Το Δημοκρατικό Ήθος στην πράξη

"Δεν κρεμάμε μούτρα, που προκαλούν στους συμπολίτες μας δυσφορία, αλλά φροντίζουμε να έχουμε διάθεση ευχάριστη στις μεταξύ μας συναναστροφές.
Στις μεταξύ μας επαφές, ακόμα και όταν κάτι μας χαλάει το κέφι, δεν το δείχνουμε. Δεν έχει όρεξη ό άλλος πρωί-πρωί να μας βλέπει με μούτρα κατεβασμένα."

«... Το γέλιο είναι δημοκρατία. Η κατήφεια είναι μορφή κοινωνικού φασισμού...»

Ο δημοκράτης, ο ελεύθερος άνθρωπος, που σέβεται τον εαυτό του, δεν αφήνει το φθόνο να δηλητηριάσει τη δική του μέρα και κατ' επέκταση τη μέρα και των άλλων.
Μου χαλάει την αισθητική και τη μέρα μου ο ξινισμένος.
 
Ας σκεφτούμε, τι μας χαλάει.
Συνήθως, μας χαλάνε τη μέρα οι γνώμες των άλλων, όταν είναι αρνητικές για μας.
Μας χαλάει τη μέρα η διαπίστωση ότι κάποιος είναι σε καλύτερη μοίρα από μένα.
Ο φθόνος, αυτός μας χαλάει.

Ξεκινώ τη μέρα μου με χαμόγελο, που βγαίνει από μια ψυχή που έχει σωστά αξιολογήσει τα πράγματα.
Χαμόγελο, καλή διάθεση
Κάθε μέρα.
Ακόμα και τη δύσκολη

Ο δημοκράτης, δηλαδή ο ελεύθερος άνθρωπος, ο απαλλαγμένος από τα βάρη της ματαιοδοξίας, χίλιους λόγους θα βρει που θα τον κάνουν χαρούμενο, αφού μπορεί να εκτιμά το δώρο της ζωής.

πρώτη ανάρτηση: χαμομηλάκι

Το χαμομηλάκι

Τα μωρά αρχίζουν να γελούν πολύ πριν μιλήσουν

Τα μωρά αρχίζουν να γελούν πριν μιλήσουν, και αυτός ο υπέροχος ήχος αποτελεί μια δυναμική πηγή ανθρώπινης επικοινωνίας και σύνδεσης, όπως αναφέρει ο ψυχολόγος και ερευνητής Caspar Addyman. Υπάρχουν ελάχιστοι πιο ευχάριστοι ήχοι στον κόσμο από το γέλιο ενός μωρού.

Όπως αποδεικνύεται, η πρόκληση του γέλιου τους ελάχιστα έχει να κάνει με φανταχτερά παιχνίδια ή χαζά αστεία. Στην πραγματικότητα, το απαραίτητο συστατικό είναι τόσο εμφανές όσο και απλό. Αυτά τουλάχιστον ισχυρίζεται ο Βρετανός ερευνητής Caspar Addyman, που περνά τη μέρα του μελετώντας αυτή την καταπληκτική ερώτηση: Τι κάνει τα μωρά και τα μικρά παιδιά να γελούν;

Τα μωρά γελούν πριν μιλήσουν, κάτι που καθιστά το γέλιο ένα από τα πρωιμότερα στοιχεία ως το πώς εμείς οι άνθρωποι βιώνουμε τον κόσμο. Αυτό είναι που ενδιαφέρει και τον Addyman, καθηγητή αναπτυξιακής ψυχολογίας στο Goldsmiths InfantLab. Θέλησε να μελετήσει πώς μαθαίνουν τα μωρά, αλλά, σε αντίθεση με έναν επιστήμονα που εργάζεται με ενήλικα υποκείμενα, εκείνος ασχολείται με μωρά.

Αν και τα μωρά τυπικά λένε τις πρώτες τους λέξεις όταν είναι περίπου 9-12 μηνών, οι μελέτες έχουν βρει ότι αρχίζουν να γελούν πολύ νωρίτερα – στους 3 μήνες περίπου ζωής. Ο Addyman, που δεν έχει δικά του παιδιά, εμπνεύστηκε από αυτό το γεγονός. Αναρωτήθηκε αν το γέλιο θα μπορούσε να αποτελέσει «τη μυστική είσοδο μέσα από την οποία θα μπορούσαμε να δούμε τι σκέφτονται τα μωρά».

Ένα από τα βασικά του συμπεράσματα είναι πως αυτό που κυρίως πυροδοτεί το πρώιμο γέλιο είναι η πράξη του μοιράζομαι. Αυτό αποδείχτηκε σε εργαστηριακή έρευνα με προσχολικές ηλικίες. Για το πείραμα, ο Addyman παρατήρησε πώς τα παιδιά ηλικίας 2,5 – 4 χρονών αντιδρούσαν σε ένα αστείο καρτούν όταν το έβλεπαν μόνα τους, με άλλο ένα παιδί και με μια ομάδα.

Τα παιδιά γελούσαν οκτώ φορές περισσότερο όταν ήταν με άλλο παιδί παρά όταν παρακολουθούσαν το καρτούν μόνα τους – παρόλο που ανέφερα ότι το καρτούν ήταν το ίδιο αστείο και στις δύο περιπτώσεις. Ο Addyman περίμενε ότι το γέλιο ενός παιδιού θα αυξανόταν ανάλογα με το μέγεθος της παρέας.

Όμως το ενδιαφέρον ήταν ότι τα παιδιά δεν γελούσαν περισσότερο σε μεγάλη ομάδα σε σύγκριση με όταν με ένα άλλο άτομο. Αυτό, όπως συμπέρανε, δείχνει ότι το γέλιο είναι κάτι παραπάνω από μια μεταδοτική αντίδραση. Αντιθέτως, είναι ένα σήμα προς κάποιον άλλο ότι βρίσκεται εκεί, δίπλα του.

Η ανάγκη να επικοινωνούμε μέσω του γέλιου έχει βαθιές ρίζες στην ανάπτυξή μας ως είδος. Η εξελικτική βιολογία υποστηρίζει ότι είναι ένας τρόπος να μοιραζόμαστε με τους άλλους ανθρώπους – και έτσι να ανήκουμε.

Πηγή

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γέλα! Το παιδί μέσα σου θέλει χαμόγελο για να ζήσει!

Κάποτε ήσουν παιδί. Γελούσες συχνά και χωρίς ιδιαίτερο λόγο. 

Οι μεγάλοι σε έβλεπαν και απορούσαν. 

Άλλοτε γελούσαν μαζί σου, άλλοτε προσπαθούσαν να σε σταματήσουν επειδή δεν έβλεπαν πού είναι το αστείο. 

Για εκείνους έκανες απλά «χαζομάρες».

Εσύ όμως γελούσες ξανά με την πρώτη ευκαιρία. 

Σιγά σιγά ο κόσμος των μεγάλων άρχισε να σε γοητεύει και θέλησες να σοβαρευτείς. 

Να σταματήσεις τα «παιδιαρίσματα». Έβαλες το γέλιο σε νόρμες και γελάς πια μόνο με πολύ δικούς σου ανθρώπους. Στους άλλους χαμογελάς τυπικά κι αυτό αν χρειαστεί.

Μα δεν γελάς πια με την ψυχή σου. Λες και ντρέπεσαι γι’ αυτήν. Ντρέπεσαι για το παιδί μέσα σου. Δεν το ακούς που σου φωνάζει να ζήσεις, να χαρείς. Κάποιες φορές σε σκουντάει, σαν να σε τραβάει από το χέρι, μα εσύ κολλημένος στις υποχρεώσεις, στη δουλειά, στο κινητό είσαι πολύ απασχολημένος για να του δώσεις σημασία.

Αν ήταν αληθινό παιδί, θα ήταν δυσκολότερο να το αγνοήσεις, γιατί θα άρχιζε να κλαίει δυνατά για να το προσέξεις. Όμως το παιδί μέσα σου κλαίει σιωπηλά. 

Όσο μεγαλώνεις, όσο απομακρύνεσαι, όσο το ξεχνάς, τόσο σωπαίνει. Και μαζί του και το γέλιο σου. Μα στάσου μια στιγμή. 

Θυμήσου. Δεν ήταν ωραία να γελάς χωρίς έγνοιες;

Πέρασαν αυτές οι εποχές, θα πεις. Τώρα οι καιροί είναι δύσκολοι. Τίποτα δεν είναι πιο δύσκολο και πιο θλιβερό από έναν άνθρωπο που έχασε το γέλιο του και στη θέση του έβαλε το άγχος. 

Και ξέρεις γιατί μικρός έκανες «χαζομάρες»; 

Γιατί δε σε ένοιαζε τίποτα. Δεν ήξερες τι θα πει άγχος. Και αντιδρούσες όποτε οι μεγάλοι πήγαιναν να σου επιβάλλουν το άγχος τους με «μη», «πρέπει» και «γρήγορα».

Τώρα τα επιβάλεις εσύ στον εαυτό σου ως μεγάλος. 

«Μη γελάς, πρέπει να είσαι σοβαρός, γρήγορα, δεν έχεις χρόνο για χάσιμο». 

Μα δεν καταλαβαίνεις ότι έτσι ακριβώς χάνεις το χρόνο σου! Χάνεις τη ζωή σου μέσα από τα χέρια σου.

Γέλα. Με ό,τι σου φανεί αστείο. Χαμόγελα πιο συχνά με ό,τι σου φαίνεται όμορφο. Σταμάτα να σπαταλάς τον χρόνο σου στο άγχος και ζήσε. 

Πάρε μια βαθιά ανάσα και πέτα το βάρος της σοβαροφάνειας από την πλάτη σου. Τα προβλήματα λύνονται πιο εύκολα αν δεν τα παίρνεις τόσο στα σοβαρά, αλλά με χαμόγελο.

Αρκετά κουράστηκες με το να είσαι μεγάλος. Άσε το παιδί μέσα σου να σε ξεκουράζει που και που. Μην νιώθεις τύψεις για τη χαρά σου. Το παιδί μέσα σου ξέρει να ζήσει. Κι ο άνθρωπος που έχει επιτρέψει στο παιδί μέσα του να επιβιώσει παρά τα όσα εμπόδια, έχει ελπίδα. Έχει ζωή.

Γεωργία Λαμπάρα Τριανταφύλλου
mpetskas.com

Άλλα λένε οι γονείς, άλλα ακούνε τα παιδιά 😃

Άλλα λέει η μαμά, άλλα ακούει το παιδί 😃

O γονιός λέει:
«Μόνο ένα, εντάξει;»
Το παιδί ακούει:
«Πάρε όσα θέλεις αγάπη μου!»

O γονιός λέει:
«Πρέπει να κάνουμε γρήγορα, έχουμε αργήσει.»
Το παιδί ακούει:
«Λοιπόν, τρέξε κρύψου κάτω από το τραπέζι, βγάλε τις κάλτσες σου και περίμενε μέχρι να αργήσουμε αρκετά.»

O γονιός λέει:
«Μην πετάς το φαγητό σου.»
Το παιδί ακούει:
«Μην χαραμίζεις το φαγητό σου πετώντας το στο πάτωμα, όταν μπορείς να δοκιμάσεις πόσο μακριά μπορεί να πετάξει, ή αν κολλάει στους τοίχους.»

O γονιός λέει:
«Θα βάλουμε εδώ ένα μικρούλι τραυμαπλάστ και θα είσαι εντάξει.»
Το παιδί ακούει:
«Τώρα μπορείς να πανικοβληθείς. Θα τρέξει αίμα παντού.»

O γονιός λέει:
«Μην κάνεις φασαρία, σε παρακαλώ, έχει κόσμο.»
Το παιδί ακούει:
«Φώναξε όσο πιο δυνατά μπορείς ώστε όλοι να γυρίσουν να μας κοιτάξουν. Είσαι το κέντρο του κόσμου!»

O γονιός λέει:
«Μήπως θέλεις να πάμε στο γιο γιο;»
Το παιδί ακούει:
«Βάζω στοίχημα ότι μπορείς να κρατηθείς για πάντα χωρίς να πας στο γιο γιο. Ας το μάθουμε.»

O γονιός λέει:
«Είναι νύχτα ακόμα, αγάπη μου. Πέσε ξανά για ύπνο»
Το παιδί ακούει:
«Είναι κρίμα να περιμένει κανείς να ξημερώσει. Χοροπήδα πάνω μου, μέχρι να μην υπάρχει καμία περίπτωση να ξανακοιμηθώ…»


O γονιός λέει:
«Θα με βοηθήσεις να μαζέψουμε τα παιχνίδια σου;»
Το παιδί ακούει:
«Άδειασε όλα τα κουτιά με τα παιχνίδια σου στο πάτωμα και άπλωσέ τα όσο περισσότερο μπορείς.»

O γονιός λέει:
«Κοίτα το πουλάκι! Πες, τυρίιιι!»
Το παιδί ακούει:
«Γύρνα μου την πλάτη και τρέξε όσο πιο μακριά μπορείς.»

O γονιός λέει:
«Δεν μπορώ να σε πάρω τώρα αγκαλιά αγάπη μου.»
Το παιδί ακούει:
«Έχω ανάγκη από μία αγκαλιά. Δεν με πειράζει που κουβαλάς τις σακούλες του σούπερ μάρκετ.»

O γονιός λέει:
«90, 95, 100! Έρχομαι να σε βρω! Μα πού να έχει κρυφτεί αυτό το παιδί;»
Το παιδί ακούει:
«Φώναξε δεν είμαι εδώ ενώ όλο σου το σώμα προεξέχει πίσω από την πολυθρόνα.»

O γονιός λέει:
«Η μαμά και ο μπαμπάς μιλάνε λίγο, αγάπη μου»
Το παιδί ακούει:
«Έλα, διέκοψέ μας, λέγοντάς μας φωναχτά τη γνώμη σου για κάτι άσχετο!»



O γονιός λέει:
«Κάτσε στην καρέκλα σου.»
Το παιδί ακούει:
«Κατέβα από την καρέκλα σου.»

O γονιός λέει:
«Ήρθε η ώρα για ύπνο»
Το παιδί ακούει:
«Ήρθε η ώρα, να επαναδιακοσμήσεις το δωμάτιο σου, να κάνεις μια σούπερ δύσκολη ζωγραφιά για τη μαμά και τον μπαμπά, να διαβάσουμε όλα τα παραμύθια που έχουμε στο σπίτι, να πιεις για πέμπτη φορά νερό το τελευταίο τέταρτο και να πας για τρίτη φορά τουαλέτα χωρίς να κάνεις τίποτα, εξιστορώντας μας όσο κάθεσαι πώς πέρασες την ημέρα σου με την Πέππα στον πλανήτη Άρη.



O γονιός λέει:
«Σ’ αγαπώ!»
Το παιδί ακούει:
«Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, όποτε το θέλεις.»

Πηγή: superdad