Oι Καλοί Άνθρωποι δεν γεννήθηκαν καλοί. Επέλεξαν να είναι... Elisbeth Kübler-Ross: Beautiful people do not just happen.

Η ζωή μας τεστάρει κάθε μέρα. Και για λόγους που δεν γνωρίζουμε, ο καθένας μας περνάει μια διαφορετική δοκιμασία. Κάποιοι παλεύουμε με δύσκολους υπολογισμούς κι άλλοι αντιμετωπίζουμε απλά μαθηματικά.

The Good People are Gathering. Painting by Texas Artist Laurie Pace

...............
Ωστόσο, ό,τι κι αν φέρει η ζωή στο δρόμο σας, εσείς πρέπει να αποφασίσετε αν θα είστε θύμα ή αγωνιστής. Εσείς επιλέγετε αν η ζωή σας θα είναι γλυκιά ή πικρή. Και εκείνοι που επιλέγουν να είναι γλυκιά – οι αγωνιστές – είναι οι ισχυρότεροι.
Η Ελβετίδα ψυχίατρος και συγγραφέας, Elisbeth Kübler-Ross, έχει δηλώσει πολύ σωστά: 

Οι πιο όμορφοι άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν γνωρίσει την ήττα, τον πόνο, τον αγώνα, την απώλεια και βρήκαν το δρόμο τους. Αυτά τα άτομα έχουν μια εκτίμηση, μια ευαισθησία και μια κατανόηση της ζωής που τους γεμίζει με συμπόνια, ευγένεια, και ένα βαθύ ενδιαφέρον αγάπης. Με άλλα λόγια, οι καλοί άνθρωποι δεν γεννήθηκαν καλοί – επέλεξαν να είναι.

“The most beautiful people we have known are those who have known defeat, known suffering, known struggle, known loss, and have found their way out of the depths. These persons have an appreciation, a sensitivity, and an understanding of life that fills them with compassion, gentleness, and a deep loving concern. Beautiful people do not just happen.”

Οι καλοί άνθρωποι φέρνουν φως στον κόσμο, επειδή προέρχονται από σκοτεινά παρελθόντα.
Στον κόσμο του σκότους στον οποίο γεννήθηκαν, χρησιμοποιούν τη θετικότητα ως ένα φανάρι για να δημιουργήσουν περισσότερο φως. Αντιμετωπίζουν συχνά κακοτυχίες. Ωθούνται σε επιζήμιες καταστάσεις, όπως τα ναρκωτικά ή η φτώχεια. Και έχουν μάθει όχι μόνο να πετυχαίνουν. Έχουν μάθει να ξεπερνούν. Πετάνε τα δεκανίκια και κάνουν το αδύνατο: Διδάσκουν τον εαυτό τους να τρέχει και να καλύπτει τη διαφορά με τους άλλους σε έναν κόσμο που δεν περιμένει κανέναν.

Οι καλοί άνθρωποι αγαπούν τα δύσκολα επειδή έχουν πληγωθεί περισσότερο.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι πιθανόν να σας περιποιηθούν καλύτερα αν έχουν πληγωθεί από έναν πρώην εραστή. Γιατί συμβαίνει αυτό; Τα άτομα που έχουν ραγισμένες καρδιές ξέρουν πως είναι να ξανακολλάνε τα κομμάτια τους.

Οι καλοί άνθρωποι έχουν μάθει με σκληρό τρόπο ότι τα μειονεκτήματα είναι ευκαιρίες για ανάπτυξη.
Συνήθως γεννιούνται απαισιόδοξοι. Αλλά με την πάροδο του χρόνου, μαθαίνουν πώς να είναι θετικοί. Ίσως συνειδητοποιούν ότι κάθε μικρό πράγμα που φαίνεται να τους τραβάει κάτω στη ζωή γίνεται τελικά ένα σκαλοπάτι προς την επιτυχία.

Οι καλοί άνθρωποι δεν θέλουν να πληγωθούν οι άλλοι με τον τρόπο που πληγώθηκαν οι ίδιοι.
Μπορεί να έχουν δεχθεί πειράγματα για τις φακίδες τους, τα μεγάλα αυτιά ή την ακμή. 
Ίσως μια σωματική αναπηρία τους κάνει να αισθάνονται αόρατοι στους άλλους ανθρώπους. 
Ίσως η ίδια η αόρατη αναπηρία τους αποτρέπει από το να πάρουν τη φροντίδα που χρειάζονται. 
Και επειδή ξέρουν πως είναι να αισθάνεσαι βασανισμένος, δεν θα ήθελαν ποτέ να προκαλέσουν σε κάποιο άλλον αυτό το ίδιο είδος πόνου. 
Η καλοσύνη προκύπτει από εκείνους που έχουν γνωρίσει μόνο την σκληρότητα. Αντί να παρενοχλούν τους άλλους, οι καλοί άνθρωποι σπάνε την κυκλική φύση της αναισθησίας. 
Δίνουν φιλοφρονήσεις και λένε λόγια ενθάρρυνσης. 
Θέλουν οι άλλοι να αισθάνονται πραγματικά όμορφοι και με αυτοπεποίθηση αντί άσχημοι και κακοί.

Οι καλοί άνθρωποι επιλέγουν να είναι αγωνιστές που βοηθούν τους άλλους να επιβιώσουν.
Μπορούν να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε κατάσταση βρεθεί στον δρόμο τους. 
Ξέρουν ότι μπορούν να επιβιώσουν παντού, επειδή το έχουν ήδη κάνει. 
Γνωρίζοντας ότι μπορούν να υπομένουν, κάνουν ό,τι μπορούν για να βοηθήσουν τους άλλους να προχωρήσουν μπροστά. 
Στον αγώνα της ζωής, οι περισσότεροι δρομείς συνήθως κοιτάνε μόνο μπροστά και επικεντρώνονται στον εαυτό τους. 
Αλλά οι άνθρωποι που έχουν υποφέρει κοιτάνε εκείνους που μπορεί να βιώνουν παρόμοιες δυσκολίες. 
Φτιάχνουν το κέφι των φίλων, μοιράζουν μπουκάλια νερού και παρακινούν τους άλλους να τρέξουν μαζί τους. 
Γίνονται η χείρα βοηθείας που θα ήθελαν να είχαν για τον εαυτό τους.

www.anapnoes.gr
Ta Masalia

Αλάνθαστα σημάδια ότι είσαι Καλός Άνθρωπος / Signs That You Are A Good Person

Όχι, δεν είναι όλοι οι κακοί στη φυλακή, κατά τη γνωστή έκφραση.

Αν θέλεις να μάθεις αν είσαι πραγματικά καλός άνθρωπος, διάβασε παρακάτω.

 

youtube

Φέρεσαι καλά σε όλους. 

Κι όταν λέμε όλους, εννοούμε όλους: Ένας άνθρωπος που είναι ευγενικός στις κοινωνικές συναναστροφές του, αλλά απότομος με τη μαμά του, ή με τους πολύ δικούς του ανθρώπους, δεν είναι καλός άνθρωπος. 

Εννοείται πως εξίσου ισχύει και το αντίστροφο –αν είσαι υπέροχος με τους δικούς σου, αλλά αγενής πχ με τους σερβιτόρους, καλός δεν είσαι. 

Κάνεις εύκολα φίλους. 

Σημαντική υποσημείωση: Και τους κρατάς. Γιατί, για να κάνεις φίλους, αρκεί να είσαι συμπαθητικός. Για να διαρκέσουν αυτές οι φιλίες, όμως, δεν αρκεί. 

Μπαίνεις στη θέση του άλλου. 

Ή τουλάχιστον προσπαθείς. Δεν είναι εύκολο να θυμάσαι κάθε φορά ότι η δική σου οπτική/ γνώμη/ κοσμοθεωρία δεν είναι ούτε αυτονόητη ούτε η μία και μοναδική, πανανθρώπινη αλήθεια. Στα δύσκολα, όμως, φαίνονται οι καλοί άνθρωποι. 

Κάνεις πράγματα για την ευτυχία των άλλων. 

Ακόμα και αν αυτά τα πράγματα μερικές φορές σε ξεβολεύουν. Δεν είναι ανάγκη να μιλάμε για μεγαλεπήβολες πράξεις που θα τους αλλάξουν τη ζωή. 

Καμιά φορά, είναι τα μικρά και καθημερινά που μετράνε. 

Δεν ξεχνάς τους ανθρώπους σου. 

Παίρνεις συχνά τηλέφωνο τους γονείς σου, ενδιαφέρεσαι σε καθημερινή, ή σχεδόν καθημερινή, βάση για το τι κάνουν οι φίλοι σου, δεν εξαφανίζεσαι επειδή «πήζεις στη δουλειά» ή ακόμα χειρότερα επειδή ερωτεύτηκες. 

Δίνεις ευκαιρίες στους ανθρώπους. 

Δε μένεις στην πρώτη εντύπωση, και δεν βγάζεις ανθρώπους από τη ζωή σου στο πρώτο στραβοπάτημα. 

Προσπαθείς να καταλάβεις τα κίνητρα και τον τρόπο σκέψης του άλλου, και ξεκινάς από την παραδοχή ότι όλοι είναι εν δυνάμει φίλοι –χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα γίνουν κιόλας. 

Δεν τσιγκουνεύεσαι να πεις μια καλή κουβέντα. 

Δεν μετράς τα κομπλιμέντα σου με το σταγονόμετρο, μη και «το πάρει πάνω του ο άλλος» και δεν υπάρχει άνθρωπος στη ζωή σου που να τον αγαπάς και να μην το ξέρει. 

Είσαι γενναιόδωρος. 

Αφήνεις πάντα tip στον ντελιβερά, μοιράζεσαι ό,τι έχεις με τους φίλους σου, δίνεις έστω ένα μικρό ποσό από το δώρο των Χριστουγέννων στις φιλανθρωπικές οργανώσεις, διαθέτεις έστω λίγο από τον χρόνο σου για να βοηθήσεις ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. 

Θεωρείς αρκετά πράγματα προσωπική σου ευθύνη. 

Ναι, πιστεύεις ακράδαντα ότι είναι δικιά σου δουλειά να σώσεις τον πλανήτη χωρίζοντας τα σκουπίδια σου σε ανακυκλώσιμα και μη, και πετώντας τα στους αντίστοιχους κάδους. 

Επίσης δικιά σου δουλειά θεωρείς ότι είναι να βοηθήσεις τον καινούριο συνάδελφο που πήζει στη δουλειά, και ναι, δικό σου φταίξιμο (πιστεύεις ότι) είναι που κάποιος στεναχωρήθηκε με κάτι που είπες. 

Μπορεί μερικές φορές να το παρακάνεις, παίρνοντας σχεδόν τα πάντα προσωπικά, αλλά αν είχαμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε εσένα και κάποιον που αδιαφορεί για τους πάντες και τα πάντα, εσένα θα διαλέγαμε. 

Δεν θεωρείς τίποτα και (κυρίως) κανέναν δεδομένο. 

Χαμογελάς κάθε φορά που βλέπεις τους δικούς σου ανθρώπους, σκέφτεσαι αρκετές φορές μέσα στη μέρα «να, γι’ αυτό σε αγαπάω» κάθε φορά που κάποιος κάνει κάτι καλό/ αστείο/ χαριτωμένο (έστω και αν δεν το λες πάντα), νιώθεις ειλικρινή ευγνωμοσύνη για πράγματα όπως η θέρμανση στο σπίτι ή στη δουλειά, η έλλειψη κίνησης στο δρόμο ή το delivery το μεσημέρι.

Ηρώ Κουνάδη
iatronet.gr 

Οι Καλοί Άνθρωποι... σκέφτονται με την καρδιά, γι’ αυτό δεν μπορούν να αλλάξουν!
Οι καλοί άνθρωποι δεν γεννήθηκαν καλοί. Επέλεξαν να είναι. Elisbeth Kübler-Ross: Beautiful people do not just happen. 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εμείς οι «καλοί» ... / Καληνύχτα σας...

Μας βολεύει να υπάρχει πάντοτε "κάποιος χειρότερος" από εμάς.
Ηρεμεί τη συνείδησή μας.
Μας δίνει το δικαίωμα να συνεχίσουμε να ζούμε ήρεμα τη ζωούλα μας, ξέροντας ότι εμείς δεν είμαστε σαν και αυτόν. 

Μας δίνει το δικαίωμα να μην ανησυχούμε ιδιαίτερα για τα δικά μας τα "μικρά" λαθάκια.

Είμαστε όμως φρικτοί υποκριτές.
Και εσύ και εγώ και όλοι μας.

Και ξέρεις γιατί;
Γιατί έχουμε και εμείς μερίδιο ευθύνης σε όλα τα άσχημα…
Ναι. Έχουμε. Μην σου κάνει εντύπωση.

Αν εμείς ήμασταν καλοί, φίλε μου, να είσαι σίγουρος, πως δε θα γινόντουσαν φρικτά πράγματα στο κόσμο.
Καλό βράδυ…

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μην πατάτε τους Καλούς Ανθρώπους

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων, που σίγουρα την έχετε συναντήσει. Είναι εκείνοι που σας λένε καλημέρα χωρίς κάποιον σκοπό. Ή που μπορεί να μην χαμογελούν το πρωί, αλλά προσφέρουν βοήθεια, όταν χρειαστεί. Έτσι απλά, χωρίς αντίκρισμα.

.............. 

Μπορεί να το κάνουν γιατί σας έχουν συμπαθήσει, αλλά κυρίως το κάνουν γιατί πηγάζει από μέσα τους. Ένα παράξενο προϊόν του χαρακτήρα τους, ενίοτε εξαιρετικά επικίνδυνο.

Λέγεται Καλοσύνη.

    Ο καλός άνθρωπος, όμως, δεν σημαίνει ότι είναι ηλίθιος. Γιατί ο κόσμος έχει την τάση να θεωρεί το καλό, σαν αγαθότητα. Είναι τόσο διαδεδομένη η αντίληψη ότι για να τα καταφέρνει κάποιος στη ζωή πρέπει να είναι καπάτσος, να ελίσσεται δηλαδή ενάντια στα εμπόδια με πονηριά, που εξομοιώνεται στο τέλος η έννοια «εμπόδια» με το «οι άλλοι». Παραδεχτείτε το, πόσες φορές δεν έχετε ακούσει για το πόσο καλά τα κατάφεραν ο δείνα και η τάδε, αφήνοντας πίσω άλλους, λιγότερο ικανούς. Και πόσες φορές δεν έχει μείνει στα μικρά γράμματα ότι η ικανότητα αυτή οφείλεται στο «πατώντας πάνω σε άλλους».

    Πίσω στους καλούς ανθρώπους. Δεν προέρχονται από καμία συγκεκριμένη κοινωνική τάξη, ηλικία, φυλή, δεν γράφει το κούτελό τους «είμαι καλός», κανείς δεν γνωρίζει πώς κατέχουν αυτή την καλοσύνη. Όμως όταν συναντήσετε έναν καλό άνθρωπο θα το καταλάβετε με τη μία. Ίσως επειδή θα φανεί από τις πράξεις τους, που είναι καίριες, άμεσες και ανεπιτήδευτες και κάνουν μπαμ ακόμα και σε μια ζούγκλα υποκρισίας. Γεγονός που οδηγεί στο λογικό επακόλουθο, το πώς αντιδρούν οι περισσότεροι άνθρωποι στους καλούς. Ας δούμε…
Πρώτα είναι οι λεγόμενοι Αδιάφοροι. 

    Είναι στη φάση σαν τον μαστουρωμένο σε χρόνια κατάσταση. Τα αισθήματα βρίσκονται στο ελάχιστο δυνατό επίπεδο επιβίωσης, για να μην πω για πλήρη απουσία τους. Όλα γραμμένα εκεί που ξέρουν. Δεν πα να καίγεστε και να εκλιπαρείτε όταν έχετε ανάγκη; Βούδες σε νιρβάνα. Τους κάνετε το καλό και το ρίχνετε στο γιαλό; Καλύτερα να το ρίχνατε όντως στον γιαλό. Δεν είναι κακοί άνθρωποι, απλά η αδιαφορία τους είναι τέτοιου μεγέθους σαν εκείνη που επέτρεψε, δια της απραξίας, την καθιέρωση π.χ. του ναζισμού στην Ευρώπη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Άπαξ λοιπόν και συναντήσουν στο δρόμο τους, τους καλούς ανθρώπους, δεν θα το κάνουν εσκεμμένα αλλά μπορεί να φτάσουν και να τους εκμεταλλευτούν, χωρίς καν να έχουν συνείδηση τι γίνεται. «Σε πάτησα καλέ μου άνθρωπε; Δεν το πρόσεξα» τους λένε. Και τζάμπα οδύρονται οι καλοί για να βρουν το δίκιο τους.

Μετά έχουμε τους Οκνηρούς. 

    Βαριούνται να σκεφτούν, βαριούνται να αποφασίσουν, βαριούνται που ζουν. Η ζωή τους όλη είναι να αγκιστρώνονται –σαν τους συμπαθείς βραδύποδες– σε κάποιον καλόν άνθρωπο και να τους απομυζούν σε μόνιμη βάση. Όπως π.χ. ο κισσός τυλίγεται γύρω από το δέντρο και το εκμεταλλεύεται μέχρις εσχάτων, χωρίς να βλέπει πέρα από τη τεμπέλικη μύτη του, ώσπου στο τέλος καταρρέει μαζί του. Ούτε αυτοί είναι πραγματικά κακοί άνθρωποι, αλλά τι να το κάνεις; «Μα πού να ταλαιπωριέμαι τώρα να προσπαθώ να μην σ’ εκμεταλλευτώ, αφού το ζητάς από μόνος σου, καλέ μου άνθρωπε, τι φταίω εγώ τώρα!» τους λένε και κάνουν τους καλούς να βγαίνουν στο τέλος από τα ρούχα τους. Και είναι άθλος πραγματικός να πετύχεις κάτι τέτοιο στον καλόν άνθρωπο.

Ύστερα είναι τα Αρπακτικά. 

    Εδώ έχουμε να κάνουμε με σαπουνόπερα αδίστακτων χαρακτήρων. Σημεία και τέρατα και δολοπλοκίες, θα πουν εκείνο για να τους κάνουν το άλλο, θα πιάσουν λυκοφιλίες με τον δείνα για να πλήξουν τον τάδε και πάει λέγοντας. Οι καλοί άνθρωποι για τα Αρπακτικά είναι ό,τι ο γλυκοαίματος για τα κουνούπια, τους μυρίζονται από χιλιόμετρα και άμα πέσουν πάνω τους, γίνεται της αφαίμαξης το κάγκελο. «Δεν είναι προσωπικό καλέ μου άνθρωπε, όχι, ποτέ» τους λένε «αλλά τι τα θες, έτσι είναι η ζωή, μια ζούγκλα, ο θάνατός σου η ζωή μου κλπ. κλπ.». Φυσικά και είναι κακοί, μίζεροι και μικρόψυχοι άνθρωποι τα Αρπακτικά, που καταλήγουν μια ημέρα των ημερών να ουρλιάζουν σαν τον Σκρουτζ στο τελευταίο Φάντασμα των Χριστουγέννων –την ώρα που τους πετάνε χώμα στον τάφο τους– πως μετάνιωσαν δεν θα το ξανακάνουν (αλλά ψέματα, θα το ξανακάνουν, σιγά μην αφήσουν την ευκαιρία).

Κι ύστερα είστε εσείς. 

    Που δεν ανήκετε σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες. Και συναντάτε τον καλόν άνθρωπο. Κι εκεί που σας τυλίγει σαν κουβερτούλα με την καλοσύνη του, όταν ίσως εκλιπαρεί μέχρι και να τον εκμεταλλευτείτε, όταν σας λέει «πάτα με βρ’ αδερφέ, δεν πειράζει, η ψυχή μου είναι σαν τον αφρό μνήμης στο στρωματέξ, την ισοπεδώνεις και μετά παφ επανέρχεται, ούτε γάτα, ούτε ζημιά» τι κάνετε; Λέτε ας πούμε «ας μη φανώ κι εγώ μαλάκας, αφού αυτό κάνουν όλοι, γιατί να μην ωφεληθώ από την καλοσύνη του; Εγώ φταίω που ο καλός θέλει και δίνει;».

    Ή μήπως το πάτε αλλιώς «τι με νοιάζει εμένα τι κάνουν οι άλλοι; Εγώ θέλω να έχω ήσυχη τη συνείδησή μου, που να γίνει πατάκι ο καλός άνθρωπος επιλέγω και δεν τον εκμεταλλεύομαι, όχι ρε φίλε, είσαι καλός, αλλά πρώτα από όλα είσαι άνθρωπος. Και οι άνθρωποι δεν είναι ούτε χαλιά, ούτε πατάκια να σκουπίζουμε τις αδυναμίες μας και τη μιζέρια μας». Και κάνετε τον καλό άνθρωπο, φίλο, αντί για σκαλοπάτι στη σκάλα της εξέλιξής σας.

Λοιπόν πραγματικοί άνθρωποι με μπέσα ή με φιλότιμο αν θέλετε, είναι αυτοί που από προσωπική επιλογή, όχι επειδή έτυχε ή επειδή δίστασαν, δεν εκμεταλλεύονται την καλοσύνη. Θέλουν και δεν ξεζουμίζουν το φως του καλού ανθρώπου. Όποια κι αν είναι η αιτία, όσο κι αν είναι το μέγεθος της αθρόας καλοσύνης και επιλέγουν να συμπορεύονται μαζί του με το πνεύμα της φιλίας ή έστω του σεβασμού.

    Και κοίτα να δεις ένα παράξενο πράγμα, όταν όχι απλά δεν εκμεταλλεύεστε τον καλό άνθρωπο, αλλά του προσφέρετε και την ανενδοίαστη φιλία σας, καταλήγετε να ζείτε μια γαργαλιστική χαρά, σαν ξέγνοιαστο χορό πυγολαμπίδων στο καλοκαιρινό απόβραδο. Όποιος το έχει ζήσει αυτό, ξέρει πολύ καλά τι ευτυχία προσφέρει. Οι υπόλοιποι, πραγματικά τους λυπάμαι κι ελπίζω να έχουν την ευκαιρία να αποδείξουν ότι αξίζουν να ζήσουν μια τέτοια εμπειρία.

    Γι’ αυτό σας λέω, οι καλοί άνθρωποι είναι η παρακαταθήκη του ανθρώπινου γένους. Από όπου κι αν προέρχονται, οποιασδήποτε φυλής, θρησκείας, χρώματος, φύλου, πλανήτη και δεν συμμαζεύεται, η καλοσύνη είναι η Λυδία λίθος της ζωής.

    Γιατί είναι πραγματικά πολύ γενναίοι άνθρωποι οι καλοί.     Αφήνονται απροστάτευτοι στην βορά της θέλησης των άλλων, όχι από ταπεινότητα, ή έλλειψη αυτοπεποίθησης, αλλά γιατί είναι οι πιο δυνατοί άνθρωποι του πλανήτη. Θα τους πατήσουν, θα σηκωθούν, θα ξεσκονίσουν τα λιανισμένα τους μέλη, θα ράψουν τις ματωμένες τους πληγές και θα συνεχίσουν. Με το χαμόγελο ή με τον φάρο της ουμανιστικής καλοσύνης. Ξανά και ξανά και ξανά. Μέχρι κάποιος μαλάκας να τους φορτώσει πολύ, μα πάρα πολύ, να θεωρήσει ότι καλοσύνη ίσον γρασίδι που το φτύνεις, το πατάς και το χέζεις άμα λάχει, επειδή «σιγά ρε φίλε, ποιος μπορεί να σου κάνει κάτι;» και τότε πέφτει στο κάρμα του καλού ανθρώπου που τα έχει πάρει στο κρανίο. Που θα κάνει να πληρώσει με ασύλληπτους τρόπους κάθε αδικία σε βάρος του καλού. Πώς ακριβώς; Χμ… δεν ξέρουμε, κανείς δεν επέζησε για να μας πει τι συνέβη μετά.

Έτσι καταλήγω σαν μοναδική λύση, να τυπώσω μπλουζάκια, πολλά μπλουζάκια, μπας και προλάβω τα χειρότερα για τους κοντόφθαλμους, που δεν εννοούν να καταλάβουν, στα οποία να βάλω το εξής λογότυπο:

Μην πατάτε τους καλούς ανθρώπους

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι Καλοί Άνθρωποι επιλέγουν να είναι Αγωνιστές ... / Beautiful people do not just happen

... που βοηθούν άλλους να επιβιώσουν.

Ό,τι κι αν φέρει η ζωή στο δρόμο σας, εσείς πρέπει να αποφασίσετε αν θα είστε θύμα ή αγωνιστής. Εσείς επιλέγετε αν η ζωή σας θα είναι γλυκιά ή πικρή. Και εκείνοι που επιλέγουν να είναι γλυκιά – οι αγωνιστές – είναι οι ισχυρότεροι.
Η Ελβετίδα ψυχίατρος και συγγραφέας, Elisbeth Kübler-Ross, έχει δηλώσει πολύ σωστά:

Οι πιο όμορφοι άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν γνωρίσει την ήττα, τον πόνο, τον αγώνα, την απώλεια και βρήκαν το δρόμο τους. Αυτά τα άτομα έχουν μια εκτίμηση, μια ευαισθησία και μια κατανόηση της ζωής που τους γεμίζει με συμπόνια, ευγένεια, και ένα βαθύ ενδιαφέρον αγάπης. Με άλλα λόγια, οι καλοί άνθρωποι δεν γεννήθηκαν καλοί – επέλεξαν να είναι.

“The most beautiful people we have known are those who have known defeat, known suffering, known struggle, known loss, and have found their way out of the depths. These persons have an appreciation, a sensitivity, and an understanding of life that fills them with compassion, gentleness, and a deep loving concern. Beautiful people do not just happen.”

Οι καλοί άνθρωποι φέρνουν φως στον κόσμο, επειδή προέρχονται από σκοτεινά παρελθόντα.
Στον κόσμο του σκότους στον οποίο γεννήθηκαν, χρησιμοποιούν τη θετικότητα ως ένα φανάρι για να δημιουργήσουν περισσότερο φως. Αντιμετωπίζουν συχνά κακοτυχίες. Ωθούνται σε επιζήμιες καταστάσεις, όπως τα ναρκωτικά ή η φτώχεια. Και έχουν μάθει όχι μόνο να πετυχαίνουν. Έχουν μάθει να ξεπερνούν. Πετάνε τα δεκανίκια και κάνουν το αδύνατο: Διδάσκουν τον εαυτό τους να τρέχει και να καλύπτει τη διαφορά με τους άλλους σε έναν κόσμο που δεν περιμένει κανέναν.

Οι καλοί άνθρωποι αγαπούν τα δύσκολα επειδή έχουν πληγωθεί περισσότερο.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι πιθανόν να σας περιποιηθούν καλύτερα αν έχουν πληγωθεί από έναν πρώην εραστή. Γιατί συμβαίνει αυτό; Τα άτομα που έχουν ραγισμένες καρδιές ξέρουν πως είναι να ξανακολλάνε τα κομμάτια τους.

Οι καλοί άνθρωποι έχουν μάθει με σκληρό τρόπο ότι τα μειονεκτήματα είναι ευκαιρίες για ανάπτυξη.
Συνήθως γεννιούνται απαισιόδοξοι. Αλλά με την πάροδο του χρόνου, μαθαίνουν πώς να είναι θετικοί. Ίσως συνειδητοποιούν ότι κάθε μικρό πράγμα που φαίνεται να τους τραβάει κάτω στη ζωή γίνεται τελικά ένα σκαλοπάτι προς την επιτυχία.

Οι καλοί άνθρωποι δεν θέλουν να πληγωθούν οι άλλοι με τον τρόπο που πληγώθηκαν οι ίδιοι.

• Μπορεί να έχουν δεχθεί πειράγματα για τις φακίδες τους, τα μεγάλα αυτιά ή την ακμή.
• Ίσως μια σωματική αναπηρία τους κάνει να αισθάνονται αόρατοι στους άλλους ανθρώπους.
• Ίσως η ίδια η αόρατη αναπηρία τους αποτρέπει από το να πάρουν τη φροντίδα που χρειάζονται.
• Και επειδή ξέρουν πως είναι να αισθάνεσαι βασανισμένος, δεν θα ήθελαν ποτέ να προκαλέσουν σε κάποιο άλλον αυτό το ίδιο είδος πόνου.
• Η καλοσύνη προκύπτει από εκείνους που έχουν γνωρίσει μόνο την σκληρότητα. Αντί να παρενοχλούν τους άλλους, οι καλοί άνθρωποι σπάνε την κυκλική φύση της αναισθησίας.
• Δίνουν φιλοφρονήσεις και λένε λόγια ενθάρρυνσης.
• Θέλουν οι άλλοι να αισθάνονται πραγματικά όμορφοι και με αυτοπεποίθηση αντί άσχημοι και κακοί.

Οι καλοί άνθρωποι επιλέγουν να είναι αγωνιστές που βοηθούν τους άλλους να επιβιώσουν.
Μπορούν να αντιμετωπίσουν...

......

η συνέχεια εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Βαρέθηκα να σου τα λέω, ξανά και ξανά... / Καληνύχτα...

Υπάρχουν άνθρωποι, που καταλαβαίνουν τη σιωπή σου, πιο πολύ από τα λόγια σου.
Άνθρωποι, που στη προσευχή τους λένε το όνομά σου, πριν από το δικό τους.
Υπάρχουν άνθρωποι, που προτιμάνε να αρρωστήσουν οι ίδιοι καταπίνοντας τα όσα είχαν να σου πουν, παρά να σε στεναχωρήσουν.

Υπάρχουν άνθρωποι, που στύβουνε το λίγο τους και βγάζουνε πολύ. Άνθρωποι, που πατάνε κάτω την κούρασή τους, για να μπορείς να δεις στο τέλος της ημέρας, ένα χαμόγελό τους.

Υπάρχουν άνθρωποι, που είναι πάντοτε εκεί. Μπορεί όχι με τυμπανοκρουσίες και φωνές. 

Αλλά είναι εκεί… Παρόντες. Πάντοτε. Εκεί στο πόνο. Εκεί και στη χαρά.

Υπάρχουν άνθρωποι, που παλεύουνε καθημερινά για να είσαι εσύ καλά…

Βαρέθηκα να σου λέω, ξανά και ξανά, ότι πρέπει να τους εκτιμάς.
Προσπάθησε τουλάχιστον να είσαι καλά για χάρη τους.
Αυτό θέλουν αυτοί οι άνθρωποι. Να είσαι καλά…

Προσπάθησε να μαζέψεις λίγο τα μούτρα σου και να πεις ένα «Δόξα τω Θεώ» για ό,τι έχεις…

Αυτά για απόψε. Καλό βράδυ.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι Καλοί Άνθρωποι...

... σκέφτονται με την καρδιά, γι’ αυτό δεν μπορούν να αλλάξουν!

Σε μια εποχή που η υποκρισία, η ζήλια και η κακία βρίσκονται στο ζενίθ τους, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αντιπροσωπεύουν επάξια τις λέξεις αγνότητα και καλοσύνη! 

Βρίσκονται ανάμεσά μας! 

Θα τους αναγνωρίσετε εύκολα αφού έχουν έτοιμο ένα χαμόγελο για τον καθένα! 

Η ματιά τους είναι καθαρή και αγνή και καθρεπτίζεται όλη η καλοσύνη που έχουν στην ψυχή τους σε τέτοιο σημείο που δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω τους!

Άραγε είναι αληθινά καλοί ή προσποιούνται; θα σκεφτούν κάποιοι! 

Και όμως! 

Οι ανιδιοτελείς πράξεις τους δεν θα σε αφήσουν να τους αμφισβητήσεις! 

Βοηθούν με γνώμονα την καρδιά χωρίς να περιμένουν κάτι ως αντάλλαγμα! 

Το μόνο που αποζητούν είναι η αναγνώριση όσων προσφέρουν όχι με υλικά αγαθά αλλά με το να τους νοιάζεσαι και να τους αγαπάς! 

Έχουν τόση αγάπη μέσα τους να διοχετεύσουν αλλά θέλουν να αισθάνονται ότι παίρνουν και εκείνοι αγάπη!

Συχνά πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης, το καταλαβαίνουν βέβαια κάποια στιγμή και πληγώνονται βαθιά γι’ αυτό, αλλά δεν μπορούν να αλλάξουν! 

Κάνουν ξανά τα ίδια λάθη γιατί σκέφτονται με την καρδιά! Πιστεύουν ότι εκεί έξω πρέπει να υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που να εκτιμούν, να αγαπούν, να νοιάζονται!

Έτσι, όταν νιώσουν την αδικία, απομακρύνονται… χωρίς πολλά λόγια, αντιδικίες και εξηγήσεις! 

Όπως καλοσυνάτα μπήκαν στη ζωή σου, έτσι θα αποχωρήσουν από αυτή! Αθόρυβα! 

Γι’ αυτό αν έχεις την τύχη να συναντήσεις κάποτε έναν τέτοιο άνθρωπο, μην κάνεις το λάθος και τον χάσεις από τη ζωή σου! 

Το μόνο που χρειάζεται είναι να προσέξεις την συμπεριφορά σου!

Μαρία Αρφαρά
enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Καλός άνθρωπος γεννιέσαι, δε γίνεσαι

Καλός άνθρωπος γεννιέσαι, δε γίνεσαι. Και αυτό δεν είναι κατάρα. Χάρισμα είναι…

Είναι αυτή η κατάσταση που εσύ δίνεις… και δεν παίρνεις!

Όλοι έχουμε συναντήσει τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μας. Άτομα καλοπροαίρετα, φιλικά, συμπαθητικά.
Ανθρώπους που δίνουν και τους ευχαριστεί μόνο αυτό.
Δεν εθελοτυφλούν, δεν πιστεύουν ότι δίνουν όσα παίρνουν, γιατί στην τελική αυτό τους αφήνει αδιάφορους.
Δε δίνουν μόνο όταν έχουν συμφέρον, δεν σκέφτονται καν τις συνθήκες τόπου, χρόνου και κυρίως ατόμου, όταν είναι να προσφέρουν.
Για αυτούς ο καλός λόγος, η χαρά που θα μοιράσουν και η αγάπη που απλόχερα δωρίζουν έρχεται αυθόρμητα.
Δε θέλει σκέψη η καλοσύνη!

Είναι άτομα, που όπως λένε, και το τονίζω το όπως λένε, χαίρεσαι να συναντάς, να κάνεις παρέα μαζί τους, να τους έχεις στη ζωή σου στην τελική! Μιλάς για αυτούς και τα λόγια σου στάζουν μέλι, τους επιδοκιμάζεις και θεωρείς με το κουτό σου το μυαλό ότι έτσι ανταποδίδεις αυτό που… δεν σου ζητούν!

Αλλά τελικά όλα είναι μόνο… λόγια!
Είναι κοινότυπο, αλλά εδώ αρμόζει απόλυτα η φράση «να τα βράσω τα λόγια, η πράξη έχει σημασία»!
Αν χαιρόσουνα πραγματικά που στην ζωή σου είχες την τιμή να γνωρίσεις ένα τέτοιο άτομο, θα έδινες λίγη προσοχή στα σημάδια.

Οι άνθρωποι, γενικά προσφέρουν στους άλλους αυτά που επιθυμούν οι ίδιοι για τον εαυτό τους.

Αυτό είναι και το πολυπόθητο σημάδι! Ο άνθρωπος που έχεις δίπλα σου και τόσο καιρό ποδοπατάς, επειδή τον θεωρείς δεδομένο, θέλει απλά την προσοχή σου.
Δεν έχει ανάγκη από λεκτική αναγνώριση των όσων κάνει για σένα, αλλά από πρακτική.
Είναι άνθρωπος ευαίσθητος, που έχει καταλάβει το απόλυτο νόημα της ζωής, την ανιδιοτελή προσφορά!

Απλά και αυτοί… άνθρωποι είναι και όχι καλοφτιαγμένα ρομπότ.
Κάποιες στιγμές ξυπνάει μέσα τους η λογική, η κοινή λογική.
Βλέπουν πράγματα που βγάζουν μάτι, ότι πιάστηκαν κορόιδο. 

Είναι κάποιες στιγμές, – στο κάποιες δώστε σημασία, γιατί είναι αυτές οι εξαιρέσεις – που τους παίρνει από κάτω, που ξυπνάνε λες και βγήκαν από λήθαργο και αντικρίζουν την ωμή και σκληρή πραγματικότητα. 

Συνειδητοποιούν ότι αυτό για το οποίο τόσο καιρό πάσχιζαν δεν αξίζει, δεν αγγίζει καμία προσδοκία τους. 

Και νιώθουν το απόλυτο κενό, την απογοήτευση, που χειρότερο συναίσθημα δεν υπάρχει. Η λύπη, η στεναχώρια, ο θυμός είναι εφήμερα, ο χρόνος τα γιατρεύει. Η απογοήτευση όμως, σε πληγώνει βαθιά, σου δημιουργεί τραύμα, ανεπανόρθωτο. Σου διαλύει το μέσα σου σαν παλάτι στην άμμο. Αυτό κατεδαφίζεται και εσύ νιώθεις άδειος.

Κι όμως, ακόμη και τότε δεν κατηγορούν τους άλλους, θεωρούν ότι υπαίτιοι είναι αυτοί οι ίδιοι. Και ίσως να έχουν δίκιο! Γιατί δίνουν χωρίς να λογαριάζουν σε ποιον πάει, δεν κρίνουν τους ανθρώπους με τα συνήθη κριτήρια. 

Αν αγαπούν, αγαπούν αληθινά και δίνονται άνευ όρων. 

Αναγνωρίζουν τα λάθη τους, που τους οδήγησαν σε αδιέξοδα. 

Δεν κρατούν όμως κακία και αυτό είναι το ευαίσθητο σημείο τους, που τους καθιστά έρμαιο της τύχης τους!

Αυτά τα άτομα συνήθως, είναι και τα πιο πληγωμένα. Αγαπήστε τα, λίγο παραπάνω! Δίνουν στους άλλους με την ελπίδα ότι έτσι. θα γιατρευτεί η δική τους πληγή, θα καλυφθεί η δική τους ανάγκη για αγάπη. Και στην τελική, τι ζητάνε; Να τους σηκώσεις, όταν πέφτουν!

Ένα άγγιγμα από το πουθενά, εκεί που δεν το περιμένουν. 

Ένα τηλεφώνημα σε ανύποπτο χρόνο. 

Ένα φιλί για καληνύχτα ή ευχαριστώ. 

Μία βόλτα που θα τους ξεκουράσει και θα τους αλλάξει τη ρουτίνα. Απλά πράγματα ζητούν αυτοί οι άνθρωποι. 

Ενδείξεις μικρές, αλλά θαυματουργές. Ικανές να τους βυθίσουν πάλι… στον κόσμο τους, που δεν είναι ονειρικά πλασμένος, ούτε έχει ροζ συννεφάκια. Απλά όταν ο ουρανός γεμίζει με γκρι σύννεφα βρέχονται, γιατί βάζουν κάτω από την ομπρέλα τους αυτούς που αγαπούν… και λένε ότι λατρεύουν να περπατάνε στη βροχή!

Και είναι μάταιο να προσπαθήσει να αλλάξει ένας τέτοιος άνθρωπος. Θα πέφτει πάντα σε τοίχο. Θα του συμπεριφέρονται άσχημα και όμως, στην πρώτη ευκαιρία θα συμπεριφερθεί σωστά.
Έτσι γεννιέσαι, δεν γίνεσαι.
Δεν θα πω ότι είναι κατάρα, το αντίθετο μάλιστα, είναι χάρισμα, που δυστυχώς δεν έχει αναγνωριστεί και δεν εκτιμάται σχεδόν ποτέ.

Και επειδή σε αυτήν την ζωή, οι καλοί θα την πατάνε πάντα, και όσο αυτή θα τους πατάει αυτοί θα σέρνονται, μήπως πρέπει απλά να τους δωρίσουμε και άλλη μία ομπρέλα για τις βροχερές μέρες;

Της Κωνσταντίνας Ποζουκίδου – anapnoes
netakias.com

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι