Ναι στα όρια, όχι στις αυστηρές τιμωρίες

Η σταθερότητα πετυχαίνεται με: ήρεμο και σαφή (αυστηρό) τόνο στη φωνή, με συγκεκριμένο πλάνο κανόνων, με εσωτερική βεβαιότητα για τη σπουδαιότητά της, με αμοιβαίο σεβασμό και προσοχή. Όχι με φωνές, απειλές, φυσική και ψυχική βία, κυριαρχία, αυταρχικότητα.

Τα παιδιά και οι έφηβοι χρειάζονται σαφείς και σταθερές συναισθηματικές σχέσεις. Η σταθερότητα πετυχαίνεται με τα όρια και όχι με τη τιμωρία. Όταν νιώσουν τα παιδιά τη σταθερότητα, χωρίς να καταπιέζονται από αυτήν, τότε προσανατολίζονται καλύτερα. 

Τα όρια διαφέρουν από τη τιμωρία γιατί αποτελούν
τη φυσική συνέπεια των πράξεών μας.

Έλλειψη ορίων → ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ.
Αυστηρές τιμωρίες → Καταπίεση που πυροδοτεί ΘΥΜΟ ή ΠΑΘΗΤΙΚΟΤΗΤΑ

Οι δεσμοί με την πρώτη οικογένεια του ατόμου ασκούν πολύ έντονη (παραγωγική ή ανασταλτική) επίδραση στο παιδί, η οποία αυξάνεται όσο παραμένει εγκλωβισμένος σε αυτούς τους δεσμούς. Όποιος, λοιπόν, βίωσε τη θέσπιση ορίων σαν μια διαδικασία αποδοκιμασίας, μείωσης και αμφισβήτησης, δεν έχει τώρα τη δύναμη να πάρει τη πρωτοβουλία που απαιτείται για να θέσει όρια στα δικά του παιδιά. 

Γιατί αποτυγχάνω να θεσπίσω όρια;

• ΠΡΟΣΟΧΗ: Τα παιδιά από μικρή ηλικία αρχίζουν να δοκιμάζουν τα όρια (αλλά και εμάς), για να δουν μέχρι που μπορούν να φτάσουν. 
• Ο φόβος μην τύχει και κάνει λάθη ο γονιός στην ανατροφή των παιδιών κάνει πιο δύσκολη τη θέσπιση ορίων.
• Όποιος θέτει όρια ρισκάρει να μην είναι πάντα αρεστός στους άλλους, ρισκάρει να προκαλέσει την οργή και το θυμό τους.
• Η προστατευτική και χωρίς όρια αγάπη καταντά παθολογική, καταπιέζει και δημιουργεί εξαρτημένους ανθρώπους. Η αγάπη και η κατανόηση αναγνωρίζει την αυτονομία και την ατομικότητά του και δέχεται τα σύνορα μεταξύ του Εγώ και του Συ.  
• Θέτω όρια = περιορίζω και αποδεσμεύω τα παιδιά, τους δίνω ώθηση να αυτοπραγματωθούν μέσα από το δικό τους ρόλο. Αυτό δε γίνεται χωρίς πόνο. Όποιος προσπαθεί να προστατεύσει τα παιδιά από τη σκληρή πραγματικότητα τα κάνει ανίκανα να αντιμετωπίσουν τη ζωή.
• Τα όρια διαφέρουν από τη τιμωρία γιατί αποτελούν τη φυσική συνέπεια των πράξεών μας. Δηλαδή «δεν θέλεις να φας, τότε θα πεινάσεις» και όχι «...δεν θα δεις τηλεόραση».

Οριοθέτηση:
1. Αναγνώριση και περιγραφή της παραβίασης
2. Επεξεργασία λύσεων (συνεπειών). Σ’ αυτό χρειάζεται και η συνεργασία του παιδιού.
3.  Να αναλογιστούμε τις συνέπειες σε περίπτωση καταπάτησής τους. Αυτό μπορεί να είναι επίπονο και κουραστικό, απαιτεί δύναμη και συγκράτηση και μπορεί να οδηγήσει σε αντιπαραθέσεις.
4. Εφεύρεση μια λύσης κλειδιού: Η λύση πρέπει να είναι κατανοητή ως λογική συνέπεια της παραβίασης. Πχ.  

• «Αν δεν φας μπορεί να πεινάσεις μετά» Αυτό λειτουργεί ως φυσική συνέπεια.
• «Αν δεν φας, δε θα δεις τηλεόραση το βράδυ» Αυτό δεν είναι συνέπεια αλλά μια αυθαίρετη τιμωρία.

5. Πρέπει να εφαρμόζονται οι φυσικές συνέπειες και να αποφεύγονται οι τιμωρίες.
6. Η σταθερότητα πετυχαίνεται με: ήρεμο και σαφή (αυστηρό) τόνο στη φωνή, με συγκεκριμένο πλάνο κανόνων, με εσωτερική βεβαιότητα για τη σπουδαιότητά της, με αμοιβαίο σεβασμό και προσοχή. Όχι με φωνές, απειλές, φυσική και ψυχική βία, κυριαρχία, αυταρχικότητα.

από  daniilidou

«Παιδιά φαντάσματα»: Αδήλωτα δίδυμα βρέφη επί 5 μήνες άλλαζαν χέρια!!

«Υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα με τα μαιευτήρια. Φεύγουν παιδιά χωρίς να πάρουν χαρτιά και δεν υπάρχει κανένας έλεγχος ή γεννιούνται στα σπίτια. Άρα έχουμε ένα πολύ σοβαρό θέμα προστασίας παιδιών και το κυριότερο είναι ότι αυτά τα παιδιά είναι τελείως ευάλωτα» 

Βρήκαν καταφύγιο στους Γιατρούς του Κόσμου

Αθήνα: Συναγερμός έχει σημάνει στους Γιατρούς του Κόσμου από την ιστορία δύο δίδυμων κοριτσιών πέντε μηνών, τα οποία έφτασαν στα γραφεία της οργάνωσης εντελώς απροστάτευτα και τα οποία για το ελληνικό κράτος δεν υφίστανται καν, αφού δεν είναι δηλωμένα πουθενά.
Σοκαρισμένος από το γεγονός δηλώνει ο πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου, Νικήτας Κανάκης, ο οποίος επισημαίνει τη σοβαρότητα της κατάστασης.
«Αυτό το περιστατικό έρχεται να επιβεβαιώσει αυτά που ισχυρίζομαι τόσο καιρό. Το ότι υπάρχουν παιδιά-φαντάσματα, παιδιά που δεν είναι δηλωμένα πουθενά και που βρίσκονται σε τεράστιο κίνδυνο».
Όπως λέει ο κ. Κανάκης, σύμφωνα με την πρώτη εικόνα που υπάρχει τα δύο μωρά, μάλλον αφγανικής καταγωγής, τα άφησε η μητέρα τους σε κάποιο συγγενικό της πρόσωπο, προκειμένου να φύγει από την Ελλάδα. «Δεν είχε χρήματα και σκόπευε να τα στείλει αργότερα με κάποιον συγγενή της. Συγκεκριμένα, τα άφησε σε μία θεία, η οποία και αυτή έφυγε και άφησε τα παιδιά σε μια σειρά από μετανάστες, οι οποίοι δεν μπορούσαν να τα κρατήσουν και τα έδωσαν σε μία από τις δικές μας επωφελούμενες που έμενε σε μας, μια γλυκύτατη γυναίκα, η οποία τα κράτησε, αλλά έφτασε σε απόγνωση, καθώς δεν είχε τι να τα ταΐσει και έτσι τα έφερε σε μας».
Τα κοριτσάκια έφτασαν στην οργάνωση αρκετά περιποιημένα και σήμερα θα εξεταστούν από παιδιάτρους. «Φαίνονταν καλά στην υγεία τους. Η γυναίκα που τα φρόντιζε, πρόσφυγας και η ίδια είναι μια γλυκύτατη γυναίκα και δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει».
Η οργάνωση έχει ήδη ενημερώσει τις Αρχές, την εισαγγελία ανηλίκων και θα ξεκινήσει η διαδικασία να φιλοξενηθούν τα μωρά σε κάποιο ίδρυμα. «Υπάρχει αμηχανία. Είναι κάτι πολύ καινούργιο και για μας και μας αποκαλύπτει ένα άλλο πρόβλημα το οποίο είχαμε υποτιμήσει. Ότι παιδιά κυρίως μεταναστών είναι τελείως απροστάτευτα».
Όπως τονίζει συγκλονισμένος ο κ. Κανάκης το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι τα παιδιά αυτά γεννήθηκαν σε ελληνικό μαιευτήριο και στην πραγματικότητα για το ελληνικό κράτος είναι σαν να μην υπάρχουν. «Υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα με τα μαιευτήρια. Φεύγουν παιδιά χωρίς να πάρουν χαρτιά και δεν υπάρχει κανένας έλεγχος ή γεννιούνται στα σπίτια. Άρα έχουμε ένα πολύ σοβαρό θέμα προστασίας παιδιών και το κυριότερο είναι ότι αυτά τα παιδιά είναι τελείως ευάλωτα».
Πρόκειται για τα έκτα παιδιά που φτάνουν απροστάτευτα στα αζήτητα στους Γιατρούς του Κόσμου, όμως αυτά τα δίδυμα κοριτσάκια είναι τα πιο μικρά. «Είναι περιορισμένοι οι μηχανισμοί προστασίας των παιδιών και αυτό από μόνο του δημιουργεί πολύ μεγάλα θέματα. Καταλαβαίνετε ότι αυτά τα παιδάκια μπορεί ο καθένας να τα κάνει ό,τι θέλει. Στην πραγματικότητα αυτό συνέβαινε πριν πέντε μήνες».
«Είναι για μένα θέμα τιμής να ανοίξω το κεφάλαιο "παιδιά-φαντάσματα" και θα το κάνω ο κόσμος να έρθει ανάποδα. Γιατί πλέον δεν μπορώ να παριστάνω ότι δεν ξέρω, δεν είδα» λέει ο κ.Κανάκης.
«Θέλουμε να ανοίξει μία συζήτηση σοβαρή γιατί κανείς δεν μπορεί να πει τι γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις. Τα παιδιά αυτά θα χρειαστούν υποστήριξη».
»Από αυτό το περιστατικό προκύπτουν πολλά ερωτήματα, όπως π.χ. πως θα έφευγαν τα παιδιά από τη χώρα; Ανοίγει ένα παράθυρο σε κάτι που δεν ήθελα να πιστέψω ότι υπάρχει. Ότι είναι πολύ εύκολο να διακινηθούν παιδιά και αυτό από μόνο του είναι πολύ επικίνδυνο. Δεν λέω ότι συμβαίνει κάτι άλλο, αλλά ότι μπορεί και να συμβεί».

από philenews

Πηγή της πηγής: news.in.gr

Πόσο γάλα χρειάζονται τα παιδιά;

Το αγελαδινό γάλα αποτελεί την κύρια πηγή βιταμίνης D για τα παιδιά αλλά η υπερκατανάλωση γαλακτοκομικών προϊόντων ενδέχεται να παρεμποδίζει την απορρόφηση σιδήρου.

How Much Milk Should Your Child Drink?

Έως τώρα δεν ήταν γνωστό πόση ακριβώς ποσότητα γάλακτος πρέπει να πίνουν τα παιδιά ούτως ώστε να υπάρχει σωστή ισορροπία μεταξύ επαρκούς πρόσληψης βιταμίνης D και προστασίας των αποθεμάτων σιδήρου του οργανισμού, γράφει η εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς».
Τον γρίφο επιλύει μία νέα μελέτη, η οποία έδειξε πως για τα περισσότερα παιδιά προσχολικής ηλικίας δύο ποτήρια γάλα την ημέρα είναι ό,τι χρειάζονται.  
Τη μελέτη πραγματοποίησαν επιστήμονες από τον Καναδά οι οποίοι επιστράτευσαν 1.311 παιδιά, ηλικίας 2 έως 5 ετών, συγκεντρώνοντας στοιχεία για τη διατροφή και τη φυσική δραστηριότητά τους. Επιπλέον, τα υπέβαλαν σε εξετάσεις αίματος για να μετρήσουν τα επίπεδα της βιταμίνης D και της φερριτίνης (είναι τα αποθέματα σιδήρου του οργανισμού).
Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή έκδοση της επιθεώρησης «Pediatrics», αποκάλυψε πως δύο ποτήρια γάλα την ημέρα είναι αρκετά για να διαθέτει ένα παιδί επαρκή επίπεδα βιταμίνης D (πάνω από 30 νανογραμμάρια ανά χιλιοστό του λίτρου αίματος), δίχως να επηρεασθούν αρνητικά τα επίπεδα της φερριτίνης.
«Κάθε ποτήρι γάλα πάνω από τα δύο προκαλούσε μικρή μείωση της φερριτίνης στο αίμα των περισσότερων παιδιών», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Τζόναθον Λ. Μαγκουάιρ, επίκουρος καθηγητής Παιδιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο και παιδίατρος στα Νοσοκομεία St. Michael’s και Παίδων της πόλης.

Στην πραγματικότητα, η μελέτη έδειξε πως κάθε ποτήρι γάλα πάνω από τα δύο προκαλούσε αύξηση της βιταμίνης D κατά 6,5% αλλά μείωση της φερριτίνης κατά 3,6%. «Οταν ένα παιδί έχει αυξημένες πιθανότητες να εκδηλώσει αναιμία επειδή διαθέτει ορισμένους παράγοντες κινδύνου, αυτή η μικρή μείωση είναι πολύ σημαντική», υπογράμμισε ο δρ Μαγκουάιρ.

Επιρροές
Ωστόσο, η ιδεώδης για κάθε παιδί ποσότητα γάλακτος φάνηκε να επηρεάζεται από τη χροιά του δέρματος, την εποχή του χρόνου και την πρόσληψη με το μπιμπερό.

Συγκεκριμένα, τα παιδιά με το πιο σκούρο δέρμα δεν διέθεταν αρκετή βιταμίνη D τον χειμώνα, οπότε χρειάζονταν 3 έως 4 ποτήρια γάλα για να έχει ο οργανισμός τους επαρκή βιταμίνη D. Επιπλέον, η πρόσληψη γάλακτος με το μπιμπερό δεν αύξανε τα επίπεδα της D ενώ προκαλούσε μεγάλες μειώσεις στα επίπεδα της φερριτίνης.
Όσον αφορά την πρόσληψη γάλακτος με το μπιμπερό, ο δρ Μαγκουάιρ τόνισε ότι η χρήση του πρέπει να διακόπτεται μόλις το παιδί κλείσει τα δύο.
«Μπορεί να είναι πιο εύκολο για τους γονείς να δίνουν στο παιδί το γάλα με το μπιμπερό για να ησυχάζει, όμως, όταν μιλάμε για τα δύο συγκεκριμένα ιχνοστοιχεία, το μπιμπερό όχι μόνον δεν παρέχει κανένα όφελος, αντιθέτως βλάπτει τον σίδηρο των παιδιών», εξήγησε.
Σύμφωνα με τη Διατροφική Πυραμίδα που δημοσιεύει σε τακτά διαστήματα το αμερικανικό υπουργείο Γεωργίας ορίζοντας τα ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά της υγιεινής διατροφής, τα παιδιά ηλικίας 2-3 ετών πρέπει να πίνουν δύο ποτήρια γάλα την ημέρα, τα παιδιά 4-8 ετών δυόμισι και τα παιδιά και οι έφηβοι 9-18 ετών τρία.
Το γάλα και τα γαλακτοκομικά προϊόντα είναι απαραίτητα στα παιδιά διότι περιέχουν καλής ποιότητας πρωτεΐνες, καθώς και ασβέστιο, μαγνήσιο, φολικό οξύ, βιταμίνες Β1, Β2, Β6, Β12, Α, D και Ε.
Σε πολύ μεγάλες ποσότητες όμως το αγελαδινό γάλα φαίνεται να δυσχεραίνει την απορρόφηση του σιδήρου από τα άλλα τρόφιμα, αν και δεν είναι εξακριβωμένο πού ακριβώς μπορεί να οφείλεται αυτό.

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία

Αμερικανός δικηγόρος δίνει το σπίτι του σε αστέγους Ένα κοριτσάκι τάισε πάνω από 50 αστέγους

 «Είμαι χαρούμενος που βοηθάω μέσα από τα μαθήματα, 

που μου έδωσε ο πατέρας μου». 

.

Με μια αισιόδοξη και ανιδιοτελή πράξη ξεκίνησε το 2013 για τον 51χρονο δικηγόρο, Τόνι Τόλμπερτ. Ο Αμερικάνος από το Λος Άντζελες αποφάσισε να επιστρέψει στο σπίτι των γονιών του μετά από χρόνια, παραχωρώντας το δικό του σε μια άστεγη γυναίκα με την οικογένειά της.

Tony Tolbert, Los Angeles Lawyer,
Gives His House To Homeless Family

Το σπίτι που θα φιλοξενήσει την οικογένεια για ένα έτος, κοστίζει περίπου 400.000 δολάρια. Σημαντικό είναι πως ο κ. Τόλμπερτ δεν έχει συναντήσει ποτέ τη Φελίσια Ντιούκς και τα παιδιά της, καθώς τους βρήκε μέσω του AlexandriaHouse, ενός ασύλου για γυναίκες και παιδιά.
Στο συγκεκριμένο άσυλο, η κ. Ντιούκς μοιραζόταν μια κρεβατοκάμαρα με τρία από τα  παιδιά της, ενώ δεν μπορούσε να μένει μαζί τους ο ενήλικος γιος της. 
Πλέον στο νέο τους σπίτι θα μπορούν να είναι όλοι μαζί και να απολαύσουν όλες τις ανέσεις. Η ίδια εμφανώς συγκινημένη δεν σταματά να ευχαριστεί δημόσια τον 51χρονο. Δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο για τον κ. Τόλμπερτ καθώς ο πατέρας του αποτέλεσε παράδειγμα για αυτόν. Συγκεκριμένα, στην παιδική κρεβατοκάμαρα στο πατρικό του σπίτι φιλοξενούνταν για χρόνια άνθρωποι που είχαν ανάγκη. Ο ίδιος ανέφερε χαρακτηριστικά: «Είμαι χαρούμενος που βοηθάω μέσα από τα μαθήματα, που μου έδωσε ο πατέρας μου».

---

Grace’s Christmas treat in dad’s memory

Πριν λίγο διάστημα κάτι αντίστοιχο συνέβη και στην Αγγλία. Η 10χρονη Γκρέις ΜακΝάλτι αποφάσισε (όπως ο κ. Τόλμπερτ) να βοηθήσει άστεγους, εμπνευσμένη από τον πατέρα της. 
Ο πατέρας της που έφυγε από τη ζωή στα 38 του, ήταν τακτικός εθελοντής, πραγματοποιούσε φιλανθρωπίες και είχε υποσχεθεί να ανοίξει το καφέ της οικογένειας την ημέρα των Χριστουγέννων για τους άστεγους. Η μικρή Γκρέις πραγματοποίησε την τελευταία επιθυμία του πατέρα της, τιμώντας τον και σερβίροντας γαλοπούλα σε περισσότερους από 50 άστεγους.

http://www.flowmagazine.gr

Πηγή: Καλά Νέα

Τα ουρλιαχτά των γονιών είναι… η νέα τιμωρία

Σε έρευνες που έχουν γίνει σε παιδιά από 3 έως 13 ετών έχει αποδειχτεί ότι το 80% των παιδιών που υπέστησαν χειροδικία από τους γονείς τους (στο επιτρεπτό όριο και όχι σε ακραίο σημείο) παρουσίασαν ανασφάλειες, φόβους και παραβατική συμπεριφορά σε μικρότερο βαθμό από εκείνα τα παιδιά που ήταν δέκτες φωνών, υστερικών συμπεριφορών και διαρκών επιπλήξεων. Όπως μας λέει η παιδοψυχολόγος Λίνα Μητσάκου PhD, «η παιδική ψυχή στιγματίζεται, τραυματίζεται και αντιδρά ανησυχητικά και επικίνδυνα μπροστά σε τέτοιες συμπεριφορές».

«τα ουρλιαχτά είναι το νέο ξύλο»

Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, οι περισσότερες οικογένειες σήμερα μοιράζονται ένα «μυστικό». Τις υστερικές φωνές και τα ουρλιαχτά, που έχουν αντικαταστήσει σε ένα σημαντικό ποσοστό το παραδοσιακό «ξύλο, που βγήκε από τον παράδεισο». Μαρτυρίες των ίδιων των γονιών βεβαιώνουν ότι η πρόθεσή τους δεν είναι να γίνονται οι «φωνακλάδες» του σπιτιού. Κι ενώ προσπαθούν για το αντίθετο, υπάρχουν αρκετές φορές που απλώς «δεν τους βγαίνει». 
Διαφωτιστικό παράδειγμα πάνω στην αγωνία που βιώνουν σήμερα οι γονείς στην προσπάθειά τους να είναι όσο πιο σωστοί γίνεται, είναι η Τζάκι Κλάιν, μια αφοσιωμένη μητέρα δυο μικρών αγοριών. Η Τζάκι ξοδεύει πολλές ώρες για να πηγαινοφέρνει τα παιδιά σε διάφορες δραστηριότητες, ενώ διαβάζει αρκετά βιβλία για τη σωστή διαπαιδαγώγησή τους. Μπορεί να εξηγήσει με ήρεμη και αποφασιστική φωνή ότι το να μην πλένουμε τα δόντια μας «είναι λάθος». Όλα αυτά, όμως, στο 90% του χρόνου. Γιατί στο υπόλοιπο 10% του χρόνου, παραδέχεται ότι «χάνω τον έλεγχο και βγαίνω εκτός εαυτού».

Και πάλι ενοχές
Κι ενώ η ειδικός Έιμι Μακ Κρίντι, η οποία έχει δουλέψει με εκατοντάδες γονείς, αποφαίνεται ότι «τα ουρλιαχτά είναι το νέο ξύλο», οι γονείς ταλαιπωρημένοι και με τα ενοχικά τους σύνδρομα γιγαντωμένα μέσα τους, ψάχνουν να βρουν τον κατάλληλο τρόπο να επιβληθούν στα παιδιά τους. Η δρ ΜακΚρίντι διευκρινίζει ότι για τους περισσότερους γονείς σήμερα είναι αυτονόητο ότι το ξύλο ανήκει στο παρελθόν ως παιδαγωγική μέθοδος, παρ’ όλα αυτά δεν μπορούν να επιβληθούν στον εαυτό τους κάθε φορά που οι μικροί μπόμπιρες αδυνατούν να πειθαρχήσουν στις υποδείξεις τους. Και καταφεύγουν στις φωνές. Το αποτέλεσμα είναι οι ενοχές να γίνονται ένας φαύλος κύκλος που δεν σταματά ποτέ.

Η μέθοδος είναι αναποτελεσματική
Τι προτείνουν λοιπόν οι ειδικοί; Πρώτα απ’ όλα επισημαίνουν ότι η υψωμένη φωνή δεν βοηθά ουσιαστικά και άρα καλό είναι να αποφεύγεται. Το μόνο που πετυχαίνουν οι γονείς με την υψωμένη φωνή είναι να εθίζονται τα παιδιά σε τέτοιου τύπου αντιδράσεις και φυσικά να συνεχίζουν ανενόχλητα. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο. Μπορεί το παιδί να πάψει να αισθάνεται χαρούμενο και ευτυχισμένο ή να χάσει την αυτοεκτίμησή του. Αν μάλιστα οι φωνές συνοδεύονται από οργή, προσβολές ή ακόμη και σαρκασμό, τότε υπάρχει περίπτωση να δημιουργήσουν στο παιδί αισθήματα απόρριψης. Κι επειδή οι φωνές και οι υστερίες στο σπίτι είναι ένας «παράγων κινδύνου για την οικογένεια», η κα Μητσάκου μας επισημαίνει τα εξής:

Όταν είστε σε κατάσταση «εκτός ορίων»:
1. Σκεφτείτε ότι όταν ξεφωνίζετε στο παιδί, εκείνη τη στιγμή μπροστά στα παιδικά μάτια δείχνετε σαν ένα «τέρας που βρυχάται».
2. Τώρα είστε σε θέση να τρομοκρατείτε μία ύπαρξη που αδυνατεί να σας αντιμετωπίσει, ενώ την ίδια στιγμή προετοιμάζετε το μελλοντικό «νευρικό και αγενή» γιο ή κόρη.
3. Κόβετε τις γέφυρες επικοινωνίας και η εμπιστοσύνη του παιδιού σας προς εσάς εξανεμίζεται σιγά σιγά.
4. Το γεμίζετε φόβο και ανασφάλεια για το κατά πόσο μπορεί να μοιραστεί μαζί σας κάποιο πρόβλημά του, σκέψη ή πράξη.
5. Γαλουχείτε έναν ανήλικο κατά τέτοιο τρόπο που θα βασανίζεται στο μέλλον, αφού το σύνηθες είναι να σας αντιγράψει, όπως κάνει το 73% των παιδιών με γονείς που ξεφωνίζουν.

Σίγουρα, όμως, κανείς δεν προσδοκά τα προηγούμενα για το παιδί του.

Οπότε, αντί για φωνές:

1. Εφαρμόστε την τέχνη της ηρεμίας – σκεφτείτε ότι αντί να φωνάζετε, μπορείτε να χαμηλώσετε τα ντεσιμπέλ και να του εξηγήσετε αυτό που θέλετε χαμηλόφωνα.
2. Πηγαίνετε σε έναν άλλο χώρο για 5 λεπτά. Συγκεντρωθείτε και αναλογιστείτε αν θα θέλατε να φωνάζουν σε εσάς έτσι. Σίγουρα θα γυρίσετε πιο πράοι.
3. Βάλτε ένα παιδικό τραγούδι – πάντα λειτουργεί καταλυτικά.
4. Ρίξτε νερό στο πρόσωπό σας και κάντε μια συνεχόμενη θετική σκέψη.
5. Κοιταχτείτε στον καθρέφτη. Θα διαπιστώσετε πόσο ασχημαίνουμε όταν ξεφωνίζουμε και προσπαθούμε να επιβληθούμε διά της… ηχορύπανσης στο μικρό πλασματάκι που κουρνιάζει τρομαγμένο σε μια γωνιά.
6. Σκεφτείτε πόσο γλιτώνετε την αύρα σας από αρνητική επιβάρυνση θυμών και φωνών.
7. Τέλος, κατανοήστε ότι η φωνή είναι ένα αντιπαιδαγωγικό και ηττοπαθές μέσο επιβολής στην ευρύτερη ανθρώπινη επικοινωνία.

Καταχωρήθηκε από τον ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΠΗΓΗ: infokids.gr