Τα 40 κύματα απ’ τα οποία περνάει η σχέση μαμάς-κόρης

Θα τη λατρέψεις σαν Θεά, θα τη μισήσεις σαν τον χειρότερο δυνάστη. 

Θα θαυμάσεις τα γεμιστά, τις αντοχές, τις ικανότητες και τη δύναμή της, θα εκπλαγείς απ’ τις ατελείωτες ομοιότητές σας και, φυσικά, θα σου ΄ρθει να χαστουκίσεις το μάγουλό σου, γιατί αργά ή γρήγορα θα καταλάβεις πως, ναι, είχε σχεδόν σε όλα δίκιο. 

Γράφουμε για να θυμηθούμε όλους τους λόγους που αγαπάμε κι έχουμε ανάγκη τη μαμά μας. 

Για να «κλαφτούμε» λίγο μεταξύ μας για τις ενοχές μας και να πανηγυρίσουμε τη σχέση που τελικά χτίσαμε μαζί της. 

Ιδού τα στάδια που περνάει η σημαντικότερη σχέση της ζωής μας: 

η σχέση μας με τη Ενοχλητική, Τρυφερή, Αρχετυπική Μάνα μας. 

Η φάση της παιδικότητας ή "Όταν η μαμά είναι όλος σου ο κόσμος"

Είναι η περίοδος που συστήνεστε. Η περίοδος που η μία γνωρίζει την άλλη και η αγάπη σας κάνει τα πρώτα βήματα. 

Είναι τότε που τα τακούνια της σου φαίνονται ομορφότερα απ’ τα γοβάκια της Σταχτοπούτας και τα φουστάνια της πιο εντυπωσιακά απ’ της Ζωζώς. 

Είναι η περίοδος αυτή που η μαμά σου είναι στα μάτια σου κάτι μεταξύ Παναγίας, Μέριλ Μονρόε, Μαρί Κιουρί και Μητέρας Φύσης. 

Είναι η χρυσή εκείνη εποχή που την έχεις ανάγκη όσο τίποτε και κανέναν και που στο πρόσωπό της βλέπεις αυτό που θες κάποτε να γίνεις. 

Η μαμά σου είναι τότε για ‘σένα ο πιο αστείος, ο πιο έξυπνος, ο πιο φωτεινός κι αγαπησιάρης άνθρωπος στην ιστορία των ανθρώπων. 

Η φάση της εφηβείας ή "Όταν η μαμά είναι ο Νούμερο 1 εχθρός" 

Κι όπως λέει και το γνωστό κλισέ «Όλα τα ωραία, κάποτε τελειώνουν», κι έτσι ο δρόμος του άκριτου θαυμασμού και της αγάπης που αναβλύζει ως αστείρευτη πηγή απ’ τα βάθη της παιδικής μας καρδιάς, βρίσκει τοίχο. 

Κι ο τοίχος λέγεται εφηβεία, κι η εφηβεία είναι ένα ανεξέλεγκτο πάρτι ορμονών. Κι αυτές οι ορμόνες μαντέψτε που θα ξεσπάσουν τα νεύρα τους… 

Το ταξίδι αναζήτησης της προσωπικής σου ταυτότητας περνάει δυστυχώς μέσα απ’ τον δρόμο της απόρριψης και ο πρώτος άνθρωπος που θα διαλέξεις να απορρίψεις είναι αυτός που σου μοιάζει και του μοιάζεις όσο κανείς: η δόλια μάνα που παλεύει να τα βγάλει πέρα με τα εντελώς ακατανόητα ξεσπάσματά σου, την ακούραστη αμφισβήτηση και το απαξιωτικό σου ύφος χιλίων καρδιναλίων. 

Είναι εκείνη η περίοδος που έχεις για τα καλά διαλέξει τον νούμερο ένα εχθρό, δυνάστη κι εξουσιαστή σου: είναι η μάνα σου που δεν σε κατάλαβε ποτέ, που δεν υπήρξε ποτέ νέα, που είναι άνευ λόγου εναντίον σου και θέλει το κακό σου. 

Ας το πούμε ξεκάθαρα: είναι μια περίοδος για την οποία θα ‘χεις αρκετές τύψεις παρακάτω. Και που θα σε προετοιμάσει για πολλά, αν έχεις κόρη. 

Η φάση της νεότητας ή "Όταν η μαμά γίνεται φίλη" 

Κάπου εδώ έρχεται ακόμη ένα γνωστό κλισέ να συνοψίσει το επόμενο στάδιο της σχέσης μας με τη μαμά μας: «ουδέν κακό αμιγές καλού». Αφού έχεις βρίσει, αντιπαθήσει κι χιλιοεκνευρίσει τη μαμά σου στα ταραγμένα εφηβικά σου χρόνια, έρχεται εκείνη η φάση της ζωής που ωριμάζεις με ρυθμούς καταιγιστικούς. 

* Στα 19 σκέφτεσαι για τα 17: 

«Δεν μπορεί να έλεγα εγώ τέτοια πράγματα», 

* στα 22 αναρωτιέσαι για τα 19: 

«Πώς είναι δυνατόν να ήμουν εγώ έτσι;» 

και κάπως έτσι κυλάει η νεότητά σου, μέχρι που το συνειδητοποιείς: η μάνα σου είναι συμπαθητική. 

Μπορείς να της μιλήσεις για ό,τι θέλεις, χαίρεσαι πια να τη συστήνεις στους φίλους σου και τη θεωρείς, ξαφνικά, φίλη. Ανακαλύπτεις ότι ήταν άνθρωπος κανονικός πριν γίνει μαμά, ότι είχε δίκιο σε ένα εκνευριστικά μεγάλο ποσοστό αυτών που σου ‘λεγε (και σ’ έκανε να θυμώνεις) κι ότι είναι μια αστείρευτη μηχανή παραγωγής λύσεων για κάθε σου πρόβλημα. 

Τότε θα κατανοήσεις αυτό που λένε «Άσε το Google. Η μαμά σου ξέρει» (γιατί, πράγματι, μ’ έναν μυστήριο τρόπο, τα ξέρει όλα) και τότε θα αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι σιγά-σιγά τον αληθινό άνθρωπο πίσω απ’ τον Υπερήρωα Μαμά. 

Η φάση της πραγματικής ενηλικίωσης ή "Όταν γίνεσαι η μαμά σου" 

Ίσως και να μην χρειάζεται να πούμε και πολλά εδώ, εμείς όμως θα τα πούμε γιατί είμαστε άνθρωποι κι αισθήματα έχουμε. 

Ο λόγος για την-μοιραία-στη-ζωή-κάθε-γυναίκας-φάση «Παναγία μου, έγινα η μάνα μου!». 

Συνειδητοποίηση βαριά μεν, όχι απαραιτήτως δυσάρεστη δε, αφού –τα ‘παμε και πριν- τη μάνα σου πάει καιρός που τη συμπάθησες. Τώρα, όμως, είναι το στάδιο της συναδελφικότητας. 

Είστε κι οι δυο μαζί παλεύοντας στον ίδιο στίβο –αυτόν της μητρότητας και της ενηλικίωσης. Είναι τότε που χρειάζεσαι κάθε σταγόνα σοφίας κι εμπειρίας που διαθέτει. 

Είναι, εν ολίγοις, η Περίοδος Της Απόλυτης Κατανόησης. 

Η φάση αυτή που σου δίνει χιλιάδες αφορμές για να μουρμουρίσεις «Α, ρε μάνα…» και άλλες τόσες για να ζητήσεις «συγγνώμη» κι «ευχαριστώ». 

Είναι η ωριμότερή σου φάση, που –πώς τα φέρνει η ζωή- μοιάζει όσο καμία άλλη με την πρώτη, αυτήν της γνωριμίας σας. 

Με μια (σίγουρη) διαφορά: τώρα, ξέρεις ότι εκτός από μαμά είναι και γυναίκα και ερωμένη και φίλη και εργαζόμενη. 

Και μια ακόμα: τώρα ξέρεις, ότι είναι θνητή. 

..........

περισσότερα εδώ: omorfhzwh

Πηγή: mama365

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το να μεγαλώνεις κοριτσάκι είναι απόλαυση...

H κόρη σας είναι το πολυτιμότερο δώρο που σας έκανε η ζωή.

Από τη στιγμή που η κόρη σας γεννήθηκε το ξέρατε: η ζωή σας δεν θα ήταν ποτέ ξανά η ίδια. 

Από όταν το μικρό της χέρι έσφιξε το δικό σας μέχρι που άρχισε να "κλέβει" τα ρούχα σας, κάθε στιγμή της κοινής σας ζωής ήταν πολύτιμη. 

Για να σας προλάβουμε, ναι, το να μεγαλώνει κανείς αγόρια είναι ένα ταξίδι εξίσου όμορφο. Αυτό όμως το άρθρο είναι αφιερωμένο αποκλειστικά στις μανούλες με κόρες και στην υπέροχη σχέση τους.

Είναι μια μικρή εκδοχή του εαυτού σας
Το παιδάκι που φέρατε στον κόσμο έχετε την τύχη να είναι κορίτσι -όπως κι εσείς. Αυτό σημαίνει ότι για τα πρώτα χρόνια της ζωής του (τουλάχιστον) θα είστε το πρότυπο και η Θεά της. 

Θα θέλει να ντύνεται σαν εσάς και θα προσπαθεί να σας μιμηθεί και αργότερα, θα μοιράζεστε την ίδια ντουλάπα, θα πηγαίνετε μαζί για ψώνια, θα ανταλλάζετε μυστικά, θα τσακώνεστε και λίγο μετά θα τα βρίσκετε. 

Κάθε φορά που θα την κοιτάζετε, θα βλέπετε λίγο από τον εαυτό σας στα μάτια της.

Το να μεγαλώνεις κορίτσια είναι μια τεράστια πρόκληση
Το να μεγαλώνει κανείς παιδιά είναι τεράστια πρόσκληση ούτως ή άλλως -είτε είναι αγόρια είτε κορίτσια. Με τα κοριτσάκια όμως οι αποστολές που πρέπει να φέρετε σε πέρας είναι πολλές. 

Πρέπει να μεγαλώσετε μια γυναίκα που αγαπάει και φροντίζει τον εαυτό της αλλά ενδιαφέρεται να βελτιώνει συνεχώς το μυαλό της και είναι φιλομαθής. 

Πρέπει να ενθαρρύνετε τις ευαισθησίες της, αλλά να τη βοηθήσετε ταυτόχρονα να γίνει δυναμική και ανεξάρτητη. Τα κορίτσια είναι περίπλοκα και η ανατροφή τους γεμάτη δυσκολίες -αλλά τι είναι η ζωή χωρίς προκλήσεις; Επιπλέον, αν έχεις αντιμετωπίσει δύσκολη κοριτσίστικη εφηβεία με επιτυχία, μπορείς να κάνεις τα πάντα!

Είναι τόσο χαριτωμένη, που θέλετε να τη φάτε!
Μικροσκοπικά φουστανάκια, κορδέλες και πολύχρωμα κοκαλάκια, πονηρά χαμόγελα και πριγκίπισσες παντού! Το να μεγαλώνεις κοριτσάκι είναι απόλαυση.... 

Η κόρη σας είναι το πιο όμορφο, το πιο χαριτωμένο, το πιο φωτεινό πλάσμα του σύμπαντος κι εσείς είστε πολύ, πολύ τυχερή που τη μεγαλώνετε!

Της αρέσουν οι αγκαλιές και τα χάδια, ακόμη κι όταν έχει πια μεγαλώσει
Έρχεται μια περίοδος -περίπου στο Γυμνάσιο, αν όχι νωρίτερα- που τα αγόρια ασκούν βέτο: φιλάκια τέλος! Τα φιλιά και τα χάδια είναι για τα μωρά κι αυτός είναι πια μεγάλος και δεν τα σηκώνει κάτι τέτοια. 

Το κοριτσάκια αντιθέτως δίνουν στους γονείς τους εισιτήριο διαρκείας στην τρυφερότητα. Μπορεί να έχει γίνει 65 κιλά άνθρωπος, αλλά η κόρη σας θα καθίσει στα γόνατά σας, θα πάρει την ημερήσια δόση αγκαλίτσας με χαρά και θα είναι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμη για τρυφερότητα!

Το χαμόγελό της είναι μεταδοτικό
Είστε ένας τυχερός άνθρωπος, γιατί όλα τα δύσκολα πρωινά, που το κεφάλι σας είναι βαρύ και οι σκέψεις σας συννεφιασμένες ένα κοριτσάκι με χαριτωμένα πιτζαμάκια θα σας χαμογελάσει, θα σας πει "Καλημέρα, μαμά!" και όλα θα περάσουν. 

Το χαμόγελό της είναι μεταδοτικό και αυτό κάνει τη ζωή σας πολύ καλύτερη.

Όταν είστε οι δυο σας, περνάτε τέλεια!
Όταν είναι ακόμα μικρούλα διαβάζετε βιβλία, βλέπετε ταινίες με όμορφες και δυναμικές ηρωίδες και ακούτε τα αγαπημένα σας τραγούδια. 

Κι όταν μεγαλώσει, θα κάνετε σοβαρές -και λίγο αμήχανες- συζητήσεις για αγόρια και θα της δίνετε όσο καλύτερες συμβουλές μπορείτε. 

Ο δεσμός μαμάς-κόρης είναι δυνατός και η σχέση τους είναι ξεχωριστή. Απολαύστε όλες τις μικρές στιγμές με το κοριτσάκι σας, γιατί δεν θα είναι για πάντα "κοριτσάκι"...

Είναι το σημαντικότερό σας επίτευγμα
Έχετε σίγουρα κάνει λάθη, έχετε χάσει την ψυχραιμία σας κι έχετε πάρει λάθος αποφάσεις, όπως όλοι οι γονείς. 

Μπορεί να εργάζεστε σκληρά, να έχετε τη δική σας επιχείρηση, να αγοράσατε και να φτιάξατε το σπίτι των ονείρων σας, να μιλάτε τέσσερις γλώσσες ή να σας αξίζει το πρώτο βραβείο μαγειρικής -όλα όσα έχετε καταφέρει είναι σημαντικά και αξιέπαινα. 

Το σημαντικότερο επίτευγμά σας όμως είναι το κορίτσι που γεννήσατε και μεγαλώνετε με πολλές αμφιβολίες, χιλιάδες άγχη και άπειρη αγάπη...
Να την χαίρεστε!

mama365

Πρέπει η μητέρα να είναι η κολλητή φίλη της κόρης της; / Can a mother be a daughter's best friend?

Μερικοί άνθρωποι λένε ότι η μητέρα τους ή η κόρη τους είναι η καλύτερή τους φίλη. Και μπορεί να φαίνεται σαν ένα τέλειο σενάριο για τον ήδη πολύ στενό δεσμό μεταξύ μητέρας και κόρης. 

Ωστόσο, αυτό το είδος σχέσης που φαίνεται υπέροχο στην αρχή θα μπορούσε να έχει αρνητικές συνέπειες και για τις δύο γυναίκες.

Can a mother be a daughter's best friend?

Πολλοί επιστήμονες επισημαίνουν ότι πρέπει να υπάρχει μια γραμμή μεταξύ μιας υγιούς σχέσης και της υπέρβασης ορισμένων ορίων.

Η κόρη σας δεν πρέπει να είναι η θεραπευτής σας.
Μέρος του να είστε φίλοι, ειδικά οι καλύτεροι φίλοι, είναι να μοιράζεστε μυστικά ο ένας με τον άλλον, να μιλάτε για τα προβλήματά σας και να παρέχετε συναισθηματική υποστήριξη. 

Αυτή η σχέση πρέπει να είναι αμοιβαία, αλλά δεν θα ήταν υγιής για μια μητέρα και την κόρη της. 

Ένα παιδί δεν πρέπει να επιβαρύνεται με τις ανησυχίες των γονιών του και δεν πρέπει να αισθάνεται ότι οι ρόλοι αντιστρέφονται και ότι πρέπει να συμπεριφέρονται ως ενήλικες για τον γονέα του.

Είναι σημαντικό να θέτεις όρια.
Αν και οι φίλοι μπορούν επίσης να δημιουργήσουν όρια, είναι διαφορετικά από αυτά που θα έπρεπε να δημιουργήσει ένας γονέας. Εάν ορίσετε έναν κανόνα, το παιδί σας πρέπει να καταλάβει ότι πρέπει να ακολουθείται. 

Σε μια φιλία, δεν θα σας επιτρεπόταν να επιβάλλετε τέτοιους κανόνες και να πείτε σε άλλο άτομο τι να κάνει. 

Πρέπει να είστε η αυθεντία της κόρης σας και να δείξετε ότι είστε επικεφαλής, διαφορετικά θα γίνετε ένας «ανεκτικός» γονέας, κάτι που μπορεί να κάνει το παιδί σας να αναπτύξει ανεπαρκή αυτοέλεγχο.

Μπορεί να είναι δύσκολο για την κόρη σας να γίνει ανεξάρτητη.
Καθώς η κόρη σας μεγαλώνει, θα πρέπει να γίνεται όλο και πιο υπεύθυνη για τις πράξεις της και να μαθαίνει να κάνει τις δικές της επιλογές. 

Ο ρόλος σας ως μαμά θα αλλάξει επίσης με τον καιρό. Ο ρόλος του φίλου, από την άλλη, είναι πιο στατικός. 

Ένας φίλος δεν πρέπει να γίνει πιο ανεξάρτητος από τον άλλο με τον καιρό. Έτσι, εάν συμπεριφέρεστε ως φίλος, μπορεί να είναι δύσκολο για την κόρη σας να προσαρμοστεί στην ενηλικίωση.

Η κόρη σας μπορεί να μην αναπτύξει σωστά τη δική της προσωπικότητα.
Το να έρθετε πολύ κοντά στην κόρη σας μπορεί να την εμποδίσει να αναπτύξει μια προσωπικότητα ξεχωριστή από τη δική σας. Κανονικά, θα παρατηρούσε τόσο εσάς όσο και τους συνομηλίκους της, καθώς και άλλα άτομα που γνωρίζει και «συλλέγει» διαφορετικά χαρακτηριστικά προσωπικότητας, σκέψεις και απόψεις από διαφορετικούς ανθρώπους. Αλλά, αν είστε και η μητέρα και η καλύτερη φίλη της, μπορεί να μην μάθει να σχηματίζει τις δικές της απόψεις ή να αναπτύξει τη δική της ταυτότητα.

πηγή

Στην αγαπημένη μου κόρη

«Πριν γεννηθείς, αναρωτιόμουνα πολλές φορές, πώς θα μεγάλωνα μια κόρη. 

Ήθελα ένα αιθέριο κοριτσάκι ή ένα παχουλό χαρούμενο παιδί;
Ήθελα να είναι δραστήρια ή τρυφερή; ´Η και τα δύο; 

Όπως ήρθαν τα πράγματα, κανένα από τα όνειρά μου δεν βγήκε αληθινό. Μου δόθηκε ένα εντελώς μοναδικό, εντελώς νέο, εντελώς μυστηριώδες, απρόβλεπτο, εξαίσιο κορίτσι. Εσύ.

Φυλάω ένα λεύκωμα με τις φωτογραφίες σου -σαν να μπορούσα να διαφυλάξω όλους τους ξεχωριστούς εαυτούς σου-το βρέφος, το νήπιο, τη μαθήτρια, την έφηβη. Όμως στην πραγματικότητα οι φωτογραφίες δεν έχουν σημασία. Γιατί είσαι όλα αυτά μαζί-και κάθε φορά που σε βλέπω σκέφτομαι: «τώρα είναι η καλύτερή της εποχή».

Αγαπημένη μου κόρη: Σε σκέφτομαι αδιάκοπα. Όταν ανακαλύπτω ότι το χρώμα από το μπλουζάκι σου έχει βάψει τα περισσότερα ρούχα της μπουγάδας. Όταν βρίσκω μακριές τρίχες στο σωλήνα του νιπτήρα. Όταν τρίβω την μπανιέρα για να καθαρίσω τα υπολείμματα από το αφρόλουτρό σου. Όταν βρίσκω μια μισοφαγωμένη σοκολάτα στο κρεβάτι σου. Όταν, ακριβώς πριν καθίσουμε για το βραδινό φαγητό, ανακαλύπτω ότι έχεις φάει όλο το παγωτό. Όταν βρίσκω ένα κεσέ από γιαούρτι γεμάτο αγριολούλουδα στο κρεβάτι μου. Σ’ αγαπώ.

Σ’ ευχαριστώ για όλες σου τις κάρτες -σχεδιασμένες από σένα ή από τον Ρενουάρ. Για όλα σου τα δώρα- κακοτυλιγμένα ή συσκευασμένα με ωραίες κορδέλες. Για όλα σου τα πεταχτά φιλιά-που μύριζαν σοκολάτα ή Σανέλ. Σ’ ευχαριστώ που με θυμάσαι. Μερικές φορές εύχομαι να είχα τη δύναμη να κάνω τα πράγματα να σου έρθουν όπως τα θέλεις. Μερικές φορές εύχομαι να είχα αρκετά χρήματα για να σου προσφέρω αυτά που ονειρεύεσαι. Όμως σου έδωσα ό,τι μπορούσα-τις πέντε ολοζώντανες αισθήσεις σου, τον κόσμο γύρω σου. Πάρε ό,τι θέλεις, πρόσθεσε το δικό σου θαύμα στο σύνολο όλων των ανθρώπινων θαυμάτων και μεταβίβασε στους άλλους το δώρο της αγάπης. Είναι αρκετό.

Αγαπημένη μου κόρη: Σου εύχομαι τα μάτια σου να δουν-το αβέβαιο περπάτημα του γλάρου, τα φύλλα που αλλάζουν χρώμα, τους ελιγμούς του τρεχούμενου νερού, τις σταγόνες της βροχής να πέφτουν σ’ ένα γυαλιστερό δρόμο. Σου εύχομαι τα μάτια σου να δουν ουράνια τόξα, ένα κοπάδι ψαρόνια στον ουρανό της πόλης. Σου εύχομαι τ’ αυτιά σου ν’ ακούσουν, το κελάρυσμα ενός κρυμμένου ρυακιού, έναν πρωινό κοκκινολαίμη, ένα φτερούγισμα μέσα στους θάμνους του φράχτη, την αλυσίδα μιας άγκυρας που κατεβαίνει, τις φωνές που σβήνουν καθώς ανοίγει η αυλαία. Σου εύχομαι ν’ αγγίξεις το μετάξι και την πέτρα που έχει ζεσταθεί από τον ήλιο. Να χαϊδέψεις τις γάτες. Και οικεία αγαπημένα χέρια. Σου εύχομαι να γευτείς το φρέσκο ψωμί, το καθαρό νερό, το τοπικό κρασί, μια φρεσκοκομμένη ντομάτα.

 

Αγαπημένη μου κόρη-σου εύχομαι να ζήσεις.
Οι κόρες έχουν την τάση να κάνουν κατηγορηματικές δηλώσεις: Θα πάω σ’ ένα ινδικό ερημητήριο. Ναυτολογήθηκα σ’ ένα καράβι για τη Σιγκαπούρη. Κάλεσα τον καθηγητή μου για φαγητό. Σήμερα, θα κάνω τατουάζ. Φεύγω από το σπίτι. Θα γίνω καλόγρια. Είμαι ερωτευμένη μ’ έναν Άραβα σεΐχη. Θα ξαναγυρίσω στο σπίτι. Θα βάψω τα μαλλιά μου ροζ. Θα φτιάξω οικογένεια όταν θα έχω εξερευνήσει το Αιγαίο με ιστιοφόρο… 

Από τότε που γεννήθηκες, η ζωή ήταν σαν ένα εξαίσιο βιβλίο-ένα βιβλίο που ανυπομονώ να γυρίσω τη σελίδα του και να δω ποιο καινούργιο πράγμα έκανες πάλι…
Δεν ξέρω τι μ’ αρέσει περισσότερο: τα ήρεμα κεφάλαια, οι μεγάλες δραματικές σκηνές ή οι περιπέτειες που μου κόβουν την ανάσα. Δεν είναι ποτέ ανιαρό. Απλώς δεν μπορώ να συνέλθω από την έκπληξή μου, που έχω βάλει κι εγώ ένα χεράκι στη συγγραφή του.

Είμαι περήφανη για όλα σου τα κατορθώματα.
Αγωνίστηκες σκληρά για να τα πραγματοποιήσεις. Είμαι περήφανη για την ομορφιά σου και για την εξυπνάδα σου-που κληρονόμησες από κάποιον μακρινό πρόγονο. Η «επιτυχία» σου θα ήταν ευπρόσδεκτη -αλλά γιά μένα είσαι μοναδική, ό,τι κι αν κάνεις… Είμαι περήφανη για σένα, όχι για τα πράγματα που σου ήρθαν εύκολα ή γι’ αυτά που αποτελούσαν από την αρχή μέρος του εαυτού σου, αλλά γιατί κολύμπησες στα βαθιά, κόντρα στις αντιξοότητες και κόντρα στον εαυτό σου, και αναδύθηκες στην επιφάνεια με το βραβείο σου…

 
Όχι. Δεν είσαι τέλεια -και λυπάμαι που όταν ήσουν μικρή σ’ έκανα μερικές φορές να νομίσεις ότι απαιτούσα την τελειότητα. Είσαι κάτι περισσότερο από τέλεια. Είσαι ένα μοναδικό κομμάτι του ανθρώπινου γένους. Κάνεις λάθη, ψάχνεις, με ξαφνιάζεις πάντα με τις ανακαλύψεις σου και τα όνειρά σου. Νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη που ένα μικρό μέρος του εαυτού μου έχει περάσει στη δική σου ύπαρξη και που με μεταφέρεις σ’ ένα μέλλον που δε θα το γνωρίσω ποτέ. Είσαι όλοι εμείς..κι όμως είσαι ο εαυτός σου για πάντα… Σ’ έναν κόσμο που είναι απαραίτητη η επιτυχία, ίσως μόνο εμείς οι γυναίκες γνωρίζουμε βαθιά μέσα μας ότι η επιτυχία μπορεί να είναι κάτι το αθόρυβο και το κρυφό.

Πολυαγαπημένη μου κόρη: Η κάθεμιά μας, έχει τη δική της ζωή. Έχουμε κι οι δύό ανάγκη να βρίσκουμε το δικό μας χώρο, να εξερευνούμε τον κόσμο γύρω μας, να αναπτύσσουμε τις ικανότητες μας. Όμως είτε μας αρέσει είτε όχι, είμαστε δεμένες μαζί. Είναι οι πιο ανάλαφρες αλυσίδες-τόσο ανάλαφρες που μερικές φορές ξεχνάμε ότι υπάρχουν.
Όμως είναι πιο γερές κι από την ίδια τη ζωή. Ένα ανεπαίσθητο τράβηγμα θα με κάνει να παρατήσω τα πάντα. Είσαι πάνω απ’ όλα, ο χτύπος της καρδιάς στη ζωή μου… Τα καταφέραμε καλά-είδαμε θαύματα, ονειρευτήκαμε όνειρα.

Ίσως να μην κάναμε το γύρο του κόσμου, να μην..ανεβήκαμε στο Έβερεστ, να μη γράψαμε ένα μπεστ σέλερ. Έχουμε διαφορετικά γούστα, διαφορετικές ικανότητες, διαφορετικές φιλοδοξίες. Όμως μας αρέσει να παρατηρούμε η μία την άλλη να ζει και να μαθαίνει-και να χειροκροτούμε όταν χρειάζεται.

Ίσως να μην ανταποκρινόμαστε στη συμβατική ιδέα που έχει ο κόσμος για μια μητέρα και μια κόρη. Ίσως να μην υπάρχει τέτοια ιδέα. Όμως αρέσουμε η μία στην άλλη. Ενθαρρύνουμε η μία την άλλη. Είμαστε φίλες.
Μην το ξεχνάς ποτέ-δεν είσαι μοναδική μόνο για μένα. Είσαι μοναδική. Κι αυτό είναι δεδομένο…. Θα μπορούσα να πω ότι είσαι η πιο έξυπνη, η πιο όμορφη, η πιο διορατική, η πιο ήρεμη, η πιο σοφή, η πιο στοργική κόρη σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Όμως αυτό δεν θα ήταν σωστό. Δεν έχω γνωρίσει όλες τις κόρες του κόσμου. Μπορώ να κρίνω μόνο από τις περιορισμένες γνωριμίες μου… Όμως πάνω σ’ αυτή τη βάση, λέω πως είσαι η πιο έξυπνη, η πιο όμορφη, η πιο………..

Σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να ξαναπλάσω κουλουράκια από λάσπη, να πλατσουρίσω στη θάλασσα, να παίξω με καραβάκια, να καβαλικέψω μαγικά άλογα, να ξαναδώ τα εκθέματα του νηπιαγωγείου-και να χαϊδέψω όλες τις κατσίκες του παιδικού ζωολογικού κήπου. Σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες μια δικαιολογία γιά να φτιάξω σπιτικές μαρμελάδες και τούρτες γενεθλίων. Σ’ ευχαριστώ που ξανάφερες το κέφι στη ζωή όλων μας.
Σ’ ευχαριστώ που πίστευες πως οι τούρτες που σου έφτιαχνα για τα γενέθλιά σου ήταν μαγικές, οι ζωγραφιές που σου ζωγράφιζα αριστουργήματα και τα παραμύθια που σου έλεγα τα καλύτερα του κόσμου.. Μερικές φορές όταν αισθάνομαι ιδιαίτερα άχρηστη, μου δίνεις σοφές συμβουλές-τις ίδιες που σου έδινα κι εγώ κάποτε. Αυτό μου δίνει απέραντο κουράγιο. Σ’ ευχαριστώ που με φροντίζεις αγάπη μου..
Το καλύτερο δώρο που μου έχεις κάνει ποτέ, είναι η φιλία σου.

Δεν υπάρχει τίποτα, απολύτως τίποτα, που να μπορεί ν’ αλλάξει τόσο ριζικά τη διάθεση μιας μελαγχολικής βραδιάς, με επαναλήψεις στην τηλεόραση και απομεινάρια από το χτεσινό φαγητό, όσο ένα τηλεφώνημα της κόρης σου.. Όταν εσύ φεύγεις για να ζήσεις τις περιπέτειές σου, το σπίτι μου φαίνεται μελαγχολικό και πληκτικό. Το μυαλό μου μισοσχεδιάζει να ξαναπάω ένα ταξίδι στη θάλασσα ή να περάσω τη Σαχάρα με τζιπ ή κάτι άλλο παρόμοιο. Όμως ύστερα το μάτι μου πιάνει τον εαυτό μου στον καθρέφτη και συνειδητοποιώ με λύπη ότι ο δικός μου καιρός για περιπέτειες έχει τελειώσει. Πρέπει να τις ζήσεις εσύ για μένα. Κάνε όλα τα διασκεδαστικά και συναρπαστικά πράγματα που έκανα κάποτε κι εγώ.. Βράσε το νερό.. Τίναξε τα σεντόνια.. Φρόντιζε τα πόδια σου.. Και γράφε το ημερολόγιό σου..
Το μυαλό και η καρδιά μου είναι μαζί σου...
..............
Πρέπει να κάνεις τους δικούς σου αγώνες αγάπη μου.. Όμως εγώ θα είμαι εδώ, στη γωνία, με τον κουβά και το σφουγγάρι.

Όταν ήσουν πολύ μικρή, μπορούσα να γιατρεύω τους περισσότερους πόνους σου μ’ ένα φιλί. ´Η να σε παρηγορώ με μια κουταλιά σιρόπι. Τα πράγματα που δεν μπορούσα να διορθώσω μ’ ένα φιλί, ήξερα να τα επισκευάζω-με κόλλα και με ταινία, με βελόνα και κλωστή, με λάστιχα, συρραπτικά και σπάγκο. Όμως σήμερα υπάρχουν πράγματα που δεν μπορώ να τα ξανακολλήσω ή να τα θεραπεύσω με φιλιά. Οι υποθέσεις των ενηλίκων υπερβαίνουν πια τις δυνατότητές μου. Θα ήθελα να έχω μαγικές ικανότητες για να μπορώ να επανορθώνω και αυτά τα πράγματα.

 
Όμως το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να είμαι κοντά σου.. Πάντα.

Αυτό που ελπίζω για σένα είναι να συνεχίσεις σε όλη σου τη ζωή να ξαφνιάζεσαι και να ενθουσιάζεσαι για τον κόσμο γύρω σου. Φυσικά ονειρεύομαι τι καλά που θα ήταν αν μπορούσα να σου δείξω όλους τους τόπους όπου δεν μπόρεσα να σε πάω-τη Βενετία και τη Ρώμη, το Παρίσι και την Πράγα. Όμως εσένα μπορεί να μη σ’ ενδιαφέρουν αυτά τα μέρη.
Σου εύχομαι να βρεις τους δικούς σου τόπους, τις δικές σου αγάπες…

Όχι αγάπη μου, δεν ονειρεύομαι πλούτο και επιτυχία για σένα. Μόνο μια δουλειά που να σου αρέσει, ικανότητες που να μπορείς να τις τελειοποιείς, ενθουσιασμούς που να φωτίζουν την καρδιά σου, φίλους και άφθονη αγάπη… Πολυαγαπημένη μου-με όλα αυτά τα τεχνολογικά θαύματα γύρω μας, εγώ θα σου ευχηθώ κάτι απίστευτα παλιομοδίτικο. Τη χαρά να διαβάζεις βιβλία. Βιβλία ανέγγιχτα από το Χόλιγουντ, τους διασκευαστές ή τους σχεδιαστές κόμικς. Απλώς βιβλία. Ένας νους που μιλάει σ’ έναν άλλο, μέσα από το χώρο και το χρόνο..

Καλή μου: ελπίζω ότι όταν θα είσαι πολύ πολύ γριά, θα μπορείς να κοιτάζεις το παρελθόν και να λες: «Θεέ μου..τι εξαίσια ζωή!» Έχεις την αγάπη μου..την αγάπη που μας ενώνει. Πάρ’ την μαζί σου στον κόσμο που εγώ δεν θα γνωρίσω ποτέ..

Σου εύχομαι να είσαι ευτυχισμένη και ασφαλής, να έχεις άνεση και σοφία.. Όμως όχι ακόμα.. Ζήσε πρώτα τις περιπέτειές σου. Σου εύχομαι να έχεις το πάθος που δημιουργεί, και προσεύχομαι να σε προσπεράσει το πάθος που καταστρέφει.. Πως μπορώ να σου ευχηθώ οτιδήποτε; Εκτός από το να βρεις τι θέλεις να κάνεις, και να το κάνεις. Καλά.. Σου εύχομαι να ζήσεις την ομορφιά της σιωπής, την αγαλλίαση της λιακάδας, το μυστήριο του σκοταδιού, τη ζωηρότητα της φλόγας, την ορμή του νερού, τη γλυκύτητα του αέρα, την ήρεμη δύναμη της γης…. Σου εύχομαι τη μαγεία της ζωής..

Τι εύχομαι περισσότερο για σένα; 

Να πιστεύεις στη θεμελιακή αξία του ανθρώπινου γένους, και σ’ αυτό αγαπημένη μου, συμπεριλαμβάνεσαι κι εσύ..
Σου εύχομαι να ζήσεις την αγάπη.. Τη ρομαντική αγάπη, ναι. Αλλά και την αγάπη αυτών που είναι ξαπλωμένοι μαζί σ’ ένα κρεβάτι και κουβεντιάζουν στα σκοτεινά για τους περασμένους καιρούς. Σου εύχομαι να δεις ένα παιδί να σηκώνει τα χεράκια του προς το μέρος σου, να σου δίνει φιλιά που κολλούν από το μέλι.. Σου εύχομαι να ζήσεις ένα στοργικό άγγιγμα, να δεις δυο μάτια να φωτίζονται, ν’ ακούσεις τον ήχο ενός κλειδιού στην πόρτα…

Σου εύχομαι ν’ αποκτήσεις μια κόρη ακριβώς σαν κι εσένα…»
 

Παμ Μπράουν.

Πηγή, ideopigi.blogspot.gr
Το Χαμομηλάκι

Αχ ρε μαμά, πόση αγάπη μπορείς να χωρέσεις σε ένα τάπερ;

Και αν με ρωτήσεις πόση αγάπη χωράει σε ένα τάπερ, θα σου πω, όλη η αγάπη του κόσμου χωράει. 

Και είναι τόση πολλή, που αρκεί για να «ταΐσει» όλους τους πεινασμένους της γης.

Από πάντα, δέσμια του μαμαδίστικου ενστίκτου σου, με ρωτούσες «πεινάς;» «έφαγες;» «σε βλέπω κομμένη». 

Όλες αυτές οι οισοφαγικές ερωτήσεις από τη μία μου έδιναν στα νεύρα, από την άλλη με τύλιγαν με μια γλυκιά θαλπωρή. 

Γιατί δεν ξέρω για τον έρωτα, αλλά η αγάπη σου περνούσε πάντα από την καρδιά, κάνοντας μια μεγάλη στάση στο στομάχι.

Η κουζίνα σου, με τον απορροφητήρα να γουργουρίζει μονίμως ήταν πάντα το κατάφυγιό μου και ας μην στο έχω πει ποτέ. 

Από τότε που διάβαζα τα μαθήματά μου, εκεί στο τραπέζι με το καρό τραπεζομάντιλο και από πάνω το διαφανή μουσαμά και σε ένιωθα να πηγαινοέρχεσαι στην κουζίνα κάνοντας δουλειές. 

Έλυνα τις ασκήσεις μου, ενώ το γιουβέτσι που αργοψηνόταν γαργαλούσε τα ρουθούνια μου παρέα με τους ήχους που έκαναν τα καπάκια από τις κατσαρόλες σου, οι κουτάλες, και η βρύση που έπλενες τα λερωμένα ταψιά. 

Αυτό ήταν «σπίτι». 

Αυτή η κουζίνα σου, με όλα τα κακόγουστα μπιχλιμπίδια, τα γουρουνάκια στο ψυγείο, ένα γυάλινο καγκουρό που στο μάρσιπό του έμπαιναν χαρτοπετσέτες και κάτι κρεμάστρες-λουλουδάκια για τις πετσέτες ήταν αισθητικά ο εφιάλτης μου από τη μία και σαν το χέρι σου πάνω μου όταν είχα πυρετό, από την άλλη.

Μεγάλωσα, μπήκα στο Πανεπιστήμιο και ήρθα Αθήνα. 
Όλες μια φρουρά που είχαν μάθει να μπουκώνουν τα παιδιά τους με φαγητά, γιατί η θρέψη ήταν η υπέρτατη απόδειξη της αγάπης τους. Ένα συναίσθημα συμπυκνωμένο στην κλασική ερώτηση «έφαγες;» που δήλωνε «έγνοια».

Φοιτητική ζωή, ανέμελα χρόνια και εσύ πάντα μαζί μου, στο πλευρό μου με σήμα το τάπερ. Αυτός ήταν ο καλύτερος τρόπος αγάπης που ήξερες και που έφερνες στο dna σου από τη δική σου μάνα, και εκείνη από την δική της.

Τέσσερα χρόνια τα τάπερ ταξίδευαν στην πρωτεύουσα για να γεμίσουν το ψυγείο μου, μην και μου λείψει τίποτα, μην και τολμήσω να φάω «τις βρωμιές απ’ έξω», μην «θελήσω να φάω απ’ έξω και είναι νύχτα», μην και γίνει σεισμός, πόλεμος, πέσει ακρίδα και δεν έχω να ΦΑΩ. Γιατί για σένα, καλύτερα να μην είχα περάσει σε 2 μαθήματα παρά να είμαι νηστική.

Τέσσερα χρόνια το ψυγείο μου ήταν γεμάτο από αμέτρητα τάπερ ποτισμένα με στοργή, φροντίδα και «μου λείπεις». 

Και όταν σου τέλειωναν κι αυτά, επιστράτευες συσκευασίες για να δημιουργήσεις νέα τάπερ. Κεσέδες από φέτα, κουβάδες από γιαούρτι, ή τη συσκευασία της αγαπημένης σου Φυτίνης έκαναν μια χαρά τη δουλειά τους, άσε που ήταν ό,τι πρέπει για κοτόσουπες, φασολάδες, φακές…
Και ενώ με τάιζες σαν θρεφτάρι, όποτε ερχόμουν στο χωριό, με έβρισκες πάντα «κομμένη». 

Έπιανες το πηγούνι μου με το χέρι σου, γυρνούσες το κεφάλι μου δεξιά αριστερά, με έκοβες από πάνω μέχρι κάτω και με κάθιζες στο τραπέζι κάνοντας «τς, τα, τς». Και πριν προλάβω να σου πω τα νέα μου μου έχωνες στο στόμα μια μπουκιά παστίτσιο που είχε περισσέψει από το μεσημέρι, για «να σταθώ» λίγο και μετά με άφηνες να μιλήσω.

Και πάλι έφευγα φορτωμένη, με τα άδεια τάπερ, που σου είχα φέρει, γεμάτα, και αυτό το γαστρονομικό αλισβερίσι μεταξύ μας τελείωσε μαζί με τις σπουδές μου.

Και αν με ρωτήσεις τώρα, που έγινα κι εγώ μάνα, τι μου λείπει περισσότερο από σένα, θα σου πω, αυτό το ταξίδι με τα τάπερ. 
Γιατί τα τάπερ σου ήταν για μένα γράμματα που έκλειναν μέσα τους όλα αυτά που δεν μου έλεγες με λόγια συχνά, γιατί δεν ήσουν καλή στα λόγια.
Και αν με ρωτήσεις πόση αγάπη χωράει σε ένα τάπερ, θα σου πω, όλη η αγάπη του κόσμου χωράει. Και είναι τόση πολλή, που αρκεί για να «ταΐσει» όλους τους πεινασμένους της γης.

site the mamagers
paidi-efivos

Ναι, από μάνα στάθηκα τυχερή. - Μια αγάπη για πάντα!

Έχω διαβάσει πολλά άρθρα για υπέροχες μάνες που δεν βρίσκονται πια στη ζωή, άρθρα γραμμένα από κόρες που μετάνιωσαν γιατί δεν πρόλαβαν να πουν ευχαριστώ όσο είχαν καιρό.

Υποθέτω πως εγώ είμαι τυχερή γιατί πρόλαβα. Προτείνω τώρα να πάτε να κάνετε κι εσείς το ίδιο.

Δεν ξέρω τι έχω κάνει για να αξίζω τέτοια μάνα.

Αλλά θυμάμαι σίγουρα τι έχω κάνει για να μην την αξίζω: 

άνοιξα τρύπες με το ψαλιδάκι των νυχιών στον ολοκαίνουργιο εμπριμέ καναπέ μας, πέταξα νευριασμένη στο πάτωμα το χριστουγεννιάτικο δώρο που μου πήρε (ήταν επιτραπέζιο κι εγώ περίμενα Bibi-Bo) και μια φορά είπα ένα μυστικό της, που μάλλον δεν έπρεπε, στην πεθερά της. 

Η μοναδική -φτηνή- δικαιολογία μου είναι ότι όλα τα παραπάνω συνέβησαν πριν κλείσω τα 11.

Αλλά θυμάμαι σίγουρα τι έχω κάνει για να μην την αξίζω: άνοιξα τρύπες με το ψαλιδάκι των νυχιών στον ολοκαίνουργιο εμπριμέ καναπέ μας, πέταξα νευριασμένη στο πάτωμα το χριστουγεννιάτικο δώρο που μου πήρε (ήταν επιτραπέζιο κι εγώ περίμενα Bibi-Bo) και μια φορά είπα ένα μυστικό της, που μάλλον δεν έπρεπε, στην πεθερά της. Η μοναδική -φτηνή- δικαιολογία μου είναι ότι όλα τα παραπάνω συνέβησαν πριν κλείσω τα 11.

Δεν ξέρω τι έχω κάνει για να αξίζω τέτοια μάνα και αυτήν τη σκέψη την έκανα δυστυχώς για πρώτη φορά πολύ αργά, μόλις πρόσφατα, ένα βράδυ που γύρισα στο σπίτι μετά τη δουλειά και υπήρχε ζεστό φαγητό στην κατσαρόλα, σπιτικό κέικ στο τραπέζι και λουλούδια στο βάζο, ανεμώνες και κρινάκια που αγοράζει καμιά φορά από τα φανάρια. Είχε φύγει από το σπίτι μου λίγο πριν, δεν την πρόλαβα, σκέφτηκα να την πάρω τηλέφωνο επιτόπου και να της πω ευχαριστώ για όλα αυτά αλλά μετά κάτι μου απέσπασε την προσοχή και δεν το έκανα, γιατί τέτοιος τύπος είμαι, και τελικά της τηλεφώνησα με ενοχές ώρες μετά, μπορεί και την επομένη, θα σας γελάσω. 

Το ζήτημα πάντως είναι ότι ακόμα και τώρα, που είμαι μια παντρεμένη γυναίκα με ένα μικρό παιδί, η μάνα μου εξακολουθεί να είναι ο άνθρωπος που κάνει περισσότερα για μένα απ’ ό,τι εγώ για εκείνη. Βασικά είναι ο άνθρωπος που σήμερα κάνει περισσότερα για μένα από κάθε άλλον. 

Εγώ, ο 37 ετών ενήλικας είμαι για εκείνη ακόμα «το κοριτσάκι» της, το «καημένο» που δουλεύει τόσο σκληρά, το «όμορφο», ακόμα και τις μέρες που, αν με πετύχεις έξω από το σούπερ μάρκετ, μπορεί κατά λάθος να μου δώσεις ψιλά για ελεημοσύνη. 

Είναι πάντα πρόθυμη να μπει στο αυτοκίνητό της και να οδηγήσει μισή ώρα από το σπίτι της ως το δικό μου, να με βοηθήσει πριν ακόμα της το ζητήσω, στην πρώτη δική μου υπόνοια ότι δεν προλαβαίνω να κάνω κάτι, χωρίς καμία απολύτως γκρίνια και χωρίς να περιμένει κανένα αντάλλαγμα. 

Σιγά την είδηση, θα μου πείτε, για όλες τις μάνες ισχύει αυτό, σωστά; 

Μπα, δεν θα το ‘λεγα.

YES, MOMMΙΕ DEAREST

Όταν είπα ότι θα γράψω ένα κομμάτι για τη μάνα μου οι περισσότεροι κούνησαν το κεφάλι με συγκατάβαση εννοώντας περίπου «άσε, είναι όλες τρελές» και «πέσ’ τα αλλά πρόσεξε μη δεν σου ξανακρατήσει ποτέ το παιδί». 

Και τότε κατάλαβα. Η τύχη μου είναι ότι πραγματικά όλα αυτά τα χρόνια δεν είχα την παραμικρή ιδέα για το τι ακριβώς εννοούν τα άρθρα για «μητέρες ανταγωνιστικές και πώς να τις αντιμετωπίσεις», ότι ευτυχώς αδυνατούσα να χωνέψω την ύπαρξη τόσων και τόσων κινηματογραφικών και λογοτεχνικών γκραν γκινιόλ μαμάδων που δέρνουν τα παιδιά τους με συρμάτινες κρεμάστρες, όπως η Τζόαν Κρόφορντ τη μικρή κόρη της στοΜommie Dearest, την αμφιλεγόμενη βιογραφία-μπεστ-σέλερ που η υιοθετημένη Κριστίνα έγραψε για να ξεμπροστιάσει τη σταρ και μεταφέρθηκε στο σινεμά με τη Φέι Νταναγουέι, οπότε η σκηνή με την κρεμάστρα έγινε κλασική, βρίσκεις πια δεκάδες βερσιόν της στο youtube.

Η σχέση μαμάς-κόρης έχει αναλυθεί όσο δεν πάει άλλο, άνισα και σχεδόν πάντα από αυτήν τη σκοτεινή πλευρά. Η οποία όπως φαίνεται δεν είναι μύθος. Δουλεύοντας με γυναίκες όλα αυτά τα χρόνια έχω γίνει μάρτυρας πολλών τηλεφωνημάτων μεταξύ μαμάδων και εργαζόμενων θυγατέρων που τερματίζονται συνήθως με φωνές που ακούει όλος ο όροφος, βουρκωμένα μάτια και νεύρα που ξεσπούν σε ένα ταλαίπωρο κινητό. 

Mάνες της διπλανής πόρτας με αδυναμίες, όχι απαραίτητα τόσο διπολικές όπως η Τζόαν Κρόφορντ αλλά, όσο να πεις, με μια εύκολη υστερία για το παραμικρό, ένα μικρό απωθημένο εδώ κι εκεί για όσα δεν έκαναν οι ίδιες που τις δηλητηριάζει για πάντα, μάνες νάρκισσους, μάνες που κριτικάρουν τον άνδρα σου ή τον τρόπο που μεγαλώνεις το παιδί σου, μάνες στην «κοσμάρα» τους τύπου Πασταφλόρα, μάνες σαν μικρά παιδιά. Νομίζω δεν χρειάζονται άλλες εξηγήσεις, όλοι έχουμε και από μία φίλη που σήμερα πλέον έχει γίνει η ίδια γονιός για τη μαμά της.

Ναι, από μάνα στάθηκα τυχερή. Διότι κοιτάζοντας μέχρι στιγμής πίσω, όχι μόνο είναι ο άνθρωπος που δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ, όχι μόνο με έχει καλύψει και ξελασπώσει κάθε, μα κάθε φορά που τη χρειάστηκα (είτε αυτό ήταν χρήματα τη στιγμή που τα καίγομαι, δανεικά και αγύριστα, είτε ένα σπίτι να μείνω για όσο θέλω όταν χωρίζω είτε ένα σωρό γραφειοκρατικά θελήματα και αγγαρείες) αλλά γιατί υπήρξε αυτό που στα μάτια των παιδιών οφείλει να είναι μια μάνα: πιο ώριμη από σένα. 

Μόνο πριν από δύο χρόνια, και για πρώτη φορά στην ιστορία, έγινα για μερικές ημέρες μαμά για τη μαμά μου. Την κράτησα στην αγκαλιά μου και την άφησα να κλάψει ενώ είχα παγώσει από ένα μείγμα φόβου και θλίψης για δύο λόγους ταυτόχρονα: ο πρώτος ήταν ο αβάσταχτος για όλους μας χαμός του συζύγου της. Ο δεύτερος ήταν ότι η μαμά μου έκλαιγε και αυτό το γεγονός από μόνο του με είχε παγώσει. 

Διότι μέχρι εκείνη τη στιγμή εκπλήρωνε στο έπακρο αυτό που κάθε πλάσμα του πλανήτη περιμένει από τον άνθρωπο που το γέννησε: να το προστατεύσει. Κι εκείνη το έκανε, σ’ εμένα και στον αδελφό μου, σε όλη τη ζωή της με έμφυτο ταλέντο. Το έκανε όταν έπαιρναν διαζύγιο με τον πατέρα μας, το έκανε όταν είχε προβλήματα, το έκανε χαμογελώντας ακόμα και τις εκατοντάδες ώρες που πέρασε στο προσκέφαλο του δεύτερου άνδρα της που πάλευε τον καρκίνο σε νοσοκομεία στην Ελλάδα και στην Αμερική. 

Με προστάτευε από τις κακές ειδήσεις αντί να μου λέει τη σκληρή αλήθεια, ποτέ δεν παραπονέθηκε ότι δεν τους επισκεπτόμουν συχνά (ξέρουμε και οι δύο πως δεν το έκανα όσο θα έπρεπε), ποτέ δεν έγινε μία από αυτές τις δυσάρεστες γυναίκες που μιλούν για αρρώστιες -ενώ έζησε τόσο πολύ μέσα σε αυτές. Έχασε νέα τη μητέρα της, πολύ πριν εγώ γεννηθώ, έχασε πρόωρα τη μοναδική αδελφή της. 

Και πάντα ρωτούσε τι κάνουμε εμείς. Πρώτα, πάντα, ήμαστε εμείς. Οι ρόλοι ήταν ξεκάθαροι. Εκείνη ήταν η δυνατή, η ψύχραιμη, η βεβαιότητα ότι όλα θα πάνε καλά. Εμείς μπορούσαμε να κάνουμε λάθη.

ΑΝΘΙΣΜΕΝΕΣ ΜΑΝΟΛΙΕΣ

Απ’ όλα τα προσόντα μιας μαμάς νομίζω ότι εκτιμώ περισσότερο αυτό, τώρα που κι εγώ έγινα μάνα. Γι’ αυτό δεν θα σταθώ στα τόσα άλλα, στα άπειρα γλυκά πράγματα που εκείνη κάνει τόσο τέλεια: τον τρόπο με τον οποίο κόβει μια ίσια, σωστού πάχους φλούδα από φρέσκο βούτυρο για να την τοποθετήσει -παρά αλείψει- πάνω σε ένα κομματάκι ψωμιού όπου μετά προσθέτει την ακριβή ποσότητα μελιού χωρίς να τα ανακατέψει καθόλου. 

Ούτε ότι κατέχει την τέχνη του σωστού στρωσίματος των κρεβατιών καλύτερα και από καμαριέρα του Four Seasons ή το savoir-vivre ενός δείπνου τριών πιάτων. Δεν θα περιγράψω όλες εκείνες τις άγραφες, εκατοντάδες λεπτομέρειες που σου μεταδίδει σιωπηλά η μάνα σου και που χρόνια αργότερα μεταμορφώνονται σε δικές σου πια ικανότητες. Δεν θα πω καν για την απέραντη φροντίδα, την καθημερινή τηλεφωνική επαφή, την παραδοχή μου πια ότι δεν θα καταφέρω να αγγίξω ποτέ το δικό της επίπεδο αγιοσύνης να μη λέω ποτέ κακίες για άλλους.

Φαντάζομαι βέβαια ότι τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι. Η μαμά μου με έκανε στα 25 και αν τη ρωτήσεις θα σου πει ότι το μυαλό της τότε ήταν μάλλον στις βόλτες παρά στα μωρά. Ήταν μια νέα, μοντέρνα κοπέλα με κοτλέ παντελόνια και ζιβάγκο και όμορφα σπαστά, καστανά μαλλιά. Μια εικόνα που όταν απέκτησα άποψη για τον κόσμο, εκεί γύρω στα 10, αποφάσισα ότι δεν ...