Ζώρζ Σαρή (ποίημα από το βιβλίο «Το
γαϊτανάκι») Ερμηνεύουν: Κική Καψάσκη και παιδική
χορωδία
.
Αν όλα τα παιδιά της γης
πιάναν γερά τα χέρια
κορίτσια αγόρια στη σειρά
και στήνανε χορό
ο κύκλος θα γινότανε
πολύ πολύ μεγάλος
κι ολόκληρη τη Γη μας θ' αγκάλιαζε θαρρώ.
.
Αν όλα τα παιδιά της γης
φωνάζαν τους μεγάλους
κι αφήναν τα γραφεία τους
και μπαίναν στο χορό
ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και δυο φορές τη Γη μας
θ' αγκάλιαζε θαρρώ.
.
Θα 'ρχόνταν τότε τα πουλιά
θα 'ρχόνταν τα λουλούδια
θα 'ρχότανε κι η άνοιξη
να μπει μες στο χορό
κι ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και τρεις φορές τη Γη μας θ' αγκάλιαζε θαρρώ!
.
If all the children on the earth
hold hands firmly. boys and girls in order and start the dance the circle would be large enough to hug the earth once. .
If all the children on the earth
call the adults and they leave their affairs and they join the dance the circle would be
large enough to hug the earth twice. . Then would come the birds
and in spring the flowers would also come. to join the dance and together man and nature circle and hug the earth thrice.
A film by David Scharf. "The Big Brother State" is an educational film about what politicians claim to be protection of our freedom but what we refer to as repressive legislation.
.
Το Big Brother State (Κράτος Μεγάλου Αδελφού) είναι ένα εκπαιδευτικό Film μικρού μήκους, για το τι ισχυρίζονται οι πολιτικοί ότι είναι προστασία της ελευθερίας μας, αλλά και πως εμείς ενδίδουμε στην κατασταλτική νομοθεσία. .
.
Festivals
Europrix TTA Graz EmergeandSee Berlin OFFF Barcelona
Filmmaker Bio
David Scharf is a now 24 year old student at the Univercity of Applied Sciences Augsburg / Germany. His course of studies, "multimedia", combines graphics design and computer science. His main interests are animation and interactive media and installations. David Scharf has recently published his first animated short, "The Big Brother State", a film about the risks of public surveillance.
Since terrorism has become a global threat, especially after 9/11, governments all over the world have started enforcing laws which, so the governments say, should increase national security.
These laws obviously aim at another goal: the states gaining more and more control of their citizens at the cost of our privacy and freedom.
.
Το Big Brother State (Κράτος Μεγάλου Αδελφού) είναι ένα εκπαιδευτικό Film μικρού μήκους, για το τι ισχυρίζονται οι πολιτικοί ότι είναι προστασία της ελευθερίας μας, αλλά και πως εμείς ενδίδουμε στην κατασταλτική νομοθεσία.
Δεδομένου ότι η «τρομοκρατία» έχει γίνει μια παγκόσμια απειλή, ειδικά μετά από την 9/11, οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο έχουν αρχίσει να επιβάλουν νόμους που, όπως λένε, αποφέρουν στο να αυξήσουν την εθνική ασφάλεια.
Αυτοί οι νόμοι έχουν προφανώς σε έναν άλλο στόχο: τα κράτη να κερδίζουν όλο και περισσότερο τον έλεγχο των πολιτών τους, με το κόστος την ιδιωτική μας ζωή και την ελευθερία μας.
Το Earthlings, σε αφήγηση του Joaquin Phoenix και σε μουσική του Moby, είναι ένα ντοκιμαντέρ που καταδεικνύει την πλήρη οικονομική εξάρτηση του ανθρώπινου είδους από τα ζώα που εκτρέφονται για κατοικίδια, φαγητό, ένδυση, διασκέδαση και επιστημονική έρευνα. Με τη χρήση κρυφών καμερών και υλικού που δεν είχε δημοσιευθεί ως τώρα, το Earthlings καταγράφει τις καθημερινές πρακτικές των μεγαλύτερων βιομηχανιών παγκοσμίως, όλες εκ των οποίων βασίζονται εξ ολοκλήρου στην εκμετάλλευση ζώων για τα κέρδη τους. Δυνατό, ενημερωτικό,αντιφατικό και προκλητικό, το Earthlings είναι μακράν το πιο κατανοητό ντοκιμαντέρ που έχει γυριστεί σχετικά με την στενή σχέση φύσης, ζώων και ανθρώπινου οικονομικού συμφέροντος.
Δείτε πως ζει καθημερινά η γεννημένη χωρίς χέρια, Σιμόνα Ατζόρι. Όταν παραπονιόμαστε για τα προβλήματά μας, ας θυμόμαστε τη Σιμόνα κι ας είμαστε ευγνώμονες για όσα θεωρούμε αυτονόητα.
Scenes from the everyday life of Simona Atzori, armless amputee, marvelous ballet dancer and painter with her feet.
SIMONA ATZORI: Το μυστικό της δύναμής της
Έχει αγάπη, πίστη, χαρά και πολύ ταλέντο. Η Simona Atzori ζωγραφίζει, χορεύει, εμψυχώνει τους συνανθρώπους της. Το μυστικό της δύναμής της είναι απλό, πολύ απλό, αλλά τόσο πολύτιμο!
Ήταν μεγάλη τιμή και χαρά που γνώρισα τη Simona Atzori. Μία ταλαντούχα νεαρή κοπέλα, που κάνει τα πάντα με τα πόδια της, αφού γεννήθηκε χωρίς χέρια. Πηγαίνοντας στη συνέντευξη ήξερα ότι θα συναντήσω ένα κορίτσι με πλούσιο εσωτερικό κόσμο και μεγάλη δύναμη ψυχής. Η συζήτησή μας στο Hilton Park, όπου η Simona μόλις είχε μιλήσει στο Παγκύπριο Συνέδριο της Interlife Insurance με αφορμή τα 10χρονα της εταιρείας, κύλησε αβίαστα κι ευχάριστα, με την ίδια να κάνει κινήσεις με το πόδι της, όπως χαρακτηριστικά κάνουν όλοι οι Ιταλοί με τα χέρια τους όταν μιλούν.
Simona, όταν ήσουν παιδί, υπήρξε κάποια στιγμή που κατάλαβες ότι κάνεις τα πράγματα διαφορετικά από τους άλλους;
Δεν νομίζω ότι υπήρξε αυτή η στιγμή. Γεννήθηκα χωρίς χέρια. Τα πόδια μου έγιναν τα χέρια μου. Στην κούνια ακόμα, οι γονείς μου έβλεπαν ότι χρησιμοποιούσα τα πόδια για να παίρνω πράγματα και με βοηθούσαν. Έκανα τα πάντα με τα πόδια, όπως εσύ με τα χέρια σου. Άρα δεν υπήρξε αυτή η στιγμή που έπρεπε να πω στον εαυτό μου «τώρα θα προσπαθήσω να κάνω αυτό ή εκείνο με τα πόδια μου». Ήταν κάτι σταδιακό. Στην ιστοσελίδα σου αναφέρεις «το να εκφράσω τη χαρά και την αγάπη μου για τη ζωή είναι το πιο σημαντικό πράγμα». Τι εννοείς ακριβώς;
Είναι πολύ σημαντικό να εκφράζω ό,τι έχω μέσα μου. Γι’ αυτό επέλεξα να δημιουργώ, να ζωγραφίζω και να χορεύω. Θέλω να μεταδώσω τη χαρά της ζωής, αυτό που είμαι, αυτό που νιώθω. Σκέφτηκες ποτέ ότι όλα στη ζωή είναι όπως θα έπρεπε να είναι;
Ναι. Όλα είναι όπως πρέπει να είναι. Πιστεύω στο Θεό και πιστεύω ότι ο Θεός με «σχεδίασε» όπως είμαι. Δεν γεννήθηκα με ελλείψεις. Έπρεπε να ήμουν εδώ και μ’ αυτόν τον τρόπο. Νομίζω πως πάντα έτσι ένιωθα, χωρίς να το καταλαβαίνω. Ήταν ο τρόπος που ζούσα και ο τρόπος που με αντιμετώπιζαν οι γονείς μου. Ποτέ δεν με έκαναν να νιώθω διαφορετική. Τα άλλα παιδιά πώς σε αντιμετώπιζαν στο σχολείο όταν ήσουν μικρή;
Αρκετά καλά. Ήμουν πολύ ανοιχτή. Τα παιδιά έρχονταν σ’ εμένα με ερωτήσεις κι εγώ τους απαντούσα χωρίς πρόβλημα. Δεν ήταν ανάγκη να κρύψω κάτι. Γιατί δεν είχα κάτι να κρύψω. Ήμουν απλώς εγώ. Τους έδειχνα ότι μπορούσα να κάνω ό,τι έκαναν κι αυτοί αλλά με διαφορετικό τρόπο. Μπορούσα να παίξω μαζί τους, να κάνω τα μαθήματά μου, να γελώ. Με αποδέχονταν γιατί δεν χρειάζονταν να κοπιάσουν γι’ αυτό. Εγώ έκανα τον κόπο… για να είμαι μαζί τους.