεύουν ότι αυτός που έφυγε μπορεί να ξαναγυρίσει ή συνεχίζει να ζει εκεί που βρίσκεται.

Τα παιδιά σχολικής ηλικίας καταλαβαίνουν ότι ο θάνατος είναι ένα μη αναστρέψιμο γεγονός, αλλά δεν συνειδητοποιύν ότι μπορεί να συμβεί στο οικογενειακό τους περιβάλλον.

Τέλος, οι έφηβοι κατανοούν τη μονιμότητα του θανάτου, ενώ πολλές φορές του αποδίδουν συμβολικές και μεταφυσικές ερμηνείες.

Πώς αντιδρούν τα παιδιά στο πένθος

Ένα παιδί μπορεί να εμφανίζει: 

• Συναισθηματικές μεταπτώσεις, δηλαδή τη μία στιγμή να είναι χαρούμενο και την άλλη στεναχωρημένο ή θυμωμένο.
• Δυσκολία στη συγκέντρωση.
• Διαταραχές στον ύπνο, αϋπνίες ή εφιάλτες.
• Διάφορους φόβους, π.χ. αποχωρισμού, και σωματικά συμπτώματα, π.χ. πονοκέφαλο, αλλεργίες, κ.α. 
• Παλινδρόμηση σε συμπεριφορές προηγούμενης ηλικίας, π.χ. ενούρηση, πιπίλισμα δαχτύλου, προσκόλληση στους γονείς.
• Άσχημη συμπεριφορά, νιώθοντας ότι όλα έχουν πάει στραβά.
• Υπερβολικά καλή συμπεριφορά από τύψεις, ενοχές και φόβο.
• Τέλος, μπορεί να θυμώνει ή να ξεσπάει σε κλάματα για ασήμαντο λόγο.

Πώς να διαχειριστείτε το θάνατο ενός κοντινού προσώπου

Πείτε στο παιδί την αλήθεια: Λέγοντας στο παιδί ψέματα, αντί να το προστατεύσετε, δημιουργείτε περισσότερα προβλήματα μελλοντικά. Εξηγείστε του ότι όταν κάποιος πεθαίνει σταματάει να χτυπά η καρδιά του, δεν νιώθει, δεν πονά.

Μιλήστε στο παιδί με απλά λόγια: Εξηγήστε με ειλικρίνεια τι συνέβη και χρησιμοποιείστε λέξεις που ταιριάζουν στην ηλικία και το αναπτυξιακό του στάδιο.

Μη διστάσετε να πείτε τη λέξη «πέθανε»: Οι γενικές έννοιες, π.χ. «χάθηκε», «έφυγε», αφήνουν ελπίδες στο παιδί ότι μπορεί το αγαπημένο πρόσωπο να επιστρέψει.

Αφήστε το παιδί να δείξει τη θλίψη του και να πενθήσει.

Τονίστε στο παιδί ότι δεν ευθύνεται για το γεγονός. Διαβεβαιώστε το πώς τίποτα από όσα έκανε, σκέφτηκε ή είπε δεν προκάλεσαν το θάνατο του αγαπημένου του προσώπου και πως δε θα μπορούσε να είχε κάνει κάτι για να το αποτρέψει.

Επιτρέψτε στο παιδί αν επιθυμεί να παραστεί στην κηδεία: Προστατεύστε το, όμως, από τις έντονες εκδηλώσεις θλίψης και θρήνου.

Διατηρήστε το πρόγραμμα και τις συνήθειες του παιδιού.

Τι μπορείτε να απαντήσετε στις ερωτήσεις των παιδιών:

Γιατί πεθαίνουν οι άνθρωποι;
Είναι ο νόμος της φύσης. Όλοι πεθαίνουν, οι άνθρωποι, τα ζώα, τα λουλούδια.

Τι σημαίνει πέθανε;
Σταμάτησε να χτυπά η καρδιά του. Δεν πονά, δε νιώθει.

Από τι πεθαίνουν οι άνθρωποι;
Από αρρώστιες, ατυχήματα ή από γεράματα.

Τι θα συμβεί στο σώμα του;
Εξηγούμε στα μικρά παιδιά ότι μετά το θάνατο, το σώμα παύει να λειτουργεί και πρέπει να ταφεί.

Εγώ έφταιγα;
Εξηγούμε στο παιδί ότι δε φταίει η συμπεριφορά του ή κάτι που έκανε.

Θα πεθάνεις και εσύ;
Καθησυχάζουμε το παιδί και το διαβεβαιώνουμε ότι θα είμαστε δίπλα τους.

Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία ή διευκρίνιση μπορείτε να επικοινωνήσετε στην Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056 ή ηλεκτρονικά στην διεύθυνση: sos1056@hamogelo.gr, ώστε να συζητήσετε με ψυχολόγο αυτά που μπορεί να σας απασχολούν σε σχέση με το παιδί σας.

Πηγή: hamogelo.gr

citykidsguide.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς θα σταθείς σε κάποιον που πενθεί

Η ζωή είναι γεμάτη με χαρές αλλά και λύπες. Είναι περίεργο πόσο εύκολα μπορούν και αλλάζουν οι καταστάσεις και μαζί με αυτές και τα συναισθήματά μας μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Εκεί που νιώθεις την απόλυτη ευτυχία, εκεί είναι που μπορεί να αισθανθείς τον πιο ανείπωτο πόνο. Όταν κάτι πολύ άσχημο συμβαίνει σε εσένα, ένας θάνατος, ένας χωρισμός, γνωρίζεις πολύ καλά πως το πένθος είναι η μόνη οδός που θα σε βοηθήσει να το ξεπεράσεις (αν ποτέ βέβαια τα καταφέρεις και το ξεπεράσεις).  Όταν όμως κάποιος που σε ενδιαφέρει θρηνεί μετά από μια απώλεια, μπορεί να είναι δύσκολο να ξέρεις τι να πεις ή να κάνεις.

Οι πενθούντες παλεύουν με πολλά έντονα και οδυνηρά συναισθήματα, όπως κατάθλιψη, θυμό, ενοχές και βαθιά θλίψη. Συχνά, νιώθουν επίσης απομονωμένοι και μόνοι στη θλίψη τους, καθώς ο έντονος πόνος και τα δύσκολα συναισθήματα μπορεί να κάνουν τους ανθρώπους να νιώθουν άβολα για την προσφορά υποστήριξης. Μπορεί να φοβάσαι να πεις κάτι ή να κάνεις γιατί ίσως το αγαπημένο σου πρόσωπο να νιώσει ακόμα χειρότερα σε μια τόσο δύσκολη στιγμή. Ή ίσως πιστεύεις ότι υπάρχουν λίγα πράγματα που μπορείς να κάνεις για να βελτιώσεις τα πράγματα. Αυτό είναι κατανοητό. Αλλά μην αφήσεις τη δυσφορία να σε εμποδίσει να σταθείς δίπλα σε κάποιον που πενθεί. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, το αγαπημένο σου πρόσωπο χρειάζεται την υποστήριξή σου. Δεν χρειάζεται να έχεις απαντήσεις ή να δίνεις συμβουλές ή να λες και να κάνεις όλα τα σωστά πράγματα. Το πιο σημαντικό πράγμα που μπορείς να κάνεις για ένα άτομο που πενθεί είναι απλά να είσαι εκεί. Είναι η υποστήριξή σου και η παρουσία σου που θα βοηθήσει το αγαπημένο σου πρόσωπο να αντιμετωπίσει τον πόνο και σταδιακά να αρχίσει να θεραπεύεται.

Τα κλειδιά για να βοηθήσεις ένα αγαπημένο πρόσωπο που πενθεί

- Μην αφήνεις τους φόβους, σχετικά με το αν θα πεις ή θα κάνεις το λάθος πράγμα, να σε εμποδίσουν να τον προσεγγίσεις.

- Ενημέρωσε το αγαπημένο σου πρόσωπο που πενθεί ότι είσαι εκεί για να το ακούσεις.

- Κατάλαβε ότι ο καθένας θρηνεί διαφορετικά και για διαφορετικό χρονικό διάστημα.

- Πρόσφερε βοήθεια με πρακτικούς τρόπους.

- Υποστήριξε τον αγαπημένο σου άνθρωπο και  μετά την κηδεία/απώλεια κλπ.

Βοηθώντας ένα άτομο που πενθεί

Συμβουλή 1: Κατανόησε τη διαδικασία του πένθους

Όσο καλύτερα καταλαβαίνεις τη θλίψη και πώς θεραπεύεται, τόσο καλύτερα «εξοπλισμένη» θα είσαι για να βοηθήσεις έναν φίλο ή μέλος της οικογένειας που πενθεί. Δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος να θρηνήσεις. Η θλίψη δεν ξεδιπλώνεται πάντα σε προβλέψιμα στάδια. Μπορεί να είναι ένα συναισθηματικό τρενάκι, με απρόβλεπτα ανεβοκατεβάσματα της ψυχολογίας και πισωγυρίσματα. Ο καθένας θρηνεί διαφορετικά, γι’ αυτό απόφυγε να πεις στον αγαπημένο σου τι «πρέπει» να νιώθει ή να κάνει.

Η θλίψη μπορεί να περιλαμβάνει ακραία συναισθήματα και συμπεριφορές. Τα αισθήματα ενοχής, θυμού, απόγνωσης και φόβου είναι κοινά. Ένα άτομο που θρηνεί μπορεί να φωνάζει απευθύνοντας στον ουρανό, να έχει εμμονή με τον θάνατο, να επιτίθεται σε αγαπημένα πρόσωπα ή να κλαίει για ώρες. Το αγαπημένο σου πρόσωπο χρειάζεται διαβεβαίωση ότι αυτό που νιώθει είναι φυσιολογικό. Μην τον κρίνεις και μην παίρνεις προσωπικά τις αντιδράσεις θλίψης του.

Δεν υπάρχει καθορισμένο χρονοδιάγραμμα για το πένθος. Για πολλούς ανθρώπους, η ανάρρωση μετά το πένθος διαρκεί 18 έως 24 μήνες, αλλά για άλλους, η διαδικασία του πένθους μπορεί να είναι μεγαλύτερη ή μικρότερη. Μην πιέζεις το αγαπημένο σου πρόσωπο να προχωρήσει και μην το κάνεις να νιώθει ότι θρηνεί πολύ καιρό. Αυτό μπορεί πραγματικά να επιβραδύνει τη διαδικασία επούλωσης.

Συμβουλή 2: Μάθε τι να πεις σε κάποιον που πενθεί

Ενώ πολλοί από εμάς ανησυχούμε για το τι να πούμε σε ένα άτομο που πενθεί, είναι στην πραγματικότητα πιο σημαντικό να ακούμε. Συχνά, οι καλοπροαίρετοι άνθρωποι αποφεύγουν να μιλήσουν για το θάνατο ή αλλάζουν θέμα όταν αναφέρεται κάτι για τον άνθρωπο που έφυγε φύγει από τη ζωή. Πολλές φορές γνωρίζοντας ότι δεν μπορούν να πουν τίποτα για να το βελτιώσουν, προσπαθούν να αποφύγουν εντελώς το άτομο που πενθεί. Αλλά οι πενθούντες πρέπει να αισθάνονται ότι η απώλειά τους αναγνωρίζεται, δεν είναι πολύ τρομερό να μιλήσουμε γι’ αυτό και το αγαπημένο τους πρόσωπο δεν θα ξεχαστεί. Μια μέρα μπορεί να θέλουν να κλάψουν στον ώμο σου, μια άλλη μέρα μπορεί να θέλουν να καθίσουν σιωπηλοί ή να μοιραστούν αναμνήσεις. Με το να είμαστε παρόντες και να ακούμε με συμπόνια, μπορούμε να βοηθήσουμε το άτομο που θρηνεί. Το να είσαι απλά εκεί και να το ακούς μπορεί να είναι μια τεράστια πηγή παρηγοριάς και θεραπείας.

Πώς να μιλήσεις -και να ακούσεις-  κάποιον που πενθεί

Αν και δεν πρέπει ποτέ να προσπαθήσεις να αναγκάσεις κάποιον να ανοιχτεί, είναι σημαντικό να ενημερώσεις τον φίλο ή το αγαπημένο σου πρόσωπο που πενθεί ότι είσαι εκεί για να ακούσεις εάν θέλει να μιλήσει για την απώλειά του. Μίλα ειλικρινά για το άτομο που πέθανε και μην αποφεύγεις  το θέμα εάν πρέπει να ειπωθεί το όνομα του νεκρού. Και όταν σου φαίνεται σκόπιμο, κάνε ευαίσθητες ερωτήσεις  που καλούν το άτομο που πενθεί να εκφράσει ανοιχτά τα συναισθήματά του. Ρωτώντας απλά: «Νιώθεις ότι θέλεις να μιλήσεις;» . Θα μπορούσες να πεις και κάτι τόσο απλό όπως: «Άκουσα ότι ο πατέρας σου πέθανε». Χρησιμοποιώντας τη λέξη «πέθανε» θα δείξεις ότι είσαι πιο ανοιχτή στο να μιλήσεις για το πώς νιώθει πραγματικά το άτομο που θρηνεί. Να εκφράζεις την ανησυχία σου. Για παράδειγμα: «Λυπάμαι που ακούω ότι αυτό συνέβη σε εσάς». Οι άνθρωποι που πενθούν μπορεί να χρειαστεί να πουν την ιστορία ξανά και ξανά, μερικές φορές με ελάχιστες λεπτομέρειες. Κάνε υπομονή. Η επανάληψη της ιστορίας είναι ένας τρόπος επεξεργασίας και αποδοχής του θανάτου. Με κάθε επανάληψη, ο πόνος μειώνεται. Ακούγοντας υπομονετικά και με συμπόνια, βοηθάς το αγαπημένο σου πρόσωπο να θεραπευτεί.

Συμβουλή 3: Πρόσφερε πρακτική βοήθεια

Είναι δύσκολο για πολλούς ανθρώπους που πενθούν να ζητήσουν βοήθεια. Μπορεί να αισθάνονται ένοχοι που λαμβάνουν τόση προσοχή, να φοβούνται ότι θα αποτελέσουν βάρος για τους άλλους ή απλώς να είναι πολύ καταθλιπτικοί για να ζητήσουν βοήθεια. Ένα άτομο που θρηνεί μπορεί να μην έχει την ενέργεια ή το κίνητρο να σου τηλεφωνήσει όταν χρειάζεται κάτι, οπότε αντί να του λες: «Ενημέρωσέ με αν μπορώ να κάνω κάτι», κάντο πιο εύκολο γι ‘αυτόν κάνοντας συγκεκριμένες προτάσεις. Θα μπορούσες να πεις, «Θα πάω στην αγορά σήμερα το απόγευμα. Τι να σου φέρω από εκεί;» ή «Έχω φτιάξει μοσχαρίσιο στιφάδο για βραδινό. Πότε μπορώ να έρθω και να σου φέρω λίγο;» Εάν μπορείς, προσπάθησε να είσαι συνεπής στις προσφορές σου για βοήθεια. Το άτομο που θρηνεί θα ξέρει ότι θα είσαι εκεί για όσο χρόνο χρειαστεί και μπορεί να προσβλέπει στην προσοχή σου χωρίς να χρειάζεται να κάνει την πρόσθετη προσπάθεια να ρωτά ξανά και ξανά.

theissue.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γρηγόρης Αυξεντίου: Στις 3 Μαρτίου 1957, σκοτώθηκε από τους Άγλλους

Ελληνοκύπριος αγωνιστής της ΕΟΚΑ, κατά τον Απελευθερωτικό Αγώνα του 1955-1959 εναντίον της αγγλικής κατοχής.

.........
    Στις 12 Δεκεμβρίου 1955 ο Αυξεντίου και όλη η ιεραρχία της ΕΟΚΑ παγιδεύτηκαν από τους Βρετανούς στο όρος Τρόοδος, κοντά στο χωριό Σπίλια. 

Ο Αυξεντίου, όχι μόνο οδήγησε τους συντρόφους του σε ασφαλές μέρος, αλλά άφησε τους Άγγλους να αλληλοπυροβολούνται και να έχουν πολλά θύματα.

    Στα τέλη Φεβρουαρίου 1957 οι αγγλικές δυνάμεις ασφαλείας έλαβαν την πληροφορία από ένα βοσκό ότι ο Αυξεντίου και η ομάδα του κρύβονται σε μια σπηλιά πλησίον της Μονής Μαχαιρά στο όρος Τρόοδος.

    Η σπηλιά όπου δόθηκε η ύστατη μάχη. Αμέσως, απόσπασμα από 60 στρατιώτες έφθασε εκεί το απόγευμα της 2ας Μαρτίου, περικύκλωσε τη σπηλιά και κάλεσε τον Αυξεντίου να παραδοθεί. 

Ο επικεφαλής του βρετανικού αποσπάσματος, ανθυπολοχαγός Μίντλετον, πλησίασε την είσοδο και φώναξε: «Ρίξε τα όπλα σου και παραδώσου, αλλιώς θα επιτεθούμε». Κάποιος απάντησε: «Καλά παραδινόμαστε». Τέσσερις άνδρες βγήκαν έξω, όχι και ο Αυξεντίου. Ο Μίντλετον τον κάλεσε και πάλι να παραδοθεί, αλλά έλαβε την υπερήφανη απάντηση «Μολών λαβέ».

    Τότε, τέσσερις στρατιώτες όρμησαν μέσα στην σπηλιά. Ο Αυξεντίου τους υποδέχτηκε με καταιγιστικά πυρά. Οι τρεις Βρετανοί οπισθοχώρησαν έντρομοι, ο τέταρτος, ένας δεκανέας, έπεσε νεκρός. Ο Μίντλετον ζήτησε ενισχύσεις, οι οποίες κατέφθασαν αμέσως με ελικόπτερα. Η μάχη συνεχίσθηκε για 10 ώρες, χωρίς αποτέλεσμα για τους επιτιθέμενους. Μπροστά στο αλύγιστο θάρρος του Αυξεντίου και αφού χρησιμοποίησαν όλων των ειδών τα όπλα, οι Βρετανοί έρριψαν στη σπηλιά βόμβες πετρελαίου. Τεράστιες φλόγες κάλυψαν το σπήλαιο, για να τυλίξουν σε λίγο το κορμί του Αυξεντίου.

    Η μάχη τελείωσε στις 2 το βράδυ της 3ης Μαρτίου 1957. 

Το πτώμα του ηρωικού πατριώτη βρέθηκε απανθρακωμένο και τάφηκε την επομένη στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, στο χώρο που είναι γνωστός σήμερα ως «Τα Φυλακισμένα Μνήματα». 

Ο Γρηγόρης Αυξεντίου ήταν μόλις 29 ετών.

ολόκληρο το άρθρο εδώ: © SanSimera.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Στην χώρα που ζεις από τύχη…

Κανένα ανθρώπινο λάθος δεν υπάρχει κύριοι. Κανένα. Το λάθος, το μοναδικό λάθος είναι το ελληνικό κράτος. Ένα κράτος το οποίο επιτρέπει το 2023 σε έναν ανειδίκευτο εργαζόμενο 59 ετών, ο οποίος αποσπάστηκε πριν από λίγες μέρες από το Υπουργείο Παιδείας στον ΟΣΕ και την Λάρισα για να δουλέψει ως σταθμάρχης, λόγω της έλλειψης προσωπικού, να ορίζει τη μοίρα χιλιάδων επιβατών.

Και αυτός ο άνθρωπος για να δουλέψει πέντε ακόμη χρόνια μέχρι να βγει στη σύνταξη από εκεί που μοίραζε βιβλία στα σχολεία, βρέθηκε στα 60 του να είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για την ασφάλεια κάθε επιβάτη σε κάθε ελληνικό τρένο. Και τώρα θα του φορτώσουν και όλη την ευθύνη, όλο το βάρος των νεκρών παιδιών και αυτής της ανείπωτης καταστροφής.

Αυτή τη φορά το ελληνικό κράτος ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, ξεπέρασε και τον ανύπαρκτο εαυτό του. Το ελληνικό κράτος που εις γνώση του και με δική του απόφαση επιτρέπει όπως εμείς μάθαμε σήμερα (το κράτος και το Υπουργείο και η εκάστοτε κυβέρνηση το ξέρει χρόνια) στα τρένα να κυκλοφορούν εδώ και χρόνια στους σιδηροδρομικούς σταθμούς χωρίς κανένα από τα τρία βασικά μέτρα ασφαλείας να λειτουργούν. Προσέξτε δεν χάλασαν πριν λίγες ημέρες και δεν τα φτιάξαμε, δεν χάλασαν πριν μερικούς μήνες και δεν τα φτιάξαμε, δεν λειτουργούσαν ποτέ, από την αρχή που εγκαταστάθηκαν. Δεν λειτούργησαν ποτέ, ούτε μετά την αναβάθμιση και ενώ για αυτή την αναβάθμιση το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε απίθανα χρήματα. Το ελληνικό δημόσιο που έδωσε σε ιδιωτική εταιρεία τα τρένα, αλλά κράτησε για τον εαυτό του, την συντήρηση και όλο το κόστος της και φυσικά την ευθύνη για αυτό.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλο κράτος στον κόσμο, δεν το χωράει το μυαλό μου, που επί της ουσίας αποφάσισε ότι η μετακίνηση των πολιτών του με ένα από τα βασικά μέσα μεταφοράς θα γίνεται χωρίς ασφάλεια. Ότι τα τρένα θα κυκλοφορούν και εμείς θα ελπίζουμε ως κράτος οι επιβάτες τους να ζήσουν από τύχη, διότι ασφάλεια αποφασίσαμε ως κράτος ότι δεν χρειάζεται να έχουν.

Δεν το χωράει το μυαλό μου ότι οι εργαζόμενοι τους έστελναν επιστολές, έκαναν καταγγελίες και απεργίες και δεν τους ζητούσαν αύξηση, αλλά να εγκαταστήσουν τα μέτρα ασφαλείας για να μην σκοτωθούν οι ίδιοι και ο κόσμος που μεταφέρουν και αυτοί τους απαντούσαν με εξώδικα…

Δεν το χωράει το μυαλό μου ότι στην τελευταία επιστολή των εργαζομένων αναγράφονταν τόσο χαρακτηριστικά ότι έρχεται το δυστύχημα που θα θρηνήσουμε θύματα και εσείς θα ρίχνετε κροκοδείλια δάκρυα και το ελληνικό κράτος συνέχισε να λέει, δεν πειράζει τα τρένα να κυκλοφορούν κανονικά, χωρίς κανένα μέτρο ασφαλείας, χωρίς κανένα κανόνα να τηρείται.

Δεν γίνεται το 2023 εσύ να παραγγέλνεις την πίτσα σου και να μπορείς να δεις στο κινητό σου σε πιο στενό είναι το παπάκι που σου την φέρνει και να μην μπορούν να δουν οι σταθμάρχες που είναι τα τρένα, επειδή το σύστημα δεν λειτουργεί, δεν λειτούργησε ποτέ. Δεν γίνεται να είσαι οδηγός τρένου και να οδηγείς στα τυφλά με βάση μία οδηγία που σου δίνει κάποιος που γυρνάει ένα κλειδί. Κάποιος που είναι εντελώς άπειρος, που δεν έκανε ποτέ στη ζωή του αυτή την δουλειά και τον έβαλαν να την κάνει στα 60 του. Αλλά και έμπειρος να ήταν πάλι δεν θα άλλαζε κάτι. Δεν γίνεται να μην λειτουργούν καν τα φανάρια που ειδοποιούν τους οδηγούς, όχι γιατί χάλασαν, αλλά γιατί εγκαταστάθηκαν, αλλά δεν λειτούργησαν ποτέ!

Δεν γίνεται όλα αυτά να τα ξέρουμε και εις γνώση μας να βάζουμε τα παιδιά μας στα τρένα. Αυτή τη φορά το ελληνικό κράτος ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Αυτή τη φορά το ελληνικό κράτος, εις γνώση του και με πρόθεση σκότωσε τα παιδιά του. Δεν ήταν αμέλεια, δεν ήταν λάθος, δεν ήταν ανθρώπινο ή πολλά ανθρώπινα λάθη μαζί, ήταν μία δολοφονία με πρόθεση, δεκάδων αθώων παιδιών με αποκλειστικό θύτη το ελληνικό κράτος…

Μιχάλης Τσόχος

gazzetta.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι