Δεν πρέπει να λέμε Ψέματα στα Παιδιά μας - Parenting by lying in childhood is associated with negative developmental outcomes in adulthood

Έρευνα αποδεικνύει γιατί οι γονείς δεν πρέπει να λένε ψέματα στα παιδιά τους

«Αν δεν σταματήσεις να τρως τόση πολλή πίτσα, θα αρχίσεις να μοιάζεις σαν πίτσα».

Ήταν μια συνηθισμένη προειδοποίηση που άκουγα ως παιδί, αφού η πίτσα ήταν το αγαπημένο μου φαγητό και το μόνο που ήθελα να τρώω.

Φυσικά η δήλωση ήταν ένα γελοίο ψέμα, όμως ήμουν τόσο μικρή, που ο εγκέφαλός μου είχε αρχίσει σοβαρά να ανησυχεί μήπως αρχίσω να μεταμορφώνομαι σε πίτσα.

Είναι πολύ συνηθισμένο οι γονείς να λένε τέτοιου ή παρόμοιου είδους μικρά ψέματα στα παιδιά:

«Αν δεν βάλεις τα παπούτσια σου αμέσως, θα φύγω και θα σε αφήσω εδώ»,

«θα λείψω μόνο για 2 λεπτά»,

«Αν συνεχίσεις να τραβάς τα μαλλιά της αδερφής σου, θα πέσουν τα δικά σου».

Μπορεί να θεωρείτε ότι τα μικρά αθώα ψέματα σε μικρά παιδιά δεν είναι και σπουδαίο πρόβλημα, ειδικά αν έχουν καλή πρόθεση, όπως το να ενθαρρύνουν μια καλή συμπεριφορά ή να αποθαρρύνουν μια κακή.

Αλλά σύμφωνα με μια νέα έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό Journal of Experimental Child Psychology, λέγοντας ψέματα στα παιδιά μας, τα διδάσκουμε ορισμένες αρνητικές κοινωνικές συνήθειες.

Οι επιστήμονες ζήτησαν από 379 ενήλικες να θυμηθούν τα ψέματα των γονιών τους, ύστερα εξέτασαν το πώς και αν αυτοί πια έλεγαν ψέματα ως ενήλικες στους γονείς τους, αλλά και άλλες κοινωνικές τους συμπεριφορές.

Βρήκαν ότι όσοι είχαν ακούσει ψέματα από τους γονείς τους ως παιδιά συχνά έλεγαν και οι ίδιοι ψέματα στον εαυτό τους.

Δυσκολεύονταν επίσης να αντιμετωπίσουν ψυχολογικές και κοινωνικές προκλήσεις: ήταν πιο ανήσυχοι, εγωιστές και πιο χειριστικοί, ένιωθαν όμως και περισσότερη ντροπή και τύψεις και είχαν περισσότερα προβλήματα συμπεριφοράς.

Μπορεί τα ψέματα να φαίνεται πως μας εξασφαλίζουν χρόνο ως γονείς και αυτός φαίνεται να είναι ο βασικός λόγος.

Όταν όμως οι γονείς λένε στα παιδιά ότι η ειλικρίνεια είναι η καλύτερη τακτική, αλλά επιδεικνύουν ανειλικρίνεια μέσα από τα ψέματα, μια τέτοια συμπεριφορά στέλνει αλληλοσυγκρουόμενα μηνύματα στα παιδιά. Η ανειλικρίνεια των γονιών βλάπτει την εμπιστοσύνη των παιδιών.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα ψέματα μπορούν επίσης να επηρεάσουν την αίσθηση αυτονομίας και αξίας στα παιδιά, επειδή όταν τους λέμε ψέματα τα υποβαθμίζουμε, υπονοώντας ότι δεν θα καταλάβουν την αλήθεια. Φυσικά, ένα τέτοιο συναίσθημα πληγώνει τα παιδιά και έχει κόστος για την ψυχική τους ανάπτυξη.

Αντί να λέμε ψέματα, μπορούμε να χρησιμοποιούμε εναλλακτικούς τρόπους ώστε να καταλάβουν.

Για παράδειγμα, αν ένα παιδί 4 ετών ρωτήσει από πού έρχονται τα μωρά, δεν χρειάζεται να φτιάξουμε φανταστικά σενάρια.

Μπορούμε απλά να πούμε ότι τα μωρά μεγαλώνουν στην κοιλιά της μαμάς μέχρι να είναι έτοιμα να γεννηθούν και οι υπόλοιπες λεπτομέρειες μπορούν να αναφερθούν όταν το παιδί μεγαλώσει λίγο.

Η ειλικρίνεια είναι η καλύτερη τακτική – και ως γονείς, είναι σημαντικό να είμαστε πρότυπα συμπεριφοράς γι’ αυτά καθώς μεγαλώνουν και χτίζουν τη δική τους συμπεριφορά και προσωπικότητα.

Μετάφραση – Επιμέλεια: Στέφη Βαρούχου

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα ψέματα που λέμε συνέχεια στα παιδιά μας

Κι εκείνα εξακολουθούν να τα πιστεύουν!!!

12 Lies I Tell My Kids (That They Actually Believe)

 

Μπορεί να λέμε κάθε μέρα στα παιδιά μας ότι τα  ψέματα είναι κακό πράγμα, αλλά ας το παραδεχτούμε:

όλοι οι γονείς λέμε πολύ συχνά πράγματα στα παιδιά μας που όχι απλώς δεν είναι αλήθεια ή δεν είναι ολόκληρη η αλήθεια, αλλά είναι πράγματα που δεν πιστεύουμε ούτε στο ελάχιστο!

Η μπλόγκες Αν Λίμπερμαν κατέγραψε μερικά από τα πιο συνηθισμένα ψέματα που εξακολουθεί να λέει στα παιδιά της και είναι σίγουρο ότι πολλοί θα ταυτιστούν μαζί της!

Άκουσέ με, γιατί δεν πρόκειται να το ξαναπώ!

Προφανώς, αυτό δεν ισχύει. Ακόμα κι αν χρησιμοποιώ αυτή την έκφραση σαν κάποιου είδους απειλή, ξέρω ότι δεν αποτελεί απειλή για κανέναν. Κι όμως, συνεχίζω να τη λέω συνέχεια…

 

Πάλι δεν ακούς; Τότε, να κλείσω ραντεβού με τον παιδίατρο, γιατί προφανώς κάτι δεν πάει καλά με τα αφτιά σου!

Με λίγη καλή τύχη, τα παιδιά προκειμένου να παραδεχτούν ότι στην πραγματικότητα απλά με αγνοούν, θα ακούσουν επιτέλους αυτό που λέω!

 

Ώστε έτσι; Τελείωσε! Δεν πάμε πουθενά το Σαββατοκύριακο.

Καλά… Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να ακυρώσω την εκδρομή που οργανώνω τόσο καιρό και περιμένω πώς και πώς επειδή το πιτσιρίκι αρνείται να φορέσει το παντελόνι του;

 

Ας συνεχίσεις έτσι, θα πάμε όλοι βόλτα κι εσύ θα μείνεις στο σπίτι.

Λες κι έχω ένα κρυφό μπλοκάκι με τηλέφωνα διάφορων ανθρώπων που μπορούν ευχαρίστως να κρατήσουν το παιδί για να μπορέσω να φύγω και μάλιστα δεν έχουν κανένα πρόβλημα να σκάσουν μύτη από τη γωνία αμέσως τώρα!

 

Καλά, τότε να μη φας τίποτα. Να μείνεις νηστικό, δεν με ενδιαφέρει καθόλου.

Η αλήθεια είναι ότι δεν πρόκειται και για πολύ μεγάλο ψέμα, ιδιαίτερα όταν η συζήτηση γίνεται την ώρα του δείπνου, επειδή μέχρι να φτάσει εκείνη η ώρα, πραγματικά τέτοιου είδους πράγματα έχουν αρχίσει να μην με ενδιαφέρουν καθόλου!

 

Αυτή η ζωγραφιά είναι ΤΕΛΕΙΑ!

Βασικά, δεν είναι… Είναι χάλια. Θα μπορούσα να την κάνω καλύτερα, μολονότι δεν είμαι ικανή να τραβήξω μια ίσια γραμμή…

 

Αχ, τι κρίμα. Το φαστφουντάδικο είναι κλειστό σήμερα!

Το «τέλειο έγκλημα». Πιάνει κάθε φορά!

 

Εντάξει, αφού έτσι θες, να μην πας στο σχολείο σήμερα.

Αντίστροφη ψυχολογία με εγγυημένο αποτέλεσμα!

 

Και βέβαια να το πάρεις… ωχ, ξέχασα το πορτοφόλι μου!

Από το παγωτατζίδικο, μέχρι το περίπτερο, κι από το κατάστημα παιχνιδιών μέχρι το σούπερ μάρκετ, είναι η τέλεια δικαιολογία για να γλυτώσεις γκρίνιες του τύπου «το θέλω»!

 

Καλά, θα σου δώσω το κινητό μου να παίξεις, αλλά μόνο για πέντε λεπτά.

Επειδή όμως είναι βέβαιο ότι θα συνειδητοποιήσω σύντομα πως όσο είσαι απασχολημένο με το κινητό μπορώ να τελειώσω το φαγητό, να δω τα mail μου και να βάλω τα άπλυτα στο πλυντήριο, οπότε είναι εντελώς σίγουρο ότι θα παίξεις περισσότερο.

 

ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ

Προβλήματα στη συμπεριφορά των παιδιών, που δεν πρέπει να αγνοήσετε

Στα μάτια των γονέων, το παιδί τους είναι το καλύτερο που υπάρχει στον κόσμο, όμως υπάρχουν στιγμές που παρατηρείτε ορισμένα προβλήματα στη συμπεριφορά του, τόσο μικρά που τις περισσότερες φορές τα προσπερνάτε χωρίς να δώσετε την πρέπουσα σημασία. 

Όσο ασήμαντα κι αν είναι αυτά τα προβλήματα δεν πρέπει για κανένα λόγο να τα αγνοήσετε, καθώς θα δώσετε το μήνυμα στο παιδί ότι μπορεί να τα επαναλάβει χωρίς κανένα κόστος. 

Παρακάτω θα δείτε τα 6 πιο συνηθισμένα προβλήματα 

στη συμπεριφορά των παιδιών:

Σας διακόπτει όταν μιλάτε
Γιατί δεν πρέπει να το αγνοήσετε: 

Το παιδί σας μπορεί να είναι απίστευτα ενθουσιασμένο επειδή έχει κάτι να σας πει ή να σας κάνει μια ερώτηση, αλλά επιτρέποντάς του να εμπλακεί στις συζητήσεις σας, δεν του διδάσκετε πώς να είναι προσεκτικό απέναντι στους άλλους ή πώς να μάθει να περιμένει όταν είστε απασχολημένοι. 

Ως αποτέλεσμα, θα θεωρήσει ότι δικαιούται την προσοχή των άλλων ανθρώπων και δεν θα είναι σε θέση να ανεχθεί την απογοήτευση, υποστηρίζει ο ψυχολόγος Jerry Wyckoff, Ph.D.

Παίζει πολύ επιθετικά
Γιατί δεν πρέπει να το αγνοήσετε: 

Δεν πρέπει να αγνοήσετε τις επιθετικές πράξεις του παιδιού σας κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, όταν για παράδειγμα σπρώχνει τον αδελφό του ή ενοχλεί κάποιο φίλο του. 

Αν δεν το σταματήσετε, η σκληρή συμπεριφορά του μπορεί να γίνει συνήθεια από την ηλικία των 8 ετών. 

Επιπλέον, με αυτό τον τρόπο στέλνετε στο παιδί το μήνυμα ότι είναι αποδεκτό να πληγώνει τους ανθρώπους, αναφέρει η σύμβουλος γονέων Michele Borba, Ed.D.

Κάνει ότι δεν σας ακούει
Γιατί δεν πρέπει να το αγνοήσετε: 

Όταν λέτε στο παιδί σας δύο, τρεις, ακόμα και τέσσερις φορές να κάνει κάτι που δεν θέλει, όπως να μπει στο αυτοκίνητο ή να μαζέψει τα παιχνίδια του, στέλνετε το μήνυμα ότι είναι εντάξει να σας αγνοήσει και ότι εκείνο έχει το πάνω χέρι στη σχέση σας. 

Υπενθυμίζοντας στο παιδί να κάνει κάτι ξανά και ξανά, απλά το εκπαιδεύετε να περιμένει μέχρι την επόμενη υπενθύμιση αντί να σας δώσει προσοχή την πρώτη φορά που θα του πείτε κάτι, τονίζει ο ψυχολόγος Kevin Leman, Ph.D.

Παίρνει πρωτοβουλίες μόνο του
Γιατί δεν πρέπει να το αγνοήσετε: 

Αφήνοντας το παιδί να έχει τον έλεγχο των δραστηριοτήτων που εσείς πρέπει να ρυθμίσετε, δεν του διδάσκετε ότι πρέπει να ακολουθήσει τους κανόνες. 

Μπορεί να είναι χαριτωμένο όταν το 2 ετών παιδάκι σας προσπαθεί να φτάσει τον πάγκο της κουζίνας για να βγάλει τα μπισκότα από το ντουλάπι, αλλά περιμένετε μέχρι να γίνει 8 ετών και να πηγαίνει στο σπίτι του φίλου του τρία στένα παρακάτω χωρίς να σας ζητά την άδεια.

Αρχίζει να αυθαδιάζει
Γιατί δεν πρέπει να το αγνοήσετε: 

Μπορεί να μη σκέφτεστε ότι το παιδί σας θα αρχίσει να αυθαδιάζει προτού μπει στην εφηβεία, αλλά αυτή η συμπεριφορά αρχίζει συχνά όταν τα παιδιά προσχολικής ηλικίας μιμούνται τα μεγαλύτερα παιδιά για να ελέγξουν την αντίδραση των γονιών τους. 

Κάποιοι γονείς το αγνοούν επειδή πιστεύουν ότι είναι μια φάση που θα περάσει, αλλά αν δεν το αντιμετωπίσετε, μπορεί να βρεθείτε με έναν έφηβο που δεν σέβεται τους άλλους και δυσκολεύεται να κάνει φιλίες.

Λέει ψέματα
Γιατί δεν πρέπει να το αγνοήσετε: 

Μπορεί να μην φαίνεται μεγάλο πρόβλημα αν το παιδί σας λέει ότι έστρωσε το κρεβάτι του ενώ δεν το έκανε ή αν υπερηφανεύεται σε ένα φίλο του ότι πήγε στη Walt Disney World ενώ δεν έχει μπει ποτέ σε αεροπλάνο, αλλά είναι σημαντικό να αντιμετωπίσετε κάθε είδους ανειλικρίνεια. 

Το ψέμα μπορεί να γίνει συνήθεια αν το παιδί σας μάθει ότι είναι ένας εύκολος τρόπος να διορθώσει τα πράγματα, να αποφύγει να κάνει κάτι που δεν θέλει ή να γλιτώσει την τιμωρία για κάτι που έχει ήδη κάνει.

infokids

Μικρές κακές συμπεριφορές των παιδιών που δεν πρέπει, με κανέναν τρόπο, να ενθαρρύνουμε

Όλοι οι γονείς ανησυχούν όταν παρατηρούν στο παιδί τους αυξημένη επιθετικότητα ή συστηματική αγένεια. 

Υπάρχουν, ωστόσο, μερικές, μικρές κακές συμπεριφορές που «δεν τις πιάνει το μάτι» μας εύκολα, που συνηθίζουμε να αγνοούμε ή να μας φαίνονται χαριτωμένες κι όμως, δεν πρέπει να διαφεύγουν της προσοχής μας. 

Ιδού μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα:

• Διακόπτει συνεχώς όταν μιλάτε

Γιατί δεν πρέπει να το αγνοούμε: 

Το παιδί ίσως είναι φοβερά ενθουσιασμένο και θέλει οπωσδήποτε να μοιραστεί μαζί σας μια πληροφορία ή να κάνει επειγόντως μια ερώτηση, όμως με το να επιτρέπετε να διακόπτει επανειλημμένα τις συζητήσεις σας δεν του μαθαίνετε τον σωστό τρόπο συμπεριφοράς απέναντι στους ανθρώπους. 

Μ' αυτό το τρόπο, το παιδί σταδιακά ίσως νομίσει ότι έχει κάθε δικαίωμα να αποζητά την προσοχή των άλλων ανά πάσα στιγμή και δεν θα μάθει να διαχειρίζεται τα έντονα συναισθήματά του.

Τι μπορούμε να κάνουμε: 

Μιλήστε ήρεμα και ανοιχτά στο παιδί για τη σημασία του σεβασμού και της υπομονής. Εξηγήστε του ότι θα έχει όλη σας την προσοχή αμέσως μόλις τελειώσει η κουβέντα σας -εκτός φυσικά αν πρόκειται για κάποια αδήριτη ανάγκη. Δείτε εδώ μια απλή, αποτελεσματική και δοκιμασμένη τεχνική που θα βοηθήσει το παιδί να μάθει να μη διακόπτει, χωρίς να νιώσει ότι το παραμελείτε.

• Κάνει ότι δεν ακούει

Γιατί δεν πρέπει να το αγνοούμε: 

Αν χρειάζεται να πείτε δύο, τρεις ή επτά φορές στο παιδί να βάλει τα παπούτσια του ή να μπει στο αυτοκίνητο, στέλνετε το μήνυμα ότι δεν πειράζει να σας αγνοεί και ότι εκείνο είναι ο «αρχηγός». Λέγοντας το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά, το παιδί απλώς περιμένει την επόμενη προειδοποίηση/«εντολή», αντί να δίνει τη δέουσα προσοχή από την πρώτη φορά. 

Για εκείνο, ίσως, καθημερινά πράγματα γίνονται ένα παιχνίδι εξουσίας στο οποίο κερδίζει έδαφος φέρνοντας εν τέλει τη μαμά και τον μπαμπά «στα μέτρα του».

Τι πρέπει να κάνουμε:

Αντί να φωνάζετε από το παραδιπλανό δωμάτιο ξανά και ξανά, κάντε τον κόπο να πλησιάσετε το παιδί, να σκύψετε και με ήρεμη και σταθερή φωνή να του ζητήσετε κοιτώντας στο στα μάτια αυτό που θέλετε. 

Κλείστε την τηλεόραση, αγγίξτε το στον ώμο, πείτε το όνομά του και χρησιμοποιήστε τον... μαμαδίστικο τόνο σας για να κερδίσετε την προσοχή του και να πατάξετε το χιλιοτραγουδισμένο φαινόμενο της επιλεκτικής ακοής.

• Μικρά ψεματάκια

Γιατί δεν πρέπει να το αγνοούμε: 

Μπορεί να μοιάζει ασήμαντο, όμως, αν το παιδί λέει, για παράδειγμα, ότι ναι, τακτοποίησε το δωμάτιό του, ενώ στην πραγματικότητα έχει απλώς «καταχωνιάσει» όλα τα παιχνίδια κάτω απ' το κρεβάτι ή περιγράφει στους φίλους του μια σούπερ μέρα στο Λούνα Παρκ που ποτέ δεν υπήρξε, τότε αξίζει την προσοχή και τη διαχείρησή μας. 

Επιτρέποντας τα μικρά ψέματα, ανοίγουμε το δρόμο για να γίνει το ψέμα συνήθεια και δίνουμε στο παιδί την εντύπωση ότι εγκρίνουμε την τακτική της μισής αλήθειας ή του αθώου ψέματος προκειμένου να φανούμε σωστοί ή καλύτεροι.

Τι μπορούμε να κάνουμε: 

Κάθε φορά που το παιδί συλλαμβάνεται επ' αυτοφώρω να λέει ένα μικρό ψέμα, εξηγήστε του με ψυχραιμία ότι η συμπεριφορά του είναι λάθος. 

Θυμίστε του ότι ούτε στο ίδιο αρέσει να του λένε ψέματα, εξηγήστε ότι έτσι υπάρχει ο κίνδυνος οι άνθρωποι να μην το πιστεύουν ποτέ (μπορείτε εδώ να πείτε δυο λόγια και για τον γνωστό μύθο του ψεύτη βοσκού) και ψάξτε το κίνητρο πίσω από το μικρό ψεματάκι. 

Τις περισσότερες φορές, για ένα ψέμα, ευθύνεται το ίδιο, αν όχι περισσότερο, αυτός που το ακούει παρά αυτός που το λέει.

• Κακές λέξεις

Γιατί δεν πρέπει να το αγνοούμε: 

Τα παιδιά ρουφούν πληροφορίες και ερεθίσματα απ' το περιβάλλον τους, τις ενσωματώνουν και τις αναπαράγουν πριν προλάβεις να ανοίξεις και να κλείσεις τα μάτια σου. Δεν είναι σπάνια η περίπτωση όπου ένα παιδί λέει μια κακιά λέξη που άκουσε και οι γονείς το βρίσκουν διασκεδαστικό και χαριτωμένο, επιβραβεύοντας έτσι έμμεσα την βωμολοχία. 

Κάποιες λέξεις όμως (δεν) είναι μόνο (ή μήπως «ούτε»;) για τους μεγάλους και οι βρισιές είναι αντιαισθητικές, προσβλητικές και ανάρμοστες -ιδίως για ένα παιδικό στόμα.

Τι μπορούμε να κάνουμε: 

Κατ' αρχάς να βάλουμε πιπέρι στο δικό μας στόμα, μιας και το πιθανότερο είναι ότι εμείς δώσαμε το κακό παράδειγμα. Εν συνεχεία, να αναζητούμε τα αίτια της συμπεριφοράς. 

Πρόκειται για απλή μίμηση, για συσσωρευμένο θυμό ή για προσπάθεια του παιδιού να βρεθεί στο επίκεντρο της προσοχής; 

Εξηγήστε, όταν πρωτοειπωθεί η κακή λέξη, ότι δεν πρέπει να τη χρησιμοποιεί και καταστήστε σαφές ότι αυτό είναι ένας απαράβατος κανόνας. 
Αν η προσπάθειά σας πέσει στο κενό και το παιδί συνεχίσει να επαναλαμβάνει απαγορευμένες λέξεις, τότε αγνοήστε τις εντελώς και αδιαφορήστε, ούτως ώστε να την ξεχάσει ή να μη θελήσει να την ξαναπεί εφόσον δεν προκαλεί καμιά αντίδραση.

Φοίβη Γλύστρα

mama365

Μερικοί τρόποι για να "χαλάσετε" τα παιδιά σας

Τα λάθη που πρέπει να αποφύγουμε να κάνουμε με τα παιδιά μας, σύμφωνα με τις συμβουλές των παιδοψυχολόγων, ψυχιάτρων και άλλων εμπειρογνωμόνων.

1. Απειλώντας τα παιδιά σας ότι θα φύγετε χωρίς αυτά
Έχει συμβεί σε όλους μας. Φτάνει η ώρα να φύγετε από το πάρκο και τα παιδιά δεν σας ακούνε. Τρέχουν, κρύβονται, αρνούνται. Εκνευρίζεστε όλο και περισσότερο. Είναι δελεαστικό να ακολουθήσετε αυτή την τακτική εφόσον τα παιδιά δεν συμμορφώνονται με ότι τους λέτε, όμως η απειλή της εγκατάλειψης (δεν έχει σημασία αν θα μπορούσε να φέρει αποτέλεσμα στην συγκεκριμένη περίπτωση) είναι εξαιρετικά επιζήμια για τα παιδιά.

Η αίσθηση του δεσίματος με τους γονείς, είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στην ανάπτυξη του παιδιού, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια. Η απειλή εγκατάλειψης, ακόμα και με φαινομενικά ανάλαφρο τρόπο, μπορεί να ταρακουνήσει τα θεμέλια της ασφάλειας που αντιπροσωπεύετε στα μάτια του. Όταν λέτε φράσεις όπως «Φεύγω και σας αφήνω εδώ», αφήνετε ανοιχτό το ενδεχόμενο ότι κάποια στιγμή μπορεί να μην υπάρχει προστασία και φροντίδα για τα παιδιά. Για ένα παιδί, η σκέψη ότι θα μπορούσατε να το αφήσετε μόνο του σε μια δύσκολη στιγμή, είναι τρομακτική και μπορεί να σταματήσει να σας θεωρεί ως ασφαλή βάση.

Έτσι, την επόμενη φορά προσπαθήσετε με απλά λόγια να του εξηγήσετε πως έχει η κατάσταση. Αν ήρθε η ώρα να φύγετε από το πάρκο, προετοιμάστε το πρώτα, δεδομένου ότι οι απότομες αλλαγές είναι δύσκολες για τα παιδιά. Πείτε του για παράδειγμα, ότι σε πέντε λεπτά πρέπει να φύγετε γιατί είναι ώρα φαγητού. Στη συνέχεια υπενθυμίστε το κάθε λεπτό που περνάει, έτσι ώστε να προετοιμαστεί ψυχολογικά.

2. Λέγοντας ψέμματα στο παιδί σας
Ένας απλός, αλλά εξαιρετικά σημαντικό κανόνας στην ανατροφή των παιδιών είναι "Μη λέτε ψέματα στο παιδί σας" 

Για παράδειγμα, λέγοντας στο παιδί σας ότι το κατοικίδιο ζώο που είχατε σπίτι έχει φύγει και ίσως επιστρέψει, ενώ στην πραγματικότητα το ζώο έχει πεθάνει, είναι ένα καλό παράδειγμα αυτού του λάθος που κάνουν οι γονείς. Όταν διαστρεβλώνουμε την αλήθεια με τέτοιους τρόπους, δεν το κάνουμε φυσικά κακόβουλα. 

Προσπαθούμε να μην πληγώσουμε τον συναισθηματικό κόσμο των τα παιδιών. Μπορεί να μην είμαστε σίγουροι για το πώς να χειριστούμε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις, και να ελπίζουμε ότι θα αποφύγουμε τη συζήτηση, αλλά κάνοντας τα πράγματα να φαίνονται καλύτερα ή λέγοντας ψέματα για να προστατεύσουμε το παιδί μας από την στεναχώρια, τελικά δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα αλλά είναι και επιζήμιο για το παιδί.

Είναι όμως σημαντικό, η εξήγηση που θα δώσετε να είναι κατάλληλη για την ηλικία του παιδιού. Ένα πολύ μικρό παιδί δεν έχει ανάγκη από μια λεπτομερή εξήγηση του θανάτου. Λέγοντάς του ότι ήταν πολύ ηλικιωμένο το ζώο ή πολύ άρρωστο με μια σοβαρή ασθένεια και οι γιατροί δεν μπορούσαν να το κάνουν καλά, μπορεί να είναι αρκετό για το παιδί.

Αυτό το λάθος των γονιών, περιλαμβάνει πολλές φορές και την «στρέβλωση των συναισθημάτων», όπου πολλές ισχυριζόμαστε στα παιδιά, ότι αισθάνονται κάτι που όμως στην πραγματικότητα δεν το αισθάνονται, ή ακόμα συχνότερα, λέγοντάς τους ότι δεν αισθάνονται αυτό που στην πραγματικότητα αισθάνονται.

Για παράδειγμα, αν το παιδί σας λέει ότι φοβάται να πάει στο σχολείο την πρώτη φορά, αντί να του πείτε ότι δεν φοβάται ή ότι είναι ανόητο αν φοβάται, αναγνωρίστε τα συναισθήματα του παιδιού σας και ενεργήστε με βάση αυτό το δεδομένο.

Την επόμενη φορά που θα μπείτε στον πειρασμό να πείτε ένα μικρό ψέμα, σκεφτείτε έναν άλλο τρόπο. Είναι μια ευκαιρία για τα παιδιά σας να 'ωριμάσουν'. Πείτε την αλήθεια και βοηθήσετε το παιδί να τα βγάλει πέρα με την πάλη των συναισθημάτων. Μακροπρόθεσμα θα είναι πολύ καλύτερα για την ψυχική υγεία του.

3. Αγνοώντας την δικιά σας άσχημη συμπεριφορά.
Οι γονείς μπορεί να ασπάζονται το παλιό δόγμα «Κάνε αυτό που λέω, όχι αυτό που κάνω», όμως αυτό αποδεδειγμένα δεν λειτουργεί. Τα παιδιά μαθαίνουν με βάση αυτά που βιώνουν. Απορροφούν σαν σφουγγάρια τα πάντα γύρω τους, και είναι εξαιρετικά ικανά να μαθαίνουν και να αντικατοπτρίζουν τις καλές και κακές συμπεριφορές, ακόμα και από τότε που είναι πολύ μικρά.

Αντανακλώντας στον εαυτό μας, την συμπεριφορά που περιμένουμε από τα παιδιά μας, είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε ως γονείς. Αυτά που κάνετε, επηρεάζουν πολύ περισσότερο το παιδί, σε σχέση με αυτά που λέτε.

Για παράδειγμα, τα παιδιά των καπνιστών έχουν διπλάσιες πιθανότητες να καπνίζουν από τα παιδιά των μη καπνιστών γονέων, οι γονείς με υπερβολικό βάρος είναι πολύ πιο πιθανό να έχουν υπέρβαρα παιδιά από τους γονείς με φυσιολογικό βάρος. Ακόμα και πιο πολύπλοκες συμπεριφορές, όπως το πώς αντιμετωπίζετε τα άλλα μέλη της οικογένειας και πως αλληλεπιδράτε με τους ξένους, τα ζώα και το περιβάλλον, είναι παραδείγματα προς μίμηση για τα παιδιά σας.

Έτσι για παράδειγμα, εάν θέλετε το παιδί σας να σέβεται τον άλλον και να είναι ευγενικό, να δείχνετε και εσείς ανάλογη συμπεριφορά, ακόμα και όταν είστε θυμωμένοι ή διαφωνείτε με κάποιον. Εσείς, οι γονείς, είστε το πρότυπο στη ζωή του παιδιού σας.

4. Υποθέτοντας ότι αυτό που "δούλεψε" για το πρώτο σας παιδί, θα λειτουργήσει το ίδιο και στο δεύτερο παιδί.

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα με τις συμβουλές ανατροφής, είναι ότι η ίδια μέθοδος δεν ταιριάζει σε όλους. "Το ίδιο βραστό νερό που σκληραίνει το αυγό, μαλακώνει το καρότο". Η ίδια γονική συμπεριφορά, μπορεί να έχει διαφορετικά αποτελέσματα ανάλογα με την προσωπικότητα του κάθε παιδιού.

Αν έχετε περισσότερα από ένα παιδιά, θα έχετε παρατηρήσει ότι δεν διαφέρουν μόνο ως προς την προσωπικότητα, αλλά και σε άλλες παραμέτρους, όπως οι συνήθειες του ύπνου, δυνατότητα προσοχής, το τρόπο διαβάσματος, κλπ. Είναι σημαντικό να θυμόσαστε ότι αυτό που λειτούργησε καλά για ένα παιδί, δεν σημαίνει ότι απαραίτητα θα λειτουργήσει το ίδιο και για τα άλλα.

Το ίδιο ισχύει και για το τι ανάγκες που είχατε εσείς όταν είσασταν παιδί, και τις ανάγκες έχει το παιδί σας. Μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικές.

5. Με το να πανικοβληθείτε, επειδή το παιδί σας δεν τήρησε κάποιο κανόνα

Οι περισσότεροι γονείς έχουν διαμορφωμένες απόψεις για τα πράγματα που είναι καλά για το παιδί τους. Όταν το παιδί κάνει κάτι που το θεωρούν κακό, στεναχωριούνται και εκνευρίζονται πολύ.

Όμως μια "κακή" δραστηριότητα που γίνεται αραιά (όπως η ενασχόληση με βιντεοπαχνίδια που έχουν βία) , δεν θα είναι πολύ επιζήμια για την ανάπτυξη του παιδιού σας, εάν το υπόλοιπο 99 % των δραστηριοτήτων του είναι ευθυγραμμισμένες με τις πεποιθήσεις σας.

Εάν ένα παιδί μεγαλώνει με αγάπη, σε καλό οικογενειακό περιβάλλον και τα συναισθήματά του λαμβάνονται υπόψιν, τότε 'κακές' δραστηριότητες δεν θα έχουν αρνητικό αντίκτυπο στην ανάπτυξη του παιδιού σας.

6. Τιμωρώντας το παιδί επειδή πέταξε πράγματα.
Εκφράζοντας ένα παιδί το θυμό του, χτυπώντας ή πετώντας πράγματα, είναι μια απόλυτα φυσιολογική συμπεριφορά για ένα παιδί. Είναι ένας τρόπος για τα παιδιά, που είναι ανώριμα ψυχικά ακόμα, να εκφράσουν τα συναισθήματα τους.

Αντί για σταματήστε την συναισθηματική έξαρση του παιδιού, βοηθήστε το να καταλάβει τον λόγο που σας απογοητεύσε η συμπεριφορά του και δώστε του να καταλάβει ότι υπάρχει καλύτερος τρόπος να εκφράζει τα συναισθήματα του.

7. Προσπαθώντας να είστε φίλος με το παιδί, και όχι γονέας
Αυτό είναι ένα συχνό λάθος που κάνουν οι γονείς, ιδίως όσο μεγαλώνουν τα παιδιά τους . Όλοι οι γονείς θέλουν τα παιδιά τους να τους επιζητούν και να τους αγαπάνε , οπότε είναι εύκολο να διολισθήσουν στο ρόλο του φίλου, παρά στο ρόλο του γονέα. Είναι όμως πολύ σημαντικό να παραμείνουν γονείς και να βρούν τη σωστή ισορροπία στη σχέση τους με το παιδί.

8. Με το να θεωρείτε ότι φέρετε την αποκλειστική ευθύνη - ή αντίθετα καμία ευθύνη - στην ανάπτυξη του παιδιού σας

Όλοι έχουμε επίγνωση της σημασίας που έχει η ανατροφή που δίνουμε στα παιδιά. .Όμως μερικές φορές δίνουμε μυθικές διαστάσεις στο πόσο μπορούμε να επηρεάσουμε την πορεία ενος παιδιού.

Το να γίνετε γονέας γεμάτος άγχος και ενοχές είναι ένας σίγουρος τρόπος για να χαλάσετε τα παιδιά σας. Υπάρχουν πολλοί άλλοι παράγοντες εκτός από σας, που επηρεάζουν την προσωπικότητα και την ανάπτυξή των παιδιών : τα γονίδια, άλλα μέλη της οικογένειας, το σχολείο, οι φίλοι, κλπ. Έτσι, αν κάτι πάει στραβά, μην το πάρετε προσωπικά , δεδομένου ότι δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι φταίτε εσείς.

Από την άλλη όμως, μην θεωρήσετε ότι δεν έχετε κανένα ρόλο στην ανάπτυξη του παιδιού σας. Μερικοί άνθρωποι το βλέπουν ανάποδα, ότι οι επιτυχίες και τα προβλήματα των παιδιών οφείλονται κυρίως στα γονίδια ή στους δάσκαλους στο σχολείο, και όχι στους ίδιους.

Και οι δύο ακραίες απόψεις, είναι λάθος. Η ανατροφή που θα του δώσετε είναι σημαντική στη ζωή του παιδιού, αλλά δεν είστε ο μόνος παράγοντας που θα καθορίσει την πορεία του.
______

Αντικλείδι