Showing posts with label Ανάπτυξη προσωπικότητας του παιδιού. Show all posts
Showing posts with label Ανάπτυξη προσωπικότητας του παιδιού. Show all posts

Wednesday, 16 January 2019

Η προσωπικότητα του παιδιού επιδρά στις επιδόσεις του
σε ανάγνωση και μαθηματικά

Η προσωπικότητα του παιδιού μπορεί να επηρεάσει τις επιδόσεις του στην ανάγνωση και στα μαθηματικά, σύμφωνα με μια νέα μελέτη ψυχολόγων από το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Οστιν η οποία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Journal of Personality and Social Psychology». 
«Κλειδί» η «ανοιχτή» προσωπικότητα 
Συγκεκριμένα οι ερευνητές είδαν ότι όταν τα παιδιά έχουν πιο «ανοιχτή» προσωπικότητα, όταν έχουν αυτοπεποίθηση αλλά και συνεχή περιέργεια να μαθαίνουν νέα πράγματα εμφανίζουν περισσότερες πιθανότητες να έχουν καλύτερες επιδόσεις τόσο στην ανάγνωση όσο και στα μαθηματικά. 

Αντιθέτως, τα παιδιά που είναι πιο «κλειστά», σχολαστικά και επίμονα δεν εμφανίζουν τόσο καλές επιδόσεις τόσο στην ανάγνωση όσο και στα μαθηματικά. 
«Τα ευρήματά μας παρέχουν επιπλέον γνώση σχετικά με το πολύπλοκο «παζλ» των δεξιοτήτων που αλληλεπιδρούν και οδηγούν σε διαφορές στην ακαδημαϊκή επιτυχία μεταξύ παιδιών. 
Δείχνουν επίσης την πολυπλοκότητα της γενετικής αρχιτεκτονικής της ακαδημαϊκής επιτυχίας, η οποία απαρτίζεται από πολύ περισσότερα κομμάτια εκτός από την ευφυΐα» ανέφερε η κύρια συγγραφέας της νέας μελέτης, Μαργκερίτα Μαλανκίνι, μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Τμήμα Ψυχολογίας και στο Ερευνητικό Κέντρο σχετικά με τον Πληθυσμό του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Οστιν. 

Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι οι διαφορές στις ακαδημαϊκές επιδόσεις μεταξύ παιδιών σχετίζονται με τις διαφορές που έχουν στον αυτοέλεγχο – στο πόσο καλά δηλαδή το κάθε παιδί μπορεί να ελέγξει τη συμπεριφορά του, όταν έρχεται αντιμέτωπο με δύσκολες, αντικρουόμενες καταστάσεις, με καταστάσεις που αποσπούν την προσοχή, με τις παρορμήσεις και τα ένστικτά του. 
Ωστόσο η έννοια του αυτοελέγχου είναι πολύ ευρεία και ενσωματώνει τόσο τις νοητικές ικανότητες του παιδιού όπως η εκτελεστική λειτουργικότητά του όσο και χαρακτηριστικά της προσωπικότητας όπως η σχολαστικότητά του. 
Μελέτη σε πάνω από 1.000 διδύμους 
Για να ξεκαθαρίσουν αυτό το «θολό», ευρύ τοπίο, οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Τέξας συνέλεξαν στοιχεία για περισσότερους από 1.000 διδύμους ηλικίας οκτώ ως 14 ετών που συμμετείχαν στο «Texas Twin Project», μια μεγάλη πληθυσμιακή μελέτη που βασίζεται σε ζευγάρια διδύμων και διευθύνεται από τους αναπληρωτές καθηγητές Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Τέξας Ελιοτ Τάκερ-Ντρομπ και Πέιτζ Χάρντεν. 

Οι μελέτες διδύμων επιτρέπουν στους επιστήμονες να απομονώσουν και να παρατηρήσουν την επίδραση τόσο των γενετικών όσο και των περιβαλλοντικών παραγόντων στους ανθρώπους. 
Όπως έδειξε η μελέτη των διδύμων, ακόμα και όταν οι ερευνητές έλαβαν υπόψη τους την ευφυΐα του κάθε παιδιού, εντόπισαν ισχυρή σύνδεση μεταξύ της εκτελεστικής λειτουργικότητας – πρόκειται για την ικανότητα σχεδιασμού, οργάνωσης και ολοκλήρωσης διαφορετικών καθηκόντων – και των καλών επιδόσεων στην ανάγνωση και στα μαθηματικά. 
Η σύνδεση αυτή φάνηκε να έχει τη ρίζα της κυρίως σε γενετικούς παράγοντες. 

Μεγαλύτερη η επίδραση των γενετικών παραγόντων 
Από τα ευρήματα προέκυψε επίσης ότι τα παιδιά που είχαν υψηλότερα σκορ στην εκτελεστική λειτουργικότητα ήταν εκείνα που διέθεταν πιο «ανοιχτό» χαρακτήρα και είχαν μεγαλύτερη περιέργεια να μαθαίνουν πράγματα και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. 
Αυτές οι σχέσεις φάνηκε να επηρεάζονται κατά 60% από γενετικούς παράγοντες και κατά 40% από περιβαλλοντικούς. 
Αντιθέτως, τα παιδιά που ήταν πιο «κλειστά», πιο σχολαστικά και επιμελή δεν φάνηκε να έχουν αντίστοιχα υψηλά σκορ στην εκτελεστική λειτουργικότητα. 
«Τα αποτελέσματα αυτά μαρτυρούν ότι ορισμένοι από τους γενετικούς παράγοντες που προδιαθέτουν τα παιδιά να έχουν καλές επιδόσεις στο σχολείο είναι οι ίδιοι γενετικοί παράγοντες που τα προδιαθέτουν να είναι πιο ανοιχτά στις νέες προκλήσεις, να είναι πιο δημιουργικά, πιο περίεργα και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση για τις ικανότητές τους» εξήγησε ο καθηγητής Τάκερ-Ντρομπ. 
_______________________ 
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Tuesday, 25 October 2016

Όταν ρωτούν κάτι το παιδάκι σας, μην απαντάτε για λογαριασμό του και γενικά, μην το «καπελώνετε»

- Πώς σε λένε μικρέ; 
Μη πετάγεστε, αφήστε το να απαντήσει μόνο του

********
Πόσο «χώρο» δίνετε στο παιδί σας;
Μήπως ασυνείδητα μπλοκάρετε την έκφραση του παιδιού σας και την δυνατότητα να αναπτύξει δεξιότητες; 
Το να είσαι γονιός δεν είναι εύκολη δουλειά και χρειάζεται ωριμότητα κι υπομονή σε κάποια σημεία.

Ποιος απαντάει τελικά;
Πολύ συχνά παρατηρώ γύρω μου ότι γονείς, παππούδες, γιαγιάδες και άνθρωποι που έχουν υπό την φροντίδα τους ένα παιδί, σπεύδουν να απαντήσουν για λογαριασμό του. 
Όταν ένας ενήλικας απευθύνει μια ερώτηση σε ένα παιδί κοιτάζει προς το μέρος του και σκύβει κοντά του, άρα για το παιδί είναι ξεκάθαρο ότι η ερώτηση απευθύνεται σ’ εκείνο. 
Πολλά παιδιά, τα περισσότερα, δεν απαντούν άμεσα ή ντρέπονται και χρειάζονται λίγο χρόνο για να νιώσουν ασφάλεια, κοιτώντας τους γονείς τους για να πάρουν την επιβεβαίωση ότι είναι σωστό να απαντήσουν. 
Πολλοί γονείς, πριν δώσουν χρόνο στο παιδί -ούτε μερικά δευτερόλεπτα- απαντούν για εκείνο. Σε αυτή τη περίπτωση είτε το παιδί χρειάζεται χρόνο για να σκεφτεί, είτε για να πάρει θάρρος να απαντήσει, αυτομάτως ο γονιός έχει μπλοκάρει την δυνατότητα του παιδιού να μιλήσει για τον εαυτό του.
Έτσι, το παιδί μαθαίνει ότι οι άλλοι απαντούν για εκείνο και δεν καλλιεργεί τη γνώμη του, οικειοποιώντας, στο μυαλό του, την απάντηση του γονιού ως δική του, ακόμα κι αν αυτή δεν το εκφράζει. 
Μην απαντάτε για τα παιδιά. 
Δώστε τους το βήμα και ενδυναμώστε την δική τους αυτοπεποίθηση, ώστε να εκφράζουν αργότερα επιθυμίες, απόψεις αλλά και παράπονα χωρίς δισταγμό και αυτό-αμφισβήτηση στο περιβάλλον τους.

Υπάρχουν επιλογές;
Σε ένα κόσμο άπειρων επιλογών, (ποικιλία παιχνιδιών, τροφών, δραστηριοτήτων) σίγουρα ακόμα κι ένας ενήλικας θα δυσκολευόταν να καταλάβει τι από όλα επιθυμεί. 
Τα παιδιά δυσκολεύονται πολύ με τις πολλαπλές επιλογές και έχουν ανάγκη από καθοδήγηση και βοήθεια, όχι όμως «καπέλωμα».
Ο γονιός παίζει σημαντικό ρόλο στο να κατευθύνει το παιδί του σε μία επιλογή που ο ίδιος γνωρίζει ότι θα του αρέσει. 
Επειδή όμως μέσα από όλες τις καταστάσεις περνάμε μηνύματα για την ζωή στα παιδιά, καλό είναι σε κάθε περίπτωση να δίνουμε στο παιδί να κατανοεί ότι κάποιες φορές πραγματικά η «επιλογή» είναι μονόδρομος, αλλά να του μαθαίνουμε επίσης ότι στη ζωή μπορούμε και αρκετές φορές να επιλέξουμε. 
Αυτό σημαίνει ότι περιορίζουμε τις επιλογές βάσει αυτών που πιστεύουμε ότι θα αρέσουν στο παιδί μας για να το διευκολύνουμε, αλλά παράλληλα δίνουμε 2-3 επιλογές για να του ενισχύσουμε την προσωπικότητα και να νιώσει ότι διαλέγει εκείνο κι όχι εμείς για αυτό.

Τι θα παίξουμε σήμερα;
Το παιχνίδι είναι από τα πιο δυνατά μέσα έκφρασης και φαντασίας του παιδιού. Ένας γονιός μπορεί να κατανοήσει πολλά μέσα από το παιχνίδι που «στήνει» το παιδί ή μέσα από τις ζωγραφιές του, για τον ψυχισμό του. 
Όταν παίζετε με τα παιδιά σας ή ζωγραφίζετε μαζί, μην παίρνετε τον πρώτο ρόλο. Αφήστε το παιδί να φτιάξει την δική του ιστορία, αφήστε το να διαλέξει τα δικά του χρώματα, το δικό του ρεαλιστικό ή και μη ρεαλιστικό σκηνικό. Κάντε ένα βήμα πίσω και γίνετε ο δεύτερος παίκτης. 
Φυσικά το να δείξετε κάποιες δεξιότητες στο παιδί σας σε μια δημιουργική απασχόληση είναι θεμιτό, όμως το να δημιουργήσετε εσείς για εκείνο έρχεται πάλι να μπλοκάρει την έκφραση του και να ενστερνιστεί τη δική σας προσωπικότητα, που αργότερα σαν ενήλικας θα παλέψει για να κατανοήσει αν τελικά του ανήκει πραγματικά.
Δώστε τη δυνατότητα ελευθερίας στα παιδιά σας σε συνδυασμό με μία βάση ασφάλειας. Γίνετε το στήριγμα του στην μάθηση και την αυτοπεποίθηση του αλλά μην το επισκιάζετε πιστεύοντας ότι με αυτό τον τρόπο το βοηθάτε. 
Όπως όλοι οι ενήλικες γνωρίζουμε πολύ καλά, η προσωπική εμπειρία είναι ανεκτίμητη και δε μπορεί να συγκριθεί με κανέναν άλλον τρόπο μάθησης.

Tuesday, 13 September 2016

Η Iδιοσυγκρασία μας κατά τη Bρεφική Hλικία συνδέεται
με την Eνήλικη Προσωπικότητά μας

Η προσωπικότητά μας διαμορφώνεται πριν ακόμη αρθρώσουμε την πρώτη μας λέξη. 
Σύνδεση της ιδιοσυγκρασίας κατά τη βρεφική ηλικία με την ενήλικη προσωπικότητά μας αποκαλύπτει νέα έρευνα, η οποία θεωρείται τεράστιο βήμα σε ό,τι αφορά την ψυχική υγεία.

Την προσωπικότητά μας την οφείλουμε σε πολλούς παράγοντες: στα γονίδια, στον τρόπο που ανατραφήκαμε, στο είδος της παιδείας που λάβαμε, στις συναναστροφές μας και σε πολλά ακόμη. Όλα παίζουν τον ρόλο τους στη διαμόρφωσή μας. 

Όμως, ποια είναι η απάντηση στην ερώτηση πότε ακριβώς άρχισε να παίρνει σχήμα και μορφή ο πραγματικός μας χαρακτήρας; 
Αν, για παράδειγμα, είμαστε ντροπαλοί ως ενήλικες, είναι αυτό σημάδι ότι υπήρξαμε και ντροπαλοί ως παιδιά; 
 Η επιστήμη λέει ναι και σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία φαίνεται να απορρίπτει την οικεία φράση «μην τον βλέπεις έτσι, ως παιδί ήταν πολύ τολμηρό και ζωηρό». 
Για την ακρίβεια, και σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη του Ινστιτούτου Φυσιολογίας του Νοβοσιμπίρσκ στη Ρωσία, υπάρχουν σημαντικοί συσχετισμοί ανάμεσα στις τάσεις της συμπεριφοράς που είχαμε όταν ήμασταν μόλις λίγων μηνών και στην προσωπικότητα που έχουμε σήμερα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η προσωπικότητά μας είχε διαμορφωθεί πλήρως τόσο νωρίς, αλλά ότι οι ρίζες αυτού που είμαστε μπορούν να ανιχνευθούν στις πρώτες κιόλας μέρες της ζωής μας. 
Μωρά που ήταν χαμογελαστά και με καλή διάθεση σε γενικές γραμμές και με ελάχιστες αποκλίσεις συνέχιζαν να είναι χαρούμενα, αισιόδοξα και δραστήρια παιδιά. Όχι ότι δεν υπήρχαν και εξαιρέσεις, που έδειχναν ότι η βρεφική ιδιοσυγκρασία δεν είναι πάντα και... πεπρωμένο 
Ομάδα ψυχολόγων που μελετούσε τη συμπεριφορά μωρών ήδη από τη δεκαετία του ’50 προτιμούσε να αναφέρεται σε όλο αυτό με τον γνωστό όρο «ιδιοσυγκρασία» παρά «προσωπικότητα». Πρόκειται για εκείνη την ομάδα επιστημόνων της Νέας Υόρκης που συμμετείχε στη φημισμένη Διαχρονική Μελέτη της Ανθρώπινης Συμπεριφοράς. 
Επικεφαλής της ομάδας ήταν τότε ένα ζευγάρι γιατρών, η Stella Chess και ο Alexander Thomas, οι οποίοι είχαν ξεκινήσει να μελετούν τη συμπεριφορά 133 παιδιών από τη μέρα της γέννησής τους μέχρι τη μέρα που έγιναν 30 ετών, κρατώντας παράλληλα αρχεία συνεντεύξεων με τους γονείς. 
Βάσει των ευρημάτων της πολυετούς έρευνάς τους είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν εννέα διαφορετικές πτυχές βρεφικού ταμπεραμέντου, λαμβάνοντας πάντα υπόψη το επίπεδο δραστηριότητας, τη διάθεση και τον βαθμό απόσπασης της προσοχής. 
Όσο τα παιδιά μεγάλωναν, οι ειδικοί περιόριζαν τις κατηγορίες σε μόλις τρεις: εύκολο παιδί, δύσκολο παιδί, κυκλοθυμικό παιδί.
................
η συνέχεια εδώ: lifo

Monday, 12 September 2016

Ο Παιδικός Σταθμός, είναι πράγματι ένας «σταθμός»
στην πορεία ανάπτυξης και ζωής του ανθρώπου!

Mετάβαση στον παιδικό σταθμό: Ψυχολογία
αναπτυξιακού σταδίου στο νήπιο και οφέλη ένταξης


Ο παιδικός σταθμός, είναι πράγματι ένας «σταθμός» στην πορεία ανάπτυξης και ζωής του ανθρώπου! Φτάνει, κάποτε, αυτή η φοβερή στιγμή, που η οικογένεια καλείται να ανοίξει για τα καλά την πόρτα στην «έξω ζωή» για το μικρό της, μακριά από τη γνώριμη ασφάλεια του σπιτιού.
Είναι ένα σημαντικό στάδιο, όταν πια το παιδί φεύγει από τη συνεχή και μόνιμη φροντίδα της μαμάς και του οικογενειακού περιβάλλοντος και αρχίζει τώρα να εξερευνά τον εαυτό του και σε άλλο πλαίσιο, αυτό του παιδικού σταθμού. Έτσι, η ταυτότητα-προσωπικότητα του παιδιού μας, ενώ αρχικά διαμορφώνεται κυρίως από τα ερεθίσματα που λαμβάνει από το σπίτι (οικογενειακό σύστημα), τώρα θα εμπλουτισθεί από την επαφή του με το «δεύτερο κόσμο» (κοινωνικό-πολιτισμικό σύστημα): των συνομηλίκων, των δασκάλων, σε έναν κοινόχρηστο τόπο παιχνιδιού και μάθησης, στο πρώτο ίσως κοινωνικό πλαίσιο που θα αφήσουμε το παιδί μας μόνο.
Φαντάσου τι μεγάλο βήμα είναι αυτό! 
Ο αποχωρισμός, αλλά και ο αποχαιρετισμός της «βρεφικής» ηλικίας! Τώρα το παιδάκι μας θα μαθαίνει όλο και περισσότερο να αποδεσμεύεται από εμάς, να αυτονομείται: σιγά-σιγά συνειδητοποιεί ότι, δε ζει μόνο μέσα από εμάς, αλλά ότι είναι το ίδιο μια ανεξάρτητη οντότητα, με δική του μοναδική προσωπικότητα και χαρακτήρα που υπάρχει σε σχέση και μέσα σε έναν «μεγάλο» κόσμο. Αυτός ο κόσμος, και η αλληλεπίδρασή του με αυτόν, θα διαμορφώσουν σε σημαντικό βαθμό το ποιος είναι.
Σύμφωνα με τον αναπτυξιακό ψυχολόγο Ε.Erikson, ο άνθρωπος καθώς μεγαλώνει, περνάει διάφορα ψυχοκοινωνικά στάδια ανάπτυξης, κατά τα οποία διαμορφώνει την ταυτότητα του εγώ: τη συνειδητή αίσθηση του εαυτού την οποία αναπτύσσουμε μέσω της κοινωνικής αλληλεπίδρασης.
Στη θεωρία του Erikson, σε κάθε στάδιο το άτομο ενδιαφέρεται να γίνει ικανό σε έναν τομέα της ζωής του και έρχεται αντιμέτωπο με μια κρίσιμη αναπτυξιακά «πρόκληση» στην οποία θα πρέπει να ανταποκριθεί. Αν το στάδιο αντιμετωπίζεται καλά, το πρόσωπο θα αισθανθεί μια αίσθηση κυριαρχίας (mastery) και θα επιτύχει να βιώσει «ψυχική υγεία», συναισθηματική ισορροπία. Αν το στάδιο δεν ρυθμιστεί σωστά, το άτομο θα βγει με μια αίσθηση ανεπάρκειας.
Οι προκλήσεις που έχει να ανταπεξέλθει ο άνθρωπος στην ηλικία από περίπου το δεύτερο έως περίπου το πέμπτο έτος της ηλικίας του, αφορούν θέματα αυτονομίας (πχ.πώς να ντύνεται μόνο του, προσωπική υγιεινή κτλ.), που αν δεν κατακτήσει επαρκώς ωθείται σε μια κατάσταση αμφιβολίας ή ντροπής. Αντίστοιχα, αντιμετωπίζει προκλήσεις ώστε να καταφέρει ή να αποκτήσει πρωτοβουλία/θέληση, ή να κατευθυνθεί προς την ενοχή.
Θα καταφέρει το μικρό μας να αυτονομηθεί, και να λειτουργήσει στον συνεργατικό-ομαδικό κόσμο του παιδικού σταθμού; 
Πολλοί γονείς αγχώνονται βλέποντας το παιδί τους μπροστά σε αυτήν την πρόκληση. Βεβαίως, ο αποχαιρετισμός και ο αποχωρισμός, δεν γίνονται μόνο από την πλευρά του παιδιού, αλλά και από την πλευρά των γονέων, και ιδιαίτερα της μητέρας με την οποία συνήθως το παιδί είναι πιο προσκολλημένο.
  • Είναι έτοιμη η μαμά να αποχαιρετίσει την παλιά δυναμική της σχέσης της με το παιδί της και να περάσει και η ίδια στο επόμενο στάδιο-στην επόμενη δυναμική με το παιδί της καθώς αυτό κοινωνικοποιείται και ανεξαρτητοποιείται; 
Για όλους σίγουρα είναι ένα μεταβατικό στάδιο! 
Όσο πιο εύκολο το βιώνει μέσα της η μαμά να περάσει στο επόμενο στάδιο, τόσο πιο εύκολο θα είναι και για το παιδί. Αυτό που συμβαίνει συνήθως είναι ότι χρειάζεται ένα χρονικό διάστημα μεταβατικό, ώστε η οικογένεια να διαχειριστεί την αλλαγή στο οικογενειακό σύστημα και να βρει τη νέα ισορροπία με βάση τα νέα δεδομένα.
Σε αυτό το μεταβατικό διάστημα αλλά και στη συνέχεια έως περίπου 6 ετών, πολλά παιδιά παρουσιάζουν «άγχος αποχωρισμού», μια φυσιολογική αναπτυξιακή διαδικασία που ίσως αντανακλά αυτόν το φόβο του παιδιού να βρεθεί μόνο μπροστά στις ποικίλες προκλήσεις-ερεθίσματα του περιβάλλοντος. 
Μπορεί να εκδηλωθεί με άμεσους (π.χ.κλάμα) ή έμμεσους τρόπους (ψυχοσωματικά συμπτώματα πχ.τάση για εμετό κτλ) άρνησής του να πάει στον παιδικό σταθμό. Συνήθως, μετά την πάροδο ενός-ενάμισι μήνα, επιτυγχάνεται η ομαλή προσαρμογή στη νέα πραγματικότητα.

Με βάση τα παραπάνω, ....
.............
η συνέχεια εδώ

Tuesday, 6 September 2016

«Μαμά, μπαμπά, κάποια μέρα θα μεγαλώσω»
One day Daddy and Mommy, Iwon't be this small

Για τους γονείς, θα παραμείνουμε πάντα παιδιά, θα είμαστε πάντα τα μικρά τους. 
Όμως, κάποια μέρα, όταν αρχίζουμε να ανοίγουμε τα φτερά μας, δεν θα έχουμε πια ανάγκη να κοιμηθούμε μαζί τους για να αισθανθούμε ασφάλεια ούτε θα αναζητάμε πρωί -βράδυ τη συντροφιά και την αγκαλιά τους. 
more...
Αυτό το μήνυμα αφιέρωσε στους γονείς του ένας άντρας, δημιουργώντας συγκινητικά σκετσάκια που αρχίζουν από την παιδική του ηλικία και τελειώνουν την ημέρα του γάμου του -εκείνη τη μέρα που θα φτιάξει ο ίδιος τη δική του οικογένεια.

Τα σκετσάκια δημοσιεύθηκαν στη σελίδα First Smile και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα σας συγκινήσουν όπως κι εμάς.





____________________
mama365.gr
antikleidi.com

Friday, 2 September 2016

Χειριστικά παιδιά: Ο κρυφός φόβος του γονιού

και τα «παιχνίδια εξουσίας»
Οι σχέσεις που περιέχουν χειριστικές συμπεριφορές, από τη μία ή την άλλη πλευρά, είναι δύσκολες και πολύπλοκες. 
..................
Τι συμβαίνει στην περίπτωση που η χειριστική συμπεριφορά προέρχεται από τα παιδιά;
Σε αυτό το ευαίσθητο θέμα αναφέρεται το παρακάτω άρθρο της συμβουλευτικής ψυχολόγου, Βασιλικής Παππά, που είδαμε και διαβάσαμε στο mothersblog.gr.
Υπάρχουν πολλές απόψεις σχετικά με το «χειρισμό» που κάνουν τα παιδιά – από τη βρεφική τους ακόμη ηλικία – για να πετύχουν τους σκοπούς τους. 
Παλαιότερες γενιές μιλούσαν για την «πονηριά» των βρεφών, η οποία εκδηλώνεται όταν τα βρέφη δεν πεινούν ή πονούν, αλλά επειδή επιζητούν την προσοχή των γονιών τους για να τα πάρουν αγκαλιά. 
Σήμερα ξέρουμε ότι τα βρέφη επιζητούν την προσοχή των ατόμων που τα φροντίζουν και τη σωματική επαφή με αυτά, όχι γιατί είναι «πονηρά» αλλά γιατί χωρίς την κάλυψη αυτής της πρωταρχικής τους ανάγκης δεν θα μπορέσουν να αναπτυχθούν υγιώς ψυχικά και σωματικά.
Τα βρέφη διακατέχονται από ένα αίσθημα παντοδυναμίας, που προέρχεται από την αδυναμία τους να διαχωρίσουν τον εαυτό τους από τη μητέρα τους, με την οποία βρίσκονται σε μια στενή συμβιωτική σχέση. 
Αργότερα, από το ενάμιση έτος περίπου, οπότε το παιδί ανακαλύπτει το «εγώ», είναι πλέον σε θέση να διαχωρίσει τον εαυτό του από τους άλλους και διέρχεται τη φάση του «γνωστικού εγωκεντρισμού», που διαρκεί όλη τη νηπιακή ηλικία.
Πρόκειται για μια απαραίτητη εξελικτική φάση, η οποία χαρακτηρίζεται από πολλά πείσματα και έκφραση ισχυρογνωμοσύνης, έλλειψη διαλλακτικότητας, ξεσπάσματα οργής και εντάσεις που δημιουργούνται με τους γονείς του, οι οποίοι δεν είναι συνήθως προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν κάτι τέτοιο. Φυσικά το παιδί θέλει να δοκιμάσει τα όριά του, αλλά και τα όρια του γονιού.
Σκοπός του γονιού δεν πρέπει να είναι να κάνει ό, τι θέλει το παιδί, ούτε να επιβάλει την άποψή του, αλλά να συνεργαστεί. Η οριοθέτηση κρίνεται απαραίτητη για την ομαλή ψυχική συγκρότηση του παιδιού, αλλά και για τη δημιουργία καλής σχέσης και επικοινωνίας γονιού-παιδιού. Έρευνες που έχουν διεξαχθεί διεθνώς έχουν δείξει ότι τόσο η ανεκτική, όσο και η αυταρχική διαπαιδαγώγηση έχουν μακροπρόθεσμα αρνητικές συνέπειες στη ζωή των παιδιών.

Όταν το παιδί δε συνεργάζεται και προσπαθεί να υπερισχύσει, ο γονιός ματαιώνεται, απογοητεύεται, στενοχωριέται, θυμώνει και φοβάται. Φοβάται ότι δεν είναι ένας αρκετά καλός γονιός και κυρίως (σε σχέση με το παιδί) φοβάται γι’ αυτό που θα αντιμετωπίσει στο μέλλον. 
Αν το παιδί τον χειραγωγεί, τον «χειρίζεται» με αυτόν τον τρόπο τώρα, τι θα συμβεί στο μέλλον; 
Για να μπορέσει να οριοθετήσει ο γονιός το παιδί, χρειάζεται να γνωρίζει καταρχήν τα δικά του όρια. Και σαφώς να μπορεί να αναγνωρίζει και να εκφράζει τα συναισθήματά του.

Ο φόβος του γονιού σε σχέση με τη χειραγώγηση του παιδιού είναι ουσιαστικά να μη χάσει τον έλεγχο, αλλά και την αγάπη του παιδιού. Πρόκειται για ένα φόβο που παίρνει πολλές διαστάσεις και μορφές και κλιμακώνεται καθώς το παιδί μεγαλώνει. 
Ο φόβος δε μετατρέπεται σε πανικό μόνο στην εφηβεία. Κάλλιστα μπορεί να γίνει πανικός και νωρίτερα και να οδηγήσει ένα γονιό σε πράξεις και συμπεριφορές για τις οποίες αργότερα θα μετανιώσει, όπως ξύλο, φωνές, άσχημα λόγια, επιπλήξεις, τιμωρίες και στερήσεις που επιβάλλει στο παιδί ως «αντίποινα».
Οι προσπάθειες χειραγώγησης του παιδιού ξεκινούν να γίνονται συνειδητά αρκετά νωρίς. 
Από τη νηπιακή ηλικία, μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι ένα παιδί γνωρίζει την επίδραση που μπορεί να ασκεί στους γονείς του και τους γύρω του. 
Καθώς μεγαλώνει, οι προσπάθειες αυτές γίνονται όλο και πιο συνειδητές και πιο οργανωμένες. 
Πρόκειται για τα γνωστά «παιχνίδια εξουσίας» που παίζουν γονείς και παιδιά. Και ως γνωστό, τα παιχνίδια εξουσίας δεν παίζονται μόνον από έναν.

enallaktikidrasi

Sunday, 12 June 2016

«... όπως δεν υπάρχει τέλειος γονιός... έτσι δεν υπάρχει
παιδί προγραμματισμένο σαν... ανθρωποειδές.»

Δεν αναθρέφονται όλα τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο. 
Κι όπως δεν υπάρχει τέλειος γονιός και συνταγή επιτυχίας για την τέλεια ανατροφή, έτσι δεν υπάρχει παιδί προγραμματισμένο σαν... ανθρωποειδές. 
Η Δρ. Mary Rechmeyer, συγγραφέας βιβλίων παιδαγωγικής και διευθύντρια Κέντρου Ανάπτυξης Παιδιών, εξηγεί πώς κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και έχει μοναδικά ταλέντα και πώς κάθε γονιός πρέπει να μάθει να εστιάζει στις κλίσεις του παιδιού του, αντί να προσπαθεί να το προσαρμόσει, να το βάλει σε καλούπια και να λύσει κάθε τι «προβληματικό».

You Don't Have to Solve Your Children's Problems For Them


«Όλοι ξέρουν ένα παιδί σαν τον ανιψιό μου τον Τομ.
Ο Τομ ήταν το δίχρονο που πάθαινε κρίσεις θυμού και υστερίας, γιατί έτσι. Ίσως έφταιγε ότι η μαμά του τον στραβοκοίταξε ή ότι δεν τον άφηνε να αγοράσει δημητριακά με σοκολάτα ή ότι έπρεπε να κάνει μπάνιο.
Αργότερα, έγινε το οκτάχρονο που φοβάται τα σκυλιά -ακόμη και τα μικρά

Πιο μετά, ήταν ο έφηβος που δεν άγγιζε τα γκουρμέ γεύματα που ετοίμαζε η μαμά του και που πίστευε ότι μόνο φαγητό που μπορεί να φάει κανείς ήταν τα burgers. Ήταν ο μαθητής που συνήθως έβρισκε πολύ καλύτερα πράγματα να κάνει απ' το να διαβάσει.
Τα προβλήματα του Τομ είναι κοινά -αλλά πόσο χρόνο και ενέργεια θα βάζατε για να “λύσετε τα προβλήματά του”;

Όταν ένα παιδί σαν τον Τομ είναι κάποιου άλλου, όλοι ξέρουμε ακριβώς τι πρέπει να γίνει. Ανάλαβε τα ηνία, μίλα στον διευθυντή του, συνέτισέ τον. Όταν όμως είναι το δικό σου παιδί, αναρωτιέσαι ποια είναι η σωστή απάντηση και μπορεί αυτά τα προβλήματα να σε “φάνε” και να βρεθείς να ορίσεις το τι είναι το παιδί σου βάσει των προβλημάτων του.
Οι γονείς θέλουν να δώσουν το καλύτερο που μπορούν για να μεγαλώσουν χαρούμενα και παραγωγικά παιδιά, αλλά δυστυχώς, δεν υπάρχει ένα κουμπί ευκολίας που μπορεί να πατηθεί σε μια οικογένεια ή σε μια δύσκολη κατάσταση. Με μια μεγάλη ποικιλία συμβουλών να διατίθεται σε ράφια βιβλιοπωλείων ή στην οθόνη σου, ένα μόνο πράγμα είναι ξεκάθαρο: δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος να μεγαλώσεις ένα παιδί. Δεν υπάρχει “σωστός” τρόπος να μεγαλώσεις ένα παιδί, επίσης. Οι γονείς έχουν ξεχωριστές δυνάμεις και κάθε παιδί έχει ξεχωριστή προσωπικότητα. Η ποικιλία σε ικανότητες, δυνατότητες, δυνάμεις και περιβαλλοντικούς παράγοντες είναι ατελείωτη.
Πόσο συχνά εμείς, ως γονείς -στην καθημερινότητα της ανατροφής των παιδιών μας- εστιάζουμε στη μοναδικότητά τους; Πόσο συχνά σκεφτόμαστε να ενισχύσουμε τα εσωτερικά τους χαρίσματα, τα ταλέντα τους και τις δυνάμεις τους; Πόσο συχνά σκεφτόμαστε ότι το να εστιάσουμε τόσο στις δικές μας δυνάμεις, όσο και στις δυνάμεις των παιδιών μας, θα είναι αυτό που πραγματικά θα κάνει τη διαφορά στο μέλλον τους;
Ο Τομ ήταν κάτι περισσότερο από μια περίληψη των “προβλημάτων” του. Ήταν ένα χαρισματικό παιδί κι ένας χαρισματικός έφηβος. Σήμερα, όχι μόνο αποφοίτησε από το κολέγιο και είναι παντρεμένος με δύο παιδιά, αλλά έχει στήσει τη δική του υγιή επιχείρηση. Έχει ακόμη και σκύλο. Ο αλλοτινός εραστής των burgers είναι τώρα ένας κυνηγός καλών εστιατορίων κι ένας θερμός υποστηρικτής της υγιεινής διατροφής. Επίσης, όποτε μπορεί, απολαμβάνει την κουζίνα της μαμάς του. 
Πώς έγινε αυτό όμως; Πώς ένα “προβληματικό” παιδί εξελίχθηκε σε έναν ικανό και επιτυχημένο ενήλικα; Σίγουρα, η ωρίμανση βοήθησε, οι δάσκαλοι και άλλοι ενήλικες βοήθησαν ακόμη περισσότερο. Βλέπετε, η οικογένεια του Τομ δεν τον χαρακτήριζε βάσει των φόβων και των ελαττωμάτων του. Αντίθετα, εκτιμούσαν την ικανότητά του να παράγει ιδέες και να εκφράζει την άποψή του. 
Εντόπιζαν τα φυσικά του ταλέντα στην αυτοπεποίθηση και την περιέργεια και τον ενθάρρυναν να καλλιεργεί και να ακολουθεί τις ιδέες του. Η ανακάλυψη και η ενθάρρυνση της μοναδικότητας -των ταλέντων του καθενός από εμάς- που κάνει την μεγαλύτερη διαφορά στην ανάπτυξη των παιδιών.
Όμως τι γίνεται όταν καταλήγεις να αιχμαλωτίζεσαι σ' αυτές τις καθημερινές στιγμές πανικού; 

Προσπάθησε να κάνεις ένα βήμα πίσω και να δεις τη μεγάλη εικόνα. Αντί να εστιάσεις στο πώς θα λύσεις τα προβλήματα, ενθάρρυνε τα εσωτερικά ταλέντα του παιδιού σου και στο να γίνει ο πραγματικά καλός σ' αυτό που κάνει καλά. Αν, για παράδειγμα, έχεις παρατηρήσει ότι το παιδί σου αγαπάει τον ανταγωνισμό και θέλει να κερδίζει, αλλά αναβάλλει να διαβάσει την ορθογραφία του, μετάτρεψε τη μελέτη σε ένα διασκεδαστικό παιχνίδι στο οποίο θα προσπαθήσει να βγει νικητής. Κράτα σκορ και πανηγύρισε τις νίκες του. Ενισχύοντας θετικά τις φυσικές του κλίσεις, το παιδί αποκτά κίνητρο και εμπιστοσύνη στον εαυτό του για να αντιμετωπίσει την επόμενη πρόκληση.
Όπως όλοι οι άνθρωποι, τα παιδιά μας θα δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό όταν καταφέρουν να χρησιμοποιούν καθημερινά τα ταλέντα τους. Επιπλέον, όταν οι γονείς “κάνουν χρήση” των δικών τους φυσικών κλίσεων και δυνάμεων, η ανατροφή των παιδιών γίνεται ευκολότερη και μας γεμίζει περισσότερο -τόσο εμάς, όσο και τα παιδιά.
Στην ανατροφή των παιδιών, δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις. Αυτό εξηγεί και το βουνό συμβουλών που αντιμετωπίζουμε -είτε το αναζητάμε, είτε όχι. 
Και, ξεκλειδώνοντας τα δικά σου ταλέντα κι αυτά των παιδιών σου, χρειάζεται πολύτιμος χρόνος, ενέργεια, προσοχή και συνεργασία, αλλά αξίζει τον κόπο η προσπάθεια. Ως γονιός, όταν ξέρεις και καταλαβαίνεις τα ταλέντα σου και πώς να τα εφαρμόσεις στην ανατροφή των παιδιών σου, μπορείς να καταλάβεις ακόμη καλύτερα τις κλίσεις και τις δυνατότητες των μικρών σου και να τα βοηθήσεις να χτίσουν και να θεμελιώσουν την εσωτερική τους δύναμη.»

tro-ma-ktiko 

Tο διαβάσαμε εδώ
newsone

Thursday, 10 March 2016

Μήπως, όταν ρωτούν κάτι το παιδί σας,
απαντάτε εσείς για λογαριασμό του;

Από την Ίριδα Κρέμερ – Συμβουλευτική Ψυχολόγο

Πόσο “Χώρο” Δίνετε Στο Παιδί Σας;

Μήπως ασυνείδητα μπλοκάρετε την έκφραση του παιδιού σας και την δυνατότητα να αναπτύξει δεξιότητες; Το να είσαι γονιός δεν είναι εύκολη δουλειά και χρειάζεται ωριμότητα κι υπομονή σε κάποια σημεία.

Ποιος απαντάει τελικά;
 
Πολύ συχνά παρατηρώ γύρω μου ότι γονείς, παππούδες, γιαγιάδες και άνθρωποι που έχουν υπό την φροντίδα τους ένα παιδί, σπεύδουν να απαντήσουν για λογαριασμό του. Όταν ένας ενήλικας απευθύνει μια ερώτηση σε ένα παιδί κοιτάζει προς το μέρος του και σκύβει κοντά του, άρα για το παιδί είναι ξεκάθαρο ότι η ερώτηση απευθύνεται σ' εκείνο. 
Πολλά παιδιά, τα περισσότερα, δεν απαντούν άμεσα ή ντρέπονται και χρειάζονται λίγο χρόνο για να νιώσουν ασφάλεια, κοιτώντας τους γονείς τους για να πάρουν την επιβεβαίωση ότι είναι σωστό να απαντήσουν. Πολλοί γονείς πριν δώσουν χρόνο στο παιδί, ούτε μερικά δευτερόλεπτα, απαντούν για εκείνο.
Σε αυτή τη περίπτωση είτε το παιδί χρειάζεται χρόνο για να σκεφτεί, είτε για να πάρει θάρρος να απαντήσει, αυτομάτως ο γονιός έχει μπλοκάρει την δυνατότητα του παιδιού να μιλήσει για τον εαυτό του. 
Έτσι, το παιδί μαθαίνει ότι οι άλλοι απαντούν για εκείνο και δεν καλλιεργεί τη γνώμη του, οικειοποιώντας, στο μυαλό του, την απάντηση του γονιού ως δική του, ακόμα κι αν αυτή δεν το εκφράζει. Μην απαντάτε για τα παιδιά. Δώστε τους το βήμα και ενδυναμώστε την δική τους αυτοπεποίθηση, ώστε να εκφράζουν αργότερα επιθυμίες, απόψεις αλλά και παράπονα χωρίς δισταγμό και αυτό-αμφισβήτηση στο περιβάλλον τους.

Υπάρχουν επιλογές; 
Σε ένα κόσμο άπειρων επιλογών, (ποικιλία παιχνιδιών, τροφών, δραστηριοτήτων) σίγουρα ακόμα κι ένας ενήλικας θα δυσκολευόταν να καταλάβει τι από όλα επιθυμεί. Τα παιδιά δυσκολεύονται πολύ με τις πολλαπλές επιλογές και έχουν ανάγκη από καθοδήγηση και βοήθεια, όχι όμως «καπέλωμα»
Ο γονιός παίζει σημαντικό ρόλο στο να κατευθύνει το παιδί του σε μία επιλογή που ο ίδιος γνωρίζει ότι θα του αρέσει. Επειδή όμως μέσα από όλες τις καταστάσεις περνάμε μηνύματα για την ζωή στα παιδιά, καλό είναι σε κάθε περίπτωση να δίνουμε στο παιδί να κατανοεί ότι κάποιες φορές πραγματικά η «επιλογή» είναι μονόδρομος, αλλά να του μαθαίνουμε επίσης ότι στη ζωή μπορούμε και αρκετές φορές να επιλέξουμε. 
Αυτό σημαίνει ότι περιορίζουμε τις επιλογές βάσει αυτών που πιστεύουμε ότι θα αρέσει στο παιδί μας για να το διευκολύνουμε, αλλά παράλληλα δίνουμε 2-3 επιλογές για να του ενισχύσουμε την προσωπικότητα και να νιώσει ότι διαλέγει εκείνο κι όχι εμείς για αυτό.

Τι θα παίξουμε σήμερα; 
Το παιχνίδι είναι από τα πιο δυνατά μέσα έκφρασης και φαντασίας του παιδιού. Ένας γονιός μπορεί να κατανοήσει πολλά μέσα από το παιχνίδι που «στήνει» το παιδί ή μέσα από τις ζωγραφιές του, για τον ψυχισμό του. 
Όταν παίζετε με τα παιδιά σας ή ζωγραφίζετε μαζί, μην παίρνετε τον πρώτο ρόλο. Αφήστε το παιδί να φτιάξει την δική του ιστορία, αφήστε το να διαλέξει τα δικά του χρώματα, το δικό του ρεαλιστικό ή και μη ρεαλιστικό σκηνικό. Κάντε ένα βήμα πίσω και γίνετε ο δεύτερος παίκτης. 
Φυσικά το να δείξετε κάποιες δεξιότητες στο παιδί σας σε μια δημιουργική απασχόληση είναι θεμιτό, όμως το να δημιουργήσετε εσείς για εκείνο έρχεται πάλι να μπλοκάρει την έκφραση του και να ενστερνιστεί τη δική σας προσωπικότητα, που αργότερα σαν ενήλικας θα παλέψει για να κατανοήσει αν τελικά του ανήκει πραγματικά.

Δώστε τη δυνατότητα ελευθερίας στα παιδιά σας σε συνδυασμό με μία βάση ασφάλειας. 
Γίνετε το στήριγμα του στην μάθηση και την αυτοπεποίθηση του αλλά μην το επισκιάζετε πιστεύοντας ότι με αυτό τον τρόπο το βοηθάτε. Όπως όλοι οι ενήλικες γνωρίζουμε πολύ καλά, η προσωπική εμπειρία είναι ανεκτίμητη και δε μπορεί να συγκριθεί με κανέναν άλλον τρόπο μάθησης.

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki