Ο ρόλος του πατέρα στη διαπαιδαγώγηση

Οι περισσότερες έρευνες που είχαν γίνει στο παρελθόν, δεν είχαν δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στο ρόλο που έχει ο πατέρας στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, με αποτέλεσμα να θεωρείται η επιρροή του ως μη σημαντική ή να χαρακτηρίζεται ο ίδιος ως αδιάφορος στην όλη διαδικασία.

.
Οι σημερινές έρευνες όμως αποδίδουν έναν τελείως διαφορετικό ρόλο στον πατέρα από αυτόν που ίσχυε στο παρελθόν. Σήμερα υπάρχει συμφωνία στο ότι ο πατέρας διαδραματίζει ένα μοναδικό και κρίσιμο ρόλο στην ανατροφή και καθοδήγηση των παιδιών. Ο μπαμπάς μπορεί να είναι το ίδιο ευαίσθητος με το μωρό όπως και η μαμά, και καθώς το παιδί μεγαλώνει ο μπαμπάς μπορεί να αναλάβει επιπρόσθετους ρόλους στην πνευματική καθοδήγηση και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Ακόμα και όταν ο μπαμπάς απλά παίζει με το παιδί του, βοηθάει και καλλιεργεί την ανάπτυξή του.

Ο ρόλος του πατέρα στη βρεφική ηλικία.

Πολυάριθμες έρευνες έχουν δείξει ότι η συναισθηματική υποστήριξη του πατέρα στη μητέρα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και τους πρώτους μήνες μετά τη γέννα, παίζει εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση θετικών σχέσεων. Όταν δεν υπάρχει αυτή η υποστήριξη όμως δημιουργείται έντονο στρες στο σύστημα της οικογένειας.

Ο ερχομός ενός μωρού στο ζευγάρι μπορεί από μόνος του να επηρεάσει τη σχέση τους. Αν και τις περισσότερες φορές πρόκειται για ένα ευχάριστο γεγονός, έρευνες έχουν δείξει ότι η γέννηση του πρώτου παιδιού προκαλεί έντονο άγχος στους γονείς και αυτό γιατί το μωρό δημιουργεί αυξημένες απαιτήσεις χρόνου και ενέργειας που θα πρέπει να καταβάλλουν και οι δύο γονείς. Είναι επομένως σημαντικό να συμμετέχουν και οι δύο στην όλη διαδικασία προκειμένου να διατηρηθεί η ισορροπία στην οικογένεια και στη σχέση.

Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι ακόμα και από τη βρεφική ηλικία, τα παιδιά που έχουν πατέρες που συμμετέχουν ενεργά στην ανατροφή του παιδιού, είναι πιο πιθανό να είναι συναισθηματικά ασφαλή, να νιώθουν περισσότερη σιγουριά και αυτοπεποίθηση στο να εξερευνήσουν το περιβάλλον τους, και καθώς μεγαλώνουν να έχουν καλύτερες κοινωνικές σχέσεις.

Ο ρόλος του πατέρα στην παιδική ηλικία.

Ο τρόπος του παιχνιδιού μεταξύ πατέρα και παιδιού, έχει βρεθεί να παίζει σημαντικό ρόλο και να έχει σημαντικόαντίκτυπο στη συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών. Τις περισσότερες φορές οι μπαμπάδες περνούν περισσότερο χρόνο για παιχνίδι με τα παιδιά τους από όσο οι μαμάδες και τείνουν να είναι περισσότερο θορυβώδεις και ενεργοί στο παιχνίδι τους. Τα περισσότερα παιδιά απολαμβάνουν αυτό το είδος παιχνιδιού ακόμα και αν περνούν λιγότερο χρόνο με τον μπαμπά. Τα παιδιά αποδίδουν στον μπαμπά ένα ουσιαστικό, μοναδικό και ιδιαίτερο ρόλο μέσα από το παιχνίδι μαζί του.

Όταν οι μπαμπάδες παίζουν με τα παιδιά, δεν τα διασκεδάζουν μόνο, αλλά συμβάλλουν στην ανάπτυξή τους. Ο μπαμπάς μέσα από το παιχνίδι προσφέρει στο παιδί ένα ασφαλές περιβάλλον γεμάτο προκλήσεις που το βοηθά να μάθει πώς να αλληλεπιδρά με τον κόσμο και με τους άλλους γύρω του. Για παράδειγμα, μέσα από την πάλη (αγαπημένο παιχνίδι μπαμπάδων και παιδιών), ο μπαμπάς ενθαρρύνει το παιδί να εξερευνήσει την δύναμή του, να μάθει την επίδραση που μπορεί να έχει στους άλλους και να γνωρίσει τα όριά του. Μέσα από το παιχνίδι με την μπάλα το παιδί μπορεί και βελτιώνει δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων και όχι μόνο, γιατί πρέπει να σκεφτεί πώς θα την πιάσει, πώς θα την κλοτσήσει, να της δώσει την σωστή κατεύθυνση και να υπολογίσει τη δύναμη που πρέπει να ασκήσει για την στείλει εκεί που θέλει. Έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά που έχουν μπαμπάδες που παίζουν μαζί τους, έχουν υψηλότερη επίδοση στα τεστ σκέψης και στις δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων.

Οι μπαμπάδες παίζουν σημαντικό ρόλο και στην συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών. Έρευνες δείχνουν ότι ο στοργικός και συναισθηματικός πατέρας που αναγνωρίζει τα συναισθήματα του παιδιού του, βοηθά το παιδί να αναπτύξει τη συναισθηματική του νοημοσύνη και πώς να αντιμετωπίζει τα αρνητικά συναισθήματα. Επιπλέον, έχει βρεθεί ότι τα παιδιά που έχουν στενή σχέση με τον πατέρα τους τείνουν να διαμορφώνουν καλύτερες σχέσεις με τους άλλους, να συμπεριφέρονται λιγότερο επιθετικά και να νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια τόσο στις σχέσεις που θα διαμορφώσουν στην παιδική ηλικία, αλλά και στην ενήλικη ζωή τους.

Ο ρόλος του πατέρα στη σχολική ηλικία.

Ειδικοί έχουν τονίσει ότι η ποιοτική ενασχόληση του πατέρα με το παιδί κατά τη διάρκεια της σχολικής περιόδου, είναι κρίσιμος παράγοντας που θα καθορίσει την εμπιστοσύνη του παιδιού για τον εαυτό του, καθώς και την ικανότητά του να ανταποκρίνεται στις νέες προκλήσεις με θετικό τρόπο.

Ο λόγος που ο πατέρας έχει τόσο σημαντικό ρόλο σε αυτή την περίοδο του παιδιού είναι γιατί σε αντίθεση με τη μητέρα που είναι πιο “προστατευτική”, ο ίδιος τείνει να βάζει περισσότερες προκλήσεις στο παιδί για να δοκιμάσει νέες εμπειρίες και τείνει να ενθαρρύνει περισσότερο την ανεξαρτησία. Αυτό το γεγονός δίνει στα παιδιά την ευκαιρία να αναπτύξουν δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων. Η ενθάρρυνση των μπαμπάδων για την ανεξαρτησία των παιδιών τους, βοηθά τα παιδιά όχι μόνο να μάθουν νέες δεξιότητες, αλλά να αναλαμβάνουν και τις ευθύνες των πράξεών τους.

Σε μια μελέτη βρέθηκε ότι οι μπαμπάδες που ανέμεναν από τα παιδιά τους να χειρίζονται ευθύνες, όπως για παράδειγμα τη χρήση ψαλιδιού, το πώς να διασχίζει το παιδί το δρόμο ή να κάνει μπάνιο μόνο του, τότε τα παιδιά είχαν υψηλότερες επιδόσεις στη δεξιότητες σύνθετης σκέψης. Οι ερευνητές κατέληξαν ότι η επίτευξη καθηκόντων στη σχολική ηλικία είναι ιδιαίτερα σημαντική και ο ρόλος του πατέρα έχει μεγαλύτερη επίδραση στην αυτοεκτίμηση των παιδιών από αυτόν της μητέρας.

Σύμφωνα με έρευνες, όσο πιο ενεργό ενδιαφέρον δείχνει ο πατέρας στην εκπαίδευση του παιδιού, τόσο πιο πολύ αναπτύσσεται το παιδί πνευματικά. Όσο πιο πολύ ασχολείται ο πατέρας με τα θέματα του σχολείου, τόσο πιο καλές σχολικές επιδόσεις έχει το παιδί. Μελέτη που έγινε σε αγόρια, έδειξε ότι όταν οι μπαμπάδες ενθάρρυναν δεξιότητες που σχετίζονταν με μαθηματικά και με την ανάγνωση, τόσο πιο πολύ βελτιώνονταν οι επιδόσεις των παιδιών σε σχολικές δοκιμασίες. Μια άλλη ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα μελέτη έδειξε ότι το ποσοστό του χρόνου που περνούν οι μπαμπάδες με τα παιδιά τους έχει άμεση σχέση με τις μαθηματικές δεξιότητες που θα αναπτύξουν τα παιδιά.

Η εμπλοκή του πατέρα όμως είναι εξίσου σημαντική και σε δραστηριότητες που δεν αφορούν μόνο το σχολείο. Έρευνα έχει δείξει ότι οι μπαμπάδες που ενθάρρυναν τον αθλητισμό και τη σωματική δραστηριότητα των παιδιών τους, τα βοηθούσαν να έχουν περισσότερες επιτυχίες τόσο στο σχολείο, όσο και στην επαγγελματική τους πορεία αργότερα – πράγμα που ίσχυε και για τα αγόρια και για τα κορίτσια.

Ο ρόλος του πατέρα στην εφηβεία.

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν και γίνονται έφηβοι, περνούν περισσότερο χρόνο μακριά από τους γονείς τους και αναζητούν περισσότερο την παρέα των φίλων. Ωστόσο οι γονείς συνεχίζουν να έχουν ισχυρή επιρροή στις πεποιθήσεις, στις αξίες και στα σχέδια των παιδιών για το μέλλον.

Η εφηβεία συχνά είναι μια περίοδος αυξημένων συγκρούσεων μεταξύ των παιδιών και των γονιών, και ιδιαίτερα με τις μητέρες. Αυτό μπορεί να συμβαίνει γιατί ίσως οι έφηβοι περνούν περισσότερο χρόνο με τη μαμά, είτε γιατί οι μητέρες αντιδρούν περισσότερο στις συμπεριφορές του έφηβου παιδιού τους (π.χ. το ντύσιμο).

Αν και οι έφηβοι στηρίζονται περισσότερο στη μητέρα τους για συναισθηματική υποστήριξη, ο ρόλος του πατέρα εξακολουθεί να παραμένει σημαντικός. Οι έφηβοι τείνουν να εμπιστεύονται περισσότερο τους πατέρες τους για συζητήσεις και συμβουλές και έχουν ανάγκη να ξέρουν ότι είναι άμεσα διαθέσιμοι. Ιδιαίτερα για τα αγόρια αυτής της ηλικίας ο πατέρας λειτουργεί ως ισχυρό πρότυπο και έχει άμεση επιρροή στη συμπεριφορά, στην προσωπικότητα, στις επιλογές και στις συνήθειές τους.

Κλείνοντας, η μητέρα και ο πατέρας έχοντας ο καθένας το δικό του ρόλο, θα καθορίσουν μαζί την υγιή ανάπτυξη των παιδιών. Επομένως δεν θα πρέπει να υποτιμάται σε καμία περίπτωση η επίδραση που έχουν και οι δύο στη διαδικασία της διαπαιδαγώγησης. Τα παιδιά έχουν ανάγκη την ενεργή συμμετοχή και των δύο γονιών (όταν αυτό είναι δυνατό) για να μεγαλώσουν σε ένα ασφαλές και ισορροπημένο περιβάλλον.

ΠΗΓΗ: Parentshelp.gr

Διατροφική εκπαίδευση του διαβητικού παιδιού

Απαραίτητη η γνώση των επιπέδων γλυκόζης
και των υδατανθράκων που καταναλώνονται
. 

Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μια μεταβολική ασθένεια, η οποία χαρακτηρίζεται από αύξηση της συγκέντρωσης του σακχάρου στο αίμα (υπεργλυκαιμία) και διαταραχή του μεταβολισμού της γλυκόζης.
Οι αιτίες που συμβαίνει αυτό είναι δύο. Είτε είναι αποτέλεσμα ελαττωμένης έκκρισης της ινσουλίνης, είτε τα κύτταρα του σώματος μας εμφανίζουν ελαττωμένη ευαισθησία στην ινσουλίνη.

Η κυριότερη αιτία ανάπτυξης διαβήτη τύπου Ι είναι η καταστροφή των β-κυττάρων, που συνήθως οδηγεί σε πλήρη έλλειψη της ινσουλίνης. Περίπου το 90% των περιπτώσεων που πάσχουν από διαβήτη τύπου Ι είναι παιδιά μικρότερα της ηλικίας των 15 ετών.

Αντίθετα, η κυριότερη αιτία ανάπτυξης διαβήτη τύπου ΙΙ είναι κυρίως η παχυσαρκία, η ηλικία και το οικογενειακό ιστορικό. Μερικές από τις πρώτες συστάσεις για την αντιμετώπιση του διαβήτη τύπου ΙΙ είναι η αλλαγή του τρόπου ζωής του ασθενούς με στόχο την απώλεια βάρους, την αύξηση της σωματικής άσκησης και την υγιεινή διατροφή. Εάν κριθεί απαραίτητο, χρησιμοποιούνται και αντιδιαβητικά φάρμακα. Σε περίπτωση που η θεραπεία αποτύχει, κρίνεται σκόπιμη η χορήγηση ινσουλίνης για τον έλεγχο και αυτών των ασθενών. Παρόλο που ο διαβήτης τύπου ΙΙ θεωρείται μια ασθένεια που πλήττει κυρίως τις μεγαλύτερες ηλικίες, τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται με μια αυξανόμενη συχνότητα στα παιδιά και στους εφήβους και αυτό είναι το αποτέλεσμα της αύξησης της παχυσαρκίας.

O ασθενής που πάσχει από σακχαρώδη διαβήτη οφείλει να εκπαιδευτεί όχι μόνο ο ίδιος, αλλά και η οικογένειά του, ώστε να μπορέσει να ελέγξει τη νόσο όσο το δυνατόν καλύτερα. Η εκπαίδευση είναι απαραίτητη για την πρόληψη διάφορων επιπλοκών από την νόσο, καθώς θα βοηθήσει τον πάσχοντα να αποκτήσει μια καλύτερη ποιότητα ζωής.

Το ίδιο το παιδί καθώς και η οικογένειά του, θα πρέπει να μάθουν να ελέγχουν τη γλυκόζη του αίματος και ανάλογα με τα επίπεδά της, να χορηγούν την απαραίτητη ποσότητα ινσουλίνης. Επίσης, θα πρέπει να μάθουν να υπολογίζουν την ποσότητα των υδατανθράκων που καταναλώνουν μέσω των τροφών και να μάθουν τον τρόπο δράσης και την αναπροσαρμογή των δόσεων, ανάλογα πάντα με τον έλεγχο των επιπέδων της γλυκόζης στο αίμα και την περιεκτικότητα των γευμάτων σε υδατάνθρακες. Η εκπαίδευση θα πρέπει να είναι εξατομικευμένη και να λαμβάνει υπόψη τις διαφορετικές ανάγκες, δυνατότητες και επιθυμίες του κάθε ασθενούς.

Η γλώσσα που χρησιμοποιείται κατά την εκπαίδευση, πρέπει να είναι κατανοητή και ο επαγγελματίας υγείας που παρέχει τις πληροφορίες οφείλει να έχει υπομονή. Επίσης, ο εκπαιδευτής οφείλει να αφήσει αρκετό χρόνο για να ειπωθούν όλες οι απαραίτητες ερωτήσεις και απορίες που μπορεί να έχει το παιδί ή ο γονιός.

Ο επαγγελματίας υγείας θα πρέπει να δώσει διάφορα παραδείγματα στον ασθενή, καθώς στόχος της εκπαίδευσης δεν είναι η απομνημόνευση γνώσεων, αλλά η μελλοντική αντιμετώπιση διάφορων προβλημάτων. Τα διάφορα παραδείγματα βοηθάνε, ώστε ο ασθενής να θυμάται τις διάφορες καταστάσεις και τα γεγονότα και στην περίπτωση που βρεθεί σε μια παρόμοια κατάσταση να την αντιμετωπίσει.

Επίσης, το παιδί καλό είναι να μάθει από μικρή ηλικία ότι θα πρέπει να προσέχει και διάφορους άλλους παράγοντες, εκτός από την ρύθμιση του σακχάρου του. Μερικοί από αυτούς τους παράγοντες είναι η χοληστερίνη και η αρτηριακή πίεση, που θα πρέπει να διατηρούνται σε φυσιολογικά επίπεδα. Επίσης, η ενσωμάτωση της σωστής διατροφής και το μοίρασμα των υδατανθράκων μέσα στην μέρα πρέπει να γίνει τρόπος ζωής. Το διαβητικό παιδί δεν πρέπει να αισθάνεται ότι στερείται, αντιθέτως μπορεί να ακολουθεί μια διατροφή που δεν είναι ούτε υπερβολική, ούτε στερητική αλλά διέπεται από τη λογική του μέτρου.

Άλλος ένας πολύ σημαντικός παράγοντας είναι η άσκηση.
Το παιδί θα πρέπει να ενθαρρύνεται να αυξήσει την φυσική του δραστηριότητα και να εντάξει την άσκηση στον τρόπο ζωής του, καθώς επίσης να αυξήσει την κατανάλωση νερού. Επίσης, η φροντίδα και η περιποίηση των ποδιών, ιδιαίτερα σε ασθενείς με νευροπάθεια ή αγγειοπάθεια συμβάλλει στην αποφυγή ακρωτηριασμών.

Τέλος, η εκπαίδευση του διαβητικού παιδιού από μικρή ηλικία βοηθάει στην πρόληψη και την αντιμετώπιση μελλοντικών προβλημάτων, στη σωστή διαχείριση και χορήγηση της ινσουλίνης και στην εκμάθηση σωστών διατροφικών επιλογών.

Πηγή: mednutrition.gr

Παιδικά σχέδια για σταυροβελονιά - Hello kitty για κέντημα

Ελπίζουμε κάποια από αυτά τα σχέδια να σας φανούν χρήσιμα !!!

.

πολλά περισσότερα σχέδια στην πηγή: nikiad

 .

 Hello kitty για κέντημα

....

 Όλα τα σχέδια είναι μια ευγενική προσφορά

 της Κλαυδίας http://xrysomelisses.blogspot.gr/

από το υπέροχο αρχείο της, για όλες τις φίλες

που αγαπάνε τη σταυροβελονιά !!!!

 πολλές Hello Kitty ακόμα στην πηγή: nikiad

Ταξίδι σε 64 τετράγωνα με βασιλιάδες και ιππότες

Σκάκι για παιδιά
Είναι αμέτρητες οι έρευνες που δείχνουν ότι το σκάκι, όταν διδάσκεται σε μικρά παιδιά, βελτιώνει σημαντικά τις γνωστικές αλλά και τις συμπεριφορικές τους ικανότητες. Είναι επίσης εμφανής πλέον η αγάπη αρκετών Ελλήνων για το σκάκι. 

Teach Kids to Play Chess

Είναι απίστευτο να τα βλέπεις
πώς παίζουν συγκεντρωμένα.

Το μεγάλο άλμα έγινε με την Σκακιστική Ολυμπιάδα που διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1984. Περίπου 30 χρόνια αργότερα, η Ελλάδα μετρά περισσότερους από 100 συλλόγους και περίπου 40.000 εγγεγραμμένους αθλητές στο σκάκι κάθε ηλικίας

Απευθυνθήκαμε σε έναν άνθρωπο που ειδικεύεται στο αντικείμενο, τον σκακιστή Νίκο Κομνηνό του συλλόγου «Σκακιστική Επικοινωνία Ηρακλείου». Έναν άνθρωπο που μαθαίνει στα παιδιά σκάκι λέγοντάς τους ιστορίες για βασιλιάδες και για ιππότες με βέλη και τόξα. 

Ο κ. Κομνηνός διδάσκει σκάκι σε παιδιά από το 1997. Έχει αναπτύξει τη δική του μέθοδο για να μάθουν τα παιδιά σκάκι την οποία συνοψίζει μάλιστα και στο βιβλίο του "Η επικοινωνία στο Σκάκι", ενώ ο σύλλογος "Σκακιστική Επικοινωνία" έχει κερδίσει μέσα σε 15 χρόνια, 5 πρωταθλήματα στην Αττική για την ηλικία κάτω των 12.

Μαθήματα σκάκι για παιδιά νηπιαγωγείου

Τι είναι το σκάκι;

Είναι δύσκολο κανείς να δώσει έναν ακριβή ορισμό για το τι είναι το σκάκι. Για πολλούς, το σκάκι θεωρείται απλώς ένα επιτραπέζιο ψυχαγωγικό παιχνίδι το οποίο ίσως μετά από λίγο καιρό και να το βαρεθεί. Άλλοι θεωρούν ότι το σκάκι είναι άθλημα. Έχει σαφείς κανόνες, ένταση και άγχος στους αγώνες. Πολλοί θεωρούν ότι το σκάκι είναι μία ολόκληρη τέχνη, γιατί μια όμορφη παρτίδα είναι μία δημιουργία που θέλει φαντασία. Άλλοι πιστεύουν ότι το σκάκι είναι επιστήμη, επειδή ο αγωνιστής σκακιστής μελετά πολύ. Για κάθε παρτίδα, κάνει μία επιστημονική ανάλυση και διερεύνηση της κάθε θέσης και ψάχνει να βρει που είναι η αλήθεια, ποιος από τους δύο θα κερδίσει. Στην πραγματικότητα όμως, το σκάκι είναι κάτι παραπάνω, είναι όλα αυτά μαζί. Το σκάκι είναι τρόπος ζωής.

Τι προσφέρει το σκάκι;

Μόνο θετικά είναι αυτά που μπορεί να προσφέρει η ενασχόληση ενός παιδιού με το σκάκι. Εκτός από τη δημιουργία καινούργιων φίλων, την ψυχαγωγία του στον ελεύθερο χρόνο, αλλά και την πνευματική άσκηση, το σκάκι μπορεί να βοηθήσει και στην καθημερινή του ζωή. Με το σκάκι τα παιδιά μαθαίνουν να βάζουν στόχους, να βρίσκουν τρόπο για να τους πετύχουν, να είναι οργανωτικοί, μεθοδικοί, επιμελείς, να αναλαμβάνουν τις ευθύνες των πράξεών τους, να είναι ήρεμοι, συγκεντρωμένοι, αποφασιστικοί, να μην ενεργούν επιπόλαια, να είναι αντικειμενικοί, ομαδικοί, να αποδέχονται την ήττα, να στηρίζονται στις δυνάμεις τους. 

Επίσης, το σκάκι καλλιεργεί τη φαντασία, βελτιώνει τις μνημονικές ικανότητες, αναπτύσσει τον τρόπο σκέψης και απορροφά μέρος από την επιθετικότητα. Και για όλα αυτά υπάρχουν παραδείγματα. Ας πάρουμε την οργανωτικότητα. Για τη μελέτη του σχολείου χρειάζεται για παράδειγμα να βάλει το παιδί σε μία σειρά τα πράγματα. Θα κάνει για παράδειγμα πρώτα την εργασία, μετά τα μαθηματικά και μετά την ιστορία. Στο σκάκι, το παιδί δημιουργεί ένα σχέδιο. Αναπτύσσει για παράδειγμα πρώτα τον πύργο, μετά τον αξιωματικό και μετά τον ίππο γιατί αν πάει πρώτα τον ίππο μπορεί να τον χάσει, ενώ ο αξιωματικός θα μπορούσε να προστατεύσει τον ίππο. Το σκάκι λειτουργεί με οργάνωση και φαντασία.

Από ποια ηλικία μπορεί να ξεκινήσει ένα παιδί να παίζει σκάκι;

Ανάλογα το παιδί, αλλά νομίζω ότι στο νηπιαγωγείο ή την πρώτη δημοτικού είναι μία καλή ηλικία να ξεκινήσει. 

Δηλαδή πέντε με έξι χρονών. Τα παιδιά βεβαίως... 

Αφού υπάρχει τόσο πολλή τροφή, γιατί πεινάνε τόσοι πολλοί άνθρωποι;

Από τη Σενεγάλη μέχρι τη Νέα Υόρκη, ο κόσμος σπαταλάει και πετάει απίστευτη ποσότητα τροφίμων κάθε χρόνο. Γιατί λοιπόν είναι τόσο δύσκολο να μειώσουμε τα αποφάγια, να συμβάλουμε στη διάσωση του περιβάλλοντος , και να ταΐσουμε τους πεινασμένους;
.

With So Much Food, Why Do So Many People Go Hungry?

 

Η πραγματικότητα που αποκαλύπτουν οι αριθμοί είναι το λιγότερο εκπληκτική. Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, πετιέται κάθε χρόνο περίπου το ένα τρίτο των τροφίμων που παράγονται για κατανάλωση από τον άνθρωπο. 

Σε έναν κόσμο όπου η παγκόσμια πείνα εξακολουθεί να σκοτώνει περισσότερους ανθρώπους από το AIDS την ελονοσία και τη φυματίωση μαζί, χάνονται περίπου 1,3 δισεκατομμύρια τόνοι τροφίμων κάθε χρόνο εξαιτίας της αναποτελεσματικότητας, της άγνοιας, και της κακοδιαχείρισης. Είναι απαράδεκτο αυτό που συμβαίνει, αν όχι εγκληματικό.

Ο αντίκτυπος αυτής της αναποτελεσματικότητας είναι τεράστιος, επιβαρύνοντας την παγκόσμια οικονομία με εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια , αλλά και πλήττοντας τους φτωχότερους ανθρώπους που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν οικονομικά. Οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις είναι εξίσου σημαντικές, και ο ΟΗΕ εκτιμά ότι το αποτύπωμα διοξειδίου του άνθρακα από τα "τρόφιμα που παράγονται και δεν τρώγονται"  κατατάσσεται πίσω μόνο από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα, όταν μετριέται με βάση τις συνολικές εκπομπές. Το νερό ετησίως που απαιτείται για να παραχθεί αυτό το φαγητό που ποτέ δεν καταναλώνεται, ισούται με τρεις φορές τον όγκο της λίμνης της Γενεύης στην Ελβετία.

Το πρόβλημα των αποβλήτων τροφίμων  διακατέχει τόσο στις αναπτυγμένες όσο και αναπτυσσόμενες χώρες εξίσου , αλλά με εκ διαμέτρου διαφορετικούς τρόπους, καθώς τα τρόφιμα ταξιδεύουν μέχρι το πιάτο μας .

Για παράδειγμα, στην υποσαχάρια Αφρική τα υπολείμματα φαγητού από τους καταναλωτές είναι πολύ λίγα, σχεδόν αμελητέα. Οι φτωχότερες οικογένειες τείνουν να αγοράζουν λιγότερα τρόφιμα και επειδή οι ​​αγορές αυτές αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό ποσοστό του εισοδήματός τους, είναι πιο αποτελεσματικοί και προσεκτικοί όταν πρόκειται για την προετοιμασία και την κατανάλωση τροφίμων. Αντ 'αυτού, τα απόβλητα τροφίμων στον αναπτυσσόμενο κόσμο οφείλονται κυρίως στη διαδικασία παραγωγής .

Τα χωράφια καλλιεργούνται με  αναποτελεσματικά και ξεπερασμένα εργαλεία, και συχνά συγκομίζονται νωρίς γιατί οι αγρότες βρίσκονται υπό την πίεση της  οικονομικής και κλιματικής απειλής. Η μεταφορά του κρέατος, των φρούτων, των λαχανικών και των ψαριών στις αγορές του αναπτυσσόμενου κόσμου, γίνεται σε κακό οδικό δίκτυο, χρήση αποθηκών χωρίς την κατάλληλη ψύξη, αντιμετώπιση μεγαλύτερων κινδύνων από παράσιτα, και με πολλούς άλλους ...