Μάθε να ακούς, όχι να μιλάς. Είναι χάρισμα.

Χείλη κινούνται, σταματημό δεν έχουν. Χειρονομίες φανφαρώδεις δίνουν έμφαση σε λόγια. Βλέμματα τρέχουν ήδη στην επόμενη ατάκα και οι παλμοί ανεβαίνουν. Μην τυχόν δεν προλάβουμε να πούμε όλα όσα θέλουμε.

Μην τυχόν μας ξεφύγει τίποτα κατά τα άλλα «ανούσιο και κουτό», μην τυχόν επιτρέψουμε στον εαυτό μας να παραλείψει ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, μη τυχόν δώσουμε χώρο και χρόνο στο συνομιλητή μας να επεξεργαστεί πληροφορίες, να φιλτράρει, να κρίνει, να τοποθετηθεί. 

Είμαστε τόσο εγωιστές και αυτό κάνει τόσο έντονη την παρουσία του ακόμα και από τον τρόπο που μιλάμε. Δε ξέρω αν ποτέ θα αλλάξουμε, όμως για την παιδεία μας δεν είμαι τόσο υπερήφανη, ομολογουμένως.

Το βλέπεις παντού. Στις καφετέριες, στο γραφείο, σε μπαράκια, στο ίδιο σου το σπίτι. Μιλάμε διαρκώς, δεν ακούμε.

Το βλέπεις παντού. Στις καφετέριες, στο γραφείο, σε μπαράκια, στο ίδιο σου το σπίτι. Μιλάμε διαρκώς, δεν ακούμε. Μιλάμε διαρκώς, δεν ακούμε. 

Δε θα το γράψω και τρίτη φορά, το ξέρεις, το ζεις. 

Πόσες φορές το έχεις κάνει… και άλλες πόσες έχεις νιώσει πως όσα κι αν λες, πάνε στο βρόντο. Έλα, αποκαλύψου! Δεν είναι κακό να παραδεχθείς μιαν ακόμα αλήθεια που ίσως πονάει. Ίσα ίσα, είναι μια πολύ καλή αρχή.

Θα μου πεις, σε μιαν εποχή που όλα τρέχουν, στροβιλίζονται, είναι τόσο εύπεπτα, γρήγορα, εύκολα, σχεδόν αυτοματοποιημένα, κάπως έτσι πήρε και ο λόγος μια παρόμοια μορφή. 

Λυπηρό αγαπημένε μου φίλε, δε νομίζεις; Θλιβερό. Μα γεγονός. 

Με το άγχος, τις πιέσεις και την τρελή καθημερινότητα πρέπει να προλάβεις όλα να τα μοιραστείς και η γλώσσα σου πάει ροδάνι. Αγχώνεσαι κι εσύ ο ίδιος καμιά φορά με τον ίδιο σου τον εαυτό που νιώθεις ότι ξεπερνάς και μέχρι εδώ να σε καταλάβω. 

Αυτό που δε μπορώ να καταλάβω είναι γιατί βρε άνθρωπε ενώ παρακολουθείς πως ο άλλος δίνει βάση στα λεγόμενά σου –ή τουλάχιστον προσπαθεί!- δεν ακούς.

Το βλέμμα σου είναι σε ένα διαρκές χάσιμο και το κεφάλι σου στο «πάνω κάτω» και τη φαινομενική κατανόηση των λεγόμενων του συνομιλητή σου. 

Ποιον κοροϊδεύεις; 

Και γιατί τόσο θέατρο; 

Είχες ανάγκη μόνο να τα πεις; Κάνε το ξεκάθαρο. 

Επιθυμούσες μόνο να κάνεις επίδειξη μιας σου εμπειρίας, ή ήθελες απλά να μοιραστείς ένα γεγονός, δίχως να ακούσεις κάτι παραπάνω; Κάνε το σαφές. Μην παίζεις, αλλιώς μάθε να ακούς.

Κάνε ένα δώρο σε εσένα και τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου και άκουσέ τον ειλικρινά.

Δε βαρέθηκες τα στόματα που ανοιγοκλείνουν και πετούν βατράχια, κλισεδούρες, μαγικές συνταγές περί επικοινωνίας και θεωρίες αβάσιμες, κουβέντες εν ολίγοις που τις περισσότερες φορές δεν έχουν αντίκτυπο πρακτικό;

Όχι δε θα πεις. Άρα, καταλήγουμε στο γεγονός οτι ώρες ώρες σε κουράζει ακόμα και ο ίδιος σου ο εαυτός. 

Μάθε να ακούς άνθρωπέ μου, γιατί αυτό είναι το χάρισμα. 

Μάθε να ενσυναισθάνεσαι και να σέβεσαι τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου. 

Μην τον αντιμετωπίζεις σα «ξεπέτα», ή σα ψυχολόγο με στιγμιαίο καφέ και τσιγάρο ανά χείρας. Αν είναι έτσι, πλήρωσέ τον κιόλας.

Σε μια κοινωνία με πολύ τουπέ, ύφος μπλαζέ και λόγια αυτόματα που παραπέμπουν σε γλώσσα λογισμικού ηλεκτρονικού υπολογιστή με ταχύτητες άνευ προηγουμένου, κάνε τη διαφορά.

Κάνε ένα δώρο σε σένα μα και τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου και άκουσε τον ειλικρινά. Απόλαυσε το χρώμα της φωνής του, τις αναπνοές και τις παύσεις του. Επικεντρώσου σε αυτά που δε λέει, διαβάζοντας λίγο πίσω από τις λέξεις και χάρισε του απλόχερα αυτό που του λείπει.

Το αυτονόητο. Να τον ακούνε με καρδιά. Αυτό θα δώσεις, άρα αυτό θα λάβεις. Εν ολίγοις, αυτό που πραγματικά αν θες να λέγεσαι άνθρωπος, αξίζεις.

healingeffect.gr
Σχετικό: Η τέχνη του να Ακούς - Are You Really Listening, or Just Waiting to Talk?
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Έχεις μάθει ν' ακούς ή απλά περιμένεις πότε θα μιλήσεις;

Πολλές φορές τυχαίνει να μιλάμε σε κάποιον και να καταλαβαίνουμε ότι δεν μας ακούει. 

Αυτό έχει δυο σκέλη. 

Το πρώτο να μην ακούει καθόλου, να μας αγνοεί, να παριστάνει ότι ακούει ενώ στην πραγματικότητα είναι χαμένος στις δικές του σκέψεις. 

Το δεύτερο είναι να ακούει μεν το περιεχόμενο όσων λέμε, αλλά να μην καταλαβαίνει τον τρόπο, τη σημασία, την ένταση που βιώνουμε και που μας προκαλεί αυτό που αφηγούμαστε.

Are You Really Listening, or Just Waiting to Talk?

Και τα δύο αυτά συμβαίνουν συχνά στην καθημερινότητά μας. Άλλοτε μας αφήνουν αδιάφορους, άλλοτε μας θυμώνουν, μας απογοητεύουν, μας απομακρύνουν απ’ τους ανθρώπους.
Είναι απορίας άξιο, γιατί είναι τελικά τόσο δύσκολο να χρησιμοποιήσουμε την αίσθηση της ακοής! 

Αν ρωτήσουμε τον καθένα από μας αν ακούει, όλοι με ευκολία και απόλυτη βεβαιότητα θ’ απαντήσουμε, ναι! Φυσικά ακούω!

Αλλά πόσο στ’ αλήθεια ακούμε τα όσα συμβαίνουν και λέγονται γύρω μας;

Στην περίπτωση που κάποιος μας ακούει αλλά δεν μας νιώθει, μπορούμε να πούμε ότι μάλλον δεν μας ακούει και τόσο καλά. Μπορεί να μας ακούει μέσα απ’ τα δικά του φίλτρα, μέσα απ’ τις δικές του σκέψεις και φαντασιώσεις ακόμα και μέσα απ’ τις δικές του εμπειρίες. 

Όσο πιο πολύ «ακούμε» κάποιον μ’ αυτόν τον τρόπο, τόσο απομακρυνόμαστε απ’ αυτό που ο άλλος λέει. Όσο παρεμβαίνουν οι δικές μας σκέψεις, πεποιθήσεις, ερωτήσεις, τόσο χάνουμε τον άλλον που έχουμε κληθεί να ακούσουμε.

Εδώ θα μπορούσαμε να αναφέρουμε ένα παράδειγμα «μη ακοής»: 

Έρχεται το παιδί απ’ το σχολείο χαρούμενο και ενθουσιασμένο με διάθεση να πει στο μπαμπά του, πόσο καλός ήταν σήμερα στο ποδόσφαιρο. 

Ακούει ο μπαμπάς ότι έπαιξαν ποδόσφαιρο και ξεκινάει να αφηγείται μια δική του παλιά ιστορία για το ποδόσφαιρο. 

Είμαι σίγουρη ότι η ιστορία του είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά είναι η δική του ιστορία. 

Παράλληλα χάνει την ιστορία του παιδιού του, χάνει την ευκαιρία να ακούσει το παιδί του, να το νιώσει, να έρθουν πιο κοντά, να επικοινωνήσουν και φυσικά να χαρεί με τη χαρά του. Αντίστοιχα το παιδί μπορεί να δυσανασχετεί, να θυμώνει. 

Μπορεί να χαίρεται ακόμα με την ιστορία του μπαμπά του, σίγουρα όμως νιώθει ότι η δική του ιστορία, και ό,τι περιλαμβάνει αυτή η ιστορία, δεν έχει ακουστεί.

Απ' την άλλη, είναι φυσικό, ενώ ακούμε κάποιον να σκεφτόμαστε πάνω σ' αυτό. Η λειτουργία του εγκεφάλου δεν σταματά, αντιθέτως δέχεται και επεξεργάζεται τα νέα ερεθίσματα. 

Η διαφορά είναι να μην παρεμποδίζει όλη αυτή η νοητική διεργασία το άκουσμα του άλλου. Να μην στέκεται εμπόδιο ανάμεσα στον ακροατή και τον ομιλητή.

Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο της επικοινωνίας, είναι το ότι κατά τη διάρκεια της συνομιλίας, η κατανόηση των λεγομένων, περιλαμβάνει και συναισθηματική κατανόηση. Δεν αρκεί η εννοιολογική γνώση των λέξεων της γλώσσας. 

Χρειάζεται να «μπεις στα παπούτσια» του άλλου, να σκεφτείς, για λίγο, να νιώσεις και να «δεις» τα πράγματα όπως εκείνος (αυτό με ψυχολογικό όρο ονομάζεται ενσυναίσθηση, empathy). 

Φέροντας τη θέση μας στη θέση του άλλου δεν σημαίνει απαραίτητα πως συμφωνούμε με αυτά που λέει. Μπορεί να διαφωνούμε, αλλά έχουμε καταφέρει να δούμε τα πράγματα όπως τα βλέπει ο άλλος. 

Αυτό προϋποθέτει σεβασμό και αποδοχή του προσώπου και των λεγομένων του, ασχέτως με το αν συμφωνούμε ή όχι.

Όταν συμβεί αυτό, τότε οι λέξεις αποκτούν ένα ολοκληρωμένο και συγκεκριμένο νόημα που αντιστοιχεί στον άνθρωπο απέναντί μας και τότε όντως ακούς. Ακούς όχι μόνο, για παράδειγμα τη λέξη χαρούμενος που προφέρει, αλλά ακούς και τον ενθουσιασμό, την ανυπομονησία, την ένταση της χαράς του, και μαζί του χαίρεσαι κι εσύ. Πλέον δεν είναι ξερές λέξεις, έχουν νόημα και αντίκρισμα νοητικό, συναισθηματικό, σωματικό.

Τέλος η ακοή, όπως και οι υπόλοιπες αισθήσεις, είναι το μέσο και ο τρόπος να ερχόμαστε σ’ επαφή με τον εξωτερικό κόσμο και την πραγματικότητα. Επομένως όσο πιο «ευαισθητοποιημένες» είναι οι αισθήσεις μας και όσο πιο «καθαρά» ερεθίσματα μας φέρνουν, τόσο καλύτερη αντίληψη του εαυτού μας και του κόσμου θα έχουμε.

ndi-psychology
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Ο Θάνατος της Ομιλίας»

Μια υπέροχη ταινία μικρού μήκους για την επικοινωνία

Η ανθρώπινη επικοινωνία (σπηλαιογραφίες, γλώσσα) αναπτύχθηκε πριν από εκατομμύρια χρόνια εφόσον οι άνθρωποι ένιωθαν από νωρίς αυτήν την ανάγκη. Σήμερα η επικοινωνία παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή μας αφού ολόκληρη η καθημερινότητά μας εξαρτάται από αυτήν. 

Όμως, με την πρόοδο της τεχνολογίας έχουν αλλάξει πολλά.

Μια καταπληκτική μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων για την ποιότητα της επικοινωνίας σήμερα. 

Ο τίτλος της φυσικά «ο θάνατος της ομιλίας» και τα λέει όλα. 

Οι διαπροσωπικές σχέσεις έχουν αντικατασταθεί με εικονίδια και διάφορες συνομιλίες στο facebook, viber, iMessage, whatsapp κτλ.

Όλοι σκυμμένοι πάνω από μια οθόνη, πληκτρολογώντας ασταμάτητα σαν υπνωτισμένοι. 

Υπερβολή ή όχι… έτσι όπως πάμε, ο θάνατος της ομιλίας δεν είναι μακριά.
πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

    Σε μόλις 85 δευτερόλεπτα, η animation ταινία σφάζει με το γάντι την σημερινή ποιότητα της επικοινωνίας των ανθρώπων και δη ενός ζευγαριού. Ο τίτλος της προφανής -«Ο θάνατος της ομιλίας»- και σε αυτήν βλέπουμε τον σκυφτό άνθρωπο πάνω σε μια οθόνη 5 ιντσών να «επικοινωνεί» υπνωτισμένα με όλους τους άλλους… εκτός από αυτούς που έχει δίπλα του. 

Ένα… Black Mirror 1,5 λεπτού.

Σενάριο, σκηνοθεσία, ιδέα: Menzkie – Black Wasabi Studio

πηγή

Έχεις πετύχει πολλά, αν το παιδί σου...

... σε παίρνει τηλέφωνο χωρίς λόγο

Στα αγαπημένα του κινητού μου 3 τηλέφωνα. Πάντα. Του παιδιού, (όσο χρονών κι αν είναι αυτό το παιδί), του μπαμπά και της κολλητής. Τρία νούμερα φορτωμένα με συναισθήματα, διαφορετικά, αλλά τα πιο αληθινά, τα πιο κοντινά, τα πιο οικεία. Αγάπη.

Στην πρώτη θέση όμως, πάντα και πάντοτε του «παιδιού» κι ας μιλάμε πια για ολόκληρο γομάρι.

Του παιδιού λοιπόν, μην χρειαστεί κάτι, μην θελήσει, μην ζητήσει, μην ρωτήσει, μην ξέχασε, μην δεν βρίσκει, μην με θέλει. Εκεί, φιγουράρει στο καντράν, πρώτο, μαζί με την αγαπημένη μου φωτό, και τη λέξη που θέλω εγώ κάθε φορά. 

Το όνομά του, το χαϊδευτικό που το φωνάζω από μικρό – αλλά μόνο για μένα. Πριβέ. Όχι να γίνουμε ρεζίλι παραέξω.

Περασμένο ίσως και με διαφορετικό ήχο, ώστε αν χτυπήσει να ξέρω ότι είναι αυτό, ακόμα κι αν δεν είμαι πάνω από το κινητό. 

Να μπορώ να αφήσω ό,τι κάνω στη μέση, για να τρέξω να βοηθήσω, να συμβουλέψω, να παρηγορήσω, να πω «μπράβο». Αλλά κυρίως ν’ ακούσω.

..... 

Όταν μιλάς με το – μεγάλο πια – παιδί σου στο τηλέφωνο, θέλει τέχνη. Θέλει καταρχήν να μάθεις να ακούς με κάτι τόσα αυτιά ανοιχτά, χωνιά και να σιωπάς παράλληλα. Να μάθεις να μιλάς λίγο και μετρημένα, σαν να μετράς τη ζάχαρη για να φτιάξεις γλυκό. Με μεζούρα, με ακρίβεια, με αγάπη, όπως όταν φτιάχνεις το γλυκό που είπαμε.

Με καμία διάθεση κριτικής, τσαλακώνοντας αυτή την αυθόρμητη διάθεση που σου φράζει το λαιμό του να «πεις εσύ το δικό σου». Όχι, μην το πεις. Άστο. Το ξέρει. Ξέρει τι θα πεις. Τα ίδια και τα ίδια. Τα 'χεις πει, τα λες 30 χρόνια τώρα.

Τώρα μην μιλάς, άκου. Όσο θα μάθεις να ακούς, όπως ακριβώς θα άκουγες το παιδί της καλύτερής σου φίλης, όταν θα καταφέρεις να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου ώστε να αφήσεις να περάσουν μέσα σου τα λόγια του, τότε θα δώσεις τις σωστές απαντήσεις. 

Μην με ρωτήσεις ποιες είναι αυτές. Δεν υπάρχει εγχειρίδιο. Θα έρθουν μόνες τους στο στόμα σου και θα ξεχειλίζουν κατανόηση και αποδοχή. Και τότε το παιδί σου, όσο χρονών κι αν είναι θα σου λέει περισσότερα.

Κι αν δεν στα έλεγε μέχρι τώρα δεν είναι γιατί φοβόταν την τιμωρία, μεγάλωσε πια άλλωστε, θα είναι γιατί δεν θα νιώθει ότι ξεμπροστιάζεται, αλλά ότι σου μεταφέρει την αλήθεια του.

Και τότε, με τον καιρό θα δεις, ότι τα τηλεφωνήματα θα πυκνώσουν, γιατί στην άλλη γραμμή δεν περιμένει μια μάνα που απαιτεί να ξέρει τα πάντα, που «πρέπει» να την παίρνεις και κανένα τηλέφωνο για να μην γκρινιάζει, αλλά γιατί απέναντι είναι η μάνα-άνθρωπος, ισότιμα, ντόμπρα που θα σε ακούσει πλέον σαν φίλος αλλά έχει το μπόνους ότι αυτή θα σε «πονέσει» όπως κανείς άλλος.

Και έτσι, μαγικά, και απλά και ανώδυνα θα έρθει η μέρα που θα σηκώσεις το τηλέφωνο με το γνωστό ήχο και τη γνωστή φωτογραφία που έχεις σώσει στο κινητό σου, και δεν θα θέλει βοήθεια, συμβουλή ή οτιδήποτε. Θα θέλει μόνο να δει πως είσαι, γιατί ήθελε να ακούσει τη φωνή σου.

Κι εσύ από συνήθεια θα πεις «έλα παιδί μου, τι κάνεις, θέλεις κάτι;»
Κι εκείνο θα σου πει «όχι, ήθελα απλά να δω τι κάνεις».
Κι έτσι θα είναι.

Πηγή: γράφει η Ευαγγελία Αγαπητού

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παιδιά με πλούσιο λεξιλόγιο σημαίνει...

... παιδιά με πλούσια κι οργανωμένη σκέψη 

Η υπερδύναμη των λέξεων κάνει τα παιδιά να ανθίζουν

Developing a Rich Vocabulary

Σε παγκόσμια κλίμακα φαίνεται να αναπτύσσεται ένα φαινόμενο που ονομάζεται το «κενό των λέξεων», καταδεικνύοντας πως τα παιδιά από χαμηλότερο κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο συχνά αρχίζουν το σχολείο λιγότερα προετοιμασμένα για μάθηση από τα παιδιά που προέρχονται από ανώτερα οικονομικά στρώματα. 

Το χάσμα μεταξύ των δύο ομάδων εκτείνεται σε 30 εκατομμύρια λέξεις. 

Το γενικό αποτέλεσμα είναι ότι τα παιδιά με ισχυρότερο λεξιλόγιο παίρνουν καλύτερους βαθμούς στο σχολείο. Τείνουν επίσης να γίνουν εργαζόμενοι με υψηλότερο εισόδημα.

Πολλοί γονείς μπορεί να ανησυχούν για το πώς μπορούν να μειώσουν αυτό το χάσμα, δίνοντας στα παιδιά τους μια καλύτερη ευκαιρία για επιτυχία. Η φαντασία και η λογοτεχνία μπορεί να παρέχει τις απαντήσεις που ψάχνουν οι γονείς.

Το «κενό λέξεων» κέρδισε την προσοχή των μέσων ενημέρωσης το 2014, παρόλα αυτά, οι εκπαιδευτικοί και οι εμπειρογνώμονες γραφής γνώριζαν για το πρόβλημα εδώ και χρόνια. 

Εκτιμάται ότι λιγότερα από τα μισά παιδιά από φτωχότερα περιβάλλοντα αρχίζουν το σχολείο με τις κατάλληλες δεξιότητες όχι μόνο για την ανάγνωση, αλλά και για τον έλεγχο συμπεριφοράς και τα μαθηματικά.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για αυτή τη διαφορά. Ανάμεσά τους: έρευνες ισχυρίζονται ότι οι πλουσιότεροι γονείς περνούν επιπλέον 30 λεπτά την ημέρα κατά μέσο όρο με τα παιδιά τους. Αυτή η παραπάνω μισή ώρα μπορεί να περιλαμβάνει ανάγνωση ιστοριών για πριν τον ύπνο ή βοήθεια στη μελέτη των μαθημάτων. Ακόμα, είναι περισσότερο μια περίπτωση μειωμένης πρόσβασης σε πληροφορίες από το εισόδημα που επιτρέπει το χάσμα να αυξηθεί και να διευρυνθεί.

Οι επιστήμονες που ασχολούνται με το ζήτημα τονίζουν τη σημασία της φαντασίας για την ανάπτυξη ενός ισχυρού λεξιλογίου. Ένα από τα πιο εκπληκτικά ευρήματα της μελέτης είναι ότι τα παιδιά μαθαίνουν περισσότερες λέξεις όταν αλληλεπιδρούν με ιστορίες φαντασίας παρά με άλλα είδη ανάγνωσης.

Αυτό μπορεί να προκύπτει από την ανάγκη να αξιοποιήσουν περισσότερο τις δεξιότητες συλλογισμού για να κατανοήσουν μια διαφορετική πραγματικότητα. Οι ψυχολόγοι αναφέρονται σε αυτό ως φανταστική γνώση. Πιστεύουν ότι το ενδιαφέρον μπορεί επίσης να διαδραματίσει κάποιο ρόλο. Τα παιδιά μπορεί να νιώθουν μεγαλύτερη έλξη προς τους δράκους, τους υπερήρωες και άλλο περιεχόμενο φαντασίας λόγω των φανταστικών τους ιδιοτήτων.

Μια πρόσφατη μελέτη υποστηρίζει ότι οι ανισότητες στον πλούτο λεξιλογίου έχουν αυξηθεί τα τελευταία 40 χρόνια. Πρόσθεσε ότι η κινητή τεχνολογία μπορεί να βοηθήσει να κλείσει το όριο των 30 εκατομμυρίων λέξεων που δημιουργούν οι ανισότητες εισοδήματος. 

Για τους γονείς που προβληματίζονται για τον χρόνο που περνούν τα παιδιά σε οθόνες, αυτό μπορεί να προσφέρει μια εντελώς νέα προοπτική.

Σύμφωνα με τη μελέτη, η αλληλεπίδραση με εφαρμογές σε κινητές συσκευές μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να μάθουν περισσότερες λέξεις. Βέβαια, αναφέρεται ως επί το πλείστον σε παιχνίδια λέξεων που απευθύνονται σε παιδιά.

Πολύ πιο σημαντικό ωστόσο από τις διάφορες εφαρμογές στις έξυπνες συσκευές, τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει το να έχουν οι γονείς τη δυνατότητα να παρέχουν στα παιδιά πρόσβαση στα παιδικά βιβλία που ανήκουν στο είδος της φαντασίας.

🐤 Πείτε στα παιδιά συνώνυμες λέξεις. 

🐤 Βάλτε στο πρόγραμμα να μαθαίνετε καινούργιες λέξεις. 

🐤 Ρωτάτε τακτικά στα παιδιά ποιες νέες λέξεις έμαθαν στο σχολείο. 

🐤 Παίξτε με την ομοιοκαταληξία, φτιάξτε μαζί ποιηματάκια με λέξεις που ομοιοκαταληκτούν ή κάνουν ρίμα! 

🐤 Ακούστε παιδικά τραγούδια, προσπαθήστε να τα μάθετε για να τα τραγουδάτε μαζί. 

🐤 Διαβάστε βιβλία, έστω λίγο κάθε μέρα πριν τον ύπνο. 

🐤 Φτιάξτε σταυρόλεξα. 
🐤 Φτιάξτε ακροστιχίδες λέξεων. 

🐤 Τώρα που θα έχουν τα παιδιά διακοπές μπορείτε να τους πάρετε βιβλία με παιχνίδια λέξεων, που έχουν γρίφους και άλλα παιχνίδια, όχι μόνο με λέξεις, ανάλογα με την ηλικία τους.

🐤 Καλλιεργήστε την καθημερινή λεκτική επικοινωνία μεταξύ σας. 

🐤 Συνηθίστε τα παιδιά να μην απαντούν μονολεκτικά, ή να μη χρησιμοποιούν συνέχεια τις ίδιες λέξεις. 

🐤 Μπείτε και σε αυτή τη διαδικασία και κάντε τους τις ίδιες ερωτήσεις με διαφορετικές λέξεις ή να δίνετε κι εσείς εκτενείς απαντήσεις, όταν εκείνα σας ρωτάνε κάτι.

Δώστε στα παιδιά λέξεις, λέξεις για να μπορούν να περιγράψουν τον κόσμο, να μπορούν να εξηγήσουν τα συναισθήματά τους, να μπορούν να εκφράσουν τι σκέφτονται, να μπορούν να ονειρευτούν και να καταφέρουν να υλοποιήσουν τα όνειρά τους. 

Οι λέξεις δεν κοστίζουν, αλλά είναι ανεκτίμητες – ένας πολύτιμος θησαυρός γνώσης, κι η γνώση είναι το σπουδαιότερο εφόδιο που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας.

childit

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Συμπεριφορά του Γονιού είναι εξίσου Σημαντική με τα Λόγια του

Στην επικοινωνία μας με τα παιδιά δεν παίζουν ρόλο μόνο οι λέξεις που λέμε, αλλά και ο τρόπος που τις λέμε, δηλαδή η συναισθηματική διάθεση στην οποία βρισκόμαστε τη δεδομένη στιγμή. 

Η συμπεριφορά πίσω από τα λόγια του γονέα είναι εξίσου σημαντική όσο και τα ίδια τα λόγια. 

Για παράδειγμα, 
το αποδοκιμαστικό βλέμμα ή ο περιφρονητικός τόνος του γονέα μπορούν να πληγώσουν βαθιά το παιδί. Αλλά αν το παιδί υποβάλλεται ταυτόχρονα και σε χαρακτηρισμούς όπως «βλάκας», «απρόσεκτος», «ανεύθυνος» πληγώνει διπλά. 
Με κάποιον τρόπο οι λέξεις έχουν μια μακροχρόνια και δηλητηριώδη επιρροή στο παιδί. Αποτέλεσμα αυτού είναι το παιδί στο μέλλον να ανασύρει με μεγάλη ευκολία τέτοιες λέξεις και να τις χρησιμοποιεί ενάντια στον ίδιο του τον εαυτό.

Αυτό που χρειάζεται να έχουν όλοι οι γονείς κατά νου κάθε φορά που επικοινωνούν με τα παιδιά τους είναι πως θα πρέπει να είναι πάντα ενήμεροι για την συναισθηματική κατάσταση που βρίσκονται εκείνη τη στιγμή. 

Για παράδειγμα, 
αν νιώθετε θυμό μετά από μία «αταξία» του παιδιού σας, θα ήταν πολύ βοηθητικό να γνωρίζετε πώς ακριβώς σας έκανε να νιώσετε αυτή του η πράξη. 
Αφού αναγνωρίσετε το συναίσθημά σας, χρειάζεται να το επικοινωνήσετε στο παιδί. 
Όταν προσπαθούμε να εξηγήσουμε σε ένα παιδί πως η συμπεριφορά του δεν ήταν σωστή, καλό θα είναι να χαρακτηρίζουμε την ίδια τη συμπεριφορά και όχι την προσωπικότητα του παιδιού.
Για παράδειγμα, 
η έκφραση «είσαι απρόσεκτος» πρέπει να αποφεύγεται γιατί βάζει «ταμπέλα» στην προσωπικότητα του παιδιού. 
Αντιθέτως, μπορούμε να πούμε «είμαι θυμωμένη γιατί έχει γεμίσει όλο το σπίτι λάσπες από τα παπούτσια σου». 
Αφού, αναγνωρίσετε το συναίσθημά σας και το επικοινωνήσετε στο παιδί με τέτοιον τρόπο, ώστε να το ακούσει, στη συνέχεια δηλώνετε την προσδοκία σας, δηλαδή τι θα περιμένατε σε ανάλογη περίπτωση. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα θα μπορούσατε να πείτε: 
«Περιμένω, όταν κάποιος έχει πατήσει λάσπες, να αφήνει τα παπούτσια του στην είσοδο του σπιτιού». 
Εν συνεχεία, δείχνουμε στο παιδί πως μπορεί να διορθώσει τα πράγματα.
Για παράδειγμα, 
«Τώρα το σπίτι χρειάζεται καθάρισμα». 
Σε αυτό το σημείο εμπλέκουμε το παιδί στη διαδικασία αποκατάστασης της «ζημιάς», γιατί έτσι του δίνουμε τη δυνατότητα να αναλογιστεί την πράξη του και να μπορέσει να τη διορθώσει. 
Τέλος, δίνουμε στο παιδί μία επιλογή 
«Μπορείς να μπαίνεις με τα παπούτσια γεμάτα λάσπες στο σπίτι, αρκεί μετά να καθαρίζεις το χώρο. Ή να μην μπαίνεις με αυτά μέσα και να τα αφήνεις στην είσοδο. Εσύ αποφασίζεις». 
Η ύπαρξη επιλογών βοηθάει τα παιδιά να ακούσουν καλύτερα το μήνυμα που τους δίνουμε και ταυτόχρονα τους δίνει την αίσθηση ότι μπορούν να επιλέξουν και να αναλάβουν την ευθύνη της απόφασής τους. 
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να γίνονται τα παιδιά πιο υπεύθυνα και να μη νιώθουν πως εγκλωβίζονται μέσα σε γονεϊκές προσταγές.
Από την άλλη, με τον ίδιο τρόπο χρειάζεται να διαχειριστούμε και την καλή συμπεριφορά που εμφάνισε το παιδί. 
Καλό είναι να αποφεύγονται εκφράσεις όπως «είσαι καλό παιδί», «τέλειος». 
Πρώτον, εκφράσεις όπως αυτές που προαναφέραμε, στοχεύουν στην προσωπικότητα του παιδιού και, ακόμα κι αν έχουν θετικό πρόσημο, βάζουν ταμπέλα στον χαρακτήρα του παιδιού. 
Τι γίνεται, δηλαδή, όταν το παιδί μας κάνει κάποια αταξία, όπως στο παράδειγμα που αναφέρθηκε παραπάνω; 
Παύει να είναι καλό παιδί; 
Δεν χαίρει πλέον της αγάπης και της εκτίμησης των γονιών του; Επειδή τέτοια ερωτήματα μπαίνουν και στο μυαλό ενός παιδιού τη στιγμή που εμφάνισε μια λάθος συμπεριφορά, καλό είναι να μην το επιβραβεύουμε με τέτοιου είδους εκφράσεις.
Δεύτερον, οι γενικευτικές επιβραβεύσεις, όπως «μπράβο», «υπέροχα» δεν δίνουν τροφή για σκέψη στα παιδιά. 
Για ποιο λόγο τους λέμε «μπράβο»; Τι έκαναν; 
Για τον λόγο αυτό, χρειάζεται να περιγράψουμε αναλυτικά τι είναι αυτό που είδαμε και που μας έκανε να χαρούμε. 
Για παράδειγμα, 
«Βλέπω ένα καθαρό δωμάτιο, ένα στρωμένο κρεβάτι, τα ρούχα είναι στη ντουλάπα και τα βιβλία στη θέση τους». 
Στη συνέχεια χρειάζεται να περιγράψουμε το συναίσθημά μας, βλέποντας τακτοποιημένο το χώρο «Είναι πολύ ευχάριστο να μπαίνεις σε αυτό το δωμάτιο».
Τέλος, χρειάζεται να συνοψίσουμε όλη αυτή την προσπάθεια του παιδιού με μία λέξη. 
Για παράδειγμα, 
«Αυτό λέγεται οργάνωση». 
Ακολουθώντας την παραπάνω διαδικασία, το παιδί κινητοποιείται στο να σκεφτεί τι ήταν αυτό που μας έκανε χαρούμενους και ποια δεξιότητά του επιβραβεύτηκε. Στο παράδειγμά μας, η δεξιότητα που επέδειξε το παιδί ήταν αυτή της οργάνωσης. 
Με αυτό τον τρόπο υπάρχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσει ξανά αυτή τη συμπεριφορά σε σχέση με το να το επιβραβεύαμε με ένα απλό «μπράβο».
Συνοψίζοντας, είναι πολύ βασικό να θυμάστε πως σημασία δεν έχουν μόνο οι λέξεις που χρησιμοποιούμε στα παιδιά, αλλά και ο τρόπος που τις λέμε. 
Είναι το μέρος εκείνο στην επικοινωνία που ονομάζεται εξω-λεκτική συμπεριφορά. 
Δηλαδή, τα μηνύματα που δίνουμε σε αυτόν που μας ακούει με τη γλώσσα του σώματος και που πολλές φορές στέλνουν πιο άμεσα το μήνυμα από τις ίδιες τις λέξεις. 
Να θυμάστε πως ο τρόπος που μιλάμε στα παιδιά μας, γίνεται η εσωτερική τους φωνή.
_______________________
Βιβλιογραφία: Φέιμπερ Α. & Μάζλις Ι. (2016). Πώς να μιλάτε στα παιδιά ώστε να σας ακούν & πώς να τα ακούτε ώστε να σας μιλούν. Εκδόσεις Πατάκη
hamogelo
antikleidi

Το Χαμομηλάκι

«— Πώς πέρασες στο σχολείο;» «— Καλά.»

Πώς να κάνετε το παιδί (επιτέλους) να μιλήσει

Αγωνιάς, ξαγρυπνάς, αγχώνεσαι, αναρωτιέσαι: 

Τι κάνει το παιδί όλη μέρα στον παιδικό σταθμό ή στο νηπιαγωγείο (και στο Δημοτικό); 

Περνάει καλά; 

Τρώει; 

Έχει φίλους; 

Συμπαθεί τη δασκάλα του; 

Παίζει αρκετά; 

Κι όταν εκείνο, επιστρέφει επιτέλους απ’ το σχολείο, εσύ όλο αγωνία ρωτάς «Πώς πέρασες;», για να απαντήσει μ’ ένα ξερό, αποστομωτικό και αινιγματικό: «Καλά.»

Πώς μπορούμε, λοιπόν, να κάνουμε τα παιδιά να μας μιλήσουν λίγο πιο αναλυτικά για τη μέρα τους;

 

Τεχνικές που θα τα «ξεκλειδώσουν»…

1. Μην περιμένετε να φτάσετε σπίτι, ρωτήστε όσο είστε ακόμα στον δρόμο.

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής από το σχολείο στο σπίτι -με το αυτοκίνητο ή με τα πόδια- τα παιδιά θα ανοιχτούν ευκολότερα. 

Η Dr. Laura Mrkham, κλινική ψυχολόγος, επισημαίνει ότι τα παιδιά συνήθως απαντούν ευκολότερα σε ερωτήσεις που γίνονται σε «απρόσμενες συνθήκες». 

Όχι, το αυτοκίνητό σας δεν είναι ένα ολοκαίνουριο σκηνικό, αλλά η διαδρομή αποσπά την προσοχή του παιδιού και η οπτική επαφή δεν είναι απαραίτητη. Έτσι, είναι πιο εύκολο να «ανοιχτεί», εφόσον η πίεση είναι λιγότερη.

2. Μην κάνετε ερωτήσεις που μπορούν να απαντηθούν μονολεκτικά
Κάντε ερωτήσεις συγκεκριμένες και ξεκάθαρες –οι γενικές ερωτήσεις, επιδέχονται γενικών απαντήσεων. 

Προσπαθήστε να ρωτήσετε για το καλύτερο ή το χειρότερο πράγμα που τους συνέβη, για το φαγητό ή τους φίλους. 

Ρωτήστε με στόχο να μάθετε κάτι συγκεκριμένο, για να τα βοηθήσετε να συγκεντρωθούν σε μια ολοκληρωμένη απάντηση.

 

3. Παρατηρήστε το καλά
«Αν το παιδί σας δεν “ανοίγεται” εύκολα, παρατηρήστε την εμφάνισή του ή κάντε ένα σχόλιο πάνω σε κάτι που σας είπε», λέει η Dr. Markham. 

«Μοιάζεις κουρασμένος. Κουραστική μέρα, ε;» ή 

«Αναρωτιέμαι πώς αντέδρασες σ’ αυτό. Εγώ θα δυσκολευόμουν στη θέση σου…».

 

…και ερωτήσεις που θα σπάσουν τη σιωπή τους

1. Ποιο ήταν το καλύτερο/ το χειρότερο πράγμα που συνέβη σήμερα;
2. Ποιο ήταν το πιο βαρετό πράγμα που έγινε σήμερα;
3. Τι φαγητό φάγατε στο σχολείο;
4. Με ποιο παιδάκι έπαιξες πιο πολύ;
5. Αν έπρεπε να δώσεις ένα παρατσούκλι στη δασκάλα σου, ποιο θα ήταν;
6. Σε στεναχώρησε τίποτα σήμερα στο σχολείο;
7. Ποιο είναι το πιο αγαπημένο σου παιχνίδι;
8. Πού σ’ αρέσει πιο πολύ να είσαι/ πού περνάς πιο καλά: στο σχολείο ή στο σπίτι;
9. Υπάρχει κανένας κανόνας της δασκάλας σου που σου φαίνεται άδικος;
10. Ποιος είναι ο πιο καλός σου φίλος; Γιατί;
11. Έμαθες κανένα καινούριο, ωραίο τραγουδάκι; Θες να μου το πεις;
12. Ανυπομονείς για αύριο;
13. Τι ζωγράφισες σήμερα;

πηγή

«Ο Θάνατος της Ομιλίας» - Death of gpeech Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Μια υπέροχη animation ταινία για την επικοινωνία

Μια μικρού μήκους animation ταινία για την ποιότητα της επικοινωνίας σήμερα. 

Ο τίτλος, «ο θάνατος της ομιλίας», τα λέει όλα! 

Οι διαπροσωπικές σχέσεις έχουν αντικατασταθεί με emoticons και chats. 

Όλοι σκυμμένοι πάνω από μια οθόνη, πληκτρολογώντας ασταμάτητα σαν υπνωτισμένοι. 

Υπερβολή ή όχι… έτσι όπως πάμε, ο θάνατος της ομιλίας δεν είναι μακριά!

enallaktikidrasi

Tα συναισθήματα και οι λέξεις κρύφτηκαν πίσω από ζωγραφισμένες καρδιές ...

Οι φωνές που γίναν πλήκτρα

Και οι φωνές ξεχάστηκαν μέσα στις σελίδες του facebook… έγιναν πλήκτρα πατημένα βιαστικά, διστακτικά, ανυπόμονα, δειλά, μέσα στις ατέλειωτες σελίδες του μεγαλύτερου μέσου κοινωνικής δικτύωσης και των άπειρων επιλογών εικονικής επικοινωνίας.

Οι εκφράσεις του προσώπου αντικαταστάθηκαν από εικονίδια και τα συναισθήματα κρύφτηκαν πίσω από ζωγραφισμένες καρδιές σε όλα τα χρώματα. Μα πιο πολύ κόκκινες. Για να νιώθουμε πως μοιράζουμε και δεχόμαστε αγάπη και να αποκτούν χρώμα οι εικονικοί έρωτες. Εκατοντάδες προκάτ εικονίδια στη διάθεση όλων για την ψευδαίσθηση μιας πιο ζωντανής και προσωπικής επαφής. Δίνοντας όμως συχνά λάθος μήνυμα στον παραλήπτη.

Άλλοτε από επιπολαιότητα, άλλοτε από φόβο, άλλοτε από ανασφάλεια, άλλοτε από απλή ματαιοδοξία. 

Συναισθήματα που υποκρίνονται, άλλα που φανερώνονται με δήθεν ασφάλεια πίσω από τα τυποποιημένα εικονίδια, κι άλλα που κρύβονται μέσα σε αποσιωπητικά και σε θαυμαστικά. Ενίοτε, ανάμεσα στις παύσεις. Συχνά, στις μεγαλύτερες…

Μέσα στον εκκωφαντικό θόρυβο της πολυκοσμίας και των κούφιων λέξεων, φαίνεται πως βρήκαμε τον τρόπο να ισορροπήσουμε σιωπώντας. 

Όπου κι αν κοιτάξεις, θα δεις ανθρώπους στραμμένους σε μία οθόνη. Άλλοι εργάζονται, άλλοι παίζουν, άλλοι φλερτάρουν, άλλοι χωρίζουν, άλλοι κάνουν έρωτα… όλοι μόνοι… από την αρχή ως το τέλος. 

Οι εικόνες ωραιοποιημένες, οι λέξεις φαινομενικά ανώδυνες, τα συναισθήματα μοιρασμένα ανάμεσα σε ψεύτικες εικόνες και σημεία στίξης. Ο ένας γνωρίζει τον άλλο μέσα από φωτογραφίες και λέξεις, χωρίς να έχει ακούσει ποτέ τη φωνή ή το γέλιο του.

 Σχέσεις αρχίζουν χωρίς να έχει αισθανθεί ο ένας τη μυρωδιά του άλλου… χωρίς να έχει νιώσει το άγγιγμά του.

Μόνο που τίποτα δεν είναι ανώδυνο. 

Οι λέξεις γράφονται εύκολα, παρασύροντας μαζί τους εικονίδια κι έπειτα κι άλλες λέξεις. Και ύστερα ίσως κι άλλους παραλήπτες… ώσπου φτάνει μια στιγμή, που λέξεις, εικόνες, παραλήπτες, αποστολείς και εικονίδια, γίνονται ένα μεγάλο μπλεγμένο κουβάρι. 

Τα μηνύματα τότε σβήνονται, τα συναισθήματα όμως παραμένουν. Ενίοτε μπερδεμένα κι αυτά, σαν το κουβάρι στο οποίο ανήκουν. Άλλοτε πάλι – ευτυχώς – εντελώς ξεκάθαρα. Αληθινά. Αυτόνομα κι ανεπηρέαστα. Κόντρα στον στατιστικό κανόνα του είδους της επικοινωνίας αυτής.

Στον κόσμο της εικονικής πραγματικότητας όμως, είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις τι ανήκει που. Τι είναι αλήθεια και τι είναι ψέμα. 

Και η μόνη επιλογή που έχεις, είναι να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και με τους άλλους, σα να τους μιλούσες κοιτώντας τους στα μάτια. Σαν να είναι τα εικονίδια οι εκφράσεις του προσώπου σου και οι καρδιές που μοιράζεις, κομμάτι της δικής σου. Και να εύχεσαι, να είναι κι εκείνοι το ίδιο ειλικρινείς μαζί σου και ειλικρινείς με τον εαυτό τους όπως κι εσύ με σένα.

Στέβη Σαμέλη

enallaktikidrasi

Ακούμε πραγματικά τα παιδιά μας ή μπλοκάρουμε τα συναισθήματα τους; ;

Ακούμε πραγματικά και με ενσυναίσθηση (μπαίνουμε στη θέση τους και τα κατανοούμε) τα παιδιά μας ή μπλοκάρουμε τα συναισθήματα τους; 

Πολλές φορές νομίζουμε ότι ακούμε τα παιδιά μας, όταν μας μιλάνε, αλλά είτε άλλες σκέψεις έχουν κατακλύσει το μυαλό μας και ουσιαστικά 

η προσοχή μας είναι στραμμένη αλλού, είτε εστιάζουμε στο α΄επίπεδο επικοινωνίας (τις λέξεις), χάνοντας την ουσία, το ποια ανάγκη προσπαθεί το παιδί να μας επικοινωνήσει.

Αν νομίζετε ότι ακούτε το παιδί σας, τότε προσέξτε: έχετε βλεμματική επαφή μαζί του την ώρα που μιλάει; 

Η βλεμματική επαφή, μπορεί να φαίνεται κάτι απλό αλλά είναι πολύ σημαντικό για την ανθρώπινη επικοινωνία γενικά. Μία από τις κυριότερες αιτίες για τις οποίες μπορεί να μην ακούμε τα παιδιά είναι όταν δικοί μας φόβοι ή ανασφάλειες παρεμβάλλονται στην επικοινωνία μας μαζί τους. Κάποιες φορές φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε τα έντονα συναισθήματα των παιδιών μας, οπότε με τις απαντήσεις μας τα μπλοκάρουμε.

Για παράδειγμα, όταν το παιδί μας κλαίει κι εμείς δεν ξέρουμε πώς να το διαχειριστούμε, μπορεί να πούμε: 

«Έλα, μην κλαις! Δεν έγινε τίποτε! Δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου!» ή 

«Δεν συμβαίνει τίποτε για το οποίο πρέπει να αναστατωθούμε! Όλα καλά!»

Οι παραπάνω αποκρίσεις μας, έχουν ως αποτέλεσμα να λογοκρίνουν και να ακυρώνουν το συναίσθημα του παιδιού, κάνοντας το να νιώθει ματαίωση και απογοήτευση!

Ποιες άλλες δικές μας αντιδράσεις σε καταστάσεις δυσάρεστες για τα παιδιά δεν τα βοηθάνε, αλλά αντίθετα μπλοκάρουν τα συναισθήματα τους; 

Όταν
α) προσπαθούμε να εκλογικεύσουμε το συναίσθημα τους: 

«Μην κλαις. Δεν βλέπεις ότι το άλλο παιδί δεν ήθελε να σε χτυπήσει;»
β) χρησιμοποιούμε την τεχνική της απόσπασης προσοχής: 

«Μην κλαις. Θες να σου πω κάτι αστείο που έγινε σήμερα;»
γ) ακυρώνουμε το παιδί: 

«Έπρεπε να το είχες καταλάβει. Ξεπέρασε το. Μην απογοητεύεσαι»,
δ) κρίνουμε το παιδί: 

«Μην είσαι χαζός.»
ε) του βάζουμε μια ταμπέλα: 

«Τώρα γίνεσαι υπερευαίσθητος».

Μπορεί να μας φαίνεται ότι δεν επιδρά κάπως στην ψυχολογία του παιδιού, καθώς με μια πρώτη ματιά δεν έχουν άμεσο στόχο να βλάψουν το παιδί. Ουσιαστικά όμως δεν βοηθούν το παιδί να νιώσει ότι το ακούν και το κατανοούν τα πρόσωπα αναφοράς του, οι γονείς του δηλαδή! Αυτό που ουσιαστικά συμβαίνει, είναι το παιδί να νιώθει ότι τα άσχημα συναισθήματα δεν είναι αποδεκτά! 

Όταν προσπαθούμε να κάνουμε ένα αναστατωμένο παιδί να χαμογελάσει προσπερνώντας και μη δίνοντας ουσιαστικά σημασία σε ό,τι το αναστάτωσε, το κάνουμε να νιώθει περισσότερο θυμό και δυσφορία.

Τα πράγματα μπορεί να γίνουν καλύτερα αρκεί να συνειδητοποιήσουμε τις παγίδες στις οποίες πέφτουμε και να τις αποφεύγουμε! 

Πριν βιαστούμε να δώσουμε μια συμβουλή στα παιδιά μας στο πώς να αντιμετωπίσουν την κατάσταση που τα δυσκολεύει, ας τα ρωτήσουμε πρώτα τι θα ήθελαν από εμάς! Το πιο σημαντικό από εμάς είναι να νιώθουν ότι ακούμε πραγματικά αυτό που τα απασχολεί. Γιατί μόνο αν νοιαζόμαστε και ακούμε πραγματικά θα νιώσουμε τις ανάγκες τους και το μήνυμα που προσπαθούν να μας μεταφέρουν πίσω από τις λέξεις που χρησιμοποιούν.

Κρητικού Μαρίνα
Ψυχολόγος Υγείας/ Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλος

kritikou-healthpsy από naturalchild
antikleidi

Μιλάμε συνέχεια στα παιδάκια μας και ας «μαλλιάσει η γλώσσα μας»!!

Ένα φθινοπωρινό βράδυ, καθώς συζητούσα με την εφτάχρονη κόρη μου (για πολλοστή φορά) για θέματα καλής συμπεριφοράς και αυθεντικής φιλίας με κοιτάει βαθιά στα μάτια λέγοντας μου με περισσή ειλικρίνεια: 
"Φτάνει μαμά μη μιλάς άλλο, τα κατάλαβα ας κοιμηθούμε τώρα!...".

Δεν σας κρύβω ότι αισθάνθηκα κάπως αμήχανα και άβολα. Μήπως όντως είχα ζαλίσει το μυαλουδάκι της; Μήπως είχα ξεπεράσει το όριο της λεκτικής επικοινωνίας; Και αν ναι υπάρχει κάποιο όριο, ποιο είναι αυτό; Πόσο πρέπει ένας γονέας να μιλάει και να συμβουλεύει το παιδί του; Πρέπει να εμπλέκεται σε όλα τα προσωπικά του ζητήματα; Και αν ναι μέχρι που μπορεί να φτάνει η κάθε συζήτηση;
Αυτά τα, φλέγοντα κατά τα άλλα, ερωτήματα με έκαναν να ψάξω για περισσότερες πληροφορίες για να μπορώ τώρα να τα απαντήσω. Το έναυσμα γι αυτό το άρθρο μου -όπως καταλαβαίνετε- ήταν η ερώτηση της γλυκιάς μου κόρης!

Ακούω καθημερινά σε συζητήσεις μαμάδων τα εξής:
"Μα τι να τον/την κάνω; Δεν με ακούει και δεν μου λέει απολύτως τίποτα για τα προσωπικά του. Δεν αντέχεται άλλο....". Είμαι σίγουρη ότι όλοι οι γονείς έχουμε αναρωτηθεί ή έχουμε ακούσει κάτι παρόμοιο.
Η πρώτη ερώτηση λοιπόν που κάνω στις μαμάδες, είναι η εξής:
"Πόσο χρόνο αφιερώνεται για να μιλήσετε στα παιδιά σας και από ποια ηλικία ξεκινήσατε να συζητάτε;". Παίρνω ποικίλες απαντήσεις. Κατά τη γνώμη μου, αν και δεν είμαι ειδικός, και κάνω λάθη ως άνθρωπος και γι'αυτό είμαι καλός ακροατής, λεκτική επικοινωνία είναι βασική προϋπόθεση στη φυσιολογική ανάπτυξη των παιδιών. Από την πρώτη στιγμή της γέννησης (ή και πολύ νωρίτερα στο στάδιο της κυοφορίας ) ένα παιδί αναγνωρίζει τη φώνη των γονιών του. Τότε είναι μια καλή ευκαιρία της λεκτικής επαφής με το παιδί μας. Πρέπει να μιλάμε απλά, ήρεμα και γλυκά στο βρέφος και σε λίγο καιρό θα δούμε ότι αυτή η πράξη μας θα βρει αντίκρυσμα στον αποδέκτη και θα μας δώσει το πιο όμορφο δώρο, "το πρώτο χαμόγελο του". Στη συνέχεια στις προσχολικές ηλικίες μπορούμε να κάνουμε πιο συγκεκριμένες ερωτήσεις και θα λαμβάνουμε πιο σαφείς απαντήσεις. Τέλος στις σχολικές ηλικίες, ήδη θα έχουμε πετύχει τον απώτερο στόχο μας να κάνουμε τα παιδιά να μας εμπιστεύονται πιο πολύ και να νιώθουν ασφαλή. Οι εφηβικές ηλικίες είναι ένα αχανές κεφάλαιο στο οποίο δεν θα εντρυφήσω...
Τα όρια της λεκτικής επικοινωνίας είναι σαφή. Πρέπει να επαναλαμβάνουμε πολλές φορές τα ίδια πράγματα μέχρι να εισακουστούμε (και ας νιώθουμε κουραστικοί) με επιμονή και υπομονή πάντα. Μπορούμε να δίνουμε απλόχερα τις συμβουλές μας σε ότι μας ζητήσουν αλλά χωρίς επιβλητικό τόνο. Δίνουμε πάντα την δυνατότητα επιλογής (σε συγκεκριμένα θέματα) στο παιδί μας!
Όσον αφορά τώρα τις πολύπλοκες καταστάσεις ένας γονέας πρέπει να εμπλέκεται σε προσωπικές καταστάσεις που αφορούν το παιδί του ΜΟΝΟ όταν είναι απόλυτη ανάγκη.Το παιδί πρέπει να νιώθει υπεύθυνο και αυτόνομο. Δίνουμε στο παιδί να καταλάβει ότι πρέπει να προστατεύει τον εαυτό του και χωρίς την παρουσία μας. Τέλος, τα όρια της συζήτησης είναι προσωπική πια υπόθεση...

elblastingnews