15 λόγοι για τους οποίους τσακωνόμασταν με τα αδέρφια μας

Οι αδερφικοί τσακωμοί μπορεί να είναι από απλές εκδηλώσεις ζήλιας έως τις πιο επικές μάχες που έχει συναντήσει ποτέ κανείς.
Ωστόσο παρά τις διαφωνίες, τα «δικό μου είναι» και τα «αυτός το άρχισε», τίποτα δεν συγκρίνεται με την αδερφική αγάπη! 
.
Δείτε 15 κλασικούς αδερφικούς καυγάδες.

1. Ποιος θα καθίσει στο μπροστινό κάθισμα
«Μαμά, ο Νάσος κάθισε μπροστά ενώ είναι η σειρά μου». Αν σας θυμίζει κάτι αυτή η φράση, τότε πιθανότατα θυμάστε ότι τρέματε μην καταλήξει ο τσακωμός με την μαμά να λέει: 
«Τέλος. Θα καθίσετε κι οι δύο πίσω».
2. Ποιος θα φάει το τελευταίο μπισκότο
Να φυλάς το καλύτερο για το τέλος και να έρχεται το αδερφάκι σου και να σου το τρώει. 
Ποια αδερφική αγάπη μετά και ποιο αίμα;
3. Κάποιος δανείστηκε ρούχα/ παιχνίδια χωρίς να ρωτήσει
Για τα κορίτσια, τα ρούχα αποτελούν αιτία πολέμου για όσα χρόνια κι αν περάσουν. Για τα αγόρια, πάλι, το «δικό μου είναι», «όχι δικό μου είναι» είναι ένας διάλογος που μπορεί να μην σταματήσει ποτέ.
4. Ποιο κανάλι θα αφήσουμε
Ο «κοντρολοκράτορας» είναι ο μεγαλύτερος τίτλος που μπορεί να δοθεί σε ένα παιδί. Και το αν θα δούμε Dragon Ball ή Στρουμφάκια μπορεί να καταλήξει με το τηλεχειριστήριο σπασμένο...
5. Ποιανού η σειρά είναι να κάτσει στον υπολογιστή
Το μόνο χειρότερο από το να θες να κάτσεις στον υπολογιστή και τον έχει καταλάβει ο αδερφός σου, είναι να έχει καταλάβει ΚΑΙ την τηλεόραση!
6. Παρατσούκλια
Να έχεις κάνει ράμματα στο πρόσωπο και ο αδερφός σου να σε αποκαλεί «Σημαδεμένη». 
Αχ, η αδερφική αγάπη!
7. Ποιος είναι καλύτερος στα video game
Ο καλύτερος ας κερδίσει! Και η μάχη αρχίζει! Και τελειώνει πάντα, με τον χαμένο να υποστηρίζει ότι ο άλλος έκλεψε. Επίσης, μεταξύ αγοριών υπάρχει ένας κώδικας δεοντολογίας: Όταν ξεκινάμε μαζί ένα παιχνίδι, πρέπει να το τερματίσουμε μαζί. 
Απαράβατος κανόνας!
8. Ποιος πήρε το καλύτερο δώρο
Επίσκεψη από τη θεία = δώρα. Περισσότερο από το «ευχαριστώ» θα ακουστεί το «το δικό μου είναι καλύτερο»
9. Ποιος είναι πιο όμορφη / δυνατός
Τα κορίτσια για το ποια είναι πιο όμορφη, τα αγόρια για το ποιος είναι πιο δυνατός και όλοι για το ποιος είναι ο καλύτερος σε οτιδήποτε!
10. Ποιος θα χρησιμοποιήσει το μπάνιο 
Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται και η κακή επίσης! Κι αν το αδερφάκι προλάβει το μπάνιο και κλειστεί εκεί με τις ώρες, μάλλον η μέρα δεν θα πάει και πολύ καλά...
11. Ποιον αγαπάει περισσότερο η μαμά ή ο μπαμπάς
Το αιώνιο ερώτημα παρόλο που δεν έχει δοθεί ποτέ στα χρονικά απάντηση: «Μαμά/μπαμπά ποιον αγαπάς πιο πολύ;»
12. Ποιος θα φτάσει πρώτος
«Όποιος φτάσει τελευταίος είναι βλάκας». Πολύ έξυπνο.
13. Ποιος το ξεκίνησε
Η πιο συνηθισμένη φράση μεταξύ αδερφών: «Αυτός το ξεκίνησε». Παρόλο που δεν έπιασε ποτέ σαν δικαιολογία...
14. Δεν με παίζει
«Πάρε και την αδερφή σου μαζί», έλεγε η μαμά. 
Κι εκεί ξεκινούσε ο πόλεμος.
15. Ποιον αγαπάει πιο πολύ το κατοικίδιο
Κυρίως στα μικρότερα παιδιά, το παιχνίδι όπου σφυρίζουν και τα δύο παιδιά και αυτός στον οποίο θα πάει το κατοικίδιο, κερδίζει, μπορεί να περιέχει πολλές κλεψιές (με μπέικον στην τσέπη και μπισκότα στο μανίκι).
mama365

Έξι μπαμπάδες αποκαλύπτουν τις απίθανες στιγμές της γέννησης των παιδιών τους, που δεν θα ξεχάσουν ποτέ!

«Η ημέρα που έγινα μπαμπάς» 

Μπορεί την κορυφαία στιγμή του τοκετού πρωταγωνίστρια να είναι, χωρίς καμία αμφισβήτηση, η μητέρα, όμως την ίδια ώρα βιώνει και ο πατέρας, έστω ως θεατής, τα πιο συγκλονιστικά, πρωτόγνωρα συναισθήματα που θα διαπιστώναμε ότι είναι άκρως συγκινητικά αν του δίναμε το βήμα να τα μοιραστεί...

.

Ζητήσαμε, λοιπόν, από έξι μπαμπάδες να μας πουν τι δεν θα ξεχάσουν ποτέ από τη μέρα που γεννήθηκαν τα παιδιά τους:

«Άργησα να σε κρατήσω, αλλά τώρα δεν θα σε αφήσω ποτέ»

"Αν συμβεί οτιδήποτε και υπάρξει δίλημμα, παρακαλώ να σώσουμε τη μητέρα. Δεν με ενδιαφέρει το παιδί", είπα με σοβαρότητα στη νοσοκόμα που έπαιρνε τη γυναίκα μου με το φορείο για το χειρουργείο- καισαρική γαρ. "Μην ανησυχείτε, ούτως ή άλλως αυτό κάνουμε", γέλασε εκείνη. "Αλλά πραγματικά μην ανησυχείτε- δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα", πρόσθεσε. "Τι λες παιδί μου στον κόσμο; πήγαινε σε παρακαλώ", με αποπήρε ανάλαφρα η επίλοχος. Τη στιγμή που την έχασα από τα μάτια μου ήταν η μόνη στιγμή που δάκρυσα σε όλη τη φάση μαιευτήριο. Τώρα ήταν μόνη της και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Το σημαντικό για εμένα ήταν η ίδια. Αισθάνθηκα πόσο πολύ είχα ανάγκη να κάνουν σωστά τη δουλειά τους οι γιατροί! Έτσι και έγινε. Λίγη ώρα μετά βρεθήκαμε όλοι (κυριολεκτικά όλοι!) μαζί στο δωμάτιο. Για αρκετή ώρα στεκόμουν δίπλα στο κρεβάτι της, ενώ εκείνη προσπαθούσε να είναι ευγενική με όλα τα σόγια μας. Διάφορες γιαγιάδες, θείες και φίλες έπαιρναν αγκαλιά το μωρό, ενώ εγώ δεν είχα προλάβει. Και μετά ξαφνικά το παίρνουν για να το αλλάξουν/ ζυγίσουν- ούτε που κατάλαβα. Θα μας το επέστρεφαν σε λίγη ώρα. Εγώ όμως έπρεπε να πάω τα βλαστοκύτταρα στην τράπεζα και μετά οπωσδήποτε να είμαι σπίτι για να παραλάβω το καρότσι που είχαμε παραγγείλει και που μας το έφεραν εκείνη ακριβώς την ημέρα. Έτσι, μπόρεσα να γυρίσω στο μαιευτήριο μόλις το βράδυ. Μπήκα σιγά-σιγά για να μην ενοχλήσω. Λαγοκοιμόταν. Μόλις με κατάλαβε σήκωσε τα χέρια της και κάναμε την πιο τρυφερή αγκαλιά. Ήταν η πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε μόνοι μας μετά το μεσημέρι που χώθηκε στο χειρουργείο. Μετά από λίγα λεπτά η νοσοκόμα έφερε και το μωρό. Πετάχτηκα και της το ζήτησα. Κάθισα σε μια καρέκλα και το κράτησα λες και ήταν μπουκαλάκι με νιτρογλυκερίνη. έχωσα τη μύτη μου στο λαιμό του και μύρισα αυτή την υπόξινη μυρωδιά γάλακτος και μωρουδίλας. "Άργησα να σε κρατήσω, αλλά τώρα δεν θα σε αφήσω ποτέ" ψιθύρισα σε ένα τόσο δα ροζ αυτάκι.
Δημήτρης (36 ετών)

Η πρώτη φορά που οι ματιές μας συναντήθηκαν...

Πολλές είναι οι αξέχαστες στιγμές -4 γεννητούρια γαρ- αλλά τίποτε δεν αλλάζει την αίσθηση που ένοιωσα στον πρώτο μου, τη Μαρία, όταν μας φώναξαν για να μας την δείξουν. Το μικρούλι ήταν ξαπλωμένο με γυρισμένη την πλατούλα του προς εμάς. Η μαία το άρπαξε (λίγο απότομα μου φάνηκε...) και το σήκωσε γυρίζοντάς το προς το μέρος μας (μπαμπάς και παππουδογιαγιάδες παρόντες). Η Μαριώ άνοιξε διάπλατα τα μάτια της και μας κοίταζε –ήταν η πρώτη φορά που οι ματιές μας συναντήθηκαν. Το βλέμμα της εκείνο θα με ακολουθεί πάντα.
Γιάννης (42 ετών)

"Νόμιζε ότι είχε βαρυστομαχιάσει"

Εμείς Παρασκευή είχαμε πάει στον γυναικολόγο και μας λέει ότι θα γεννήσουμε σε μια εβδομάδα. Γυρίζουμε, λοιπόν, σπίτι άνετοι και τρώμε δυο ωραία χάμπουργκερ. Ξαπλώνουμε να κοιμηθούμε και η γυναίκα μου νομίζει ότι είχε βαρυστομαχιάσει από το φαΐ αλλά έχει ξεκινήσει ο τοκετός! Λίγες ώρες μετά, η γυναίκα μου σηκώνεται και παρά τους πόνους μπαίνει για μπάνιο, με εμένα να ωρύομαι στην πόρτα να φύγουμε! Τελικά πήγαμε τρέχοντας στο νοσοκομείο και γεννήσαμε. Πάλι καλά...
Τάσος (35 ετών)

Το πρώτο χαμόγελο του χαζομπαμπά 

Είπα να το παίξω θαρραλέος και να είμαι μέσα στο δωμάτιο του τοκετού. Όταν ξεκίνησε ο τοκετός, η γυναίκα μου άρχισε να μου σφίγγει δυνατά το χέρι και προσπαθούσε να με πείσει να φύγουμε. Αφού της εξήγησα ότι δεν μπορούμε να πάμε κάπου στην κατάσταση που ήταν, συνέχισε την προσπάθεια. Ξαφνικά άρχισε να εμφανίζεται η μικρή μου κορούλα, και μόλις βγήκε ο γιατρός την έπιασε από το πόδι και την σήκωσε ανάποδα ψηλά στον αέρα σαν τρόπαιο. Εκείνη την στιγμή επικράτησε απόλυτη σιγή, καθώς όλοι περιμέναμε να βγάλει το πρώτο της κλάμα, σημάδι ότι είναι καλά. Μετά από περίπου 5 δευτερόλεπτα (που μου φάνηκαν σαν δύο ώρες), η Αλεξάνδρα ξέσπασε στα κλάματα, και εγώ φόρεσα για πρώτη φορά το χαμόγελο του χαζομπαμπά ενώ παράλληλα τα πρώτα δάκρυα εμφανίζονταν στο πρόσωπο μου. Ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου.
Θέμος (34 ετών)

"Οι υπόλοιποι χαίρονται - Εσύ αγχώνεσαι"

Μεγάλο σοκ για εμένα ήταν η ίδια η στιγμή της γέννησης, ιδίως στο πρώτο παιδί που δεν ήξερα. Το να βλέπεις να βγαίνει ένα ανθρωπάκι -περισσότερο με ποντίκι μοιάζει, στην πραγματικότητα- από τη σύντροφό σου, είναι συνταρακτικό ακόμη και για έναν σχετικά αναίσθητο άνθρωπο, όπως εγώ. Όλες οι στιγμές στο μαιευτήριο μοιράζουν χαρά στους υπόλοιπους αλλά οι άμεσα εμπλεκόμενοι βιώνουν ένα απίστευτο άγχος μέχρι να σιγουρευτούν ότι όλα είναι εντάξει. Όταν τελειώνει το σούσουρο με τους συγγενείς είναι που έρχονται οι χαρές για τη μάνα και τον πατέρα – αλλά και ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα ευθύνης και άγχους για την επόμενη μέρα.
Γιώργος (36 ετών)

"Δεν μπορεί να είναι τόσο τέλεια"

Αναμφίβολα η στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι η πρώτη! Όταν μου την έφεραν στο μαιευτήριο, μόλις είχα δει τη μάμα της στο διπλανό δωμάτιο και μόλις είχα σπαράξει στο κλάμα από απέραντη συγκίνηση, αγάπη, θαυμασμό και σεβασμό για εκείνη. Και ξαφνικά άκουσα το όνομά μου και έτρεξα σε αυτό το τέλειο δωμάτιο για να αντικρίσω την κόρη μου για πρώτη φορά.
Ήταν τυλιγμένη με μία λευκή πετσέτα από την κορφή ως τα νύχια σαν τουλουμπάκι μέσα σε ένα πυρεξάκι. Και φαινόταν μόνο το προσωπάκι της. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτή ήταν η κόρη μου, το παιδί μου που για πρώτη φορά έβλεπα το πρόσωπό της και ότι η στιγμή αυτή θα με συντρόφευε πάντα και θα με γαλήνευε στις πιο δύσκολες στιγμές που θα ακολουθούσαν στη ζωή μου. Η νοσηλεύτρια τη σήκωσε και με προσοχή άρχισε να την ξετυλίγει μέχρι που αποκάλυψε ένα λεπτό, μακρύ και πανέμορφο κοριτσάκι. Δεν μπορεί να είναι ΤΟΣΟ ΤΕΛΕΙΑ σκέφτηκα. Ακόμα το σκέφτομαι όταν την βλέπω κάθε μέρα και κρατιέμαι με το ζόρι να μην της το λέω συνέχεια σε αντίθεση με τη μαμά της που δεν μπορεί να κρατηθεί και την αρπάζει και τη «ρουφάει»...
Εύχομαι μόνο να είχε γεννηθεί φυσιολογικά και όχι με καισαρική, για να ήμουν μέσα αυτή τη μοναδική στιγμή που ήρθε στον κόσμο. Αυτό το τέλειο λεπτό που την ακούμπησαν στο στήθος της μαμάς και κατάλαβε ότι οι γονείς της θα είναι πάντα εκεί να την προσέχουν. Δεν πειράζει όμως. Αυτή ήταν η στιγμή της μαμάς της. Εγώ θα έχω πάντα αυτή στο διπλανό δωμάτιο που για πρώτη φορά είδα τα ματάκια της και από τότε ήξερα ότι όλα άλλαξαν για πάντα.
Κωστής (32 ετών)

από Έλενα Μπούλια 

mama36

Πρώτη ημέρα στο σχολείο... 1976! - (Η «κυρία» Καίτη, ο Κύριος Τάκης....)

Τι χαρά, τι χαρά. Θα πήγαινε σχολείο! Επιτέλους, ήταν αρκετά μεγάλη για να πάει σχολείο!!! Νήπια. 
Το σχολείο ήταν μεγάλο και καινούριο, σκέτο στολίδι. Μεγάλος αυλόγυρος, μεγάλη τάξη, κυλικείο και όλα τα παιδιά της γειτονιάς, μικρά και μεγάλα...
Ήταν πραγματικά χαρούμενη.
 
Μπήκε στην τάξη.Της φάνηκε πελώρια. Ένιωθε μεγάλη, ένιωθε χαμένη και λίγο μόνη ίσως μα ήταν κιόλας 5 και πήγαινε νήπια!
Είχε μια μικρή καινούρια τσάντα, ένα μπλοκ ζωγραφικής, ένα μολύβι με σβήστρα και υπέροχες χρωματιστές ξυλομπογιές. Αυτά ήταν ο κόσμος όλος.
Κάθισε στο θρανίο με την φίλη της την Άννα. Μόνον αυτή ήξερε στην τάξη, γιατί έμεναν στην ίδια γειτονιά κι οι γιαγιάδες  τους έκαναν παρέα.
Μπήκε στην τάξη η "κυρία". Όμορφη, ψηλή με κοντοκομένα μαλλιά, μια μακριά μπλε φούστα και φορούσε κραγιόν. Εκστασιάστηκε με αυτό το κατακόκκινο κραγιόν...
Τους είπε το όνομα της την έλεγαν κυρία Καίτη και μετά κάνοντας μια βόλτα στα θρανία τους ζήτησε να σηκωθούν και τους έβαλε να καθίσουν με άλλα παιδάκια. Δεν ήξερε γιατί, δεν κατάλαβε. Έτσι βρέθηκε να κάθετε με ένα άλλο κοριτσάκι.Την Δέσποινα.
Στην αρχή πανικοβλήθηκε μα μετά αφού η Δέσποινα της είπε το όνομα της ηρέμησε. Την συμπάθησε τη Δέσποινα. Θα καθόταν μαζί στο ίδιο θρανίο...Τι μεγάλες που ήταν!
Η κυρία Καίτη έβαλε  τους κανόνες "Δεν μιλάμε στην τάξη, δεν παίζουμε, δεν ενοχλούμε τον διπλανό μας, δεν χαζολογάμε, δεν ξύνουμε τα μολύβια μας, δεν ξεχνάμε τα πράγματα μας, δεν κοροϊδεύουμε, δεν αντιμιλάμε...." κι άλλα πολλά. 
Τους έδειξε την μακριά τετράγωνη  βέργα της και τους είπε πως αυτή θα ήταν η τιμωρία τους αν δεν άκουγαν τους κανόνες.
Εκείνη, δεν έδωσε και μεγάλη σημασία. Κοίταζε γύρω της εκστασιασμένη. Ήταν σχολείο!!! Ήταν επιτέλους σχολείο!!!
Μετά η κυρία Καίτη τους μοίρασε καρτέλες για να  ζωγραφίσουν. Της έτυχε μια καρτέλα με ένα δέντρο. Θα ήθελε πολύ την καρτέλα της Δέσποινας που είχε ένα μικρό γατάκι... δεν πείραζε όμως. Θα έβγαζε τις καινούριες της μπογιές και θα ζωγράφιζε το ομορφότερο δέντρο στον κόσμο! Το ωραιότερο δέντρο στην τάξη!
Όταν τέλειωσαν η κυρία περνούσε από όλα τα θρανία και στο ένα χέρι κρατούσε την βέργα και στο άλλο μια μικρή σφραγίδα, βάζοντας σφραγιδούλες στο χέρι του κάθε παιδιού. Μια σφραγίδα  με ένα σκυλάκι. Της φάνηκε υπέροχο.
Αν ήταν ωραία η ζωγραφιά με φωτεινά χρώματα, έβαζε ακόμη και δύο σφραγίδες....Ω!!! Πόση αγωνία, πόση γλυκιά αναμονή! Ήταν τόσο σίγουρη για το δέντρο της...και σε λίγο στο χέρι της θα είχε μια σφραγίδα...μπορεί και δύο!
Επιτέλους η κυρία Καίτη στάθηκε μπροστά της. Κοίταξε το δέντρο της και τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα. "Τι είναι αυτό;" την ρώτησε. "Δέντρο". Απάντησε εκείνη με σιγουριά.
"Και τι χρώμα έχουν τα φύλλα του δέντρου;" "Πράσινα", απάντησε ξανά... περήφανη που ήξερε την σωστή απάντηση.
"Κι αυτό τι χρώμα είναι;" Ρώτησε ξανά η κυρία Καίτη με έντονη φωνή. "Πράσινο". Είπε η μικρή με βεβαιότητα.
"Πράσινο; Πράσινο;"...Φώναξε η κυρία Καίτη και έγινε κι η ίδια πράσινη από τα νεύρα. Πήρε την καρτέλα και την έδειξε στην τάξη ρωτώντας δυνατά."Τι χρώμα είναι αυτό;" Με μια φωνή γεμάτη βεβαιότητα όλα τα παιδιά απάντησαν "Μπλε!"
Μπλε;... Έμεινε άφωνη... ήταν σίγουρη πως αυτό ήταν πράσινο....
"Σήκω πάνω κι άνοιξε τα χέρια σου" της είπε η κυρία Καίτη κι εκείνη σηκώθηκε κι άνοιξε τις παλάμες της ανίδεη. Η βέργα σηκώθηκε δύο φορές και δεν θα ξεχνούσε ποτέ τον θόρυβο καθώς έσκιζε τον αέρα, ούτε τον πόνο καθώς ένιωθε τις παλάμες τις να καίνε...
Τα δάκρυα έτρεμαν στα μάτια μα δεν βγήκαν ποτέ, από πείσμα κι από άγνοια...Τι έγινε ακριβώς; Δεν είχε καταλάβει...Στην τάξη επικρατούσε μια παράξενη σιωπή, μια βουβαμάρα, ένας φόβος και μια έκσταση για το πρωτόγνωρο θέαμα.

Η κυρία της φώναζε, "Ήρθες σχολείο και δεν ξέρεις ούτε τα χρώματα να ξεχωρίζεις; ΟΥΤΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑΑΑΑ ".
Τώρα φώναζε δυνατά μπροστά στο πρόσωπο της και αμέσως μετά της έπιασε τα μαλλιά με δύναμη και τραβώντας τα την έβαλε να καθίσει στην καρέκλα, με το κεφάλι να γέρνει, προς το θρανίο. Νόμιζε πως θα της ξεριζώσει τις τούφες, τόσο πολύ πονούσε.
"Πες μου" της φώναζε με το χέρι να της τραβά προς τα κάτω τα μαλλιά, τόσο που σχεδόν το κεφάλι της κόλλησε στο θρανίο "Πες μου ποιο είναι το πράσινο, ΠΕΣ ΜΟΥ".
Κοίταζε τις ξύλινες μπογιές με πανικό... έπρεπε να μιλήσει έπρεπε να πει το σωστό... μα ξάφνου η κυρία Καίτη την άφησε απότομα. Την έσωσε η Δέσποινα, η διπλανή της, που από τον φόβο της είχε κάνει εμετό και είχε γεμίσει όλο το θρανίο, ότι βρισκόταν πάνω σε αυτό και τα ρούχα της.
Ήταν άσπρη σαν το πανί, τα μάτια της ήταν διάπλατα ανοιγμένα, πελώρια και τρομαγμένα. Άφωνη, άλαλη ενώ η κυρία Καίτη προσπαθούσε να την βοηθήσει να σηκωθεί, να μαζέψει τα πράγματα της και να φύγει...
Ήταν η πρώτη μέρα στο σχολείο και ήταν η αρχή μιας φριχτής χρονιάς, όπου η βέργα της κυρίας Καίτης κι εκείνη  ανέπτυξαν στενή σχέση, όπου οι προσβολές της κυρίας Καίτης και οι φωνές της, την έκαναν να αναπηδά και να ντρέπεται κι όπου ξαφνικά είχε γίνει ο εύκολος στόχος όλης της τάξης γιατί τα παιδιά μπορούν να γίνουν μια σκληρή μικρογραφία των μεγάλων...
Στο σπίτι δεν είπε ποτέ τίποτε. Ποτέ. Γιατί τα παιδιά... δεν μιλούν!
Ήταν νήπια κι ήταν ήδη... πολύ μεγάλη!

Δεν αγάπησε ποτέ το σχολείο. Αυτή η σχέση είχε τελειώσει πριν ακόμη αρχίσει. Πέρασαν χρόνια για να καταλάβει, να αναλύσει, να σταματήσει να μισεί και να βρει ανθρώπους διαφορετικούς που τη βοήθησαν... μα είχε πια περάσει τόσος καιρός που ήταν βέβαιη  πως δεν είχε πια κανένα νόημα να προσπαθήσει για τίποτε.
Ένας όμως άνθρωπος κάποτε τη βοήθησε να καταλάβει και να  επικεντρωθεί με μια του λέξη. Ήταν καθηγητής μαθηματικός και της έκανε φροντιστήριο για να καταφέρει να περάσει την δεύτερη τάξη στο Γυμνάσιο, μιας και στην πρώτη είχε δυσκολευτεί πολύ. Εκείνη στα μαθηματικά ήταν εντελώς ηλίθια. Νόμιζε πως ο εγκέφαλος της δεν λειτουργούσε, τόσο ηλίθια ένιωθε.
Εκείνος ήταν καλός μαθηματικός μα σε μια συζήτηση, της είπε πως στο σχολείο ήταν άθλιος μαθητής κι ακόμη πιο άθλιος στα μαθηματικά. "Ήμουν τόσο άθλιος" της είπε "που ο μαθηματικός μου, μου είπε, εσύ αγόρι μου άχρηστος θα μείνεις μια ζωή. Δεν μπορείς ούτε πρόσθεση να κάνεις." Θύμωσε τόσο πολύ και πείσμωσε που αποφάσισε να αποδείξει το αντίθετο. Κι έγινε μαθηματικός.
Κι επειδή η ζωή είναι κύκλος βρέθηκε ξανά με εκείνον τον καθηγητή σε ένα τραπέζι με κοινούς γνωστούς. Του τον σύστησαν σαν αξιόλογο συνάδελφο κι ήρθε η ώρα να "πάρει το αίμα του πίσω"... υποχρεώνοντας τον παλιό καθηγητή του, να κατεβάσει το κεφάλι ντροπιασμένος... μπροστά σε όλους.

Ω, αυτή η ιστορία την ενθουσίασε. Και περίμενε, περίμενε, περίμενε...που θα πάει σκεφτόταν, μια μέρα θα την συναντήσω ξανά...Την κυρία Καίτη, την μισητή κυρία Καίτη!
Μα στο μεταξύ τη χρονιά εκείνη,  ο καθηγητής της, έγινε μέντορας.Της έμαθε πράγματα απίστευτα που δεν είχαν σχέση με τα μαθηματικά, μα με τις ανθρώπινες αξίες, την φιλοσοφία μιας άλλης ζωής, την πολιτική διάσταση των πραγμάτων.Της έδειξε έναν άλλο δρόμο, που δεν είχε σχέση με την μάθηση, μα με τη γνώση.
Η ημέρα της εκδίκησης στην κυρία Καίτη δεν ήρθε  ποτέ, άλλωστε ίσως και να μην είχε πια νόημα, όμως τις προάλλες έμαθε κάτι άλλο. Εκείνος ο απίθανος μαθηματικός. Ο καταπληκτικός εκείνος άνθρωπος που την ενέπνευσε με τόσους τρόπους, εκείνος που την βοήθησε να βρει τον στόχο της λέγοντας της πως: "Οφείλουμε να εκπαιδευτούμε. Το οφείλουμε σε εκείνες τις γενιές και στους ανθρώπους, που δεν είχαν πρόσβαση ή δικαίωμα στη γνώση. Γιατί η γνώση είναι όπλο. Η γνώση είναι εργαλείο. Η γνώση είναι πηγή ελευθερίας"...
Εκείνος ο άνθρωπος που δεν τον ενδιέφερε ποτέ να της διδάξει μαθηματικά μα το νόημα της ύπαρξης τους, χάθηκε ξαφνικά, πριν λίγο καιρό, μόνον 60 χρονών κι έχοντας ακόμη τόσα να δώσει.

Δεν μπορώ να πω παρά μόνο  "κυρία Καίτη, νά' σαι καλά, μα ντροπή σου..." κι  "Ευχαριστώ, Ευχαριστώ κι ώρα σου καλή  Δάσκαλε...καλέ μου, καλέ μου Δάσκαλε...Θα σε θυμάμαι και θα σε ευγνωμονώ. Γιατί η εκπαίδευση είναι πάνω από όλα παιδεία...κι εσύ ήσουν ένας απίθανος παιδαγωγός.
"Την γνώση την φοβούνται μόνο οι μικροί...". Αντίο κύριε καθηγητά...

Καλημέρα εκεί έξω. 
Καλημέρα αγαπημένοι                                          
Κατερίνα

Αφιερωμένο στον εξαιρετικό Τάκη Κωστόπουλο, 
που έφυγε νωρίς.
 
πηγή: kapaworld

Οι άνθρωποι στο χωριό μας...

Κάποτε στην άκρη ενός χωριού ζούσε ένας γέρος. Μια μέρα ένας ταξιδιώτης που έφτασε στο χωριό από ένα μακρινό τόπο, πλησίασε τον γέρο και ρώτησε:  

«πώς είναι οι άνθρωποι του χωριού;»

Ο γέροντας τον κοίταξε και τον ρώτησε: 
«πώς βρίσκεις τους ανθρώπους στο δικό σου τόπο;»

Ο ταξιδιώτης σάστισε λίγο και μετά απάντησε πως το χωριό του ήταν γεμάτο έγκλημα, βία κι επιθετικότητα και οι άνθρωποι ήταν εντελώς αναξιόπιστοι.

Τότε ο γέροντας μουρμούρισε λυπημένα:  
«νομίζω πως κι εδώ τα ίδια θα βρεις.»
.

Πέρασε λίγος καιρός κι ένας επόμενος ταξιδιώτης σταμάτησε και ρώτησε τον γέρο:
«πώς είναι οι άνθρωποι στο χωριό αυτό;»

κι εκείνος ανταπάντησε πάλι: 
«πώς τους βρίσκεις στο δικό σου τόπο;»

Ο ταξιδιώτης χαμογέλασε και ξεκίνησε να λέει στον γέρο πόσο φιλικοί, καλοσυνάτοι και συμπονετικοί ήταν οι κάτοικοι στο χωριό του. 

Ο γέροντας τον κοίταξε, του χαμογέλασε πίσω και του είπε:  
«έτσι θα τους βρεις και δω.»

_______

(πηγή: Shawn Callahan, Anecdote)

tetras-consult.blogspot.gr

το βρήκαμε στο Αντικλείδι

Η κακοποίηση και η έλλειψη γονικής αγάπης επηρεάζουν την υγεία

Πολλούς κινδύνους για την υγεία κατά την ενήλικη ζωή προκαλεί η κακοποίηση και η έλλειψη γονικής στοργής και αγάπης στην παιδική ηλικία. 

Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι οι επιπτώσεις διαρκούν μια ζωή και επηρεάζουν τόσο την ψυχική-συναισθηματική όσο και τη σωματική υγεία. 

Απαραίτητη η αγάπη της μάνας για την σωστή εγκεφαλική ανάπτυξη του παιδιού 

Abuse, lack of parental warmth in childhood linked to multiple health risks in adulthood

Υπάρχουν πολλές επιστημονικές εκθέσεις που τεκμηριώνουν ότι η ζημιά είναι ανεπανόρθωτη. 
Οι ενήλικοι, που κατά στην παιδική ηλικία δεν βιώνουν την αγάπη και την στοργή των γονιών τους, κατά την ενήλικη ζωή τους παρουσιάζουν μια σειρά από προβλήματα υγείας που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία τους. Η αυξημένη χοληστερόλη, οι καρδιαγγειακές παθήσεις και οι διαταραχές του μεταβολικού συνδρόμου συγκαταλέγονται στα συνηθέστερα προβλήματα που παρουσιάζουν.
Μια νέα μελέτη από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (UCLA), που εξέτασε για πρώτη φορά τις επιπτώσεις της κακοποίησης και της έλλειψης γονικής αγάπης στον οργανισμό, διαπίστωσε ότι υπάρχει ένας ισχυρός βιολογικός σύνδεσμος ανάμεσα στις αρνητικές εμπειρίες που βιώνουμε στα πρώτα χρόνια της ζωής μας και στη σωματική υγεία.
«Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι υπάρχει τρόπος ώστε να μειωθούν οι επιπτώσεις τουλάχιστον όσον αφορά τη σωματική υγεία», δήλωσε η επικεφαλής της έρευνας, Judith E. Carroll, επιστήμονας από το Κέντρο Ψυχονευροανοσολογίας του UCLA και συνέχισε: «Όταν το παιδί παίρνει αγάπη από τους γονείς, έχει μικρότερο κίνδυνο να αντιμετωπίσει προβλήματα υγείας κατά την ενήλικη ζωή του. Αν οι γονείς και οι δάσκαλοι εκπαιδευτούν, τότε τα παιδιά θα μπορέσουν να μεγαλώσουν σε ένα περιβάλλον γεμάτο αγάπη και στοργή, που μακροπρόθεσμα θα ωφελήσει την υγεία τους».

Οι ερευνητές μελέτησαν 756 ενήλικες, που είχαν συμμετάσχει σε μια παλιότερη μελέτη σχετικά με τον κίνδυνο ανάπτυξης στεφανιαίας νόσου. Μέτρησαν 18 βιολογικούς δείκτες κινδύνου για την υγεία τους, όπως την αρτηριακή πίεση, τον καρδιακό ρυθμό, την ορμόνη του στρες, τη χοληστερόλη, την περίμετρο της μέσης, το σάκχαρο στο αίμα και διαπίστωσαν ότι όσοι είχαν υψηλές τιμές σε αυτούς τους δείκτες είχαν υψηλότερες πιθανότητες να αντιμετωπίσουν ένα σοβαρό περιστατικό υγείας, όπως καρδιακή προσβολή ή εγκεφαλικό επεισόδιο.

Στη συνέχεια θέλησαν να προσδιορίσουν αν τα άτομα αυτά είχαν αυξημένο στρες κατά την παιδική ηλικία. 
Με τη βοήθεια ενός ειδικού ερωτηματολογίου κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι όσοι ανέφεραν ότι είχαν πάρει γονική ζεστασιά και αγάπη κατά την παιδική τους ηλικία, είχαν μικρότερο κίνδυνο να αντιμετωπίσουν κάποιο πρόβλημα υγείας. Αντίθετα, όσοι δεν είχαν μεγαλώσει με αγάπη και ψυχολογική υποστήριξη από τους γονείς, είχαν αυξημένο στρες στην παιδική ηλικία. Σύμφωνα με τους  επιστήμονες το στρες είναι τοξικό και επηρεάζει τον τρόπο που αντιδρά ο οργανισμός. 
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να γινόμαστε πιο ευάλωτοι και στα προβλήματα υγείας.

πηγή: vita