Πρόσεχε, μην πάρουν αέρα τα μυαλά σου…

Το κεφάλι χαμηλά…

Πρόσεχε.

Πρόσεχε μη ψηλώσει ο νους σου.
Πρόσεχε μη πιστέψεις πως είσαι κάτι ξεχωριστό, κάτι ανώτερο από τους άλλους τους ανθρώπους…

Γνώρισα ανθρώπους… Ανθρώπους καλούς. Ανθρώπους ηθικούς. Ανθρώπους οικογενειάρχες. Ανθρώπους οι οποίοι στη ζωή τους δεν ήθελαν ούτε μυρμήγκι να πειράξουν…

Κάποια στιγμή που λες, σε χρόνο ανύποπτο, οι άνθρωποι αυτοί περηφανεύτηκαν. 

Ψήλωσε ο νους τους. Όχι πολύ. Λίγο. Τόσο δα. 

Νόμισαν πως γινήκαν κάποιοι. Και οι άνθρωποι αυτοί, οι καλοί, οι ηθικοί, οι οικογενειάρχες, γινήκαν τέρατα. 

Και προκάλεσαν στα σπίτια τους τόσο πόνο, που δεν το χωράει ο νους σου. Πονέσαν τις γυναίκες τους, πονέσαν τα παιδιά τους, τους φίλους, τους γονείς τους, πόνεσαν τους πάντες…

Δε τους χωρούσε πια το σπίτι τους. Δεν τους αρκούσε η σύζυγός τους. Τα παιδιά τους σκοτούρες τους γεμίζανε. Νομίσανε πως για άλλα, για μεγάλα πράγματα ήτανε φτιαγμένοι…

Για αυτό σου λέω πρόσεχε.

Πρόσεχε, μην πάρουν αέρα τα μυαλά σου…

Ξέρεις… Από όλα τα πράγματα που μπορεί να πάθει κανείς, αυτό είναι που φοβάμαι πιο πολύ από όλα…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

"Για ποια σημερινή σου πράξη στο σχολείο είσαι περήφανος;"

"Αυτή είναι η μοναδική ερώτηση που κάνω στο παιδί μου όταν επιστρέφει από το σχολείο"

«Από την πρώτη μέρα που το παιδί μου πέρασε τη πόρτα του σχολείου, άρχισαν να με απασχολούν μια σειρά από ζητήματα και θέματα που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν τα είχα άμεσα κατά νου. Βλέπετε, είχα συνηθίσει τη καθημερινότητα του παιδιού στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς και ήξερα ότι εκεί είναι κάθε μέρα με τους φίλους του. Δεν αντιμετωπίσαμε κανένα πρόβλημα στην προσαρμογή του στο νηπιαγωγείο και όπως καταλαβαίνετε δεν ήξερα πώς θα αντιμετωπίσει τη νέα του πραγματικότητα στο "μεγάλο" σχολείο.

Πριν από την πρώτη ημέρα, του είχαμε δώσει με τον μπαμπά του διάφορες συμβουλές και οδηγίες για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται στο σχολείο, πώς πρέπει να επικοινωνεί με τους συμμαθητές του, πώς να μιλά στο δάσκαλο και γενικότερα ποια πρέπει να είναι η σχολική διαγωγή του.

Τώρα, θα μου πείτε σιγά το σπουδαίο πράγμα που έκανες. Κι όμως κατόπιν συζητήσεων με τον άντρα μου καταλήξαμε στην οποία ουσιαστική απόφαση για την κατευθυντήρια γραμμή που θα κρατήσουμε αναφορικά με την σχολική συμπεριφορά του γιου μας.

Από εκείνη τη μέρα κι έπειτα όταν πάω στο σχόλασμα να παραλάβω το παιδί μου τού κάνω μία και μοναδική ερώτηση. Μια ερώτηση που συνοψίζει μέσα της όλο το ενδιαφέρον μου για την παρουσία του στο σχολικό πλαίσιο.

Όχι, δεν τον ρωτάω αν πήγε καλά στα μαθήματα. Ούτε ζητώ να μου πει τι συνέβη στο σχολείο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Δεν αδιαφορώ για τις σχολικές του επιδόσεις ούτε σνομπάρω την εκπαιδευτική διαδικασία θεωρώντας την ως κάτι αμελητέο.

Εντούτοις, αυτό που πραγματικά με ενδιαφέρει και θεωρώ ότι θα έπρεπε να αποτελεί προτεραιότητα καθε γονιού που επιθυμεί να αναθρέψει ένα σωστό και καλό παιδί είναι οι τρόποι του και κάτα πόσο έχει κατακτήσει την ενσυναίσθηση.

Οπότε η πρώτη κουβέντα που λέω στο παιδί μου όταν σχολάσει, αφού πρώτα του κάνω μια μεγάλη αγκαλιά είναι η εξής "Για ποια σημερινή σου πράξη στο σχολείο είσαι περήφανος;"

Αυτή η μικρή κι όμως τόσο ουσιώδης ερώτηση κρύβει μέσα της όλα τα διδάγματα και τα μαθήματα ζωής που θέλουμε να του εμφυσήσουμε. Μέσα από την ερώτηση αυτή δίνω στο παιδί μου την αφορμή να σκεφθεί όλα όσα έζησε κατά τη διάρκεια της ημέρας στο σχολείο αλλά και μέσα στη τάξη και να αναλογιστεί πόσο βοηθητικός, πόσο φιλικός και πόσο ευγενικός ήταν.

Δεν του κάνω ανάκριση ούτε το βομβαρδίζω με χίλιες δυο ερωτήσεις. Ένα παιδί όταν νιώθει ότι ο γονέας συνεχώς τον ρωτά πράγματα και το υποβάλει σε μια διαδικασία ανάκρισης, τηρεί αμυντική στάση και απαντά με μισόλογα και υπεκφυγές.

Στη δική μας περίπτωση, το παιδί αντιλαμβάνεται τη σημασία του να είναι πρωτίστως καλό παιδί και δευτερευόντως ο άριστος μαθητής που έχει τετράδια με επαίνους της δασκάλας.

Θέλουμε να του δείξουμε πώς οι καλοί τρόποι και η πρέπουσα συμπεριφορά είναι η αφετηρία κάθε σωστού ανθρώπου.

Μέσω αυτής της ερώτησης χτίζουμε μια σχέση επικοινωνίας με το παιδί μας και του δείχνουμε ότι δεν το αγαπάμε γιατί φέρνει άριστα αλλά το αγαπάμε και μας κάνει υπερήφανους γιατί του έχουμε διδάξει να νοιάζεται για τους άλλους και οι πράξεις του δείχνουν ότι το έχει αφομοιώσει.

Θέλουμε να κατανοήσει ότι οι πράξεις είναι αυτές που καθορίζουν την ποιότητα και το ήθος ενός ανθρώπου. Το "άριστα" και το "μπράβο" βαθμολογούν σχολικές επιδόσεις και τίποτα παραπάνω. Η συμπεριφορά όμως και το ήθος είναι μια καθημερινή κατάκτηση που πρέπει διαρκώς να στοχεύει.

Μέσα από τις απαντήσεις που μου δίνει κάθε φορά, παίρνω αφορμή για συζητήσεις μαζί του. Βλέπετε είμαι φανατική της άποψης, ότι η επικοινωνία ανάμεσα στους γονείς και το παιδί, χτίζεται κομμάτι-κομμάτι, από την αρχή της ζωής του παιδιού.

Ακόμα κι αν η απάντηση που θα δώσει για ένα "κατόρθωμά" του που για τα δικά μου δεδομένα δεν είναι σωστό, δεν είμαι επικριτική ούτε αφοριστική. Προσπαθώ να του εξηγήσω με σαφή επιχειρήματα τι έπρεπε να κάνει και φυσικά δεν τον κατηγορώ ανοιχτά γιατί ξέρω ότι όσο εύκολα ανοίγει η πόρτα της επικοινωνίας αντίστοιχα ευκολότερα κλείνει μια για πάντα και το παιδί σε αντιμετωπίζει με καχυποψία και άρνηση.

Με νοιάζει να έχω ένα καλό παιδί κι ας είναι λιγότερο καλός μαθητής. Με νοιάζει να είναι καλός μαθητής στη ζωή. Να κάνει κτήμα του το σεβασμό, την υπακοή, την αγάπη, την αλληλεγγύη, όχι από καταναγκασμό αλλά από επιλογή.

Ξέρω ότι σε γενικές γραμμές τα παιδιά από την φύση τους είναι αυθόρμητα πλάσματα και δεν έχουν ξεκάθαρα τα κριτήρια για το «καλό» και το «κακό» όμως αν από μικρά έρχονται σε επαφή με αυτές τις έννοιες και διδάσκονται τη σημασία του να δείχνουν το φωτεινό τους πρόσωπο σίγουρα μεγαλώνοντας θα ξέρουν πότε πράττουν ορθά και πότε όχι.

Με αυτή την απλή ερώτηση καταφέραμε με το σύζυγό μου να δείξουμε στο παιδί μας το δρόμο του καλού. Με κουβέντα καθημερινή και όχι με απειλές ή τιμωρίες.

Την επόμενη φορά που το παιδί σας θα επιστρέψει από το σχολείο σας προτρέπω να ακολουθήσετε το παράδειγμα μου. Τα παιδιά μας είναι η καλύτερη παρακαταθήκη για το μέλλον οπότε αξίζει να τα προετοιμάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα και ηθικότερα για την ενηλικίωσή τους.»

Πηγή Tromaktiko

newsnowgr

Δίδαγμα ζωής από έναν υπερήφανο άνθρωπο

Μιά ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Την Κυριακή σκέφτηκα να στολίσω το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Πάντα το στόλιζα από νωρίς για να το «χορτάσω». Έτσι λοιπόν, γυρνώντας από τη δουλειά και έχοντας χρόνο, σταμάτησα σ’ ένα super- market, γνωστής αλυσίδας.

Πάρκαρα το υπέροχο μπλε Chevrolet μου, που με πολύ κόπο, δάκρυα και ιδρώτα εξόφλησα τις δόσεις του πριν λίγους μήνες, και μπήκα μέσα για να αγοράσω στολίδια.

Είχα από μέρες βάλει στο μάτι κάτι υπέροχες γυάλινες μπάλες, χρώματος κόκκινο – χρυσό και ένα τεράστιο κόκκινο αστέρι

Ένα τηλεφώνημα όμως και το κακό σήμα που είχα μέσα στο super – market, με ανάγκασε να βγω στον προαύλιο χώρο του για να μπορέσω να συνομιλήσω.

Δεν ξέρω τι ακριβώς έγινε ή πια αόρατη δύναμη με έκανε και κοίταξα το σκουπιδοτενεκέ που βρισκόταν έξω από το κατάστημα, γιατί πραγματικά τόσο αφηρημένη που ήμουν με τη συνομιλία που είχα με μια φίλη μου, αν δεν κοιτούσα πολύ προσεκτικά, δεν θα καταλάβαινα ότι ανάμεσα στον σωρό από κούτες και σκουπίδια υπήρχε ένας άνθρωπος.

Χωμένη κυριολεκτικά μέσα στον κάδο, ήταν μια μαυροφορεμένη, αδύνατη σιλουέτα που έψαχνε για φαγητό.

Δεν ξέρω πόσα λεπτά ή ώρα πέρασε που έμεινα καθηλωμένη στη θέση μου χωρίς να μπορώ να αντιδράσω , αλλά φαντάζομαι αρκετή, όταν αυτή η σιλουέτα των 82 χειμώνων σήκωσε το πρόσωπό της και με κοίταξε με ένα βλέμμα θλίψης, απογοήτευσης και, όσο περίεργο θα σας φανεί το επόμενο ουσιαστικό που θα χρησιμοποιήσω, περηφάνιας.
Και σας μιλάω ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πως έγινε και ενώ αυτή ήταν μέσα στα σκουπίδια, εγώ να νιώσω ντροπή.
 

Η φωνή της φίλης μου, με έβγαλε από το λήθαργο…. Το σοκ μου ήταν τόσο μεγάλο που το έκλεισα απότομα χωρίς να εξηγήσω.

Μπήκα κυριολεκτικά τρέχοντας μέσα στο super- market, γέμισα γρήγορα τις τσάντες, πλήρωσα και κατευθύνθηκα στο μέρος όπου είχα δει τη γιαγιούλα.

-«Να πάρε γιαγιά. Δεν είναι τίποτε. Λίγο γάλα, μακαρόνια και κάποια άλλα είδη πρώτης ανάγκης. Έτσι για το καλό των ημερών», είπα κοιτώντας με αμηχανία το έδαφος.

Και εκεί στο έδαφος, είδα μια γυναίκα 82 χρόνων να γονατίζει κλαίγοντας και να μου φιλάει το χέρι.

Μου έπεσαν κυριολεκτικά οι τσάντες από τα χέρια. Γονάτισα γεμάτη ντροπή και αμηχανία και την αγκάλιασα.

Καθίσαμε μαζί μία ώρα περίπου μιλώντας και αυτή την ώρα η γιαγιά αυτή μου δίδαξε ένα πολύ σημαντικό μάθημα:
«Να εκτιμάς και να νιώθεις ευγνωμοσύνη γι’ αυτά που έχεις. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι , όχι τόσο μακριά από εσένα, που θα παρακαλούσαν να έχουν τα μισά από όσα έχεις».

Γυρνώντας στο σπίτι, στόλισα το δέντρο και άναψα το τζάκι.
Και εκεί καθισμένη στον καναπέ μου, είδα ότι οι παλιές ξεθωριασμένες μπάλες που κρέμονταν από το δέντρο μου , φάνταζαν πολύ πιο όμορφες από τις καινούργιες κατακόκκινες που θα αγόραζα.

ANNA/26/11/2014

Παναγία η Μεγαλόχαρη

Είμαι περήφανος που δεν είμαι Γερμανός: 27 λόγοι

Τον γύρο του διαδικτύου κάνει τις τελευταίες ημέρες ένα κείμενο το οποίο φέρει τον τίτλο ...

«Είμαι περήφανος που δεν είμαι Γερμανός: 27 λόγοι και ένα παράπονο».
Το εν λόγω κείμενο κυκλοφορεί ευρέως τόσο στα κοινωνικά δίκτυα, όσα και από e-mail σε e-mail και με.... πολύ καυστικό τρόπο καταδεικνύει τις διαφορές των Ελλήνων με τους Γερμανούς.

Δεν αποδίδω στους άλλους, και δη στους Έλληνες,
τις ευθύνες για όλα τα δεινά από γεννήσεως κόσμου.
I do not attach to others, especially the Greek people,
the responsibility for all the ills of birth world.

Ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο:
1) Πίνω νερό όταν διψάω και μπύρα όποτε θέλω διότι το νερό εμφιαλωμένο ή βρύσης δεν είναι ούτε... στυφό, ούτε άνοστο, ούτε πανάκριβο.
2) Με χοντρές, αθλητικές, λευκές κάλτσες φορώ αθλητικά παπούτσια και όχι σανδάλια...
3) Δε μου χρειάστηκε ποτέ να στήσω μνημείο – υπόλειμμα κανενός τείχους αίσχους για να μου θυμίζει κατάπτυστη διχοτόμηση του έθνους μου, φοβούμενος πιθανή επανάληψη στο μέλλον.
4) Έχω θετική σκέψη, αισιοδοξία, ελπίδα και πίστη και χωρίς να καταναλώσω απίστευτες ποσότητες αλκοόλ.
5) Δεν πιστεύω σε φυλετικές ή άλλες ανωτερότητες, αλλά στο σεβασμό της αξίας και στην προστασία κάθε ανθρώπου.
6) Δεν προκάλεσα δύο δηλωμένους, κι έναν τρίτο υποβόσκοντα, παγκόσμιους πολέμους.
7) Δεν αιματοκύλησα την ανθρωπότητα, δε σκότωσα αμάχους, δεν κατεδίωξα φυλές ή άλλα έθνη, δεν έστησα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν υπέταξα λαούς, δε ρήμαξα χώρες.
8) Για την παρασκευή σαπουνιού περιορίζομαι στη χρήση ελληνικού ελαιολάδου.
9) Δε χρωστάω πολεμικές αποζημιώσεις και κατοχικά δάνεια.
10) Δεν σφετερίστηκα ξένους πολιτισμούς κι αρχιτεκτονικές τεχνοτροπίες (γιατί διέθετα δικούς μου), δεν κατέκλεψα αρχαιότητες, δεν υφάρπαξα αγάλματα και θησαυρούς.
11) Δεν είμαι απόγονος του Αδόλφου Χίτλερ.
12) Κάνω την αυτοκριτική μου. Αργά, ανώφελα, άκαιρα ίσως. Έχω κάνει λάθη, πολλά και μοιραία, πλην όμως τ' αναγνωρίζω και πολεμάω. Όπλα δεν καταθέτω, άλλωστε, δεν το έκανα ποτέ (θα το θυμάσαι άσπονδε φίλε γερμανέ, όταν γύρευες να με λειώσεις με τη μπότα της βέρμαχτ...). Κριτής των πάντων, διαιτητής και νταβατζής δε χρήζομαι. Δε μου ταιριάζει ο ρόλος ούτε του δοσίλογου, ούτε του χαφιέ.
13) Χαμογελώ και στη χαρά και στην απόγνωση. Ξέρω, σε προβληματίζει, άσπονδε φίλε γερμανέ, αλλά τι τα γυρεύεις... Είναι στο DNA μου το γέλιο, δουλειά δική μου!
14) Επάνδρωσα τις βιομηχανίες της Γερμανίας με φιλεργατικούς, φιλότιμους, φιλήσυχους Έλληνες μετανάστες (γκασταρμπάιτερ) κρατώντας τους τεμπέληδες, ανεπρόκοπους κι άχρηστους στη χώρα μου.
15) Διέδωσα σε όλους την αξιοπιστία των Siemens συσκευών γερμανικής κατασκευής και χρεώθηκα το σκάνδαλο του χρηματισμού, της μίζας και της δωροδοκίας, αφού έκανα γαργάρα την ευθύνη του γερμανού που δωροδόκησε. Η ενοχή βαραίνει μόνον εκείνον που δωροδοκεί; Μάλλον...
16) Χαίρομαι και τον ήλιο και τη θάλασσα της μεσογείου... Κλισέ, αλλά αληθές. Κι έχω μια μικρή υποψία ότι σ' ενοχλεί, άσπονδε φίλε γερμανέ...
17) Στην ταβέρνα κερνάμε (άγνωστη έννοια).... Ποτέ ρεφενέ, ποτέ ο καθένας τα δικά του, ποτέ κομπιουτεράκι – γερμανικό σύστημα, όπως είθισται να λέμε εμείς οι ταπεινοί οφειλέτες σου.
18) Δανείζομαι, δεν αντιλέγω. Πληρώνω ακόμη τις πληγές παλιών και πρόσφατων κατακτητών που θώπευαν στο λίκνο τους οι χώρες οι δήθεν προοδευμένες κι αξιοζήλευτες, με μηχανισμούς, συστήματα, προγράμματα σαν τη δική σου.
19) Δε σκύβω το κεφάλι, κι είναι κουσούρι μου. Θα βόλευε καλύτερα να προσαρμοζόμουν στο νταχάου ή το άουσβιτς... Τι σου θύμισα τώρα;;;
20) Το γλωσσικό μου ιδίωμα μου επιτρέπει να προφέρω οποιαδήποτε ομιλούμενη γλώσσα χωρίς να αντηχεί διαταγή, επιβολή ή κακόηχη προφορά.
21) Δεν επέλεξα την Αγγέλα. Μου την επέβαλαν. Μα τι φάτσα; Προτιμώ τα playmobil...
22) Δεν αποδίδω στους άλλους, και δη στους Έλληνες, τις ευθύνες για όλα τα δεινά από γεννήσεως κόσμου.
23) Δε συνοδεύω όλα τα πιάτα μου με βραστό λάχανο, βραστές πατάτες και λουκάνικο...Έλεος, λίγη φαντασία δε βλάπτει...
24) Διαθέτω ανοιχτά καταστήματα γιορτινές ημέρες, αν και τεμπέλης, για να προσφέρω καφέ ή φαγητό...
25) Γιορτάζω κι άλλες μέρες πλην Χριστουγέννων, σε πείσμα των καιρών, της κατοχής, της ύφεσης και της εξαθλίωσης.
26) Υποθάλπω πρώτα τους συνανθρώπους μου και στη συνέχεια τα ζώα.
27) Έχω οικογένεια σφιχτή γροθιά. Ενοίκιο δεν πληρώνω στους γονείς μου, παρότι ζω μαζί τους, κι ας ενηλικιώθηκα προ πολλού. (Φρόντισαν άλλοι να μην μπορώ να ζήσω μόνος).

i-diadromi

27 reasons I am proud that I'm not German and I am Greek!
27 Gründe Ich bin stolz, dass ich nicht Deutsch!

1) I drink water when I am thirsty and beer when I want because the bottled water or the water from the tap is neither… Acrid , nor tasteless , nor extremely expensive.
2) With thick, athletic, white, socks we wear sports shoes not sandals.
3) It did not need to setup monument - extract any shame wall to remind me despicable partition of my nation, fearing a possible repeat in the future.
4) I have positive thoughts, optimism, hope and... faith without drinking great amounts of alcohol.
5) I do not believe in racial or in other...

Παραίτηση υπερήφανης Ελληνίδας δασκάλας! ΕΠΕΙΔΗ Η ψυχή μου αλυχτά...

Μία υπερήφανη Ελληνίδα δασκάλα, υπέβαλλε την παραίτησή της ... λόγω ντροπής για την κατάντια της παιδείας μας!

ΕΠΕΙΔΗ

Η ψυχή μου αλυχτά,

Αποχωρώ και ΑΠΑΙΤΩ...

ΠΡΟΣ:

ΠΥΣΠΕ ΠΕΙΡΑΙΑ

……23-01-2012……

Λαμβάνω την τιμή να υποβάλλω την παραίτησή μου από τη θέση μου ως δασκάλας, στο 8ο Δημοτικό Σχολείο Πειραιά.

Οι λόγοι που μ’ έκαναν να επιλέξω αυτή την οδό είναι οι εξής:

- Ως δασκάλα πίστευα πάντα πως η στάση μου είναι παράδειγμα κι ό,τι νιώθω περνάει σαν αέρας στις ψυχές των παιδιών.

Όχι κούφια λόγια και μπούρδες.

Συναισθήματα και πράξεις, στάση ζωής.

Δεν μπορώ ν’ αντικρίζω τα μάτια των παιδιών μου, χωρίς να ντρέπομαι να υπηρετώ μία παιδεία που δεν υφίσταται. Δεν έχω το δικαίωμα, δεν μου επιτρέπεται.

Αρνούμαι να συμμετέχω στο συστηματάκι σας: «Πρώτα ο μαθητής», «Δωρεάν δημόσια παιδεία», «Ίσες ευκαιρίες για όλους»;

Αρνούμαι τους φόρους των συμπολιτών μου να τους προσφέρω αδιαμαρτύρητα στους προδότες της χώρας μου, χωρίς να μπορώ να αρνηθώ ή ν’ αντισταθώ στις αποφάσεις τους.

- Αρνούμαι να συναινώ, να συνεργάζομαι και να διευκολύνω αυτούς που μάτωσαν τη χώρα. Τους στυγνούς δολοφόνους, που δολοφονούν κάθε μέρα κάποιον συμπολίτη μου. (Μεταξύ των θυμάτων και ο άντρας μου).

- Δεν συνεργάζομαι μ’ αυτούς που έκλεψαν τον ιδρώτα των συνταξιούχων, χωρίς ντροπή και σεβασμό στα χρόνια τους.

- Δεν συνεργάζομαι μ’ αυτούς που γέμισαν τη χώρα άστεγους και τώρα κάνουν τους ελεήμονες τάχα.

Δεν θέλω την ελεημοσύνη τους, δεν αναγνωρίζω τα μιάσματα, τους θρασύδειλους που παράνομα κυβερνούν τη χώρα με την πεποίθηση ότι συμφωνούμε.

Για όλους αυτούς τους λόγους,

ΕΠΕΙΔΗ

Η ψυχή μου αλυχτά,

Αποχωρώ και ΑΠΑΙΤΩ, το μόνο δικαίωμα που μου αφήσατε για ν’ αντισταθώ, την παραίτησή μου, να την κάνετε ΑΜΕΣΑ δεκτή.

….……………………………

(υπογραφή)

Αλιφραγκή Μαρία

(ονοματεπώνυμο)

Πηγή: ramnousia

Αναρτήθηκε από 24GR

Μια μέρα ξεχωριστή!

Ήταν μία πολύ γλυκιά μαμαδίστικη γριούλα... πήγαινα και την έβλεπα στο Δημόσιο Γηροκομείο με τη μητέρα μου και της πήγαινα διάφορα μικροδωράκια πάντα σχετικά με τον καλλωπισμό... Της άρεσαν  της κυρίας Μαρίας τα αρώματα,  τα όμορφα λευκά δαντελένια γιακαδάκια στο μαύρο της φόρεμα πάντα σε αυστηρή γραμμή με μανσέτες και κουμπάκια. Την έλεγα πάντα "Κυρία Μαρία" και ήταν για μένα κάτι σαν ... κουβερνάντα... 

Εργαζότανε στη δούλεψη της γιαγιάς μου όταν ήρθαν από τη Πόλη... μικρή κοπέλα την έστειλε μαζί της η προγιαγιά μου στην Ελλάδα με το νέο ζευγάρι. Της βάζανε τα χρήματα της στη τράπεζα, δεν χρειαζότανε να τα πειράξει, ζούσε στο σπίτι τους και είχε ότι και αυτοί και τα παιδιά τους. Ψυχοκόρη την έλεγαν τότε, κρατούσε το σπίτι και ήταν υπεύθυνοι γι' αυτήν.. 
Κάποτε ερωτεύτηκε.. εκείνος λεβέντης ομορφονιός κι εκείνη...