Άλλο Εκπαίδευση, άλλο Παιδεία

Οι άνθρωποι τείνουν να συγχέουν την εκπαίδευση με την παιδεία. Αν και τα δυο προέρχονται απ᾽ το ρήμα «παιδεύω», στην ουσία πρόκειται για δύο διαφορετικές έννοιες.

Η εκπαίδευση παρέχεται από τα σχολεία και πιστοποιείται με πτυχία, ενώ η παιδεία είναι αποτέλεσμα τόσο του περιβάλλοντος στο οποίο γαλουχήθηκες, όσο και προϊόν εσωτερικών ζυμώσεων του εκάστοτε ατόμου. 

Η Παιδεία είναι αυτή που σου μαθαίνει να ξεχωρίζεις το καλό απ᾽ το κακό. Σε διδάσκει τι είναι δικαιοσύνη και τι σεβασμός. 
Απ᾽ την άλλη, η εκπαίδευση επιτελεί το ρόλο του μορφωτικού αγαθού μέσω του οποίου αποκτάς γνώσεις, που με τη σειρά τους θ᾽ αποτελέσουν εφόδιο για ένα καλό βιοτικό επίπεδο.

Στις μέρες μας, εν αντιθέσει με τα παλαιότερα χρόνια, υπάρχει τέτοια πληθώρα εκπαιδευτικών μέσων και πτυχίων που φτάνουν να γεμίσεις έναν τοίχο. Στην ουσία, όμως, οι άνθρωποι είναι απαίδευτοι. Οι παλιότεροι μπορεί να μην είχαν τη δυνατότητα να μορφωθούν, όμως, είχαν ιδιαίτερα αυξημένη την αίσθηση δικαίου. 

Τώρα γιατί εμείς χάσαμε την ουσία, είναι απορίας άξιο. Προσποιούμαστε πώς γνωρίζουμε τα πάντα κι εκφράζουμε τη γνώμη μας επί παντός επιστητού. Μπορεί να μάθαμε να μιλάμε πολλές και διαφορετικές γλώσσες αλλά δε μιλάμε την κυριότερη: αυτή της πεπαιδευμένης αντίληψης.
Παιδεία: ένας τόσο ηχητικά εύκολος, μα τόσο δυσπρόσιτος στην πράξη όρος. Κανένας απ᾽ τους φιλοσόφους δεν όρισε τον όρο «εκπαίδευση» παρά μόνο τον όρο της παιδείας και ποτέ δεν έκανε το λάθος να τους ταυτίσει. Ίσως γιατί ήξεραν ποιο απ᾽ τα δυο είναι ο θεμέλιος λίθος μιας υγιούς προσωπικότητας και κοινωνίας. 

Εκπαίδευση χωρίς Παιδεία μοιάζει με δέντρο χωρίς κορμό. Θα συναντήσεις πολλούς ανθρώπους με πτυχία, μα με παιδεία λίγους. 

Κι ας πιστεύουν λανθασμένα πως το ένα επιφέρει το άλλο.

Αν υπήρχε ουσιαστική Παιδεία θα υπήρχε σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή. Θα υπήρχε δικαιοσύνη. Ο κόσμος θα έβλεπε όμορφες και άσπρες μέρες. Οι μαύρες  μέρες που ζούμε είναι προϊόν της εκπαίδευσης που χρησιμοποιείται απ᾽ τους μεγάλους για να χειραγωγήσουν τους λαούς. Το χέρι του ανθρώπου που έχει γαλουχηθεί με τα ιδανικά της παιδείας δεν οπλίζεται ποτέ για να επιτεθεί. Ο άνθρωπος ο πεπαιδευμένος δίνει αξία στην ανθρώπινη ζωή, την τιμά, τη σέβεται και την υπερασπίζεται.

Σίγουρα η εκπαίδευση είναι ζωτικής σημασίας. Χωρίς αυτήν ο πολιτισμός μας δε θα είχε κάνει άλματα. Το πρόβλημα δεν είναι η εκπαίδευση ως μορφωτικό αγαθό, αλλά η έλλειψη της ουσιαστικής παιδείας ως βάση για να στηριχθεί και να ευοδώσει. Κανένα βιβλίο και δε θα στη διδάξει. 

Η οικογένεια σου κι η ίδια η ζωή θα στη μάθουν, αρκεί να έχεις τα μάτια και τα αυτιά ανοιχτά να αφουγκραστείς τα γεγονότα γύρω σου. Δυστυχώς στους τέσσερις μουντούς τοίχους του σχολείου η κριτική σκέψη αντικαθίσταται απ᾽ την παπαγαλία. Τα παιδιά μαθαίνουν για τις ιδέες της παιδείας χωρίς να μπορούν να τις αντιληφθούν πρακτικά.

Μα πώς θα μάθουμε να φερόμαστε σαν κοινωνικά όντα όταν μεγαλώνουμε σ᾽ ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δε σέβεται τη διαφορετικότητα και προάγει ως την παπαγαλία αντί της κριτικής σκέψης; 

Δεν ξέρω για εσάς, πάντως οραματίζομαι μια κοινωνία ανθρώπων για ανθρώπους. Μια κοινωνία που χαμογελά συχνότερα, που είναι αισιόδοξη και που δε λειτουργεί τυχοδιωκτικά για άτυπα χαρτιά πιστοποίησης ικανοτήτων. Οφείλουμε να πλάσουμε έναν κόσμο ανθρωποκεντρικής συνείδησης κι όχι τεχνογνωσίας. Μια πραγματικότητα που δε θα φοβίζει τις νέες γενιές που θα ακολουθήσουν. Που θα τους μάθει να συνυπάρχουν αρμονικά και με σεβασμό προς τον συνάνθρωπο.

Η Παιδεία είναι σαν τον αέρα: Μόλις βρει μια μικρή χαραματιά στην ψυχή μας, ορμάει μέσα γυρεύοντας να γεμίσει το κενό που συνάντησε. Αρκεί να το πιστέψουμε!

Ευαγγελία Τζιάκα – www.ilov.gr

Μια δασκάλα γράφει: «Ονειρεύομαι ένα σχολείο... »

Μεγάλωσα ως παιδί με ένα όνειρο: Να Διδάσκω!! 

Κοιμήθηκα με τα ένθερμα λόγια, τις παραινέσεις και τις ελπίδες του Παπανούτσου, του Τσολάκη, του Ντεκρολύ, της Μοντεσόρι, κ.α. Διάβασα Πλάτωνα, Δημοσθένη, Ζαν Ζακ Ρουσώ, Μπρούνερ, Αρβελέρ, κ.α. και σπούδασα σε τρία ΠΤΔΕ (Αριστοτέλειο, Καποδιστριακό και Αιγαίου), έχοντας ως Πανεπιστημιακούς καθηγητές αξιολογότατους ανθρώπους και επιστήμονες, όπως τους Ράση, Ματσαγγούρα, Παππά, Κωνσταντινίδη, Γραμματά, Ράπτη, Τζάνη, Αποστολίδου, Γρόλλιο, Κόκκινο, Σκούρτου, Σοφό, Κιμουρτζή, Σεβαστάκη, Κλαδάκη, Λυπουρλή, Μιχάλη και τόσους άλλους που διαμόρφωσαν τη σκέψη μου για το ποια πρέπει να ναι η Παιδεία μας.

Γράφει η εκπαιδευτικός κ. Βασιλική Μηρτσέκη

Ανθρώπους με διαφορετικά πιστεύω που μου έδωσαν όμως ένα όραμα. Να παλεύω για την Παιδεία. Για την Παιδεία που οδηγεί τα παιδιά στην κατάκτηση της γνώσης. Μιας γνώσης που δεν δίνεται με ένα σχολείο κλεισμένο στον εαυτό του και με κλειστά curriculum, σε μια εποχή που τρέχει πιο γρήγορα από το χρόνο και που τα βιβλία μας σήμερα γράφονται και αύριο είναι παλιά ως προς τις γνώσεις που παρέχουν. 

Στο δημοτικό έχουμε μείνει ως μικρότερο άτμητο κομμάτι ύλης το άτομο, ενώ ήδη έχει ανακαλυφθεί ότι και τα άτομα αποτελούνται από μικρότερα υποσωματίδια. Και αυτό έρχομαι να το συμπληρώσω εγώ σαν παραμύθι, σαν ταξίδι προς το κέντρο της ύπαρξής μας. Δεν είναι τραγικό αυτό καθώς και το ότι παρεκκλίνοντας από το βιβλίο, κινδυνεύω να θεωρηθώ «επιδειξίας γνώσεων» και «αυτοπροβαλλόμενη» εις βάρος των παιδιών έχοντας και την αντίστοιχη αντιμετώπιση;

Δεν έχω κανένα κοινό με καμία πολιτική για τη Παιδεία που ακολουθήθηκε τόσα χρόνια, άρα δεν είμαι πουθενά προσκείμενη παρά μόνο στο όνειρό μου.... 

Ονειρεύομαι μια Παιδεία για τα ΠΑΙΔΙΑ όπως θα έπρεπε να είναι. Σχολεία ανοιχτά για όλα τα παιδιά, με μαθητές που θα έχουν χώρο και λόγο στην κοινωνία, ακόμα και αν είναι παιδιά ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ! Χώρους, όπου το παιδί θα μορφώνεται και δεν θα παπαγαλίζει. Σχολεία με εργαστήρια και αίθουσες, ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΖΩΗ πιο εύκολη (εγώ και με ένα στυλό και ένα μολύβι θα κάνω αυτό που πρέπει να κάνω γιατί ΑΓΑΠΩ τη διδασκαλία), αλλά για τα παιδιά. 

ΜΟΝΟ για τα παιδιά, γιατί στον κόσμο μας που τρέχει με ταχύτητα πρέπει να δίνω τις απαραίτητες προσλαμβάνουσες στα παιδιά και να μη στέκομαι μόνο στην εικόνα ενός βιβλίου.

Ονειρεύομαι πως θα ‘ρθει κάποια μέρα που θα κάνω και μάθημα έξω στη φύση και εκεί θα λύνω τις απορίες των παιδιών, ακόμα και με ένα κλαδί αντί για κιμωλία, σχεδιάζοντας στο χώμα και συζητώντας. 

Εκεί όπου θα δουν ένα μήλο, ένα φύλλο να πέφτει από το δέντρο και θα μιλήσω για τη βαρύτητα και το Νόμο του Νεύτωνα με απλά λόγια. 

Δηλαδή θα αγαπήσουν τη φυσική και όταν και εφόσον δεν μπορώ να κάνω μάθημα έξω, να το κάνω στο εργαστήριο, σε οργανωμένο περιβάλλον, χωρίς το φόβο μήπως σκάσει ένα γκαζάκι στα χέρια μου, ούτε αν ο μαθητής μου θα δοκιμάσει από το κουτάκι που έχω φέρει με ρινίσματα σιδήρου. 

Ονειρεύομαι μια Παιδεία όπου θα κάνω έρευνα. Ναι, έρευνα με τους μαθητές μου.... Κοινωνικές, οικονομικές, αρχιτεκτονικές κλπ, έχοντας πρώτιστα μετατρέψει τη διαδικασία και το υλικό στην ηλικία τους, με στόχο να τους διδάξω τη σημασία της φαντασίας για τη δημιουργικότητα και την καινοτομία. Ονειρεύομαι πως κάποια στιγμή θα έχω την ευελιξία να διδάσκω αυτό που πρέπει, έχοντας ως βάση την τάξη μου και όχι ένα βιβλίο. Θα έχω ως βάση το ανθρώπινο δυναμικό μου.

Ονειρεύομαι ένα σχολείο με ένα δάσκαλο σε άλλο ρόλο.. Σε εκείνο πραγματικά του καθοδηγητή και όχι του φροντιστή για την ύλη. Του καθοδηγητή σκέψης και όχι του φροντιστή του τί να σκέφτεται και τί να μάθει ένα παιδί. Ένα ρόλο που μόνο ο δάσκαλος μπορεί να έχει. Αυτό σπούδασε εξάλλου..Πώς θα βοηθήσει ένα παιδί να σκέφτεται πριν φτάσει στο Γυμνάσιο, όπου εκεί θα αναλάβουν οι καθηγητές και θα «πατήσουν» πάνω στον τρόπο που έμαθε αυτό να σκέφτεται, ώστε να του δείξουν το «τί» της επιστήμης τους.

Ονειρεύομαι ένα πρόγραμμα όπου ο ρόλος μου να είναι αυτός που πρέπει να είναι. Ένας δάσκαλος κάνει τα πάντα για τα παιδιά του. Διδάσκει ποίηση, ρυθμό, ρίμα και τραγουδά όχι σαν επαγγελματίας, αλλά μπορεί να καθοδηγήσει τα παιδιά στη μουσική και να αναλάβει ταυτόχρονα ο καθηγητής της μουσικής να τα βοηθήσει να την αγγίξουν σε βάθος. Τα μαθαίνει τα πρώτα βήματα ενός χορού, τρέχει μαζί τους, παίζει μαζί τους και μετά έρχεται ο καθηγητής της Φ.Α. να τα πάρει κοντά του και να τους δείξει τη σημασία της Φ.Α. για το σώμα και το πνεύμα τους.

Ονειρεύομαι ένα σχολείο που τα παιδιά θα κάθονται στο σχολείο. Το σχολείο όμως δεν θα είναι χώρος φύλαξης όπως έχει μετατραπεί στις συνειδήσεις μας, αλλά χώρος Παιδείας. Όπου δάσκαλοι, μαθητές και κατ’ επέκταση οι γονείς, θα νιώθουν πως κάτι προάγεται και αυτό είναι η Παιδεία. Ένας χώρος που θα προκαλεί στα παιδιά σεβασμό για ό,τι του δίνουν, αλλά και για αυτούς που του το παρέχουν.

Ονειρεύομαι ένα ολοήμερο σχολείο με χώρο ξεκούρασης για τα παιδιά, πολύχρωμο και διαφορετικό. ΔΕΝ είναι για μένα ολοήμερο σχολείο ένα σχολείο που τα παιδιά 8 ώρες κάθονται στις ίδιες καρέκλες.... 

Που κάνουν πάλι μάθημα, που τρώνε στα γραφεία των δασκάλων γιατί δεν υπάρχει τραπεζαρία....

Που το κάθε παιδί τρώει το δικό του φαγητό, ενώ δίπλα από ένα πιάτο με κρέας βλέπεις για άλλη μια φορά ένα μωρό να έχει μακαρόνια με σάλτσα τρίτη φορά μέσα στη βδομάδα ή σούπα μόνο με ρύζι και μικρό ίχνος από κρέας. ΝΑΙ, υπάρχουν και αυτά και τα ζούμε στα σχολεία μας.... 

Ονειρεύομαι χώρους. Πολλούς χώρους.... Χώρους για άθληση, χώρους για ζωγραφική με παλέτες και χρώματα όπου να μυρίζει νέφτι και μπογιά, χώρους χαλάρωσης για παιδιά με αναπηρία που έχουν άλλες ανάγκες. 

Να έχουμε χώρους εξοπλισμένους και κατάλληλους για τα παιδιά. Τότε μιλάμε για ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ.

Δυστυχώς για όλα αυτά χρειάζονται λεφτά. Και έτσι ξέρω πως πάντα θα έχω ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ.... Ευτυχώς, κανείς ακόμα δεν μπορεί να μου πάρει την αγάπη για τα παιδιά και τη διδασκαλία.... Και όσο εγώ και αυτά είμαστε μαζί, θα δημιουργούμε από το μηδέν αυτό που ψάχνουν τόσα χρόνια πώς θα μας το δώσουν..

Την ΠΑΙΔΕΙΑ!!

emvolos

Ο Εκπαιδευτικός ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ εκπαιδευτής αλόγων κούρσας

Δημήτρης Τσιριγώτης, Φυσικός

Τι έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια και οι εκπαιδευτικοί του σχολείου στη χώρα μας δεν χαίρουν, ως κλάδος, ιδιαίτερης εκτίμησης; 

Φυσικά το να πούμε ότι οι εκπαιδευτικοί σήμερα είναι λιγότερο καλλιεργημένοι, με λιγότερα προσόντα και λιγότερο κοντά στα παιδιά από τους παλιότερους είναι επιχειρήματα που καταρρέουν με κρότο. 

Αυτό που συμβαίνει λοιπόν είναι ότι έχουν αλλάξει οι προσδοκίες των γονέων. Και αυτό που έχει χάσει την αξία του δεν είναι οι εκπαιδευτικοί ως πρόσωπα αλλά ως ο ρόλος που τους ζητούν οι άλλοι να παίξουν.

Ενώ παλιότερα οι γονείς έστελναν τα παιδιά τους στο σχολείο «για να μάθουν γράμματα και να γίνουν σωστοί άνθρωποι στην κοινωνία» σήμερα αυτό έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα αφού αυτό που λαχταρούν είναι «να περάσουν στο πανεπιστήμιο». Με κάθε κόστος και με κάθε τίμημα. Ακόμα και εις βάρος των παιδιών τους. 

Από τη στιγμή λοιπόν που αυτή την εργασία την έχει αναλάβει κατά αποκοπή η παραπαιδεία αυτό για τους γονείς σημαίνει ότι οι εκπαιδευτικοί του σχολείου είναι ανάξιοι και αχρείαστοι. Η χρησιμοθηρική και ωφελιμιστική αντιμετώπιση της παιδείας από τους γονείς είναι η βασική αιτία της απαξίωσης των δημόσιων εκπαιδευτικών. 

Αν όμως βλέπεις το παιδί σου ως άλογο κούρσας τότε το επόμενο βήμα είναι να επιλέξεις εκείνον τον εκπαιδευτή που διαθέτει τα καλύτερα αναβολικά για το ντοπάρει. Και έτσι όπως στον αθλητισμό το ντόπινγκ το γεννάει ο πρωταθλητισμός, έτσι και στην εκπαίδευση την εκτόξευση της παραπαιδείας που συνοδεύεται παράλληλα από την απαξίωση του σχολείου την δημιουργεί ο ανταγωνισμός των γονέων για την επιτυχία των παιδιών τους. 

Όσο στο μυαλό των γονέων θα είναι να προηγείται το δικό τους παιδί μερικά μέτρα κατά την εκκίνηση του τελικού αγώνα των πανελλαδικών εξετάσεων τόσο θα θεωρούν καλούς εκπαιδευτικούς αυτούς που τους «μαθαίνουν το παρακάτω» και τους δείχνουν πώς να «κόψουν δρόμο» : τους νηπιαγωγούς που μαθαίνουν τα παιδιά ανάγνωση και γραφή πριν την ώρα τους, τους δασκάλους που βάζουν υπερβολική δουλειά για το σπίτι με φωτοτυπίες και με οδηγίες προς τους γονείς για το πώς θα διαβάσουν τα παιδιά τους και τους καθηγητές εκείνους που κάνουν φροντιστήριο στο σχολείο. 

Δηλαδή ιδιότυπες μορφές παραπαιδείας ακόμα και μέσα στο ίδιο το σχολείο όπου οι εκπαιδευτικοί τις προσφέρουν με μοναδικό κέρδος την αποδοχή των γονέων. Η πίεση που δέχονται οι εκπαιδευτικοί είναι ασφυχτική και υπόγεια και γι’ αυτό λίγοι είναι εκείνοι που ανθίστανται, κινδυνεύοντας όμως να πληρώσουν το κόστος της απόρριψης από τους γονείς.

Εμείς οι εκπαιδευτικοί του σχολείου οφείλουμε να αρνούμαστε να παίξουμε αυτούς τους ρόλους όσο και αν μας πιέζει η γνώμη των γονέων. Οφείλουμε να πείσουμε τους γονείς ότι διαλέγουμε τον δύσκολο δρόμο φροντίζοντας για την ολόπλευρη ωρίμανση των παιδιών τους, αρνούμενοι να τα αντιμετωπίσουμε μόνο ως υποψηφίους επιτυχόντες στο πανεπιστήμιο. Οφείλουμε να υπερασπιστούμε τον κλάδο μας απέναντι στις τόσο άδικες κατηγορίες που μας προσάπτει μεγάλη μερίδα των γονέων μεταθέτοντας ουσιαστικά τις δικές της ευθύνες. Ελπίζω πως το παρακάτω κείμενο, που έχει έντονο το στοιχείο της κριτικής προς ένα αρκετά μεγάλο μέρος των γονέων, να τους βοηθήσει να αλλάξουν γνώμη για τις κατηγορίες που προσάπτουν στους εκπαιδευτικούς του σχολείου. 

Και να γίνει επιτέλους συνείδηση ότι παρόλο που γονείς και εκπαιδευτικοί υποστηρίζουν την ίδια ομάδα- εκείνη των παιδιών- για τα θέματα της εκπαίδευσης των παιδιών οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουν καλύτερα. 

Μερικές από αυτές τις κατηγορίες είναι οι εξής :

Οι εκπαιδευτικοί του σχολείου δεν αγαπούν τη δουλειά τους
Όσοι τα ισχυρίζονται αυτά σίγουρα δεν πρέπει να έχουν βρεθεί σε εκείνες τις παρέες που οι περισσότεροι είναι εκπαιδευτικοί. Ξέρετε αυτές που είναι εφιαλτικές για όλους τους υπόλοιπους της παρέας. Που άμα αρχίσει η συζήτηση για το Γιωργάκη του Β4 και την Μαιρούλα του Α5 ξέρεις ότι κάπως έτσι θα κυλήσει όλη η βραδιά. 

Για κολλημένους με τη δουλειά τους, για επαγγελματική διαστροφή μπορείς να κατηγορήσεις τους εκπαιδευτικούς αλλά σίγουρα όχι για αδιαφορία. Είναι τέτοια η φύση της δουλειάς τους που θέλοντας και μη δένονται με τα παιδιά και το νοιάξιμο είναι αναπόφευκτο. 

Και αν σήμερα που η δημόσια εκπαίδευση βάλλεται από παντού, το δημόσιο σχολείο συνεχίζει να στέκεται αξιοπρεπώς στη θέση του, αυτό οφείλεται αποκλειστικά στο μεράκι και στο πάθος των εκπαιδευτικών. Γιατί όλοι οι άλλοι φαίνεται να το έχουν εγκαταλείψει στη μοίρα του.

Οι καθηγητές του σχολείου δεν προετοιμάζουν επαρκώς τους μαθητές για εξετάσεις
Αλήθεια είναι. Πως μπορείς να προετοιμάσεις κάποιον μαθητή για εξετάσεις όταν είναι ήδη έτοιμος; Όταν καλείσαι να του διδάξεις πράγματα που ήδη ξέρει; Όταν στη Β΄ Λυκείου οι μαθητές κάνουν τα μαθήματα της Γ΄ Λυκείου; Όταν τα καλοκαίρια κάνουν θερινά μαθήματα για την επόμενη χρονιά; Όταν κάποιοι άλλοι...

Όσα ο κάθε δάσκαλος θέλει να μας πει

Της Έλενας Λαζαρίδου
Πόσες φορές σημειώθηκαν συγκρούσεις και «μαλλιοτραβήγματα» μεταξύ γονέων και δασκάλων! Παράπονα, διαφωνίες, διαμαρτυρίες, με τα μικρά από κάτω να περιμένουν την ετυμηγορία για το αν θα φάνε τιμωρία ή αν θα δείρουν τον δάσκαλο (που δυστυχώς δεν είναι απλά χιούμορ)! 

Τι εννοεί ο δάσκαλος, όταν μας λέει...

Δεν μπορώ βέβαια να πω ότι κάποιοι έχουν πάντα δίκιο και οι άλλοι πάντα άδικο. Είμαστε όλοι άνθρωποι που θέλουμε, ο καθένας από την πλευρά του, το καλό των παιδιών..
Ακολουθούν όμως κάποιες συμβουλές-παρακλήσεις προς τους γονείς των μαθητών μας που κάθε δάσκαλος θα ήθελε να ζητήσει:

* Γνωρίστε το παιδί σας. 
Μάθετε τα όριά του, τη συμπεριφορά του, τις αδυναμίες, τις αντιδράσεις, τις ανάγκες του και ενημερώστε σχετικά τον δάσκαλό του. Έτσι, θα είναι πιο εύκολο να κατανοήσετε έναν πιθανό «καβγά» μεταξύ του παιδιού σας και του δασκάλου του, ένα παράπονο του δασκάλου από εκείνο ή μια ενδεχομένως «άδικη» αντιμετώπιση του δασκάλου προς εκείνο.

* Η συμπεριφορά και η στάση σας κάθε στιγμή μπροστά στο παιδί πρέπει να είναι σωστή, ευπρεπής και ώριμη. 
Αν το παιδί σας υιοθετήσει μια λανθασμένη συμπεριφορά (π.χ. αθυροστομία), θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο για τον δάσκαλο να την αλλάξει, εφόσον είναι αποδεκτή από το κύριο πρότυπο που έχει στη ζωή του, εσάς.

* Μην κάνετε το λάθος να γράφετε εσείς τις ασκήσεις του παιδιού σας αν εκείνο βαριέται ή δεν τα καταφέρνει. 
Όχι μόνο δεν το βοηθάτε αλλά του δημιουργείτε την πεποίθηση ότι δεν χρειάζεται να κοπιάσει για τίποτα και ότι θα τα βρίσκει όλα έτοιμα από εσάς. Ταυτόχρονα, ο δάσκαλος παίρνει το μήνυμα πως ο μαθητής του έχει κατανοήσει πλήρως το μάθημα και δε χρειάζεται περαιτέρω εξήγηση.

* Μην προσπαθείτε να αλλάξετε τον τρόπο με τον οποίο ο δάσκαλος δίδαξε κάτι προτείνοντας στο παιδί σας κάτι δικό σας. 
Ίσως να μην είναι επιστημονικά σωστό ή μπορεί να το μπερδέψετε ακόμα περισσότερο. Ζητήστε από τον δάσκαλο να του υποδείξει έναν πιο εύκολο τρόπο και ρωτήστε τον πώς μπορείτε εσείς να το βοηθήσετε.

* Μη δικαιολογείτε συνεχώς ανεπίτρεπτες συμπεριφορές του παιδιού σας στον δάσκαλό του (π.χ. για το ότι έρχεται συχνά αδιάβαστος ή για το ότι χτυπάει τους συμμαθητές του). 
Μην του δίνετε την ιδέα ότι θα μπορεί για μια ζωή να βρίσκει δικαιολογίες. Δώστε του την ευκαιρία να αναλάβει τις ευθύνες του. Εξάλλου, ούτε εσείς ούτε ο δάσκαλος είστε χαζοί, γνωρίζετε και οι δύο τι συμβαίνει. Παραδεχτείτε το λοιπόν και προσπαθήστε από κοινού να το σταματήσετε.

* Μην αντιδράτε και μην επιτίθεστε στον δάσκαλο αν σας ενημερώσει για κάποιο πρόβλημα στη γνωστική ή νοητική κατάσταση του παιδιού σας. 
Σε καμιά περίπτωση δεν έχει σκοπό να προσβάλλει ή να κοροϊδέψει τον μαθητή του. Σας ενημερώνει για την κατάσταση ώστε σε συνεργασία με εσάς να του παρασχεθεί η καλύτερη δυνατή εκπαίδευση και φροντίδα.

* Σε περίπτωση που το παιδί σας εκφράσει παράπονα για τον δάσκαλό του, βρείτε τον ίδιο και ζητήστε να σας εξηγήσει τι ακριβώς έγινε. 
Μην κατηγορήσετε τον δάσκαλο μπροστά στο παιδί, μη μιλήσετε άσχημα για εκείνον και μην αποδώσετε όλο το δίκιο στο παιδί. Το μόνο που θα πετύχετε είναι να αποβάλλει κάθε ίχνος σεβασμού απέναντι στον δάσκαλό του και να μην τον παρακολουθήσει ξανά σε καμία από τις επόμενες παραδόσεις του, πράγμα που φυσικά θα αποβεί εις βάρος του.

* Τέλος, να έχετε πάντα στο μυαλό σας ότι οι δάσκαλοι είναι άνθρωποι που σπούδασαν αυτό που κάνουν και επομένως μπορείτε να τους εμπιστευτείτε. 
Μην παρεμβαίνετε στη δουλειά τους και μην τους κάνετε υποδείξεις για αυτήν. Μιλήστε τους για τα προβλήματα των παιδιών σας και ακούστε τις συμβουλές τους. Νοιάζονται και αγαπούν τα παιδιά σας και κάνουν πάντα το καλύτερο για αυτά. Δε σας θέλουν έξω από την εκπαιδευτική διαδικασία αλλά χρειάζονται τη συνεργασία σας. Δείξτε τους τον σεβασμό που τους αξίζει αφού, μετά από εσάς, είναι τα επόμενα πρόσωπα που θα παίξουν καταλυτικό ρόλο στη ζωή των παιδιών σας.

protaodaskalos
iPaideia.gr