Μαθήματα Ευτυχίας από τα Παιδιά μας

Τα παιδιά γελούν, παίζουν, διασκεδάζουν, ζουν με την καρδιά τους, νιώθουν και φαίνονται ευτυχισμένα. Υπάρχει λοιπόν καλύτερος δάσκαλος από ένα παιδί για να μας διδάξει την ευτυχία;

H ευτυχία είναι απλή, σαν του παιδιού τη σκέψη.

«Ένα παιδί είναι ο πατέρας κάθε ανθρώπου» έγραφε ο διάσημος ποιητής William Wordsworth σε ένα από τα αθάνατα ποιήματά του. Αυτό το «ποιητικό παράδοξο», κρύβει μια μεγάλη αλήθεια.

Γιατί η παιδική ηλικία ουσιαστικά είναι το πιο παλιό κομμάτι της ζωής μας και αυτό που μεσολαβεί σε ότι θα ακολουθήσει. Εκτός όμως από το πιο παλιό είναι ίσως και το πιο σοφό! Γιατί τι άλλο είναι η σοφία, εκτός από ευτυχία. Και ποιος είναι πιο ευτυχισμένος από ένα αθώο παιδί; Ίσως αν προσπαθούσαμε να μάθουμε από τις πράξεις των παιδιών, ο κόσμος θα γινόταν σίγουρα καλύτερος. Και πολύ πιο ευτυχισμένος!
Ο δημοσιογράφος, συγγραφέας και μουσικός Abhinabha Tangerman, μας δίνει 5 πράγματα που θα μπορούσαμε να μάθουμε από τα παιδιά μας!

1. Ζήσε με την καρδιά σου
Μια από τις μεγάλες διαφορές ανάμεσα στα παιδιά και τους ενήλικες είναι ότι οι μεγάλοι δρουν με το μυαλό, ενώ τα παιδιά με την καρδιά. Γι’ αυτό και όλα τα παιδιά είναι πάντα τόσο αισιόδοξα, χαρούμενα και γεμάτα ενέργεια. Η καρδιά είναι η βασική πηγή ζωής, αγάπης και δοτικότητας. Και αυθορμητισμού βέβαια. Τα παιδιά είναι αυθόρμητα γιατί δεν βασανίζονται από διλήμματα, ή ανασφάλειες όπως οι μεγάλοι. Το να μάθουμε να ζούμε με την καρδιά μας -και πάλι- είναι βέβαια δύσκολο, αλλά όχι και ακατόρθωτο. Αν ανακαλύψουμε και πάλι τον αυθορμητισμό μας, αν επενδύουμε στις μικρές εκπλήξεις και τις απλές απολαύσεις, τότε θα ανακαλύψουμε και πάλι τις αλήθειες της καρδιάς μας.

2. Ζήσε τη στιγμή
Ένας από τους λόγους που τα παιδιά δείχνουν πάντα ευτυχισμένα είναι γιατί ζουν ολοκληρωτικά το τώρα. Όταν ένα παιδί παίζει με ένα παιχνίδι, αυτό το παιχνίδι γίνεται όλος του ο κόσμος. Αφοσιώνεται με ευλάβεια σ’ αυτό και δεν έχει μάτια για τίποτε άλλο. Αντίθετα εμείς οι ενήλικες πάντα έχουμε το μυαλό μας απασχολημένο με το παρόν ή το μέλλον και πολύ σπάνια με το τι είναι αυτό που ζούμε αυτή τη στιγμή. Αλλά το τώρα είναι η ζωή που ζούμε. Όπως έγραψε κάποτε κάποιος σοφός: «Το χθες είναι ιστορία. Το αύριο είναι μυστήριο. Το σήμερα είναι ένα δώρο» Τα παιδιά λοιπόν μας μαθαίνουν ότι οτιδήποτε εκτός από το τώρα είναι απλώς ένα ψέμα!

3. Έχε πίστη
Για ένα παιδί οι γονείς του είναι απλώς τέλειοι. Γι’ αυτό και τους εμπιστεύονται απόλυτα και ανιδιοτελώς. Οι γονείς τους είναι η μοναδική πηγή κάθε γνώσης τους και όταν ακούν τους γονείς τους νιώθουν μια απίστευτη χαρά. Ξέρουν ότι δεν έχουν να ανησυχούν για τίποτε, γιατί οι γονείς τους είναι πάντα εκεί για να τα προστατεύσουν και να τα φροντίσουν. Αυτή η τόσο «απλή πίστη» είναι που κάνει τα παιδιά τόσο χαρούμενα και ευτυχισμένα. Γιατί η πίστη φέρνει εμπιστοσύνη και η εμπιστοσύνη φέρνει πάντα χαρά!

4. Μην τα παρατάς ποτέ!
Όταν ένα παιδί αρχίζει να μαθαίνει να περπατάει, κάνει μερικά δειλά βήματα και μετά σωριάζεται κάτω. Αμέσως σηκώνεται και πάλι, προσπαθεί και πέφτει ξανά. Αυτό μπορεί να συμβεί εκατοντάδες φορές μέχρι να καταφέρει να μάθει να περπατάει. Κι όμως όσες φορές κι αν δεν καταφέρει να σταθεί όρθιο ή να περπατήσει ποτέ δε νιώθει ότι έχει αποτύχει. Ξέρει ότι το πέσιμο είναι κομμάτι της εξέλιξης του, κομμάτι του να μάθει να περπατάει. Κι όσες φορές κι αν «αποτύχει» εκείνο δε θα σταματήσει μέχρι να «πετύχει». Όλοι εμείς μπορούμε να μάθουμε από αυτήν την προσπάθεια των παιδιών. Κάθε φορά που πιστεύουμε ότι αποτύχαμε, μπορούμε να τη δούμε σαν άλλον ένα βήμα εξέλιξης. Όπως άλλωστε έλεγε και ο σοφός πνευματικός δάσκαλός, συγγραφέας ποιητής, καλλιτέχνης, ζωγράφος και αθλητής Σρι Τσινμόι «η αποτυχία είναι το πιο γρήγορο επόμενο τραίνο που θα πάρεις για να πλησιάσεις τη μεγάλη επιτυχία». Αν υιοθετήσουμε το σύνθημα μην τα παρατάς, τότε σίγουρα κάποια στιγμή θα συναντήσουμε και την επιτυχία!

5. Παίξε το παιχνίδι της ζωής
Για τα παιδιά, όλα είναι παιχνίδι. Και το παιχνίδι πάντα στοχεύει στη χαρά. Τα παιδιά δεν τα αφορά αν χάσουν ή κερδίσουν, θέλουν μόνο να χαίρονται. Παρακολουθώντας τα παιδιά να παίζουν μαθαίνουμε κάτι πολύ σπουδαίο: Η ζωή από μόνη της είναι παιχνίδι και όλοι είμαστε παίκτες!. Όταν παίρνουμε τη ζωή πολύ σοβαρά συχνά υποφέρουμε και νιώθουμε μίζερα. Όταν τη δούμε σαν παιχνίδι απλώς θα περάσουμε καλά. Η αποτυχία ή η επιτυχία δεν παίζουν και μεγάλο ρόλο. Και τα δύο αποτελούν εξαιρετικές εμπειρίες που μας διδάσκουν πώς να παίξουμε το παιχνίδι!

www.imommy.gr
enallaktikidrasi

Ας αφήσουμε επιτέλους τα παιδιά μας να είναι παιδιά!

Θυμάστε καθόλου την ουσία της παιδικότητας; 

Τι είναι αυτό που κάνει ένα παιδί παιδί; 

Παιδική ηλικία είναι η θύμηση ενός απλωμένου… κόσμου, τότε που υπήρχαν στιγμές γεμάτες, χωρίς χθες και αύριο, τότε που χανόταν ο χρόνος.

γράφει ο Στέλιος Παπαβέντσης, 
Παιδίατρος / Σύμβουλος Γαλουχίας 

Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο νου όταν προσπαθώ να θυμηθώ την παιδική ηλικία είναι παιχνίδι χωρίς κανόνες, χωρίς ρολόι, χωρίς εμφανή στόχο και σκοπό, μια μέρα που δεν ξέρεις που θα σε βγάλει, που έχει την γοητεία να κατευθύνεται όπου θέλεις εσύ κάθε στιγμή, βουτηγμένη στον θαυμαστό, αθώο, εγωκεντρικό χωρόχρονο της παιδικότητας. 
Το roaming, η ελεύθερη, άσκοπη περιπλάνηση, χωρίς επιβαλλόμενη εξωτερική κατεύθυνση από τους μεγάλους, είναι η ουσία της παιδικότητας, το ζωτικό παιχνίδι των παιδιών κι αυτό που συστηματικά στερούμε από τα παιδιά μας σήμερα. Μικρά και μεγάλα παιδιά έχουν ανάγκη να πλάθουν εκ νέου τον κόσμο, να τον ανασυνθέτουν με τα υλικά της ψυχής τους, να πειραματίζονται ελεύθερα και να χάνονται μέσα στις δικές τους πρωτοβουλίες και θέλω. 

Η περιπλάνηση μπορεί να είναι και κινητική, και νοητική. Να αφεθούν σε ένα ασφαλή χώρο, υπό την μακρινή επίβλεψη του γονιού, που πρέπει να επιβλέπει με τις ελάχιστες δυνατές παρεμβάσεις και μόνο για λόγους ασφάλειας του παιδιού, να παρακολουθεί σαν σκιά από μακριά, και να συμμετέχει μόνο εάν το παιδί το ζητά. 

Πνίγουμε τα μικρά και μεγαλύτερα παιδιά από την συστηματική επιβολή του στενόμυαλου, «πρακτικού», «εξωτερικού» κόσμου των ενηλίκων. Κόβουμε συστηματικά την φαντασία τους, την ελεύθερή τους έκφραση. Βλέπω γονείς σε παιδικές χαρές να τρέχουν νήπια όποτε θέλουν εκείνοι από την κούνια στην τραμπάλα και στην τσουλήθρα. Με μια καταιγίδα προσταγών και καταναγκαστικών ερωτήσεων. «Κάνε αυτό, κάνε εκείνο, μην κάνεις το άλλο», «θέλεις να κάνεις τσουλήθρα;» «Γιατί δε θέλεις να κάνεις τσουλήθρα;» «Κοίτα τα άλλα παιδιά κάνουν, εσύ γιατί δεν θέλεις;» και πολλά άλλα. 

Βλέπω μεγαλύτερα παιδιά σχολικής ηλικίας να κυκλοφορούν απονευρωμένα, να έχουν χάσει την παιδικότητα, πολυάσχολοι «γιάπηδες» όλη μέρα στα πρέπει του σχολείου, κατόπιν σε εκείνα του σπιτιού, σε αναρίθμητες οργανωμένες δραστηριότητες που τα στέλνουν οι γονείς τους με αναρίθμητους δασκάλους όλων των ειδών που τους μαθαίνουν τα πάντα, για να ξέρουν τα πάντα, και στο τέλος τίποτα. 

Γιατί τίποτα δεν μπορεί να μάθει ένα παιδί χωρίς τη δική του αυτενέργεια. Πιο πολυάσχολα και από τους μπαμπάδες τους, διακτινίζονται κάθε μέρα σε φροντιστήρια, πισίνες, τένις, ωδεία, φροντιστήρια, διαβάζουν το βράδυ για την επόμενη μέρα. Το μαρτύριο δεν τελειώνει τις καθημερινές, που έτσι και αλλιώς τα περισσότερα παιδιά δεν βρίσκουν ούτε μια ώρα ελεύθερου, «άσκοπου» παιχνιδιού. 
Το Σαββατοκύριακο θέλουμε πάλι να επιβάλλουμε τους κανόνες μας. Τα τρέχουμε και σε άλλες δραστηριότητες, και όταν παίζουμε μαζί τους επιβάλλουμε πάλι τους δικούς μας κανόνες, θα παίξουμε επιτραπέζιο με τους κανόνες των ενηλίκων, μέχρις ότου, όταν λογικά δείξουν ότι βαριούνται, θα τα παρκάρουμε στην τηλεόραση και θα φύγουμε. 

Μετά απορούμε γιατί τα παιδιά κολλάνε στο ίντερνετ και στα ηλεκτρονικά παιχνίδια: μήπως γιατί πρόκειται για ελάχιστες ευκαιρίες να ζήσουν λίγο άσκοπα, να κάνουν μια τουλάχιστον νοητική περιπλάνηση; 

Πρόσφατα ήμουν σε ένα παιδικό πάρτι με τα παιδιά. Μπουχτισμένα όλη την εβδομάδα να υπακούουν σε κανόνες, έκαναν σαν τρελά για λίγη ώρα μέσα σε ένα χώρο 5 επί 5, σε παιδότοπο. Δεν κράτησε για πολύ, πολύ σύντομα ανέλαβε ένας κλόουν να «οργανώσει» τον χρόνο τους. Άρχισε πάλι μια καταιγίδα εντολών, «καθίστε εδώ», «χέρια ψηλά», «χειροκροτήστε», «έλα εσύ εδώ, φύγε εσύ» και πολλά άλλα. 

Ένα ένα έρχονταν στους γονείς τους με έκφραση βαρεμάρας και έλεγαν ότι ήθελαν να φύγουν. Κάποια διαμαρτύρονταν που τους έλεγαν συνέχεια τι να κάνουν. Και όταν τελείωνε ο κλόουν έρχονταν οι κοπέλες του παιδότοπου να τα ρωτάνε «θέλεις να παίξουμε κουνιστές καρέκλες;» «θέλεις να ζωγραφίσουμε;» «τίποτα δεν θέλεις, γιατί;». 

Έτσι οι πολυάσχολοι όλη την εβδομάδα «γιάπηδες» έχουν για το σαββατοκύριακο πάρτι με ασφυκτικά οριοθετημένες οδηγίες και εντολές για χέρια ψηλά και χαμηλά, για επιβαλλόμενα χειροκροτήματα λες κι είναι στο κοινό ενός ριάλιτι σόου, κάνε αυτό, κάνε εκείνο, κάνε το άλλο, Χάιλ Χίτλερ. 

Και μετά απορούμε που δεν έχουμε κουλτούρα ενεργού πολίτη ως μεγάλοι και βρίσκουμε καταφύγιο σε άκρα. Το τέλος της αθωότητας, ο αργός, καθημερινός θάνατος της παιδικότητας, η πολτοποίηση της ελευθερίας, ο εξοστρακισμός της ανεμελιάς από την ψυχή των παιδιών. 

Έστω και λίγες φορές την εβδομάδα, αντισταθείτε στην καταναγκαστική σας επιθυμία να επιβάλλετε πλήρως την ατζέντα στο παιδί σας. Κάντε ένα βήμα πίσω, αφήστε το να δράσει, ακολουθήστε το χωρίς παρεμβάσεις. Αφήστε του χώρο και χρόνο να απλώσει το παιδί πάνω ελεύθερα την ψυχή του και να τη μεγαλώσει. 
Θυμηθείτε… τί ήταν για εσάς η παιδική ηλικία; Είμαι σίγουρος ότι ήταν ένα απόγευμα καλοκαιριού στην γειτονιά χωρίς αρχή μέση και τέλος, να είστε ελεύθεροι να παρατηρείτε τα σύννεφα για όση ώρα επιθυμείτε και να έρθουν τα χρώματα του βραδιού απλά και όμορφα πριν το καταλάβετε. 

Πηγή superdad 

«Όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω... παιδί»

Συζήτηση με ένα μικρό παιδί

– «Τι θα ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» 

– «Μα φυσικά, και θα ήθελα να γίνω παιδί!»

Κάπως έτσι, ξεκινάει η συζήτηση με ένα μικρό παιδάκι, σε ένα παγκάκι στην παιδική χαρά της γειτονιάς μου.

Με εντυπωσιάζει η απάντησή του και θέλω να μάθω το γιατί. Οπότε, προσπαθώ να τραβήξω την προσοχή του από τα αυτοκινητάκια και τα στρατιωτάκια του και τον ρωτώ γιατί.

Και όπως όλα τα παιδιά, έτσι και ο συνομιλητής μου, απορεί με την χαζή ερώτησή μου και αφού κάνει μία γκριμάτσα του τύπου, είναι απλό αλλά θα σου απαντήσω γιατί ανήκεις στους «μεγάλους», μου δίνει την πιο ειλικρινή απάντηση του: 

«Οι μεγάλοι δημιουργούν προβλήματα, δεν γελάνε και δεν παίζουν ποτέ, γι' αυτό και θέλω να μείνω παιδί.»

Πάντα με εντυπωσίαζαν οι κουβέντες με τα παιδιά, μαθαίνεις και ακούς πράγματα που δεν ήξερες ή δεν περίμενες να ακούσεις ποτέ. Σκέφτονται και λειτουργούν τόσο διαφορετικά, απαντούν ευθέως και τόσο άμεσα σε αυτά που τα ρωτάς και βλέπουν τόσο απλά κάποια πράγματα, που αναρωτιέμαι πραγματικά μήπως είναι πιο ώριμα από εμάς τους "μεγάλους". 

Πόσο δίκιο έχεις μικρέ μου φίλε, σκέφτομαι και συνεχίζω να τον παρατηρώ να παίζει ανέμελος, πότε με τα παιχνίδια του, άλλοτε με τις κούνιες και κυρίως με τα χαλίκια.

    Ένας μικρός ξέγνοιαστος ανθρωπάκος, που λέει ό,τι σκέφτεται, κάνει ό,τι θέλει, και γελάει δυνατά, χωρίς φόβο. Νιώθω μία μικρή ζήλια, μία ζήλια για την ηρεμία και την χαρά του. Θα μου πείτε παράλογο, αλλά εγώ πολύ θα ήθελα να γυρίσω πίσω, ή να μπω στην θέση του, και να έχω μερικές στιγμές ανεμελιάς. Επίσης θα μου πείτε, έτσι είναι οι άνθρωποι, θέλουν αυτό που οι άλλοι έχουν, μα αυτό που έχει το μικρό μου φιλαράκι είναι ευτυχία, πραγματική ευτυχία.

    Βλέπω τον μικρό μου φίλο να παίζει και να χαμογελά, να χαίρεται τον ελεύθερο χρόνο του και συνειδητοποιώ, πως έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που έχω να ζήσω μία ανέμελη Κυριακή, μία ξένοιαστη βόλτα, ένα περίπατο, μία εκδρομή, ένα ταξίδι, να παίξω ένα επιτραπέζιο με φίλους, να κάνω μια κουβέντα με κολλητούς χωρίς να κοιτάμε το ρολόι. Πόσο μας έχουν λείψει, όλα αυτά;

Τρέχουμε όλη μέρα, δουλεύουμε ασταμάτητα, δεν βρίσκουμε χρόνο για φίλους και οικογένεια, χανόμαστε με παλιούς συναδέλφους, δημιουργούμε αποστάσεις με συντρόφους και γιατί όλα αυτά; Μα φυσικά, γιατί μεγαλώνουμε και θεωρούμε πως δεν είναι σημαντικά, επειδή πρέπει να έχουμε περισσότερα χρήματα, περισσότερες ανέσεις, καλύτερο κινητό, καινούργιο αυτοκίνητο, μεγαλύτερο σπίτι κι εξοχικό.

Και τι καταφέρνουμε τελικά; 

    Να χάνουμε ανθρώπους, να μην ζούμε, να μην χαμογελάμε, να μην έχουμε αναμνήσεις, να μην είμαστε ευτυχισμένοι, να μην κάνουμε ταξίδια, να μην κάνουμε πικνίκ στο βουνό, να μην πηγαίνουμε βόλτα στην παραλία, να μην κάνουμε φίλους, να μην έχουμε γνωστούς, να μην έχουμε κάποιον να μοιραστούμε αυτά που αποκτήσαμε και να νιώθουμε μόνοι. Καταφέρνουμε να δημιουργούμε απόσταση από οτιδήποτε μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους, και σίγουρα τα υλικά αγαθά δεν προσφέρουν πληρότητα και ευτυχία, παρά μόνο προσωρινή ευχαρίστηση.

Συνεχίζω να παρατηρώ αυτό το μικρό πλασματάκι, καθώς κάνει καινούργιους φίλους. Πόσο εύκολα έγινε φίλος με τα άλλα αγοράκια, και άμεσα μετέφεραν το παιχνίδι τους στην τραμπάλα, χωρίς πολλά λόγια και σκέψεις. Είπαν τα ονόματα τους και αμέσως το παιχνίδι ξεκίνησε, τόσο απλά και τόσο εύκολα, καθώς εμείς οι ώριμοι και σοβαροί “μεγάλοι” ψάχνουμε λόγους και δικαιολογίες για να μιλήσουμε με έναν άνθρωπο.

    Περιμένουμε να μας πλησιάσουν οι άλλοι, να μας ρωτήσουν αν θέλουμε παρέα, να μας προτείνουν μια βόλτα, έναν καφέ, ποτό ή σινεμά, να κάνουν έστω μία κίνηση. Θαυμάζω την επικοινωνία και την αμεσότητα τους, την λαχτάρα τους για παιχνίδι και επικοινωνία, χαίρομαι με την ευτυχία τους, αν και την ζηλεύω λιγάκι και αποφασίζω να ακολουθήσω το παράδειγμα τους.

Αφήνω το παγκάκι και τους πλησιάζω. Ρωτάω τα ονόματα τους και τους ζητάω να παίξω μαζί τους. Με κοιτάζουν λιγάκι περίεργα, κοιτάζονται μεταξύ τους και αποφασίζουν αστραπιαία, πως τους αρέσει η ιδέα. Σίγουρα όμως, βοήθησε η γνωριμία με τον μικρό ανθρωπάκι, με ήξερε από πριν και με είπε «μεγάλη φίλη» του.

    Οπότε το παιχνίδι αρχίζει, όπως και τα γέλια και τα πειράγματα. Πόσο μου είχαν λείψει τα παιδικά παιχνίδια, τα αυτοκινητάκια, οι κούνιες και ή τραμπάλα; Διασκέδασα τόσο πολύ. Μακάρι να μπορούσα να έπαιζα και με τους φίλους μου, αλλά σίγουρα έχουν δουλειά ή είναι κουρασμένοι. Τι κρίμα, που δεν έγινα παιδί!

enallaktikidrasi

Το παιδί δεν φοβάται...

Για το παιδί, το σκοτάδι είναι το ρούχο των θαυμάτων. Απλώνει το χέρι με τη θεία σιγουριά πως αρκεί να βρει από κάπου να το πιάσει, από ’να πέτο, απ’ το μανίκι ή το μπατζάκι, κι ύστερα να κάνει έτσι μια, και θα γεμίσει ο τόπος θαύματα γυμνά που θα τρέχουν να κρυφτούν με μάγουλα κατακόκκινα από την ντροπή.

Το παιδί, πάλι, δεν ντρέπεται για τη γύμνια του.
Είναι ένας πρωτόπλαστος που δεν έχει ακούσει ακόμα την παράλογη καταδίκη του. Περιφέρεται ανέμελο στον κήπο, καθώς δεν έχει ακούσει ακόμα τίποτε για απαγορευμένους καρπούς. Υψώνει το χέρι του και πιάνει ό,τι φτάσει. Κάποια στιγμή θα μπορέσει να σκαρφαλώσει στη μηλιά, κι από εκεί θα δει πως έξω από τον κήπο απλώνεται ένας κόσμος ανεξάντλητος, ένας κόσμος άσχημος, γυμνός και ανεξήγητος, κι ίσως γι’ αυτό ακριβώς απείρως πιο γοητευτικός. Και τότε δεν θα διστάσει στιγμή να δαγκώσει το εισιτήριό του για τη μεγάλη περιπέτεια...

Το παιδί λατρεύει το παιχνίδι.
Γοητεύεται, ας πούμε, αφάνταστα από την καμπύλη τροχιά της πέτρας που φεύγει από το χέρι του και ποιος ξέρει πού μπορεί να προσγειωθεί. Άλλες φορές ανοίγει κεφάλια κι άλλοτε αναγκάζει το νερό να ανοίξει διάλογο, στέλνοντας πίσω ολοστρόγγυλα κυματάκια-μπάμπουσκες, που μέσα τους κρύβουν άλλα, μικρότερα, κύματα... Το παιδί αντιμετωπίζει το παιχνίδι με απόλυτη σοβαρότητα. Λες και στην τροχιά της πέτρας ή στην ηχώ των μηδενικών που σχηματίζουν τα κύματα κρύβεται ούτε λίγο ούτε πολύ το ίδιο το νόημα της ζωής – πράγμα που ίσως δεν απέχει και πολύ απ’ την αλήθεια.

Το παιδί την αλήθεια δεν την έχει περί πολλού.
Καθώς δεν έχει ανοίξει ακόμα δοσοληψίες με παρελθόν και μέλλον, μοιάζει να μην την έχει ανάγκη. Κάθε φορά που το παρόν εφορμά οργίλο εναντίον του, εκείνο κουρνιάζει στην αληθινά ζεστή αγκαλιά των ψεμάτων – και το κάνει χωρίς την παραμικρή τύψη.

Το παιδί δεν έχει τύψεις, γενικώς.
Γι’ αυτό το παιδί δεν φοβάται τη μοναξιά. Για το παιδί, η μοναξιά είναι άπλα και ελευθερία. Το παιδί, βλέπεις, διαθέτει περισσή ενέργεια, την απαιτούμενη περιέργεια και μια φαντασία τόσο γενναιόδωρη που μπορεί να κάνει το –πικρό για όλους τους άλλους– ποτήρι της μοναξιάς του να ξεχειλίσει από δώρα πλουσιοπάροχα.

Το παιδί δεν τσιγκουνεύεται το γέλιο ή το κλάμα του.
Το παιδί δεν μετράει την έκπληξη ή την απογοήτευσή του.
Το παιδί ζει στον υπερθετικό βαθμό. Γι’ αυτό το παιδί δεν ψιθυρίζει. Μπορεί να μασάει, ενίοτε, τα λόγια του, αλλά κυριολεκτικά και όχι από υστεροβουλία ή ιδιοτέλεια. Το παιδί φωνάζει τα θέλω του, όχι για να ξορκίσει την απόγνωση, αλλά γιατί δεν ξέρει άλλο τρόπο. Περιέργως, μάλιστα, επείγεται. Οποιαδήποτε προσπάθεια να πειστεί πως έχει όλη τη ζωή μπροστά του θα πέσει, εννοείται, στο κενό. Ακόμα κι όταν αναγκάζεται να παίξει το «όταν μεγαλώσω...», το κάνει μόνο και μόνο για να μη στεναχωρήσει τους μεγάλους που μεγάλωσαν και που του είναι αδύνατον να φανταστεί πως υπήρξαν κάποτε κι αυτοί παιδιά... Πολύ γρήγορα αφήνει κατά μέρος τις ανόητες προβολές για να ορμήξει στη λακούβα με τα απόνερα της χτεσινής βροχής.

Το παιδί δεν φοβάται τη λάσπη.
Δεν διστάζει να κυλιστεί στον βούρκο. Το παιδί αγνοεί την αξία της μεταφοράς. Το παιδί κυριολεκτεί. Έτσι, κάνει τη λάσπη ρούχο του, πολύτιμο λάφυρο μιας αναίμακτης μάχης που έχει πάντα μόνο νικητές. Καμιά ανάγκη δεν έχει από καμουφλάζ. Κι αν καμιά φορά γίνεται αγκάθι τη μια και τριαντάφυλλο την άλλη, αυτό το κάνει για ν’ αποτίσει φόρο τιμής στη δόλια ομορφιά των λουλουδιών κι όχι για να ξεγελάσει. Εξάλλου, το παιδί δεν αναγνωρίζει όρια και κανόνες, ώστε να τους υπονομεύσει με τερτίπια και καμώματα. Τέτοιες στρατηγικές απαιτούν υπομονή που δεν διαθέτει. Από επιμονή, πάντως, άλλο τίποτε...

Το παιδί δεν φοβάται το σώμα του.
Δεν το ανταγωνίζεται ούτε το τιμωρεί με δίαιτες, ας πούμε, και γυμναστικές, αν και συχνά πυκνά το πληγώνει – χωρίς πρόθεση όμως. Το παιδί αποδέχεται το άτρωτο σώμα του με συγκρατημένη υπερηφάνια. Ευτυχώς, δεν γνωρίζει ακόμα –και του είναι αδύνατον να φανταστεί– πως θα ’ρθει ώρα, αργότερα, που θα προδοθεί απ’ αυτό το ίδιο σώμα, πιθανόν και με φρικτό τρόπο.

Το παιδί δεν φοβάται τη φωτιά.
Τουλάχιστον μέχρι να καεί – πάει να πει, μέχρι να πάψει να είναι παιδί, γιατί κι αυτό κάποτε αναπόφευκτα συμβαίνει. Μέχρι τότε το παιδί δεν θα φοβάται το σκοτάδι. Το σκοτάδι θα φοβάται το παιδί – γιατί το παιδί φέγγει, αυτόφωτο.

ΥΓ: Το κείμενο αυτό γράφτηκε για τον κατάλογο της έκθεσης φωτογραφίας της καλής φίλης Νέλλης Τραγουστή, πριν από λίγα χρόνια στην Πάτρα.

Literarly.blogspot.gr
tvxs

Να μην κλέβουμε την παιδικότητα από τα παιδιά

Μπορεί η νέα γενιά να είναι πιο εξελιγμένη, πιο προχωρημένη, πιο έτοιμη από τις προηγούμενες ΑΛΛΑ αυτό δε σημαίνει πως εμείς πρέπει να τους φερόμαστε ως ενήλικες:

• Πως πρέπει να σταματήσουν να παίζουν.
• Να περιμένουμε από αυτά να μην κάνουν σαν παιδιά.

Είναι απόλυτα φυσιολογικό το παιδί να παίζει, να κυλιέται στην άμμο, να λερώνεται, να χαίρεται με το παραμικρό, να δημιουργεί με τη φαντασία του, να κάνει πράγματα που εσύ θεωρείς παιδιάστικα.

ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙ
Φτάσαμε στο σημείο να θεωρούμε “καλά παιδιά” τα μικρομέγαλα, ή εκείνα που μας βολεύουν, εκείνα που είναι ήσυχα και μας υπακούν τυφλά. 

Αλλά με αυτό τον τρόπο στερούμε το πιο σημαντικό:

Εκείνο που χρόνια έχουμε στερήσει από τον εαυτό μας: το δικαίωμα της ξεγνοιασιάς, του παιχνιδιού και της ελευθερίας.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Ένα παιδί»

με το πρόσωπο κολλημένο στο τζάμι 

κοιτάζω εκστατικά 

πίσω απ’ τις στάλες της βροχής 

ένα πολύχρωμο κόσμο 

κρύβω μέσα μου ένα παιδί 

με τις τσέπες γεμάτες μπίλιες 

μέσα στο χειμώνα 

ένα παιδί με δακρυσμένα μάτια 

για το γατάκι του που πέθανε 

για το λουλούδι που μαράθηκε 

για όσους έφυγαν χωρίς επιστροφή 

κρύβω μέσα μου ένα παιδί 

με τρύπιο παλτό 

που λαχταράει τα ζεστά κάστανα 

την γειτονιά και τους φίλους 

την άνοιξη που θάρθει 

κρύβω μέσα μου ένα παιδί 

που δεν δέχεται 

πως μπορώ να γελάω 

όταν την ίδια στιγμή κάποιος κλαίει 

κρύβω μέσα μου ένα παιδί 

απαρηγόρητο 

που θάθελε να φτιάξει τη ζωή 

στα μέτρα της καρδιάς του
                                        Τόλης Νικηφόρου
Πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τους Ανθρώπους με το Καθαρό Βλέμμα μην τους φοβάσαι!

    Πολλές φορές, όταν ο κόσμος με βαραίνει, όταν τα λόγια γίνονται ανυπόφορα και η καθημερινότητα κάνει τη σκέψη μου να ασφυκτιά, αποζητώ ένα ταξίδι μέσα σε μια καθαρή ματιά μ’ ένα χάρτινο βαρκάκι γεμάτο ειλικρίνεια και με άνεμο γλυκό που νανουρίζει και γαληνεύει την ψυχή.

Καθαρή ματιά, βλέμματα από εκείνα που μένουν στη μνήμη ισόβια. 

    Είναι εκείνοι οι λίγο πιο φωτεινοί άνθρωποι που, όταν βρεθείς κοντά τους, γυρίζεις να τους κοιτάξεις ασυναίσθητα και για μια στιγμή μαγνητίζουν τη ματιά και τη σκέψη σου. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, πιάνεις τον εαυτό σου να τους θαυμάζει. 

Έχουν κάτι το διαφορετικό, όχι τόσο στην εικόνα τους, αλλά στο φως που εκπέμπουν. Είναι δυνατότερο από των υπολοίπων.

Σκεφτείτε το βλέμμα ενός παιδιού. 

Υπάρχει πιο καθαρό, ευαίσθητο, ζεστό, ειλικρινές βλέμμα; 

Γι’ αυτά τα βλέμματα μιλάμε. 

    Για εκείνους τους ενήλικους που μεγαλώνοντας δεν έχασαν την παιδικότητά τους. Σπάνιος συνδυασμός από δύναμη και αδυναμία. Δύναμη να φανερώνουν τον εαυτό τους και αδυναμία να μην μπορούν να κρύψουν την αλήθεια. Γίνονται σκληρά κάποιες φορές ή τρυφερά κάποιες άλλες, μα πάντα είναι αληθινά.

Μέσα από τα μάτια τους, βλέπεις έναν ολόκληρο κόσμο.

    Ξεγυμνώνουν την ψυχή και κοιτάς ακριβώς την αλήθεια τους. Τους εμπιστεύεσαι χωρίς περισπασμούς. Έχουν διαπεραστική ματιά και σφικτή χειραψία. Βλέπεις ατόφιο το θυμό και αληθινή τη χαρά τους. Διακρίνεις την απογοήτευση, την πίκρα ή την ευγνωμοσύνη. Θα δεις μέσα τους την αγάπη ή την αδιαφορία. Κι επειδή αντιπαθούν τις φλυαρίες, μέσα από τα μάτια τους, ακούς σκέψεις, συναισθήματα και πράξεις. Διαφανείς άνθρωποι, γνήσιοι.

Πιστεύω ότι οι άνθρωποι με το καθαρό βλέμμα γεννήθηκαν με αυτό το χάρισμα. 

    Είναι κάτι στο χαμόγελό τους, στο είναι τους που δεν μπορούν να το ελέγξουν. Είναι η αύρα τους που θυμίζει φιλόξενη αυλή, σκιερό κήπο. Ίσως, ακόμη, έχουν έμφυτο το ταλέντο να βλέπουν τη ζωή με μια πιο καθαρή ματιά. 

    Μια ματιά που δείχνει πως ευγνωμονούν για όλα όσα η ζωή τους δώρισε και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά σε κάθε μέρα, στα χρώματα των λουλουδιών, σε μια βόλτα στη θάλασσα, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία. Ζουν για τη μαγεία της στιγμής που, δεν μπορεί, κάποτε θα 'ρθει κι ύστερα θα αφεθούν σ’ αυτήν και θα βιώσουν την ευτυχία.

Δεν έχεις να φοβάσαι. Έχεις μόνο να πάρεις τα πιο όμορφα μαθήματα ζωής. 

Αν σε συμπαθήσουν, θα το διαβάσεις. 

Αν σ’ ερωτευτούν, θα το δεις. 

Αν πάλι δεν τους κάνεις, θα σε απομακρύνουν χωρίς βερμπαλισμούς ή βαρύγδουπες εκφράσεις. 

Μισούν το παραμύθι, τις πλεκτάνες, τα σενάρια εντυπωσιασμού, την αυτοπροβολή. 

Οι άνθρωποι που τους ενδιαφέρουν και οι ψυχές. Εκείνες που φορούν πάντα τα καλά τους.

    Σήμερα που οι καιροί είναι περισσότερο εντυπωσιακοί σε εμφάνιση, αλλά τραγικά κενοί και άγευστοι σε περιεχόμενο και ουσία, ένα καθάριο βλέμμα έχουμε ανάγκη να μας γνέψει να πλησιάσουμε, να κατακλύσει τη ζωή και τη σκέψη μας και να γεμίσει ο αέρας χρώματα.

Μαρία Πράπα

enallaktikidrasi

Η χαμένη παιδικότητα των παιδιών στη Μόρια

Από τότε που ξέσπασε ο κορoνοϊός τα προσφυγόπουλα δεν πάνε σχολείο. Στην πραγματικότητα έχουν ξεχάσει πώς να είναι παιδιά. Αλλά και προ κορoνοϊού τα λιγότερα μπορούσαν να πάνε σε νηπιαγωγεία και σε σχολεία.

Αυτήν την εποχή τα παιδιά ετοιμάζονται συνήθως για το σχολείο.  Όχι όμως τα 5.000 παιδιά που ζουν στον προσφυγικό καταυλισμό της Μόριας. Από τον περασμένο Μάρτιο που ξέσπασε η επιδημία, κανείς δεν επιτρέπεται να βγει από τον καταυλισμό για να προστατευτούν οι κάτοικοι του νησιού από τον κορoνοϊό. Οι πρόσφυγες ζουν σαν φυλακισμένοι, ξεχασμένοι από τη διεθνή κοινότητα και τα παιδιά "ξεριζωμένα" από την ηλικία τους. Γιατί μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου, μπορούσαν έστω και για λίγες ώρες, να βγουν από τον καταυλισμό, να παίξουν σε παιδικές χαρές και να βρεθούν με άλλα παιδιά σε παιδικούς σταθμούς που διαχειρίζονται οργανώσεις βοήθειας.
.

"Δομικό το πρόβλημα"

Αυτό όμως δεν είναι πια δυνατόν λέει η Λαβίνια Φρανκ, από την οργάνωση Samos Volunteers. "Πολλά από αυτά τα παιδιά θα έπρεπε κανονικά να είναι σε παιδικούς σταθμούς ή σε σχολεία, αλλά τέτοια δεν υπάρχουν εδώ. Που σημαίνει ότι προσπαθούμε να διαμορφώσουμε την καθημερινότητά τους, έτσι ώστε να έχουν στοιχειώδη απασχόληση". Για παράδειγμα, ο Αχμέτ, που ήρθε με τους γονείς του από τη Συρία. Πριν τη Λέσβο βρίσκονταν στην Τουρκία, όπου έπρεπε να δουλεύει για ψίχουλα, που δεν έφταναν για χαρτί και μολύβια. Στο νησί, όπου κυματίζει η σημαία της ΕΕ, δεν υπάρχουν σχολεία για χιλιάδες παιδιά.

 Ο Απόστολος Βεΐζης, γιατρός, από την οργάνωση Γιατροί Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ), υποστηρίζει ότι το πρόβλημα είναι περισσότερο δομικό. Διότι, όπως λέει, δεν δημιουργήθηκαν ποτέ σχολεία στον προσφυγικό καταυλισμό εδώ και χρόνια, ούτε μπορούσαν τα παιδιά να πηγαίνουν στα δημόσια σχολεία του νησιού, κοντά στη Μόρια, ή κοντά σε καταυλισμούς σε άλλα νησιά. Δυστυχώς, όπως τονίζει.
.

Παιδικά ψυχικά τραύματα

"Τα σχολεία δεν άνοιξαν ποτέ τις πόρτες τους γι αυτά τα παιδιά, διότι πρυτάνευε η υπόθεση ότι η παραμονή τους στους καταυλισμούς θα ήταν προσωρινή.  Ή ότι δεν θα είχαν ιδιαίτερη ανάγκη για μάθημα. Δηλαδή, υπήρχαν πάντα κάποια επιχειρήματα κατά των σχολείων, με αποτέλεσμα τα παιδιά της Μόριας να μην πάνε ποτέ σχολείο". Με φοβερές συνέπειες για την ψυχική τους υγεία. Ο Απόστολος Βεΐζης και οι γιατροί συνάδελφοί από τους ΓΧΣ, περιέθαλψαν πολλά παιδιά στο ιατρείο του καταυλισμού.

"Οι άνθρωποι εδώ χάνουν την ελπίδα τους καθημερινά. Κάθε μέρα και περισσότερο. Και τα παιδιά δεν χάνουν μόνο την ελπίδα τους, αλλά και τη χαρά της ζωής, Σέρνουν συνεχώς τα τραύματα που υπέστησαν και που φωλιάζουν στη ψυχή τους. Τόσο πολύ που χάνουν την παιδικότητά τους". Ο Αμίντ Αλζατά είναι ένας από τους 14.000 πρόσφυγες της Μόριας. Ήρθε τον περασμένο Νοέμβριο με την οικογένειά του. Ο γιός του θα έπρεπε κανονικά να πήγαινε σχολείο.  Αντ΄ αυτού κάθεται μαραζωμένος σε μια γωνιά. Ανήκει στη γενιά των προσφυγόπουλων που πιθανότητα δεν θα καθίσουν ποτέ σε μαθητικά θρανία.

Τόμας Μπόρμαν, ARD

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου 

Πηγή: Deutsche Welle

capital.gr

Παιδί μου, εύχομαι να είμαι εκεί όταν θα αλλάζεις τον κόσμο

Πόσα αβίαστα ένα δίχρονο πλησιάζει ένα έγχρωμο παιδάκι για να παίξει; Όσο αβίαστα ένα παιδί ενός έτους δοκιμάζει τα πάντα με το στόμα.

Γεννήθηκαν με ένα μυαλό ελεύθερο, άσπρο χαρτί. Με μία πηγαία ευτυχία και καλή πρόθεση. Με μία θετική στάση και ανοιχτά αυτιά.

Με πρόφαση την ομαλή κοινή συμβίωση, χύνουμε το κατάμαυρο μελάνι μας στις λευκές σελίδες τους. Γράφουμε λέξεις, συνήθειες, φόβους, τα πρέπει και τα γιατί.

Παιδιά – αυτοβιογραφικά ημερολόγια των κακών μας στιγμών. 

Μόλις γεμίσουμε όλες τις σελίδες τους, τα αμολάμε στον κόσμο να συμβιώσουν με άλλα αντίστοιχα. Κάπως έτσι γεννιέται μία φοβισμένη κοινωνία. Μία κοινωνία ανάπηρη συναισθηματικά, που ξέχασε να εκτιμά τα απλά.

Ονειρεύομαι αθώους ενήλικες. Τους βλέπω να καλημερίζονται στον δρόμο κι ας μην γνωρίζονται. Να γελούν αυθόρμητα χωρίς αντικαταθλιπτικά. Να χαϊδεύουν τα φύλλα των δέντρων.
Υπάρχουν. 

Είδα προχθές μία τροφαντή γιαγιά γύρω στα εβδομήντα με σαμπό. Κρατούσε από το χέρι τον εγγονό της. Του είχε βάλει γαλότσες και τον έβγαλε στην καταρρακτώδη βροχή, μόνο και μόνο για του δώσει την ευκαιρία να χοροπηδήσει στις λακκούβες και να γίνει λούτσα. Αφού βράχηκαν ως το κόκκαλο και οι δύο, γύρισαν στο σπίτι ξεκαρδισμένοι. 

Δέκα λεπτά μαγείας ήταν αρκετά κι ένιωσα ευτυχής.

Ονειρεύομαι αθώες πόλεις, αθώες χώρες. Ονειρεύομαι ένα αθώο πλανήτη.

Ο χρόνος σίγουρα δεν γυρίζει πίσω. Κι ο αγώνας της επιβίωσης συνεχίζεται.

Γι αυτό παιδί μου,

Μου προκαλεί δέος η ύπαρξή σου.
Δεν μου ανήκεις, δεν είσαι «δικό μου». Δεν είσαι κανενός. Είσαι αυτοφυής, αυτάρκης και δίνεις προσωπικό και τεκμηριωμένο αγώνα επιβίωσης. Και τα καταφέρνεις μια χαρά. Αλλά αυτό το ξέρεις ήδη και επιβραβεύεις τον εαυτό σου, δοκιμάζοντας κάτι ακόμα. Δοκιμάζοντας τα οριά σου.

Αλλά δεν έχεις όρια.
Είσαι ενέργεια που απλώνεται παντού και κυριεύει τον κόσμο.

Εύχομαι να είμαι εκεί, όταν θα τον αλλάξεις. Όσο λίγο, τόσο πολύ. Φτάνει να του δώσεις κάτι από την μαγεία που δίνεις σε μένα.

Εύχομαι ορδές υπάρξεων, σαν κι εσένα, να κατακλύσουν τον πλανήτη με καθαρότητα, ειλικρίνεια, απλότητα κι ενσυναίσθηση.

Και μην ξεχάσεις μεγαλώνοντας, να παραμείνεις ένα από τα αυθεντικά κομμάτια της συλλογής κι να μην καταντήσεις μία φθηνή δυσλειτουργική και αναποτελεσματική απομίμηση σαν κι εμάς.

ΝΑΤΑΛΥ ΔΟΥΚΑ

themamagers
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τάσος Λειβαδίτης — Το πουλί με τις αλήθειες / Καλημέρα σας...

Κάποιο πρωινό ένα πουλί κάθισε στο αντικρινό δέντρο και κάτι

σφύριξε.

Ώ, άν καταλαβαινα τί ήθελε να μου πει, ίσως να είχα βρει το

νόημα του κόσμου.

Nino Chakvetadze Art - Нино Чакветадзе

ολόκληρο το ποίημα στα Τετράδια της Αμπάς
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Sexting - Χιλιάδες παιδιά, και ένα 5χρονο αγοράκι (!!), ανταλλάσσουν μηνύματα σεξουαλικού περιεχομένου

Χιλιάδες παιδιά, περιλαμβανομένου ενός πεντάχρονου αγοριού, βρίσκονται στο επίκεντρο έρευνας για ανταλλαγή μηνυμάτων σεξουαλικού περιεχομένου (sexting).

Thousands of children sexting

Περίπου 400 παιδιά κάτω των 12 ετών έχουν μιλήσει με την Αστυνομία τα τελευταία τρία χρόνια στην Αγγλία και την Ουαλία, σύμφωνα με το BBC.

Ειδικότερα, βάσει των στοιχείων που έχει στη διάθεσή του το BBC, περισσότερες από 4.000 περιπτώσεις από το 2013 αφορούν παιδιά, τα οποία τραβούσαν προκλητικές φωτογραφίες και τις αντάλλαζαν μέσω κινητών τηλεφώνων. 

Η κατοχή και ανταλλαγή φωτογραφιών σεξουαλικού περιεχομένου απαγορεύεται δια νόμου στη Βρετανία για τους κάτω των 18 ετών.
 

ta nea

Αυτά τα καθημερινά μικρά κατορθώματα Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Οι σκόρπιες σκέψεις παίρνουν σιγά σιγά υπόσταση. Γιατί αν κάτσεις κάτω, με χαρτί και με μολύβι, θα τα βρεις όλα εκεί. 

Τελικά αυτά που θέλουμε ή δεν θέλουμε να κάνουμε, αυτά που διαπιστώσαμε πως πρέπει ή δεν πρέπει να αποφεύγουμε, αυτά που διαπιστώσαμε πως τα έχουμε ανάγκη, είναι καλό να λέγονται και να γράφονται. Περισσότερο σαν υπενθύμιση, γιατί ορισμένα, κακά τα ψέματα, δεν θα αλλάξουν έτσι απλά. Και γιατί κάποια πράγματα δεν έρχονται, δεν φεύγουν και δεν σταματούν απλά γιατί τα γράψαμε σε μια λίστα.

Εγώ όμως ήμουν πάντα το κορίτσι που έγραφα σκέψεις, ιδέες, λίστες, έβαζα στόχους στο χαρτί και τους έβλεπα να γίνονται. 
Η χρονιά μάλλον δεν σκοπεύει να μου χαριστεί φέτος. Έβγαλε τα δόντια της από νωρίς. Ούτε εγώ όμως σκοπεύω να συνεχίσω με το κεφάλι χαμηλά. 

Δειλιάζω να βάλω στόχους, δεν θέλω να γεμίσω προσδοκίες, θέλω όμως να αισθάνομαι ότι επιτρέπεται να θέλω, να μπορώ κι αν δεν τα καταφέρω να πω "δεν πειράζει, τουλάχιστον προσπάθησες!".  

Αυτά τα καθημερινά μικρά κατορθώματα, αυτά που προκύπτουν βδομάδα τη βδομάδα, αυτά που με γεμίζουν, αυτά σκοπεύω να κυνηγήσω το 2017!

• ✩ Φέτος θέλω να ακούγεται καθημερινά στο σπίτι μουσική.  
• ✩ Θέλω να ανάβω τα κεριά μου και να χαμηλώνω τα φώτα στο τέλος της μέρας. 
• ✩ Θα απέχω από συζητήσεις γεμάτες γκρίνια, δυσαρέσκεια και αρνητική διάθεση. Πέρυσι διαπίστωσα πως όλο αυτό με κούραζε απίστευτα. Κι ενώ οι καιροί φαίνεται πως ευνοούν αυτή την διάθεση, θέλω να βλέπω το καλό που μας συμβαίνει και να σταματήσω να γκρινιάζω παρέα με τους άλλους. Σε ενοχλεί κάτι; Άλλαξε το! Δεν μπορεί, κάποιος τρόπος θα υπάρχει...
• ✩ Δεν θα θυσιάσω τις αξίες και τα ιδανικά μου για κανέναν λόγο. Αυτά είναι που με κάνουν αυτό που είμαι, ο λόγος για τον οποίο μπορώ να κοιμάμαι ήσυχη το βράδυ, η αιτία που μπορώ να κοιτώ τα παιδιά μου και τον άντρα μου στα μάτια.
• ✩ Θα βγάζω τον εαυτό μου από το κουτί που με περιβάλλει.
• ✩ Θέλω να συνεχίσω να περπατάω περισσότερο, όπως ακριβώς τα είχα καταφέρει τους τελευταίους μήνες του 2016.
• ✩ Λέω να αξιοποιήσω τον χρόνο που τα παιδιά κάνουν κάποια δραστηριότητα, κάνοντας... θα δείξει!
• ✩ Δεν θα περάσει ούτε μια μέρα που δεν θα καθαρίσω το πρόσωπό μου πρωί και βράδυ. Το 2016 περίπου τα κατάφερα, εκτός από ελάχιστες μέρες. Γιατί όχι και φέτος;
• ✩ Θα αρχίσω να τρώω όπως έτρωγα τους πρώτους μήνες της πρώτης μου εγκυμοσύνης. Με σεβασμό στο σώμα μου και στο παιδί μου!
• ✩ Θα πίνω νερό. Είναι τώρα αυτό δύσκολο;
• ✩ Θα φτιάχνω τα μαλλιά μου στην ώρα τους.
• ✩ Θα συνεχίσω να διαβάζω το βιβλίο μου το βράδυ πριν κοιμηθώ και δεν θα ανοίγω την τηλεόραση.
• ✩ Θα κάνουμε μονοήμερες εκδρομές. Τώρα αν μου προκύψει και κανένα Λονδίνο θα είμαι απολύτως ευτυχισμένη!
• ✩ Θα καλώ στο σπίτι τους φίλους μας για φαγητό.
• ✩ Το σπίτι μου θα γίνει ο χώρος όπου αισθάνομαι καλά.
• ✩ Συγκρίσεις τέλος!

Και κάπου εδώ λέω να σταματήσω γιατί θα αρχίσω να γράφω τα άλλα τα μεγάλα και είπαμε, δεν θέλω...

Καλή χρονιά, με εσωτερική ηρεμία, ανοχή, αποδοχή, 
γέλιο και παιδικότητα!

Αναρτήθηκε από Magda Zindrou

Παρ' όλη την ασχήμια που μας περιβάλλει, υπάρχει Ελπίδα

40 παιδιά που θα αποκαταστήσουν την πίστη μας 

στην ανθρωπότητα.

Παιδί από το Μπανγκλαντές βουτάει στα νερά 

για να σώσει ένα μωρό ελάφι που πνίγεται.

Το 2016 έχει τόσες αρνητικές καταστάσεις που έχουμε χάσει πραγματικά το μέτρημα. Με τόσες πολλές αρνητικές καταστάσεις που βλέπουμε γύρω μας τον τελευταίο καιρό δεν παρατηρούμε τα θετικά πράγματα που συμβαίνουν.

Έτσι αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μια λίστα με παιδιά που κάνουν τον κόσμο μας λίγο καλύτερο με τις πράξεις τους και μας δίνουν ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. 

Φωτογραφίες παιδιών που μας υπενθυμίζουν ότι όσο κακό και να γίνεται εκεί έξω πάντα θα υπάρχει το καλό για να ισορροπήσει την κατάσταση.

Γιατί τα παιδιά είναι το μέλλον.

δείτε όλες τις φωτογραφίες εδώ
=====================

Ένα παιδάκι προσπαθεί να βοηθήσει ένα άγαλμα.

Ένα παιδί δημιούργησε ένα καταφύγιο 

αδέσποτων ζώων στο πίσω μέρος του σπιτιού του.

Ένα μικρό μωράκι προσπαθεί να σκουπίσει

τα δάκρυα ενός Ιάπωνα πολιτικού.

Μια μικρούλα δωρίζει τα μαλλιά της επειδή ρώτησε την μαμά της γιατί ένα άλλο κοριτσάκι δεν έχει μαλλιά, η μαμά της τότε της είπε ότι το άλλο κοριτσάκι είναι άρρωστο και δεν μπορεί να έχει μαλλιά και τότε η μικρούλα θέλησε να κόψει τα δικά της και να τα δωρίσει.

Έπεφτε θύμα bullying για 2 χρόνια επειδή μεγάλωνε τα μαλλιά του για να τα δωρίσει σε καρκινοπαθή παιδιά, που τα είχαν ανάγκη.

Αυτή η μικρούλα ζήτησε από την μαμά της να δέσει 

με επίδεσμο έναν γδαρμένο δεινόσαυρο 

και στην συνέχεια τον παρηγόρησε.

Δυο τελείως άγνωστα παιδιά αγκαλιάζονται σε ένα εστιατόριο 

όταν συναντήθηκαν για πρώτη φορά.

Άστεγο αγοράκι διαβάζει τα μαθήματα του για το σχολείο 

κάτω από το φως τον McDonald΄s

Αυτός ο μικρός Φιλιππινέζος προσπαθεί να σώσει 

τον σκύλο του από τις πλημμύρες που σάρωσαν την περιοχή του.

Φτιάχνει στο μπαμπά της κολατσιό για την δουλειά του 

κάθε πρωί χωρίς αυτός να της το έχει ζητήσει.

Ένας μικρούλης επί ένα χρόνο τύλιγε τον αδέσποτο γάτο που μάζεψε η οικογένεια του για να νιώθει ότι δεν είναι παραμελημένος.

Αυτά τα δυο μωρά δεν έχουν ποτέ ξανά δει το ένα το άλλο 

αλλά αποφάσισαν να αγκαλιαστούν στα ξαφνικά στο κέντρο 

ενός αεροδρομίου.

Μικρός Πορτογάλος παρηγορεί δακρυσμένο Γάλλο 

μετά από τον τελικό του Euro 2016

Ένα παιδί βοηθάει τον φίλο του να κάνει την ανάγκη του, 

επειδή δεν φτάνει.