Μενεξέδες και ζουμπούλια και θαλασσινά πουλιά, αν τη δείτε την καλή μου χαιρετίσματα πολλά...

Μενεξέδες και ζουμπούλια και θαλασσινά πουλιά

αν τη δείτε την καλή μου χαιρετίσματα πολλά

Σαν θα δείτε την καλή μου χαιρετίσματα πολλά

μενεξέδες και ζουμπούλια και θαλασσινά πουλιά

Ίβαλα ίβαλα ω, πάμε γιαλό-γιαλό

ίβαλα ίβαλα ω, μόνο εσένα αγαπώ

Αν εσύ δε με πιστεύεις

τα λουλούδια μαρτυρούν

σε μεγάλον όρκο βάλ' τα

την αλήθεια να σού πουν

Σε μεγάλον όρκο βάλ' τα

την αλήθεια να σού πουν

αν εσύ δε με πιστεύεις

τα λουλούδια μαρτυρούν

Ίβαλα ίβαλα ω, πάμε γιαλό-γιαλό

ίβαλα ίβαλα ω, μόνο εσένα αγαπώ

Κάμω να σε λησμονήσω

μα η καρδιά μου σε πονεί

'συ είσ' η πρώτη μου αγάπη

'συ είσαι εκεί παντοτινή

Συ είσ' η πρώτη μου αγάπη

'συ είσαι κι η παντοτινή

κάμω να σε λησμονήσω

μα η καρδιά μου σε πονεί

Ίβαλα ίβαλα ω, πάμε γιαλό-γιαλό

ίβαλα ίβαλα ω, μόνο εσένα αγαπώ

Ίβαλα ίβαλα ωωω πόσες φορές θα σ' το πω

ίβαλα ίβαλα ωωω μόνο εσένα αγαπώ

Μενεξέδες και ζουμπούλια και θαλασσινά πουλιά
σαν θα δείτε την καλή μου χαιρετίσματα πολλά

έϊβαλα έϊβαλα ωωω πάμε γιαλό γιαλό
έϊβαλα έϊβαλα ωωω μόνον εσένα αγαπώ

Πέντε φύλλα του σφεντάμου κι άλλα δυο του μενεξέ
μες τον κόσμο δεν ξανάδα ωραιότερη από σε

έϊβαλα έϊβαλα ωωω πάμε γιαλό γιαλό
έϊβαλα έϊβαλα ωωω μόνον εσένα αγαπώ

θα τ'ανοίξω τα φτερά μου να πετάξω σαν πουλί
να βρεθώ στην κάμαρά σου να σου πάρω ενά φιλί

έϊβαλα έϊβαλα ωωω πάμε γιαλό γιαλό
έϊβαλα έϊβαλα ωωω μόνον εσένα αγαπώ

κι αν εσύ δεν μου το δώσεις το φιλί που σου ζητώ
θα το πάρω με το ζόρι και θα είναι πιο γλυκό

έϊβαλα έϊβαλα ωωω πάμε γιαλό γιαλό
έϊβαλα έϊβαλα ωωω μόνον εσένα αγαπώ

Το τραγούδι «Μενεξέδες και Ζουμπούλια» θεωρείται παραδοσιακό (επτανησιακό) τραγούδι που τραγουδιέται ακόμη και σήμερα κυρίως στις χορωδίες των νησιών.
Ταυτόχρονα όμως ιστορία του χάνεται και στα βάθη της Μικράς Ασίας, με μικρές παραλλαγές στη μελωδία, την εναρμόνιση και τους στίχους.
Η διπλή αυτή πορεία του τραγουδιού δείχνει το πώς ταξίδευαν και ταξιδεύουν, στίχοι και μελωδίες απ' άκρη σ' άκρη του Ελληνισμού (και όχι μόνο...).
Τι κι αν το βαλσάκι παραπέμπει στη Δύση και ο τρίσημος ρυθμός του θυμίζει Επτάνησα. Στα 3/4 είναι επίσης γραμμένα πολλά υπέροχα μικρασιάτικα τραγούδια που πέρασαν και στην υπόλοιπη, νησιωτική κυρίως Ελλάδα.
...
Η μουσική αυτή είναι γνωστό ότι δεν γνώριζε σύνορα.
Περνούσε από στόμα σε στόμα, από χωριό σε χωριό, από ήπειρο σε ήπειρο. Μόνος φραγμός της ήταν η γλώσσα.
Κι αυτός όμως, πολλές φορές έσπαγε και το τραγούδι αποκτούσε νέους στίχους για να συνεχίσει το ταξίδι του και σε άλλους λαούς και άλλους πολιτισμούς.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

“Στης ακρίβειας τον καιρό…"

Ένα πολύ όμορφο σκωπτικό τραγούδι για την Αποκριά

Στης ακρί,  άιντε βρε, στης ακρίβειας τον καιρό

Στης ακρίβειας το καιρό επαντρεύτηκα κι εγώ

Και μου δώ, άιντε βρε, και μου δώσαν μια γυναίκα

Και μου δώσαν μια γυναίκα που τρωγε για πέντε δέκα

Πρώτο βρα, άιντε βρε, πρώτο βράδυ που την πήρα

Πρώτο βράδυ που την πήρα έφαγε μια προβατίνα

Και το δε, άιντε βρε,  και το δεύτερο το βράδυ

Και το δεύτερο το βράδυ προβατίνα και γελάδι

(έφαγε ένα κοπάδι.)

Βρε γυναί, άιντε βρε, βρε γυναίκα κονομία

Βρε γυναίκα κονομία τώρα που ‘ναι δυστυχία

Άντρα μου, άιντε βρε, άντρα μου θέλω φουστάνι

Άντρα μου θέλω φουστάνι γύρω γύρω με γαιτάνι

Άντρα μου,  άιντε βρε, άντρα μου θέλω καπέλο

Άντρα μου θέλω καπέλο γύρω γύρω με το βέλο

(γύρω γύρω με το μπέλο.)

Άντρα μου, άιντε βρε, άντρα μου θέλω γοβάκια

Άντρα μου θέλω καπέλο γύρω γύρω με φιογκάκια

Άντρα μου,  άιντε βρε, άντρα μου θέλω βρακί

Άντρα μου θέλω καπέλο γύρω γύρω με γαζί

(Παίρνω το, άιντε μπρε, παίρνω τότε ένα ξύλο (x2)

  και την φέρνω ένα γύρο.)

Στο βίντεο που ακολουθεί, μπορείτε να το ακούσετε 

στην απόδοση της Δόμνας Σαμίου.

Το 🍎«Μήλο μου κόκκινο»🍎, από παιδικές φωνές

    Το «Μήλο μου κόκκινο» είναι ελληνικό δημοτικό τραγούδι της Μακεδονίας, που συναντάται στους περισσότερους νομούς της Μακεδονίας. 

Χορεύεται ως μακεδονικός συρτός σε ρυθμό 7/8 σε ανοιχτό κύκλο με δώδεκα (12) βήματα, με την διαφορά ότι στο τελευταίο σταύρωμα, το πόδι πάει πίσω αντί μπροστά. 

Μοιάζει με το καλαματιανό, αλλά είναι πολύ πιο εύθυμο, όπως τα περισσότερα τραγούδια της Μακεδονίας. 

Στις περιοχές της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας συνοδεύεται από ορχήστρα με χάλκινα όργανα.

Μήλο μου κόκκινο ρόιδο βαμμένο,

μήλο μου κόκκινο ρόιδο βαμμένο,

γιατί με μάρανες τον πικραμένο,

γιατί με μάρανες τον πικραμένο.

Πααίνω κι έρχουμε μα δεν σε βρίσκω,

πααίνω κι έρχουμε μα δεν σε βρίσκω,

βρίσκω την πόρτα σου μανταλωμένη,

Τα παραθυρούδια σου φεγγοβολούνε,
            
Ρωτώ την πόρτα σου που ειν'ι η κυρά σου,

ρωτώ την πόρτα σου που ειν'ι η κυρά σου.

Κυρά μ’ δεν είν’ ιδώ πάησι στην βρύση,

πάησι να πιει νερό κι να γεμίσει.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ωραία που ναι την αυγή, όταν γλυκοχαράζει... / Καλημέρα σας

Ωραία που ναι την αυγή 

όταν γλυκοχαράζει 

χαρά σε κείνη την καρδιά 

που δεν αναστενάζει

https://www.youtube.com/watch?v=KYXCP_X08DY

Σγουρέ βασιλικέ μου 

με φύλλα πράσινα 

θέλω τον έρωτά σου 

με χίλια βάσανα 

Σγουρέ βασιλικέ μου 

και μαντζουράνα μου 

εσύ θα με χωρίσεις 

από τη μάνα μου

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ιτιά, ιτιά λουλουδιασμένη

Ιτιά, ιτιά μοσχοϊτιά

μου `χεις μαράνει την καρδιά.

Ιτιά, ιτιά λουλουδιασμένη,

συ μου `χεις την καρδιά καμένη.

Ιτιά, ιτιά λουλουδιασμένη,

αχ, πώς μοσχοβολάς καημένη.

Ιτιά, ιτιά μέσα στο ρέμα,

πως σ’ αγαπώ δεν είναι ψέμα.

Ιτιά μου σε παρακαλώ,

σκύψε να κόψω τον ανθό

Στη Ρούμελη και στο Μοριά,

όλοι χορεύουν την ιτιά.

O εθνικός ύμνος της δημοτικής μας μουσικής
με την εξαιρετική ερμηνεία της Γιώτας Λύδια και
το εξαιρετικό κλαρίνο του Παπασιδέρη.

Ο Τσάμικος είναι παραδοσιακός ελληνικός χορός. Χορεύεται σε κύκλο με ρυθμό 3/4. Παλιότερα τσάμικο χορεύονταν μόνο από άνδρες, αλλά στη σύγχρονη εποχή παίρνουν μέρος και γυναίκες. Η ετυμολογία της λέξης προέρχεται από τη λέξη τσάμης, που σημαίνει «ψηλός», και αναφέρεται μεταφορικά στο λεβέντικο ανάστημα που κατά παράδοση διαθέτουν οι χορευτές, αφού "τσάμι" λέγεται το έλατο ή πεύκο σε ορισμένες περιοχές. Κατά άλλη εκδοχή η ονομασία προέρχεται από την Τσαμουριά, περιοχή της Θεσπρωτίας στην Ήπειρο. Ονομάζεται επίσης και Κλέφτικος, καθώς χορεύονταν από τους Κλέφτες την εποχή της Τουρκοκρατίας.

Το Χαμομηλάκι

Ο Αμάραντος

Αχ, για ιδέ καλέ για ιδέ για ιδέστε τον αμάραντο! (Για ιδέστε τον αμάραντο σε τι βουνό φυτρώνει καλέ!) Αχ φυτρώ καλέ φυτρώ φυτρώνει μες στα δύσβατα. (Φυτρώνει μες στα δύσβατα, στις πέτρες στα λιθάρια καλέ.) Αχ, ποτέ καλέ ποτέ. Ποτέ του δε ποτίζεται! Ποτέ του δε ποτίζεται και δε κορφολογιέται καλέ.) Αχ, τον τρών’καλέ τον τρών’, τον τρών’τα λάφια και ψοφούν. (Τον τρών’τα λάφια και ψοφούν, τ’αγρίμια κι ημερεύουν καλέ.)

Αρβανιτάκη Ελευθερία

Ο Αμάραντος (o Ελίχρυσος) - Helichrysum stoechas 

το Φυτό της Αιώνιας Νεότητας!

Το χρυσαφί λουλούδι της ελληνικής υπαίθρου που είναι πάντα ανθισμένο! 

Συμβολίζει την αιώνια αγάπη και συνδέεται με τον μύθο του Πάρη και της ωραίας Ελένης.

Ο μύθος λέει ότι όταν ο Πάρης έκλεψε την ωραία Ελένη από την Σπάρτη και ενώ ταξίδευαν προς την Τροία, σταμάτησαν στα Κύθηρα για να κάνουν σπονδές προς τιμήν της θεάς Αφροδίτης που τους προστάτευε. Εκεί πέρασαν λίγες μέρες και ολοκλήρωσαν τον έρωτά τους. 

Η ωραία Ελένη όμως ζήλεψε την θέα Αφροδίτη, που κατά την μυθολογία ζούσε στο νησί, και απαίτησε από τον Πάρη να της πει ότι εκείνη ήταν η πιο όμορφη γυναίκα. 

Ο Πάρης θέλοντας να καθησυχάσει την ωραία Ελένη της είπε δείχνοντας το κίτρινο άνθος: 

«Βλέπεις αυτό το λουλούδι; Τα μαλλιά σου έχουν το χρυσαφί του χρώμα, το σώμα σου μοιάζει με τον μίσχο του και το δέρμα σου είναι απαλό σαν τα πέταλά του. Η ομορφιά σου θα διατηρηθεί έτσι για πάντα». 

Και το λουλούδι ονομάστηκε σεμπρεβίβα.

Η Παναγία και τα τραγούδια της - Τραγούδια σαν προσευχή

Τραγούδια απ´όλη την Ελλάδα που μιλούν για τη ζωή της Παναγιάς,
τη Γέννηση του Χριστού, το θρήνο της στη Σταύρωση του γιου της, την Κοίμησή της.

Που μιλούν για τη συμπαράστασή της σε διάφορες δύσκολες ώρες του έθνους μας, για τον κύκλο της ζωής στη γέννηση, στο γάμο, στο θάνατο.
Προσευχές, επικλήσεις, δίστιχα βγαλμένα μέσα από τον καθημερινό βίο.

Ω! Παναγιά Γαλατζανή βλέπε τα ταματάκια

γιατί έχει θάλασσα χαρές μα πιο πολλά φαρμάκια.

Δώστους Παναγιά κουράγιο

ώσπου νά’ρθουν στο μουράγιο

Χαλίκια γκριζογάλανα στο πέλαγος κοιμίζουν

και στ’ ακρογιάλια του νησιού βαρκούλες αρμενίζουν

Γειά σου ναύτη παλικάρι και χαρά’στη θα σε πάρει

Στα βράχια τις ακρογιαλιές τα χρόνια μου περνούσα

θαλασσοπούλια πέταγαν και με παρηγορούσαν

Το Αιγαίου κι αν γριεύει το ναυτάκι το μαγεύει

το ναυτάκι το μαγεύει το Αιγαίο κι αν γριεύει

Παραδοσιακό Δωδεκανήσων

«Την Παναγιά παρακαλώ και λέω τση να ραίνει

με τη ντροσά του ουρανού όλη την οικουμένη.

Την Παναγιά παρακαλώ βάλσαμο να σταλάζει

στου πονεμένου την καρδιά που βαριαναστενάζει.

Την Παναγιά παρακαλώ και τση ζητώ τη χάρη

στου καθενούς τη σκοτεινιά να φέγγει σα φεγγάρι»

απειραθίτικα δίστιχα από τη Νάξο

«Έλα Παναγιά μου, σώσε,

νουν και λογισμόν με δώσε,

νουν και λογισμόν και γνώση

και γλυτσά φωνήν καμπόσην

να θυμούμαι τα τραγούδια τα

παλιά και τα καινούργια»

δημοτικό τραγούδι Ρόδου

Νανουρίσματα:

«Ο ύπνος στα ματάκια του κι η γειά στην κεφαλή του

κι η Παναγία κι ο Χριστός να ‘ναι πάντα μαζί του»

Σάμος

«Κοιμήσου μες στην κούνια σου και στα παχιά πανιά σου

η Παναγιά η Δέσποινα να είναι συντροφιά σου»

Νάξος

Του γάμου:

«Νύφη μου τριαντάφυλλο, κούκλα μου στολισμένη

σου εύχομαι στην Παναγιά, να ‘σαι στερεωμένη.

Όσα καλοπατήματα μ´ εβγάλαν στην αυλή σου

τόσες φορές η Παναγιά να βλέπει το κορμί σου»

Κως

Της αγάπης:

«Χριστέ μου, δώσ’ μου υπομονή και Παναγιά ελπίδα

να ζήσω να την ξαναδώ την εύμορφή μου ελπίδα»

Πάρος

Ιδού και μερικά που επικαλούνται την Παναγία για να της ζητήσουν βοήθεια ή να τη δοξολογήσουν:
«Ω Παναγιά μου, Τηνιακιά, με τα πολλά καντήλια

γιάτρεψε το παιδάκι μου, να σου τα κάμω χίλια»

για τη Μεγαλόχαρη της Τήνου

«Το ταπεινό εκκλησάκι Σου, μητέρα του Θεού μας

μας παίρνει την ψυχή μας, μας κλέβει και το νου μας.

Ανήμερα στη χάρη Σου πλήθη το πλημμυρίζουν

στα εννιάμερα της Παναγιάς σαν Σε πανηγυρίζουν»

για την Αγία Θαλασσινή της Άνδρου

«Κυρά-Φανερωμένη μου, του Λευκαδίτη σκέπη

χαρά στον που σε προσκυνά, χαρά στον που σε βλέπει

σεμνή Παρθένο να κρατάς στ’ απέριττο θρονί σου

το γιόκα σου τον ακριβό και το μονογενή σου»

για τη Φανερωμένη Λευκάδας

«Είναι μικρό, φτωχό το κλησιδάκι σου

μα η χάρις σου είναι άπειρη κι ατέλειωτη.

Ατέλειωτα, ως το ρεύμα της πηγής σου,

που χύνεται και χύνεται

κι από κοντά αθόρυβα

παράδοξα το ρεύμα σου πληθύνεται.

Είθε και στην καρδιά μου, που έχει στραγγιχτεί,

να δώσει ζωή και δύναμιν η χάρις σου»

για την Παναγιά του Ντομάν στη Σκιάθο

MUSICHEAVEN
M-DIAMANTOPOULOU
topoi kai tropoi

Καληνύχτα σας, με ένα υπέροχο τραγούδι ... Αν μ' αγαπάς κι είν όνειρο, ποτέ να μην ξυπνήσω γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω.

Στίχοι: Παραδοσιακό
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Φλέρη Νταντωνάκη & Δημήτρης Ψαριανός

[Ψαριανός]:
Απ' όλα τ' άστρα τ' ουρανού ένα είναι που σου μοιάζει
ένα που βγαίνει το πουρνό όταν γλυκοχαράζει.

[Νταντωνάκη]:
Κυπαρισσάκι μου ψηλό, ποια βρύση σε ποτίζει,
που στέκεις πάντα δροσερό, κι ανθείς και λουλουδίζεις.

[μαζί]:
Να χα το σύννεφ' άλογο και τ' άστρι χαλινάρι
το φεγγαράκι της αυγής να 'ρχόμουν κάθε βράδυ.
Αν μ' αγαπάς κι είν όνειρο, ποτέ να μην ξυπνήσω
γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω.

[Ψαριανός]:
Της θάλασσας τα κύματα τρέχω και δεν τρομάζω
κι όταν σε συλλογίζομαι, τρέμω κι αναστενάζω.

[Νταντωνάκη]:
Τι να σου πω; Τι να μου πεις; Εσύ καλά γνωρίζεις
και την ψυχή και την καρδιά εσύ μου την ορίζεις.

[μαζί]:
Να χα το σύννεφ' άλογο και τ' άστρι χαλινάρι
το φεγγαράκι της αυγής να 'ρχόμουν κάθε βράδυ.
Αν μ' αγαπάς κι είν όνειρο, ποτέ να μην ξυπνήσω
γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω.

[Ψαριανός]:
Εγώ είμ' εκείνο το πουλί που στη φωτιά σιμώνω,
καίγομαι, στάχτη γίνουμαι και πάλι ξανανιώνω.

[Νταντωνάκη]:
Σαν είν η αγάπη μπιστική, παλιώνει, μηδέ λιώνει
ανθεί και δένει στην καρδιά και ξανακαινουργώνει.

[μαζί]:
Χωρίς αέρα το πουλί, χωρίς νερό το ψάρι
χωρίς αγάπη δε βαστούν κόρη και παλικάρι.
Αν μ' αγαπάς κι είν όνειρο, ποτέ να μην ξυπνήσω
γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω...

... για βγάτε ιδέστε μάθετε το που ο Χριστός γεννιέται! Και εις Έτη Πολλά!!

Χριστούγεννα Πρωτούγεννα πρώτη γιορτή του χρόνου
για βγάτε ιδέστε μάθετε το που ο Χριστός γεννιέται.
Γεννιέται κι αναθρέφεται με μέλι και με γάλα
το μέλι τρων οι άρχοντες το γάλα οι αφεντάδες
και το μελισσοχόρταρο το λούζουντ’ οι κυράδες.

Κυρά ψηλή κυρά λιγνή κυρά γαϊτανοφρύδα
κυρά μ' όντας στολίζεσαι να πας στην εκκλησιά σου.
Βάνεις τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι αγκάλη
και τον καθάριο αυγέρινο τον βάνεις δαχτυλίδι.

Εδώ που τραγουδήσαμε πέτρα να μη ραΐσει
και ο νοικοκύρης του σπιτιού χρόνους πολλούς να ζήσει.
Δώστε μας και τον κόκορα δώστε μας και την κότα
δώστε μας και πέντε - έξι αυγά να πάμε σ’ άλλη πόρτα.

Και εις Έτη Πολλά!!

Την πατρίδα μ’ έχασα

Την πατρίδα μ’ έχασα έκλαψα και πόνεσα (δις) Λιγούμαι κι αρόθυμω, όι όι ν’ ανασπάλω κι επορώ (δις).	Την πατρίδα μου έχασα έκλαψα και πόνεσα Λιγώνομαι κι επιθυμώ όι, όι Να ξεχάσω δε μπορώ
Μίαν κι άλλο σην ζωή μ’ σο πεγάδι μ’ σην αυλή μ’ (δις) Νερόπον ας έπινα, όι όι και τ’ ομμάτα μ’ έπλυνα (δις).	Ακόμη μία φορά στη ζωή μου Στο πηγάδι στην αυλή μου Νεράκι ας έπινα όι, όι και να μάτια μου να "έπλενα"
Τά ταφία μ’ έχασα ντ’ έθαψα κι ενέσπαλα (δις) Τ’ εμετέρτ 'ς αναστορώ, όι όι και σο ψυόπο μ’ κουβαλώ (δις)	Τους τάφους μου έχασα Αυτούς που έθαψα δεν ξέχασα Τους δικούς μας ξαναθυμάμαι όι, όι και στην ψυχούλα μου κουβαλάω
Εκκλησίας έρημα μοναστήρα ακάντηλα (δις) πόρτας και παράθυρα, όι όι επέμναν ακράνοιχτα (δις)	Έρημες εκκλησίες Μοναστήρια χωρίς καντήλες Πόρτες και παράθυρα όι, όι μείνανε ορθάνοιχτα

Στίχοι: Χρήστος Αντωνιάδης
Μουσική: Κώστας Σιαμίδης

Του Χρήστου Αντωνιάδη, καθηγητή νευροχειρουργικής στο ΑΠΘ (1950-2013) που κατάγεται από την Ξηρολίμνη Κοζάνης

«Αγιώρ' Αγιώρ' αφέντη μου» - Παραδοσιακό Καππαδοκίας

Τραγούδι επιτραπέζιο, το οποίο τραγουδιόταν την ημέρα της εορτής του Αγίου Γεωργίου, με προέλευση από την Σινασό Καππαδοκίας.

Καππαδοκία – τοιχογραφία του Αγίου Γεωργίου

ΑΓΙΩΡ-ΑΓΙΩΡ ΑΦΕΝΤΗ μου κι’ ΆΦΕΝΤΗ Καβαλάρη!
Αρματωμένε με σπαθί και με Χρυσό κοντάρι,
Άγγελος είσαι στη Θωριά κι’ Άγιος στη Θεώτη!
Παρακαλώ Σε, Βόηθα μας, Άγιε Στρατιώτη!
Από το άγριο θεριό, τον δράκοντα, μεγάλο,
Που δεν αφήνει άνθρωπο, κάθε πρωί και άλλο…

 

Ερρίξανε τα γκουλετιά, σε μια Βασιλοπούλα…
Όπου την είχε η Μάνα της, μία και Ακριβούλα…
Σήκω ΑΓΙΩΡ ΑΦΕΝΤΗ μου, και το νερό αφρίζει,
Και δράκος τα δοντάκια του, για’ μένα τ’ακονίζει…

Σηκώθηκε κι’ ΑΓΙΩΡΓΙΟΣ σαν παραλλογισμένος,
Μια Κονταριά του χτύπησε, σαν που’ήταν μαθημένος,
Μια Κονταριά τον χτύπησε, τον πήρε μες στο στόμα,
Και παρ’ευθύς τον ξάπλωσε, χάμω στης Γης το χώμα!

ΓΕΩΡΓΙΟ με λέγουνε κι’ απ’την ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ,
Κι’αν θες να κάμεις χάρισμα, χτίσε μιαν εκκλησία!
Βάλε Δεξιά την Παναγιά, ζερβά έναν καβαλάρη!
Αρματωμένο με Σπαθί και με Χρυσό Κοντάρι

Γεώργιος Ζαλοκώστας: Τὸ φίλημα (Μιὰ βοσκοποῦλα ἀγάπησα...) Ερμηνεία: Ηλίας Λογοθέτης

Μιὰ βοσκοποῦλα ἀγάπησα,

μιὰ ζηλεμένη κόρη

καὶ τὴν ἀγάπησα πολὺ

ἤμουν ἀλάλητο πουλί,

δέκα χρονῶν ἀγόρι.

Μιὰ μέρα ποὺ καθόμαστε

στὰ χόρτα τ᾿ ἀνθισμένα,

-Μάρω, ἕνα λόγο θὰ σοῦ πῶ,

Μάρω, τῆς εἶπα, σὲ ἀγαπῶ,

τρελαίνομαι γιὰ σένα.

Ἀπὸ τὴ μέση μὲ ἅρπαξε,

μὲ φίλησε στὸ στόμα

καὶ μοῦ ᾿πε: Γιὰ ἀναστεναγμούς,

γιὰ τῆς ἀγάπης τοὺς καημοὺς

εἶσαι μικρὸς ἀκόμα.

Μεγάλωσα καὶ τὴν ζητῶ...

ἄλλον ζητᾷ ἡ καρδιά της

καὶ μὲ ξεχνάει τ᾿ ὀρφανό...

Ἐγὼ ὅμως δὲν τὸ λησμονῶ

ποτὲ τὸ φίλημά της.