Becaused you loved me - «Επειδή μ' αγάπησες... »Ήσουν η φωνή μου, όταν δεν μπορούσα να μιλήσω...

I'm everything I am

Because you loved me

...............

Είμαι όλα όσα είμαι

Επειδή μ' αγάπησες

Για όλες αυτές τις φορές που στάθηκες δίπλα μου
Για όλη την αλήθεια που μ' έκανες να δω
Για όλη την ευτυχία που έφερες στην ζωή μου
Για όλα τα λάθη που διόρθωσες
Για όλα τα όνειρα που πραγματοποίησες
Για όλη την αγάπη που βρήκα σε σένα
Θα είμαι ευγνώμων για πάντα
Είσαι αυτός που με κράταγες όρθια
Ποτέ δεν μ' άφησες να πέσω.

Είσαι αυτός που είδε εμένα ανάμεσα σε όλα
Ήσουν η δύναμη μου όταν ήμουν αδύναμη
Ήσουν η φωνή μου όταν δεν μπορούσα να μιλήσω
Ήσουν τα μάτια μου όταν δεν μπορούσα να δω
Είδες ότι καλύτερο είχα μέσα μου
Με σήκωνες όταν δεν έφτανα
Μου έδωσες πίστη, γιατί πίστευες εσύ
Είμαι όλα όσα είμαι

Επειδή μ' αγάπησες
Μου έδωσες φτερά κι μ' έκανες να πετάξω
Άγγιξες το χέρι μου κι γω μπόρεσα ν' αγγίξω τον ουρανό
Έχασα την πίστη μου, μου την έδωσες πίσω
Είπες πως κανένα αστέρι δεν ήταν απλησίαστο
Στάθηκες δίπλα μου και γω στάθηκα περήφανη
Είχα την αγάπη σου, τα είχα όλα
Είμαι ευγνώμων για την κάθε μέρα που μου πρόσφερες
Μπορεί να μην ξέρω πολλά
Μα ξέρω πως αυτό είναι η αλήθεια

Ήμουν ευλογημένη γιατί μ' αγάπησες εσύ
Ήσουν η δύναμη μου όταν ήμουν αδύναμη
Ήσουν η φωνή μου όταν δεν μπορούσα να μιλήσω
Ήσουν τα μάτια μου όταν δεν μπορούσα να δω
Είδες ότι καλύτερο είχα μέσα μου
Με σήκωνες όταν δεν έφτανα
Μου έδωσες πίστη, γιατί πίστευες εσύ
Είμαι όλα όσα είμαι

Επειδή μ' αγάπησες
Ήσουν πάντα εκεί για μένα
Ο τρυφερός άνεμος που με σήκωνε
Ένα φως στο σκοτάδι που φώτιζε την αγάπη σου στη ζωή μου
Ήσουν η έμπνευση μου
Ανάμεσα σ' όλα τα λάθη, εσύ ήσουν η αλήθεια
Ο κόσμος μου είναι καλύτερος χάρη σε σένα

Ήσουν η δύναμη μου όταν ήμουν αδύναμη
Ήσουν η φωνή μου όταν δεν μπορούσα να μιλήσω
Ήσουν τα μάτια μου όταν δεν μπορούσα να δω
Είδες ό,τι καλύτερο είχα μέσα μου
Με σήκωνες όταν δεν έφτανα
Μου έδωσες πίστη, γιατί πίστευες εσύ
Είμαι όλα όσα είμαι
Επειδή μ' αγάπησες

For all the truth that you made me see
For all the joy you brought to my life
For all the wrong that you made right
For every dream you made come true
For all the love I found in you
I'll be forever thankful baby
You're the one who held me up
Never let me fall
You're the one who saw me through through it all

You were my strength when I was weak
You were my voice when I couldn't speak
You were my eyes when I couldn't see
You saw the best there was in me
Lifted me up when I couldn't reach
You gave me faith 'cuz you believed
I'm everything I am
Because you loved me

You gave me wings and made me fly
You touched my hand I could touch the sky
I lost my faith, you gave it back to me
You said no star was out of reach
You stood by me and I stood tall
I had your love I had it all
I'm grateful for each day you gave me
Maybe I don't know that much
But I know this much is true
I was blessed because I was loved by you

You were my strength when I was weak
You were my voice when I couldn't speak
You were my eyes when I couldn't see
You saw the best there was in me
Lifted me up when I couldn't reach
You gave me faith 'coz you believed
I'm everything I am
Because you loved me

You were always there for me
The tender wind that carried me
A light in the dark shining your love into my life
You've been my inspiration
Through the lies you were the truth
My world is a better place because of you

You were my strength when I was weak
You were my voice when I couldn't speak
You were my eyes when I couldn't see
You saw the best there was in me
Lifted me up when I couldn't reach
You gave me faith 'cuz you believed
I'm everything I am
Because you loved me

I'm everything I am

Because you loved me

Nancy Wilson / How Glad I Am

My love has no beginning, my love has no end

No front or back and my love won't bend

I'm in the middle, lost in a spin loving you

And you don't know, you don't know

You don't know, you don't know how glad I am

 

 

My love has no bottom, my love has no top

My love won't rise and my love won't drop

I'm in the middle and I can't stop loving you

And you don't know, you don't know

You don't know, you don't know how glad I am

I wish I were a poet so I could express

What I'd, what I'd like to say yeah

I wish I were an artist so I could paint a picture

Of how I feel, of how I feel today

My love has no walls on either side

That makes my love wider than wide

I'm in the middle and I can't hide loving you

[2x]

And you don't know, you don't know

You don't know, you don't know how glad I am

How glad I am [5x]

1964 album How Glad I Am

Γιάννης Ρίτσος: «όμορφα που μυρίζει τ' άσπρο αστρουλάκι της ταπείνωσης»

Γιάννης Ρίτσος
Δίδα Καίτη Δρόσου, Τιμοθέου 45, Αθήνα
Σ.Ν.Μ
Σ.Τ.Γ.9028

21.IV.50
Καιτούλα, Καιτούλα
όμορφο το γράμμα σου σαν τα μάτια σου, σαν τη καρδιά σου, σαν τα τραγούδια σου
σαν κάθε τι δικό σου.
Τι να στο πω
που το ξέρεις. Γιατί λοιπόν με ρωτάς; Αν σ΄αγαπάω; Κλείσε το στόμα και τα μάτια. Βλέπεις είναι βράδι και σου γράφω και σε φιλάω.
Μακριά άναψαν τα φώτα του Λαυρίου. Εσύ ανάβεις μέσα μου μια πολιτεία φώτα. Εκεί μέσα τριγυρίζω.
Είναι ένα δάσος από στίχους που μας προσμένει πίσω από τη θλίψη πέρα μακριά
μέσα μας
εκεί που σφίγγονται δυο χέρια
εκεί που δυο καρδιές κουβεντιάζουν πάνω από ένα σταμνί αμίλητο νερό. Σ' ένα κόμπο του μαντηλιού μας είναι δεμένος πάντα ο όρκος του κόσμου. Ξεχνάμε τη πίκρα. Το φως δε το ξεχνάμε.
Καληνύχτα Καιτούλα. Κοιμήσου ήσυχα στο δάσος μας. Η θάλασσα ανεβάζει το τραγούδι της άκρη- άκρη στα δαχτυλά μας.
Να και τα χαμομήλια που ανάψαν τ' άστρα φαναράκια τους
εδώ σερνάμενα στις πέτρες
στην ακρογυαλιά
παράξενο
σε τούτο το ξερότοπο
τόσα χαμομήλια
και τόσο μεγάλα σα μαργαρίτες
κύτταξε ένα μπουκέτο εδώ πλάι μου
σ' ένα κονσερβοκούτι
δίπλα στο κρεββάτι της εκστρατείας
μυρίζει ανάρρωση και καλωσύνη
όμορφα που μυρίζει τ' άσπρο αστρουλάκι της ταπείνωσης.
Γεια σου Καιτούλα
φιλιά -φιλιά -φιλιά
και άλλα τόσα.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΙΤΗ ΔΡΟΣΟΥ

poihsh-logotexnia

Εγώ για σένα ...

☆ Io per te ☆...♥ Εγώ για σένα ♥

Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης
Μουσική: Giovanni Bella and Giulio Rapetti
Πρώτη εκτέλεση: Ραλλία Χρηστίδου

Με ρωτάς εγώ για σένα τι θα έκανα,
αν θα το 'σκαγα μια μέρα απ'τη δουλειά
αν θα το 'σκαγα μια μέρα για να φύγουμε,
με τ' αυτοκίνητο για κάπου στ' άγνωστο.

Με ρωτάς εγώ για σένα τι θα έκανα,
αν θα άφηνα μια στάλα εγωισμού,
αν θα σ' άφηνα ή αν πίσω σου θα έτρεχα,
ρωτάς αν θα 'πεφτα για σένα στη φωτιά

Εγώ για σένα, εγώ για σένα
για σένα θα 'πεφτα πιο κάτω απ' τον καθένα.
εγώ καρδιά μου, εγώ καρδιά μου
εγώ θα σκότωνα για σένα τα όνειρά μου.

Μη ρωτήσεις τι κάνω για σένα, τι χάνω,
αν μπορώ να κοπώ, να καώ, να πεθάνω
μη ρωτήσεις τι δίνω για σένα ψυχή μου
μια στιγμή, μια βραδιά, μια ζωή, τη ζωή μου.

Εγώ για σένα, εγώ για σένα
για σένα θα 'πεφτα πιο κάτω απ' τον καθένα
εγώ καρδιά μου, εγώ καρδιά μου
εγώ θα σκότωνα για σένα τα όνειρά μου.

---

Io per te

Mi chiedi cosa farei per te,
se me la filerei un giorno dal lavoro
se me la filerei un giorno per andarcene,
con l'auto in qualche posto sconosciuto.

Mi chiedi cosa io farei per te,
se lascerei perdere una goccia di egoismo,
se ti lascerei o se ti correrei dietro,
chiedi se mi butterei nel fuoco per te

Io per te, io per te
per te cadrei piu' in basso di ogni altro.
Io cuore mio, io cuore mio
io ammazzerei i miei sogni per te.

Non chiedermi cosa faccio per te, cosa perdo,
se posso farmi tagliare a pezzi,bruciare,morire
non chiedermi cosa do per te anima mia
un istante,una serata,una vita,la mia vita.

Io per te, io per te
per te cadrei piu' in basso di ogni altro.
Io cuore mio, io cuore mio
io ammazzerei i miei sogni per te.

από το aggeloudi77

Σήμερα είναι Κυριακή. (Αχ! αυτό το κοίταγμα στα μάτια.)

Χαμομηλάκι μου γεια σου, το δίγραμμο, την ΑΛΗΘΙΝΗ ιστορία και την απέχθειά μου, τα αφιερώνω στους «καθωσπρέπει».

«Αθέλητοι συμβιβασμοί μολύνουν την ψυχή μας

ορίζουν πότε, που και πως, βιάζουν την ύπαρξή μας».

Αχ! αυτό το κοίταγμα στα μάτια.

Ο Κλεισθένης γράφει στην "Ιδεοπηγή".

Σούρουπο στην κεντρική πλατεία, κοιτάζω στα τραπεζάκια για γνωστό, ένα αδύνατο χέρι μου γνέφει, πλησιάζω το τραπεζάκι.

«Καλησπέρα», «καλώς τον, κάτσε νεαρέ να σε κεράσουμε ένα παγωτό». «μπαμπά, να πάμε μια βόλτα»; Κοιτάζει τη σύζυγο με το σφιχτοδεμένο κότσο, κοιτάζει το ρολόι, «αν είναι για μισή ωρίτσα να πάτε, γιατί θα φύγουμε».

Ο χρυσοχόος με το μουστακάκι, σοβαρός και μετρημένος, έχει και τον τρόπο του. Η γυναίκα του λιγομίλητη κι απόμακρη και το φιλαράκι μου, η Αρετή, δυο μελιά μάτια, καστανό μακρύ μαλλί, λιγνή κορμοστασιά, αρχοντική ομορφιά. Μόνο φίλη μου, έχω αποδεχτεί ότι της πέφτω λίγος, αλλά η φιλία, πράγμα ιερό και σ’ αυτά έχω μπέσα. Μου πείραξες την Αρετή, την Αρετούλα μου, σ’ έκανα εχθρό.

Σηκώνεται και βαδίζουμε προς τον κεντρικό δρόμο, σιγομουρμουρίζω, «τι της ήρθε τώρα για βόλτα, έχασα και το παγωτό», ας είναι, χαλάλι της.

Η διαδρομή; Το νυφοπάζαρο, πάνω-κάτω στον κεντρικό. Διαπιστώνω κλεφτοματιές με το νεαρό απέναντι. Είμ’ αητός σ’ αυτά. «Αρετούλα τι βλέπω», «Μη με λες Αρετούλα, στο ‘χω πει χίλιες φορές». Το ξέρω αλλά θέλω να την πειράζω. «Τρέχει κάτι με το Λεωνίδα»; Δέχομαι μια κοφτερή ματιά της. «Αν το πεις πουθενά δεν σου ξαναμιλάω».

Το τυλίγω μ’ ένα “μακάρι” και το καταχωνιάζω στο βάθος του μυαλού, γιατί να το πω, να χάσω τη φιλία της Αρετούλας μου; Ποτέ!

Ο Λεωνίδας, ομορφόπαιδο, λεβεντιά, τίποτε κακό γι’ αυτόν από κανένα. Γιατί όχι; Της ταιριάζει, θα το χαιρόμουν.

Πέρασε το καλοκαίρι, φεύγω, θα λείψω πολύ, πριν μπω στο λεωφορείο με φιλάει σταυρωτά, με φορτώνει ένα τσουβάλι ευχές, σα να πήγαινα ανθρακωρύχος στο Βέλγιο, ο χωρισμός δεν είναι ποτέ ευχάριστος, θα μου λείψει το φιλαράκι μου η Αρετή, η Αρετούλα μου. Με κοιτάει αγέρωχα μα δεν ξεγελιέμαι, μέσα της πονάει όσο κι εγώ.

Η αβεβαιότητα, ο φόβος για το αύριο σκληραίνει τους ανθρώπους, δουλειά, δουλειά, δουλειά, ξεχνάς φίλους, γνωστούς ακόμα και το ίδιο σου το σπίτι.

Χρόνια μετά, στ’ άστραμμα η απόφαση, μια και δυο στο λεωφορείο ώρες πολλές και φτάνω στην κεντρική πλατεία. Οι δικοί μου δεν το ξέρουν, η μάνα μου θα τρελαθεί σαν θα με δει. Βαδίζω στον κεντρικό και να! δυο μάτια μελιά, ένα χαμόγελο, η κορμοστασιά της. Κρατάει ένα μικρό απ’ το χέρι. Πλησιάζω γοργά.

«Γεια σου Αρετούλα», δεν διαμαρτύρεται, «γεια σου, καλώς μας ήρθες», «μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε». «Τι βλέπω»; «Το ομορφούλι δικό σου είναι»; «Παντρεύτηκες»; «Ο Λεωνίδας τι κάνει»; Ρωτάω, «όχι το Λεωνίδα, τον φαρμακοποιό παντρεύτηκα».

Τον φαρμακοποιό; Κερώνω, τον φαρμακοποιό; Με προλαβαίνει, φοβάται την αντίδρασή μου, «περνάω καλά» μου λέει απολογητικά, «με αγαπάει, με σέβεται».

Ξεφυλλίζω προς τα πίσω τις μνήμες, τον φαρμακοποιό; Τον κοντόχοντρο με τα πατομπούκαλα στα μάτια; Κι ο Λεωνίδας; Γι’ αυτό δεν μου ξανάγραψε, σιωπή αντί αλήθεια. Τώρα; Αυτό το ξαφνικό;

«Κι ο Λεωνίδας»; «Που είναι»; Ρωτάω. «Δεν τ’ άντεξε, έφυγε, θαλασσοδέρνεται», η φωνή της, ήχος φορτωμένος πίκρα, πόνο.

Μένουμε ακίνητοι, αντικριστά, την κοιτάζω ίσια στα μάτια. Αχ! αυτό το κοίταγμα στα μάτια, αυτή η αμίλητη ερωταπόκριση, δρώμενα χρόνων γίνονται μια στιγμή, τα μεταφέρει γνήσια, με αλήθεια. Η αλήθεια με συνθλίβει, με πικραίνει, φοβάμαι ν’ αντιδράσω, είμαι θυμωμένος.

Με βγάζει απ’ τ’ αδιέξοδο. «Φεύγω, να μη χαθούμε», η φωνή της τρέμει. «Να ’σαι καλά», η απόκρισή μου, φορτωμένη βάλσαμο, λάδι για τις πληγές.

Βαδίζω γρήγορα, νευρικά, προσπερνάω το σπίτι μου, πάω για τη θάλασσα, να πάρω αέρα, πνίγομαι, το στόμα μου φαρμάκι, όχι απ’ το τσιγάρο. Το θυμικό στοχεύει, μου ανοίγει πληγή, στην Αρετούλα μου; Γιατί;

Πλάτωνα "Συμπόσιον": Έρωτος Έπαινος Διοτίμας

  Αρχαίο κείμενο και μετάφραση:στο Hellenica

(ὁ ἔρως ἐστί) τῆς γεννήσεως καὶ τοῦ τόκου ἐν τῷ καλῷ.

(έρωτας είναι) ἡ ἐπιδίωξη τῆς γέννησης καὶ τοῦ τόκου μέσα στὸ ὡραῖο.

Μια φορά κι έναν καιρό,  
τότε που οι άνθρωποι πίστευαν,

πως πάνω στο Μύτικα,

στου Όλυμπου την ψηλότερη κορφή,

είχε ο Δίας το θεϊκό του ανάκτορο,

πανηγύρι λαμπρό στήθηκε

και τραπέζι πανώριο στρώθηκε

με όλα του κόσμου τα καλά,

επειδή η Αφροδίτη  γεννήθηκε,

επειδή η ίδια η Ομορφιά

στη γη των ανθρώπων κατέβηκε.

Μια βδομάδα πριν,

ο πατέρας των θεών

και όλων των θνητών ανθρώπων

έστελνε με τον Ερμή, τον ταχυδρόμο του, προσκλήσεις σε όλους τους θεούς

και στα παιδιά τους,

τους ημίθεους,

και στο γλέντι τους καλούσε,

εκεί επάνω στο Μύτικα,

στο θεϊκό του ανάκτορο.

Όλοι, μα όλοι, με χαρά μεγάλη άρχισαν απ’ το πρωί 
στο κατάφωτο ανάκτορο να μπαίνουν

και να τρώνε και να πίνουν

και ευχές να δίνουν

για πάντα η Αφροδίτη,

η Ομορφιά η ίδια, να μείνει μαζί τους 
και στη ζωή όλων άλλο νόημα να δώσει.

Γέλια, τραγούδια και χαρές στο παλάτι μέσα.

Έξω όμως απ’ αυτό, στους μεγάλους κήπους

μια σκιά περιδιαβαίνει.

Άσχημη, βρώμικη

και θλιβερή και θυμωμένη,

που μόνο αυτή δεν κάλεσε

ο Δίας στη γιορτή.

Κατά το συνήθειο της όλο και ψαχουλεύει

κάτι να βρει πείνα και δίψα να χορτάσει,

κάποιο ρούχο ν' αρπάξει τα κουρέλια να σκεπάσει,

κάπως να καταφέρει μέσα να μπει να βολευτεί και να ξαποστάσει. Στάθηκε αδύνατο όμως, αφού το Κράτος και η Βία, οι φρουροί του παλατιού, είχαν πάρει εντολή να μην αφήσουν την Πενία, τη Φτώχεια δηλαδή, να μπει στη γιορτή και με την κακομοιριά της το κέφι, την όρεξη και τη χαρά να διώξει.

Η Πενία, το λοιπόν, έξω τριγυρνώντας, σ΄ έναν θάμνο μεγάλο και ανθισμένο από κάτω βρίσκει τον Πόρο, τον Πλούτο,

της Μήτιδας το γιο,

όμορφο παλληκάρι που κατά πως φαίνεται παράπιε από το Νέκταρ –το κρασί δεν το ΄ξεραν ακόμη– και γλυκοκοιμόταν. Μαζί του θα πλαγιάσω, σκέφτηκε, που θα ξανάβρω τέτοια τύχη, εγώ η ίδια η Φτώχεια με τον Πλούτο να βρεθώ;

Και πλάγιασε, και την ίδια τη μέρα που η Ομορφιά γεννήθηκε, η περιφρονεμένη Πενία έπιασε στην κοιλιά της  γιο, 
που πατέρα του τον Πόρο είχε.

Και ο γιος αυτός ο Έρωτας είναι,

που `χει μάνα του τη Φτώχεια και πατέρα του τον Πλούτο. Και επειδή τη μέρα που ο Αφροδίτη γεννήθηκε, στην κοιλιά της Φτώχειας πιάστηκε, πιστός ακόλουθος και υπηρέτης της Ομορφιάς έγινε και αυτή παντοτινά τον γοητεύει και σαν μαγνήτης τον τραβά.

Ο γιος της Φτώχειας, που λέτε, πάντα φτωχός είναι σε όλη τη ζωή του, και ούτε τρυφερός, όπως λένε οι περισσότεροι,

ούτε όμορφος ο ίδιος είναι

(ποιος έχασε τρυφεράδα και ομορφιά για να τη βρει αυτός;), αλλά σαν τη μάνα του είναι σκληρός και ξυπόλυτος και ξερακιανός και άστεγος,

χάμω κοιμάται χωρίς στρωσίδια

και με τη μιζέρια σύντροφος.

Στα κατώφλια των σπιτιών

στα σοκάκια που γυρίζει τον ουρανό έχει για στέγη.

Πήρε κι απ’ τον πατέρα του όμως, τον Πόρο, χαρίσματα και είναι παράτολμος αντρειωμένος και φοβερός κυνηγός που το ταίρι του ψάχνει και στήνει μηχανές και παγίδες με τρόπους σοφούς ή πονηρούς.

Και ούτε θνητός ούτε αθάνατος είναι αλλά την ίδια στιγμή που γεννιέται, πεθαίνει.

Στην ίδια μέρα μέσα τη μια στιγμή ανθίζει και είναι όλο ζωή, όταν αυτό που κυνηγάει το αποχτήσει, και την άλλη πεθαίνει αφού ό,τι αποχτά μέσα από τα δάχτυλα του γλιστράει και το χάνει.

Έχει και δεν έχει, ούτε φτωχός μα ούτε και πλούσιος είναι. Κυνηγός είναι της Ομορφιάς, και του Καλού. Και σαν το αποχτήσει έλλειμμα πάντα έχει και δεν του φτάνει.

Ακόρεστος είναι και ανήσυχος πάντα.

Κυνηγός, παγιδευτής του Καλού και του Ωραίου και θέλει παντοτινά να το κατέχει

Και είναι ο Έρωτας  γέννα του Καλού μέσα στην Ομορφιά.

Μια γέννα που ποτέ δεν τελειώνει

—Θηρευτής του Καλού

—Γιατί;

—Για να το κάνει δικό του

—Για πόσο;

—Για πάντα

—Και να το γεννάει μέσα στην Ομορφιά;

—Για πάντα

—Και μέσα από τις γέννες αυτές τι ζητάει;

—Την Αθανασία να κερδίσει, ο Έρωτας, ούτε θνητός ούτε αθάνατος μιας και παιδί της Φτώχειας είναι και έχει πατέρα τον Πλούτο

Διασκευή από το "Συμπόσιον" του Πλάτωνα
Έρωτος Έπαινος Διοτίμας
Κεφ. 2ο 203b 

Φιλήμων και Βαυκίς: Μια ιστορία αγάπης Δρυς και Φιλύρα

Στα πολύ πολύυυυυ παλιά χρόνια, που η γλυκιά ομίχλη των μύθων τα σκεπάζει, σε ένα καταπράσινο δάσος ζούσε ένα πολύ αγαπημένο ζευγάρι, ο Φιλήμονας και η Βαυκίδα.

Η αγάπη τους ήταν μεγάλη και ούτε στιγμή δεν έκανε ο ένας χωρίς τον άλλον.

Όταν η Βαυκίδα ασχολούνταν με τις δουλειές του νοικοκυριού της, πάντοτε ο καλός της τη βοηθούσε και της έλεγε τραγούδια αγάπης, και όταν ο Φιλήμονας πήγαινε στο δάσος βαθιά για να κόψει ξύλα ή να κυνηγήσει, η Βαυκίδα του χοροπηδηχτά τον ακολουθούσε και του σιγοτραγουδούσε.

Κάποια μέρα ο Δίας, που λέτε, αποφάσισε να κατέβει από το ολύμπιο παλάτι του και να επισκεφτεί τους ανθρώπους. Ήθελε να δει αν ακολουθούν τον ίσιο δρόμο στη ζωή τους, αλλά πάνω απ' όλα αν έχουνε καλοσύνη στην καρδιά τους.
Πήρε μαζί του λοιπόν τον Ερμή, και σαν δυο φτωχοί ζητιάνοιχτύπαγαν τις πόρτες των ανθρώπων.

Όλοι οι νυκοκυραίοι όμως, μα όλοι, έκλειναν κατάμουτρα τα πορτόφυλλα, βλέποντας δυο πεινασμένους κουρελήδες.
Μεγάλη στεναχώρια έπιασε το Δία.
-- Πάνε οι άνθρωποι, μονολογούσε, κάκεψαν και η καρδιά τους πέτρα έχει γίνει.

Γεμάτοι απογοήτεψη, περπατώντας αργά-αργά, έφτασαν και στο μικρό σπιτάκι του Φιλήμονα και της Βαυκίδας.
-- Ας χτυπήσουμε και εδώ, είπε ο Ερμής, ίσως μας δεχτούν και μας φιλοξενήσουν.

Μπορεί να ήταν θεοί, αλλά, μη νομίζετε, σαν ζητιάνοι και πείνα και κούραση και νύστα ένιωθαν.

Τακ-τακ, χτυπάνε την ξύλινη πορτούλα, και δυο χαρούμενα πρόσωπα διάπλατα την άνοιξαν.

-- Περάστε ξένοι, περάστε, είπε το αγαπημένο ζευγάρι με ένα στόμα.

Τάισαν, τους δυο θεούς, τους πότισαν, τους έβαλαν κοντά στο τζάκι να ζεσταθούν και ούτε που ρώτησαν από που έρχονται, ποιοι είναι και πού πηγαίνουν.
Σαν ξημέρωσε και του ήλιου το φως έδιωξε τις σκιές από το δάσος, πετάχτηκε πρώτη η Βαυκίδα και να ετοιμάσει ζεστό χυλό με μέλι και καρύδια, να φάνε οι ξένοι και να στυλωθούν.

Στη μέση της σάλας τους βρήκε όρθιους, πανώριους, με ρούχα θεϊκά να την κοιτούν.

-- Αγάπη μου, έλα, έλα γρήγορα να δεις, φώναξε.
Ήρθε κοντά της και ο Φιλήμονας και οι δυο μαζί έμειναν με το στόμα ανοιχτό μπροστά στη μεγαλοπρέπεια και την ομορφιά των θεών.

-- Είσαστε το πιο αγαπημένο ζευγάρι, οι πιο καλοί άνθρωποι πάνω στη γη, τους είπε ο Δίας. Θέλω να σας εκπληρώσω την πιο μεγάλη σας επιθυμία. Δεν έχετε παρά να μου πείτε τι θέλετε και θα σας το χαρίσω.

Το αγαπημένο ζευγάρι τότε, μη νομίζετε, δε ζήτησε ούτε πλούτια ούτε δόξα, ούτε παλάτια.
Και οι δυο, με μια φωνή ζήτησαν να πεθάνουν μαζί, όταν θα 'ρθει αυτή η ώρα για να μην πονέσει κανένας από τους δυο από το χαμό του άλλου.

Και σαν έφτασε η ώρα τους, σε βαθιά γεράματα, έβγαλαν ρίζες και κορμό και φύλλα και έγινε Δρυς ο Φιλήμονας και Φιλύρα η Βαυκίδα.
Και από τότε, όπου δείτε βελανιδιά και φλαμουριά πλησιάσετε κοντά και κάνετε σιωπή, θα ακούσετε, οπωσδήποτε, ανάμεσα από τα φύλλα τους τα τραγούδια της αγάπης του Φιλήμονα και της Βαυκίδας του.
Αλήθεια σας λέω.

Το χαμομηλάκι της σελίδας μας, σήμερα έχει γενέθλια και χαρίζει σε όλους τους αγαπημένους το «σινεμά» που έφτιαξε με τα χεράκια του

Σε χιλιάδες σταθμούς...

Ένα βαλσάκι του 1988,

η φωνή του Μανώλη Μητσιά και η μουσική του Θάνου Μικρούτσικου,

από το άλμπουμ ΕΡΩΤΙΚΟ

Πάρε πατέρα το χαμομηλάκι σου αγκαλιά και χόρεψέ το στο ρυθμό

Σήκωσε μανούλα το μικρό σου και στριφογύρνα το να πάρει απίστευτη χαρά

Αγκαλιάστε την Αγάπη σας τρυφερά και αφήστε το βαλσάκι οδηγό στα βήματά σας.

Μέρα Αγάπης σήμερα, όπως και κάθε μέρα

Κάθε μέρα, λέξη-λέξη, νότα-νότα...

Και αν, σήμερα ιδιαίτερα, έχεις μια θλίψη

για μιαν αγάπη που σε πρόδωσε,

άκου το βαλσάκι, δες, νιώσε, κατάλαβε και μην πικραίνεσαι.

Η Αγάπη είναι εδώ, δίπλα σου

άνοιξε την αγκαλιά σου και χόρεψε,

χόρεψε να γλυκαθεί η ψυχή σου.

.

Η Αγάπη είναι πάντα εδώ, μία, μοναδική σε χιλιάδες μορφές

απλώνεται, και όσο τη χαρίζεις, τόσο αυγαταίνει

Μια αγκαλιά ανοιχτή, και ένα βαλσάκι...

Η χαρά του Sex

Σήμερα που είναι ημέρα για το AIDS, πρέπει να πούμε δυο λόγια για το σεξ. Πρέπει να μιλήσουμε στα παιδιά μας, ανοιχτά και ξάστερα, χωρίς περιστροφές, χωρίς σεμνοτυφίες.

Κάνω έρωτα επειδή αγαπάω και μ' αγαπάνε
Αυτή είναι η μεγαλύτερη προφύλαξη

Και κυρίως πρέπει να μιλήσουμε στα παιδιά μας για την ουσία του Έρωτα και της Αγάπης.
Όχι στο περιστασιακό σεξ, όχι στο κενό μετά τον έρωτα της στιγμής, είναι αβάσταχτη μοναξιά, όχι στην συνεύρεση χωρίς την προφύλαξη.
Δεν χρειάζεται να κάνουμε έρωτα για να αποδείξουμε κάτι.
Επειδή τίποτε δεν συγκρίνεται με μια αγκαλιά όταν αγαπάς.

Δεν το χωράει ο νους μου, πως γίνεται να κάνεις έρωτα χωρίς αγάπη, δεν γίνεται.
Μη σπαταλιέστε νέοι μας
Δεν κάνουμε έρωτα για να αυτό-επιβεβαιωθούμε, ούτε για να κερδίσουμε τον γόη ή την γόησσα της παρέας. Δεν κερδίζουμε τίποτα όταν βάζουμε τέτοιους στόχους.

Ο Έρωτας είναι δόσιμο.
Κάνω έρωτα επειδή αγαπάω και μ' αγαπάνε
Αυτή είναι η μεγαλύτερη προφύλαξη
Η αγάπη προφυλάσσει
Η αγάπη, το ασφαλέστερο προφυλακτικό

Τίποτε δεν συγκρίνεται με την χαρά του σεξ όταν είναι με αγάπη.
Αφήνεσαι.
Δίνεσαι και παίρνεις
Δεν ξεκινάς με την απαίτηση να πάρεις
Έρχεται σαν δώρο
Σαν αυθόρμητο χαμόγελο
Φέγγει το πρόσωπο
Και ο καθρέφτης σου είναι το πρόσωπο του αγαπημένου σου ή της αγαπημένης σου.
Τα στολίδια είναι περιττά, τα πολλά λόγια το ίδιο.
Ανάσες μόνο, κι η Αγάπη, δεσμά ελευθερίας.

Όλα τα άλλα είναι φτηνή συναλλαγή.
Δεν χωρούν εγωισμοί, του τύπου, δικό μου είναι το σώμα και το κάνω ότι θέλω.
Δεν είναι δικό σου, πρόκειται για τα δικά σας σώματα
Μη σπαταλιέσαι σε α-νόητες επαφές
Μη χαραμίζεσαι σε γνωριμίες της μιας βραδιάς, των δυο ωρών
Σου αξίζει το καλύτερο, στο σώμα σου και στην ψυχή σου, αξίζει το καλύτερο.
Μην ενδίδετε στο περιστασιακό σεξ, δεν είναι δα και τίποτε σπουδαίο, παρά σπατάλη. Σπατάλη ψυχής, πνεύματος, εκτίμησης
Εγκαταλείψετε τις σχέσεις σεξουαλικής κάλυψης, δεν είναι ο Έρωτας απλά μια βιολογική ανάγκη. Υπάρχουν μακρόχρονες σχέσεις με μόνο πρόσχημα αυτό.

Εκτιμώ πολύ τον εαυτό μου για να τον ξοδεύω άσκοπα. Γιατί έτσι τον ξοδεύω. Αναλίσκομαι, ταλανίζομαι υποφέρω και κινδυνεύω. Κινδυνεύω, γιατί αν έρχεται σε μένα, αυτός ή αυτή για το σεξ, γιατί να μη πηγαίνει και με αρκετούς άλλους ή άλλες για τον ίδιο λόγο; Δεν κινδυνολογούμε, ούτε ηθικολογούμε, απλά ενημερώνουμε. Οι πολλαπλές, παράλληλες σχέσεις, ενέχουν κινδύνους.
Κι αν ψαχτείτε καλά, οι περιστασιακές σχέσεις, πως αλλιώς δικαιολογούνται, παρά μόνο εξ αιτίας της ανασφάλειας μας, του φόβου της κριτικής και πολλές φορές καρπός ιδιοτέλειας, άγνοιας των πραγματικών αναγκών μας και ηδονοθηρίας.
Μην κάνετε σεξ χωρίς αγάπη. Μην ακούτε ψεύτικα λόγια σειρήνων, βάτραχοι και σαλαμάνδρες είναι.
Η αγκαλιά είναι Αγάπη. Ο Έρωτας είναι Φως, χρώμα και μουσική κι αυτό ακριβώς αναζητήστε.


με αγάπη
το χαμομηλάκι 

Το παιδί του Πλούτου και της Φτώχειας

Μια φορά κι έναν καιρό,

κι ένα πρωινό λαμπρό, .

τότε που οι άνθρωποι πίστευαν,

πως πάνω στο Μύτικα,

στου Όλυμπου την ψηλότερη κορφή,

είχε ο Δίας το θεϊκό του ανάκτορο,

πανηγύρι λαμπρό στήθηκε

και τραπέζι πανώριο στρώθηκε

με όλα του κόσμου τα καλά,

επειδή η Αφροδίτη  γεννήθηκε,

επειδή η ίδια η Ομορφιά

στη γη των ανθρώπων κατέβηκε.

Μια βδομάδα πριν

ο πατέρας των θεών

και όλων των θνητών ανθρώπων

έστελνε με τον Ερμή, τον ταχυδρόμο του, προσκλήσεις σε όλους τους θεούς

και στα παιδιά τους,

τους ημίθεους,

και στο γλέντι τους καλούσε,

εκεί επάνω στο Μύτικα,

στο θεϊκό του ανάκτορο.

Όλοι, μα όλοι, με χαρά μεγάλη άρχισαν απ’ το πρωί στο κατάφωτο ανάκτορο να μπαίνουν

και να τρώνε και να πίνουν

και ευχές να δίνουν

για πάντα η Αφροδίτη,

η Ομορφιά η ίδια, να μείνει μαζί τους και στη ζωή όλων άλλο νόημα να δώσει.

Γέλια, τραγούδια και χαρές στο παλάτι μέσα.

Έξω όμως απ’ αυτό, στους μεγάλους κήπους

μια σκιά περιδιαβαίνει.

Άσχημη, βρώμικη

και θλιβερή και θυμωμένη,

που μόνο αυτή δεν κάλεσε

ο Δίας στη γιορτή.

Κατά το συνήθειο της όλο και ψαχουλεύει

κάτι να βρει

πείνα και δίψα να χορτάσει,

κάποιο ρούχο να αρπάξει

τα κουρέλια να σκεπάσει,

κάπως να καταφέρει μέσα να μπει να βολευτεί και να ξαποστάσει. Στάθηκε αδύνατο όμως, αφού το Κράτος και η Βία, οι φρουροί του παλατιού, είχαν πάρει εντολή να μην αφήσουν την Πενία, τη Φτώχεια δηλαδή, να μπει στη γιορτή και με την κακομοιριά της το κέφι, την όρεξη και τη χαρά να διώξει.

Η Πενία, το λοιπόν, έξω τριγυρνώντας, σ΄ έναν θάμνο μεγάλο και ανθισμένο από κάτω βρίσκει τον Πόρο,

τον Πλούτο,

της Μήτιδας το γιο,

όμορφο παλληκάρι που κατά πως φαίνεται παράπιε από το Νέκταρ –το κρασί δεν το ΄ξεραν ακόμη– και γλυκοκοιμόταν. Μαζί του θα πλαγιάσω, σκέφτηκε, που θα ξανάβρω τέτοια τύχη, εγώ η ίδια η Φτώχεια με τον Πλούτο να βρεθώ.

Και πλάγιασε, κα την ίδια τη μέρα που η Ομορφιά γεννήθηκε, η περιφρονεμένη Πενία έπιασε στην κοιλιά της  γιο, 
που πατέρα του τον Πόρο είχε.

Και ο γιος αυτός

ο Έρωτας είναι,

που `χει μάνα του τη Φτώχεια και πατέρα του τον Πλούτο. Και επειδή τη μέρα που ο Αφροδίτη γεννήθηκε, στην κοιλιά της Φτώχειας πιάστηκε, πιστός ακόλουθος και υπηρέτης της Ομορφιάς έγινε και αυτή παντοτινά τον γοητεύει και σα μαγνήτης τον τραβά.

Ο γιος της Φτώχειας, που λέτε, πάντα φτωχός είναι σε όλη τη ζωή του, και ούτε τρυφερός, όπως λένε οι περισσότεροι,

ούτ’ όμορφος ο ίδιος είναι

(ποιος έχασε τρυφεράδα και ομορφιά για να τη βρει αυτός;), αλλά σαν τη μάνα του είναι σκληρός και ξυπόλυτος και ξερακιανός και άστεγος,

χάμω κοιμάται χωρίς στρωσίδια

και με τη μιζέρια σύντροφος.

Στα κατώφλια των σπιτιών

στα σοκάκια που γυρίζει τον ουρανό έχει για στέγη.

Πήρε κι απ’ τον πατέρα του όμως, τον Πόρο, χαρίσματα και είναι παράτολμος αντρειωμένος και φοβερός κυνηγός που το ταίρι του ψάχνει και στήνει μηχανές και παγίδες με τρόπους σοφούς ή πονηρούς.

Και ούτε θνητός ούτε αθάνατος είναι αλλά την ίδια στιγμή που γεννιέται, πεθαίνει.

Στην ίδια μέρα μέσα τη μια στιγμή ανθίζει και είναι όλο ζωή, όταν αυτό που κυνηγάει το αποχτήσει, και την άλλη πεθαίνει αφού ό,τι αποχτά μέσα από τα δάχτυλα του γλιστράει και το χάνει.

Έχει και δεν έχει, ούτε φτωχός μα ούτε και πλούσιος είναι. Κυνηγός είναι της Ομορφιάς, και του Καλού. Και σαν το αποχτήσει έλλειμμα πάντα έχει και δεν του φτάνει.

Ακόρεστος είναι και ανήσυχος πάντα.

Κυνηγός, παγιδευτής του Καλού και του Ωραίου και θέλει παντοτινά να το κατέχει

Και είναι ο Έρωτας  γέννα του Καλού μέσα στην Ομορφιά.

Μια γέννα που ποτέ δεν τελειώνει

.
— Θηρευτής του Καλού

— Γιατί;

— Για να το κάνει δικό του

— Για πόσο;

— Για πάντα

— Και να το γεννάει μέσα στην Ομορφιά;

— Για πάντα

— Και μέσα από τις γέννες αυτές τι ζητάει;

— Την Αθανασία να κερδίσει, ο Έρωτας ούτε θνητός ούτε αθάνατος μιας και παιδί της ....Φτώχειας είναι με πατέρα τον Πλούτο

Διασκευή από το "Συμπόσιον" του Πλάτωνα

Έρωτος Έπαινος Διοτίμας

Κεφ. 2ο 203b