Showing posts with label Γνώμη. Show all posts
Showing posts with label Γνώμη. Show all posts

Sunday, 24 August 2014

Ακούει κανείς; - Κανείς δεν ακούει τον θρήνο.

Ζήτημα 1ο
Η πρόκληση του παγωμένου νερού. 
Μπουγελώνεσαι ή αλλιώς κάνεις φιλανθρωπία. 
Βιντεοσκοπείσαι, αναρτάς το βίντεο στο διαδίκτυο και όλοι χαιρόμαστε, αυτοί που μπουγελώθηκαν διότι προκάλεσαν την «ευαισθησία» μας κατά της ασθένειας και εμείς που παρακολουθούμε τις διασημότητες να κάνουν βλακείες.
Οι χαζοχαρούμενες τηλεπαρουσιάστριες  παρουσιάζουν το γεγονός. Κι εμείς συνηθίζουμε τον νέο τρόπο φιλανθρωπίας. 
Είναι αυτή φιλανθρωπία; 
Η φιλανθρωπία είναι αθόρυβη, ανιδιοτελής, είναι πράξη αγάπης και ευαισθησίας. 
Φιλανθρωπία δεν είναι αυτή μπίζνα που προσπαθεί να προβάλει τον … διάσημο, επειδή δεν έχει τίποτε άλλο να επιδείξει. 
Η φιλανθρωπία είναι μια πράξη που πρώτα έχει σκοπό να μας κάνει εμάς καλύτερους και μετά να βοηθήσει αυτούς που την έχουν ανάγκη. 
Αλλά είπαμε, προέχει η άλωση και των τελευταίων οχυρών, η ανατροπή των ελαχίστων αξιών που απέμειναν και η κερδοσκοπία με την επίφαση της αλληλεγγύης. 
Σκεφθείτε, ο Μπιλ Γκέιτς, ιδρυτής, ιδιοκτήτης και πρόεδρος της Microsoft, από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο, εγκατέλειψε την εταιρεία του και δήλωσε ότι θα ασχοληθεί με το φιλανθρωπικό ίδρυμα της γυναίκας του. Τέσσερις μέρες πριν η νέα λίστα του Forbes, ανακηρύσσει τον Μπιλ Γκέιτς πλουσιότερο άνθρωπο του πλανήτη και αυτά από … φιλανθρωπίες.

Ζήτημα 2ο
Η Αμφίπολη και οι όψιμοι εραστές της. 
Από το 1955 αναδείχθηκαν τα πρώτα ευρήματα της Αμφίπολης. Έπρεπε να αποφασίσουν οι πολιτικοί ότι αξίζει τον κόπο αυτή η υπόθεση για να χρηματοδοτηθεί η ανασκαφή. 
Όταν η Αρχαιολογία γίνεται εργαλείο στα χέρια των πολιτικών χάνει την ουσία της. 
Όταν η Επιστήμη, η Τέχνη, η Παιδεία γίνεται όργανο της πολιτικής τότε τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα. 
Θυμάστε εκείνο τον ανεκδιήγητο υπουργό που ανακάλυψε τον κολοσσό της Ρόδου; Ένα κομμάτι μπετόν είχε ανακαλύψει και γίναμε παγκοσμίως ρεζίλι. Τώρα δεν έχει αξία η ανάδειξη των ευρημάτων αλλά η δικαίωση του πολιτικού. 
Σκεφθείτε να αναμειχθεί στην έρευνα του φαρμάκου του καρκίνου ένας πολιτικός. Πάση θυσία θα προσπαθήσει να μας πείσει, ότι βρήκε την πανάκια του αιώνα.
Οι αρχαιολόγοι πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους και οι πολιτικοί τη δική τους και να μην ανακατεύονται σε ξένα χωράφια. 
Πρόσεχε κυρία Περιστέρη μου, μη γίνει και καμιά ζημιά με τη βιασύνη που έχουν οι πολιτικοί. 

Ζήτημα 3ο
Ένα παιδάκι χάνει το φως του στην έρημο.
Ένας Αμερικανός αποκεφαλίζεται δημόσια.
Ένας γιος κακοποιεί τους γονείς του. 
Ένας πατέρας εκτελεί το γιο του.
Δυο νέοι εκτελούνται για 800 ευρώ.
Δυο χιλιάδες παλαιστίνιοι, οι περισσότεροι παιδιά εκτελούνται στη Γάζα.
Αεροπλάνα καταρρίπτονται, αεροπλάνα εξαφανίζονται,
Ουκρανία, Συρία, Λίβανος, Ιορδανία, Παλαιστίνη, Αίγυπτος, Λιβύη σφάζονται.
Οι Σουνίτες δολοφονούν του Σιϊτες στο Ιράκ.
Τι πάθανε οι άνθρωποι;
Τι συμβαίνει;
Αλλάζει η γεωγραφία του κόσμου. Οι λαοί πρέπει να πληρώσουν κι άλλα στους λίγους. Κι εμείς απαθείς παρακολουθούμε τα επεισόδια σε ένα άλλο σήριαλ πιο σκληρό, επειδή το Game of Thrones το καλοκαίρι δεν γυρίζει καινούρια.
Βλέπουμε πράγματα να εξελίσσονται μπροστά στα μάτια μας, αλλά δεν ακούμε τίποτε. 
Κανείς δεν ακούει τον θρήνο. 

hamomilaki

Saturday, 25 October 2008

ΖΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕ ΟΔΗΓΕΙΣ!

Και τώρα που τιμωρήσαμε το Ρουσσόπουλο και το Βατοπέδι δε πουλάει αρκετά, τι θα κάνουμε? 
Τώρα που όλα θα γίνουν όπως ήταν και για τους δυο πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής μας, τι θα κάνουμε? 
Μην ανησυχείτε! 
Κάτι θα βρούμε για να σκεπάσουμε τα προβλήματα της χωράς. 
Μπορεί να βάλουμε τον Παγκοσμιοποιημένο να ξανατσακωθει μέσα στο κόμμα του. 
Άλλωστε είναι η σειρά του. 
Nα ξεκουραστεί και λίγο ο Κώστας! 
Ύστερα είναι και το άλλο. 
Πρέπει αύριο να καταθέσουν και στεφάνι. 
Να πάρουν το σοβαρό τους ύφος, το ηγετικό, και να καταθέσουν στεφάνι, σ' αυτούς που ήταν το αντίθετο απʼ τους σημερινούς πολιτικούς: 
Kορόιδα που πεθάναν για τη λευτεριά της πατρίδας τους. 
τστστστσ 

Τι αναχρονισμός! 
Γιατί να πεθάνουν? 
Θα μπορούσαν να το διαπραγματευτούν με τους Ιταλούς και τους Γερμανούς. 
Να παραχωρήσουν τη Φλώρινα και τη Καστοριά. 
Ε! και τι θα γινόταν? 
Αλλά ξέχασα. 
Δεν υπήρχε τότε η τηλεόραση να δείξει τα μπουτάκια που τραγουδάνε, ούτε τα σκάνδαλα, έτσι ώστε να το σκεπάσουν! 
Πήραν τα όπλα τα κορόιδα και πήγαν να αναμετρηθούν στα ίσια με δεκαπλάσιο στρατό. 
Οι γυναίκες κουβάλαγαν σφαίρες μέσα στα χιόνια. 
Τι κορόιδα! 
Κι αν έσπαγε κανένα νύχι? 
Κι αν σκιζόταν κάνα καλσόν? 
Άσε που το μακιγιάζ θα καταστρεφόταν μέσα σ αυτά τα χιόνια! 
Ήταν κορόιδα γιατί ήξεραν κατά που πέφτουν οι Θερμοπύλες και τι έγινε εκεί! 
Εθνικιστικά σταγονίδια!! 
Δεν υπήρχε τότε ο πολιτισμός των τωρινών πολιτικών μας, που λένε πριν τους Κυπρίους «ναι» στο σχέδιο Ανάν για τη Κύπρο. 
Δεν υπήρχε τότε ο κωλονακίστικος πολιτισμός των τωρινών υπουργών εξωτερικών που λένε «ναι» στο να διαπραγματευτούμε τη Μακεδονία. 
Δεν υπήρχε τότε η τρομακτική κουλτούρα των τωρινών «δημοσιογράφων», που σκεπάζουν τα τραγικά γεγονότα με τα σκανδαλάκια που δεν ενδιαφέρουν κανένα. 
Είμαι τελικά τυχερός που ζω τη σημερινή εποχή! 
Έχω τους πολιτικούς που μου αξίζουν, μέσα σε μια δημοκρατία που αποφασίζω εγώ, κάθε τρία με τέσσερα χρόνια, ποιους θα στείλω στη Βουλή να σηκώνουν το χεράκι να ψηφίζουν ό,τι τους επιβάλλουν τρία τέσσερα άτομα και τα αφεντικά τους. 
Έχω δικαίωμα επιλογής! 
Νοιώθω ελεύθερος να επιλέξω ποιος θα με κοροϊδέψει. 
Τότε ήταν χάλια! 
Όποιος πήγαινε να τους κοροϊδέψει τον πολέμαγαν! 
Οποία υποκουλτούρα Θεέ μου. 
Άκου τώρα τι μου ήρθε: 
Να πω ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ σ αυτούς που έχυσαν το αίμα τους τότε! 
Άκου τι μου ήρθε να πω τώρα: 
Παππού που αγωνίστηκες στο ΕΑΜ για μια λεύτερη Ελλάδα που να ανήκει στους Έλληνες, ΖΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕ ΟΔΗΓΕΙΣ!
Του Γιώργου Κρανιώτη

Tuesday, 4 September 2007

Ο καμμένος μας παράδεισος...

Πέρσι τον Δεκέμβριο εγώ και ο άντρας μου πήραμε το μωράκι μας και φύγαμε από την Αθήνα. Ήρθαμε να ζήσουμε στην επαρχία, σߴ έναν παράδεισο, προς πείσμα όλων που μας έλεγαν ότι δύσκολα θα τα καταφέρουμε μακριά από τους δικούς μας και ότι θα βαρεθούμε σε μια μικρή πόλη.
Το σπίτι που ήρθαμε να μείνουμε δεν έχει καμία σχέση με το διαμέρισμά μας στην Αθήνα. Είναι πολύ πιο μικρό και παλιό με λίγα έπιπλα αναγκαστικά και σε καμία περίπτωση τόσο μοντέρνο όσο της Αθήνας. Όμως είχε ένα μεγάλο προσόν. Ήταν περιτριγυρισμένο από δέντρα. Ακριβώς δίπλα μας ένας μικρός καταπράσινος λόφος και λίγο πιο κάτω ένα ποταμάκι. 
Ειδυλλιακό ε; 
Θυμάμαι που μας πήρε μια μέρα μια φίλη μας από την Αθήνα τηλέφωνο και ακούγοντας τα πουλάκια από τα δέντρα μας ρώτησε αν αυτό που ακούει είναι αληθινό ή τηλεόραση!
Μια άλλη φορά, πρωί γύρω στις 8:00, χειμώνα, είχα τυλίξει το μωρό μου σε μια ζεστή κουβέρτα και είχαμε βγει έξω να χαζέψουμε την πρωινή ομίχλη που είχε τυλίξει τους γύρω λόφους και τους κήπους των σπιτιών.
Το μωρό μου μεγάλωνε κυριολεκτικά σε ένα παράδεισο. Έπαιζε με τις πετρούλες, τα λουλούδια, χάζευε τα πουλάκια, ούτε αυτοκίνητα πολλά, ούτε καυσαέριο, φρέσκα αυγουλάκια και πολλές βόλτες. Στο βουνό, στη θάλασσα, στα γύρω χωριά. Ίσως ήδη να έχετε καταλάβει ότι μιλάω για τον Νομό Ηλείας που αν και δεν είναι ο τόπος καταγωγής μου, τον αγαπάω και τον ευχαριστώ για την φιλοξενία του.
Εδώ και μια εβδομάδα όμως ο παράδεισος μας δεν υπάρχει. Το σπίτι μας γλίτωσε από θαύμα.
Ο κήπος, το δάσος, το ποτάμι όπου έπαιζε το μωρό μου είναι όλα μαύρα. ΣΤΑΧΤΗ!!!!!
Η φωτιά έκαψε τα παρτέρια μας, τους φοίνικες κάτω απο το σπίτι, την καρυδιά μας, τα δέντρα γύρω μας. Μπορούμε πλέον να δούμε τα πιο κάτω σπίτια που πριν δεν τα βλέπαμε γιατί η πυκνή βλάστηση δεν μας άφηνε να τα δούμε. Χάσαμε και τον ένα γάτο μας. Ελπίζω να το έσκασε γρήγορα πριν προλάβει η φωτιά να κυκλώσει το σπίτι μας.
Σε άλλα χωριά είναι χειρότερα βέβαια. Εκεί δεν υπάρχει σπιθαμή πράσινο. Μόνο μαύρο. Σεληνιακό τοπίο. Όχι καφέ. Όχι «φθινόπωρο». ΜΑΥΡΟ. Πίσσα.
Όταν πρωτοήρθαμε δεν το πίστευα ότι θα ζήσω σε τόσο πράσινο. Ένιωθα τυχερή. Τώρα νιώθω μόνο θλίψη.
Θα ήθελα να τιμωρηθούν με ισόβια κάθειρξη οι ένοχοι. Σε φυλακές μαύρες. Που να χουν παράθυρα που να βλέπουν σε μαύρο. Μόνοι τους μέχρι το τέλος της ζωής τους. Να μην έχουν να ελπίζουν σε τίποτα. Όπως όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έχασαν τα πάντα, τους δικούς τους ανθρώπους και στα μάτια τους βλέπεις μόνο πόνο και ένα «γιατί».
Να ζήσουν και αυτοί σε μια κόλαση όπως την κόλαση που μας πρόσφεραν τόσο απλόχερα και που θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε σε αυτήν.
Αγαπητό μου χαμομηλάκι, 
Ευχαριστώ.

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki