Saturday, 11 October 2014

Μη με συγκρίνεις, μαμά μου!

Ήδη πριν από τη γέννηση του παιδιού μας, οραματιζόμαστε πολλά για την εικόνα του και το τι θα καταφέρει όταν μεγαλώσει. Οι προσδοκίες των γονιών και ιδίως της μητέρας, η οποία κυοφορεί το βρέφος μέσα στο ίδιο της το σώμα, δημιουργούν πολλά όνειρα για το νεογέννητο, τα οποία σε ένα επίπεδο είναι βοηθητικά, ωστόσο είναι δυνατό, αν είναι πολλά και πολύ αυστηρά, να μπλοκάρουν σε μεγάλο βαθμό την ομαλή ψυχοσυναισθηματική εξέλιξη του παιδιού.
 

Ο τρόπος που οι γονείς θα συμπεριφερθούν στο παιδί τους βρίσκεται σε απόλυτη  συνάρτηση με τον χαρακτήρα τους και με τον τρόπο που οι ίδιοι έχουν αντιμετωπίσει ως τώρα τη ζωή τους και έχουν αντιληφθεί τον εαυτό τους:
πολλές φορές πέφτουμε στην παγίδα να επιθυμούμε πράγματα που έχουν οι άλλοι, υποτιμώντας όσα έχουμε αποκτήσει/καταφέρει οι ίδιοι, με αποτέλεσμα να συγκρίνουμε τους εαυτούς μας και να βιώνουμε το λεγόμενο συναίσθημα της ζήλιας. Ωστόσο, αυτή η σύγκριση είναι αφενός μια κακοποιητική διεργασία του εαυτού μας και αφετέρου μια δικαιολογία για να παύσει κανείς τη δουλειά που χρειάζεται για να κατακτήσει όσα επιθυμεί στη δική του ζωή.

Ήδη από τις πρώτες ημέρες του βρέφους στη ζωή, οι γονείς κάνουν συγκρίσεις με άλλα μωρά σχετικά με το βάρος, τα γραμμάρια γάλακτος που καταναλώνει, το νυχτερινό του ύπνο κτλ. Και στη συνέχεια έρχεται το σχολείο και οι συγκρίσεις με συμμαθητές σχετικά με τους βαθμούς και τη διαγωγή, μέχρι και τις αδιάληπτες συγκρίσεις μεταξύ των αδελφών.

Αρχικά, είναι πολύ σημαντικό να μην επηρεάζεστε από άλλους γονείς και να μη νιώθετε μειονεκτικά, σε περιπτώσεις όπως π.χ. το δικό τους παιδί κατόρθωσε να περπατήσει νωρίτερα ή να πάρει έπαινο στο ποδόσφαιρο. Κάτι τέτοιο βέβαια προϋποθέτει την πίστη στον εαυτό μας (ως γονείς) αρχικά και κατ΄επέκταση και στο σύντροφό μας, ώστε να μπορέσουμε να πιστέψουμε και στο παιδί μας, τις ικανότητες και δεξιότητες του και να αναγνωρίσουμε την αξία του, η οποία είναι μοναδική. Κάθε παιδί έχει το δικό του ρυθμό ανάπτυξης και είναι πολύ σημαντικό να τον αφουγκραστούμε και να το σεβαστούμε.  

Κατ΄αυτό τον τρόπο θα αποφύγουμε ανούσιες συγκρίσεις τόσο με συνομηλίκους του, όσο και με τα αδέλφια του, μειώνοντας έτσι τόσο το δικό μας άγχος και την απογοήτευση, όσο και τα συναισθήματα άγχους, φόβου, τρόμου, υποτίμησης, απόρριψης και ματαίωσης που θα προκληθούν στο ίδιο το παιδί.
Σκοπός μας δεν είναι ένα παιδί με μειωμένη αυτοεκτίμηση, έλλειψη πίστης στον εαυτό του και κατ΄επέκταση ένας επισφαλής ενήλικας, που θα αναζητά διαρκώς την επιβεβαίωση. Δυστυχώς, πολύ συχνά οι γονείς μεταφράζουν τη σύγκριση ως ένα κίνητρο για να γίνουν τα παιδιά τους καλύτερα, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι επιφέρει αρνητικά αποτελέσματα και λειτουργεί αποθαρρυντικά για εκείνα.

Κομβικό σημείο αποτελεί η έννοια της αποδοχής: αποδοχή του παιδιού με τις ικανότητες, ταλέντα, επιθυμίες, κλίσεις, δεξιότητες που έχει και ενθάρρυνση στην ανάπτυξη των ήδη υπαρχόντων ή νέων με θετικό κίνητρο και με ενθάρρυνση της προσωπικής του προσπάθειας και κόπου. Αποφύγετε λοιπόν να θέτετε συγκρίσεις μεταξύ του παιδιού σας και άλλων, αντικαταστήστε τις με ρεαλιστικές προσδοκίες και συγκρίνετέ το με τον ίδιο του τον εαυτό, εστιάζοντας στα θετικά σημεία, τις δυνατότητες και αντοχές του. Στις περιπτώσεις  που το ίδιο το παιδί  συγκρίνεται με τους φίλους του ή με τα αδέλφια του, κάτι απόλυτα φυσιολογικό, αποθαρρύνετε το με τη στάση σας και αποφύγετε την τιμωρία.

Ας έχετε λοιπόν στο νου σας:  
● Να αποφεύγετε τις ταμπέλες, π.χ. «ο έξυπνος της οικογένειας»,  «ο καλός μαθητής» κ.α
● Να επιτρέπετε στα παιδιά να εκφράζουν το γνήσιο συναίσθημά τους (θυμό, ζήλια, μελαγχολία, λύπη, χαρά κτλ.)
● Να αποφεύγετε τις συγκρίσεις και τις σκέψεις όπως: «μα κάνουμε το ίδιο πράγμα και είμαστε οι ίδιοι γονείς, γιατί;». Ο ρόλος των γονέων εντάσσεται σε χωροχρονικό πλαίσιο (συνθήκες), το οποίο εμπλουτίζεται  από τις εμπειρίες  και την προσωπική σας ιστορία.
● Να δίνετε έμφαση στην προσπάθεια και την πρόοδο που κάνει το παιδί σας, π.χ. «είσαι περισσότερο συνεπής με τα μαθήματά σου σε σχέση με την αρχή της χρονιάς», «φροντίζεις πιο πολύ το δωμάτιό σου τις τελευταίες ημέρες».

Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία ή διευκρίνιση μπορείτε να καλέσετε στην «Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056» ή ηλεκτρονικά στη διεύθυνση sos1056@hamogelo.gr, ώστε να συζητήσετε με ένα ψυχολόγο όλα αυτά που μπορεί να σας απασχολούν σε σχέση με το παιδί σας. 

Friday, 10 October 2014

Η Ψυχική Υγεία των Παιδιών είναι θύμα της οικονομικής κρίσης - Success story ΚΑΙ σ' αυτόν τον τομέα!!


Η ψυχική υγεία των παιδιών θύμα
της οικονομικής κρίσης
Η οικονομική κρίση φαίνεται να επηρεάζει όχι μόνο τους ενήλικες αλλά και τα παιδιά. Τα τελευταία δύο χρόνια έχει διπλασιαστεί ή ακόμη και τριπλασιαστεί η προσέλευση παιδιών αλλά και ενηλίκων στα Κέντρα Ψυχικής Υγείας, επισημαίνει μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο παιδοψυχίατρος διευθυντής του Β' Ψυχιατρικού Τομέα του ΨΝΘ και υπεύθυνος του παιδοψυχιατρικού τμήματος του Κοινοτικού Κέντρου Ψυχικής Υγείας Κεντρικού Τομέα, Μανώλης Φαϊτάκης.

Με την ιδιότητα του παιδιοψυχιάτρου συνιστά στους γονείς να προσέχουν αν βλέπουν τα παιδιά τους κοινωνικά απομονωμένα και με ξαφνική πτώση στην επίδοση γιατί αυτά μπορούν να αποτελούν ενδείξεις προβλήματος ψυχικής υγείας το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα.

«Στην παρούσα κατάσταση που περνάει η χώρα μας τα παιδιά βιώνουν πάρα πολύ άγχος ακούγοντας τις συζητήσεις των γονιών, ακόμη κι όταν αυτοί νομίζουν ότι τα παιδιά παίζουν και δεν τους προσέχουν.
Τα παιδιά έχουν στημένα τα αυτιά και ακούνε τις συζητήσεις των γονιών δεν μπορούν να κρίνουν ακριβώς την κατάσταση και περνούν καταστάσεις μεγάλου άγχους. Έχουν διάφορα προβλήματα και σε σχέση με το σχολικό περιβάλλον, όπως μαθησιακά προβλήματα δυσλεκτικού τύπου αλλά και άλλες ψυχιατρικές διαταραχές, αγχώδεις διαταραχές που εκφράζονται στο σώμα τους και γι' αυτό πολλά μας παραπέμπονται και από τους παιδίατρους. 

Στις μέρες μας έρχονται στα Κέντρα Ψυχικής Υγείας πολύ περισσότερα παιδιά και οικογένειες και ενήλικες. Έχει διπλασιαστεί ή τριπλασιαστεί η προσέλευση τα τελευταία δύο χρόνια. Προφανώς δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πάνε στον ιδιωτικό τομέα όπως παλιά. Θα πρέπει να πούμε ότι με την κρίση έχουμε ενδείξεις τουλάχιστον, γιατί δεν έχουν γίνει συστηματικές έρευνες, ότι έχει αυξηθεί και η ενδοσχολική βία και η ενδοοικογενειακή» πρόσθεσε ο κ Φαϊτάκης.

Παράλληλα επισήμανε ότι η αντιμετώπιση παιδιών με ψυχικά προβλήματα γίνεται με ψυχοθεραπευτικές μεθόδους και σπανίως με φαρμακευτική αγωγή.
«Αυτό που κάνουμε είναι να βλέπουμε τα παιδιά και τους γονείς και προσπαθούμε να βρούμε μια λύση. Ανάλογα με την περίπτωση ή μπαίνει σε θεραπεία ο γονιός ή βάζουμε σε θεραπεία το παιδί ή και τους δυο ταυτόχρονα» εξήγησε ο κ Φαϊτάκης.

10 Οκτωβρίου 2014
Άρθρο στην Καθημερινή

Οι Πόνοι "Ανάπτυξης" στα Παιδιά

Δυστυχώς - αν και σπάνια - τέτοιοι πόνοι στα άκρα του παιδιού, υποδηλώνουν κάτι πιο σοβαρό.
Τόσο εμείς οι γιατροί - όσο και οι γονείς πρέπει να είναι προσεκτικοί, και να μην αποδίδουν κάθε πόνο "σε αθώα αίτια".


• Αφορά παιδιά 3-12 ετών.
• Εμφανίζονται ξαφνικά.
• Έχουν μικρή διάρκεια (λίγα λεπτά).
• Επαναλαμβάνονται σε ακανόνιστα χρονικά διαστήματα.
• Η εντόπιση του πόνου είναι τις περισσότερες φορές διαφορετική από προσβολή σε προσβολή (δηλαδή δείχνουν διαφορετικά σημεία να πονούν).
• Ο πόνος δεν εντοπίζεται σε ένα συγκεκριμένο σημείο των άκρων, αλλά απλώνεται.
• Συνήθως παραπονιέται για τον μηρό (μπούτι) ή την κνήμη (καλάμι). Σπάνια πονάει όλο το πόδι.
• Οι πόνοι έρχονται το απόγευμα ή τις βραδινές ώρες. Και μερικές φορές, ξυπνούν το παιδί.


Πότε πρέπει να ανησυχήσω;
Δυστυχώς - αν και σπάνια - τέτοιοι πόνοι στα άκρα του παιδιού, υποδηλώνουν κάτι πιο σοβαρό.
Τόσο εμείς οι γιατροί - όσο και οι γονείς πρέπει να είναι προσεκτικοί, και να μην αποδίδουν κάθε πόνο "σε αθώα αίτια".

Προσοχή - λοιπόν - στις περιπτώσεις που ο πόνος (δεν είναι όπως είπαμε ασαφής - σε απροσδιόριστο σημείο) αλλά εντελώς καθορισμένος.
Δηλαδή το παιδί - δεν πιάνει απλά το χέρι, ή πόδι που πονά, αλλά δείχνει με απολυτή ακρίβεια το σημείο πόνου. Σε τέτοιες - έστω και αμφίβολες περιπτώσεις, μια ακτινογραφία (και των δυο άκρων - προσοχή όχι μόνον του χεριού ή ποδιού που πονά) και μια εξέταση αίματος - είναι απόλυτα απαραίτητη.

faysbook

Το 1/3 των γυναικών στον πλανήτη θα πέσει,
έστω μία φορά στην ζωή του θύμα βιασμού ή ξυλοδαρμού!!
One Billion Rising (Short Film)

Το παρακάτω βίντεο, από την οργάνωση Οne Billion Rising δημιουργήθηκε για να μας θυμίσει πως όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε την αγάπη δύναμη! 
 
 
Είναι τουλάχιστον ατιμωτικό για το ανθρώπινο είδος ότι το 1/3 των γυναικών στον πλανήτη θα πέσει έστω μία φορά στην ζωή του θύμα βιασμού ή ξυλοδαρμού.
Αυτό το υπέροχο βίντεο έρχεται ως σύνθημα για να αφυπνίσει τις συνειδήσεις όλων των γυναικών και για να υποστηριχθεί το ένα δισεκατομμύριο γυναίκες που είναι αυτή τη στιγμή θύματα βίας πάνω στον πλανήτη.

Ίσως να μην μπορέσετε να δείτε το βίντεο μέχρι το τέλος, αλλά αξίζει τουλάχιστον να πατήσετε το “Play”!
 

«Μαζεύουμε καπάκια για τον μικρό Γιαννάκη»

Στη σελίδα για τον Γιαννάκη στο facebook «Μαζεύουμε καπάκια για τον μικρό Γιαννάκη» έχει γίνει μία... αλυσίδα αγάπης και προσφοράς από το Ηράκλειο Κρήτης έως το Κιλκίς και τη Δράμα, από την Αττική μέχρι τη Σάμο και τα Κύθηρα και από τη Χαλκίδα έως την Πρέβεζα και την Άρτα. Μέχρι στιγμής έχουν συγκεντρωθεί τρεις τόνοι!

Με το κουράγιο και την αισιοδοξία που της δίνει η καρδιά της μητέρας, η Παναγιώτα Βολιώτη από την Εύβοια, μητέρα του μόλις 22 μηνών αγοριού που γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση - σπαστική τετραπληγία, παρακαλεί τον κόσμο να ευαισθητοποιηθεί και να στείλει πλαστικά καπάκια, προκειμένου να δοθούν σε εταιρίες ανακύκλωσης αντί χρηματικού ανταλλάγματος και η οικογένεια να μπορέσει να αγοράσει αναπηρικό αμαξίδιο για το μικρό αγγελούδι της!
«Βοηθήστε τον Γιαννάκη μου να βγει νικητής από τη μάχη που δίνει» λέει η ίδια και, όπως φαίνεται, το κάλεσμά της βρίσκει ανταπόκριση, δεδομένου ότι συλλέγονται καπάκια ανά την Ελλάδα. Ο μικρός Γιάννης, ένα από τα τρίδυμα αγοράκια της οικογένειας, δεν μπορεί να στηριχτεί στον κορμό του και δυσκολεύεται να κινήσει σωστά τα άκρα του, ενώ χρειάζεται άμεση θεραπεία σε ειδικό κέντρο αποκατάστασης στο εξωτερικό.

Όμως η οικογένεια του Δημήτρη Βολιώτη, που ζει στα Πολιτικά, τα βγάζει δύσκολα πέρα. Ο 43χρονος πατέρας εργάζεται στο εργοστάσιο της Σόγια Ελλάς στα Ψαχνά και ο μισθός του μόλις αρκεί για να καλύψει τις ανάγκες της οικογένειάς του. Αυτό όμως που επιθυμούν είναι να μπορέσει ο ένας από τους γιους τους, ο Γιαννάκης, να αποκτήσει το πολυπόθητο (και ακριβό) αμαξίδιο. Η μητέρα του Γιαννάκη άνοιξε την καρδιά της στην «Espresso»: «Γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση, έπειτα από επιπλοκές στην τρίδυμη κύηση που είχα από εξωσωματική.

Όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια, ήταν ιατρικό λάθος. Δεν συνέχισα με τον γιατρό που μου έκανε την εξωσωματική και στη 13η εβδομάδα κύησης ο δεύτερος γιατρός που με ανέλαβε επέμενε ότι, επειδή ήταν πολλά τα μωρά, σε διαφορετικό αμνιακό σάκο το καθένα, έπρεπε να κάνω περίδεση τραχήλου για να αποφύγω το ενδεχόμενη πρόωρης γέννας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα έπειτα από δύο μέρες να σπάσουν τα νερά στον αμνιακό σάκο του παιδιού, πιθανότατα από μόλυνση που προήλθε από τα ράμματα».

Τον μικρούλη στηρίζουν οι άνθρωποι στο Κέντρο Φυσικής Ιατρικής και Αποκατάστασης του νοσοκομείου Χαλκίδας, όπου κάνει φυσικοθεραπείες: «Το αντιλαμβάνεται ότι έχει διαφορά από τα αδελφάκια του, γιατί καταβάλλει προσπάθειες να κάνει πράγματα που κάνουν ο Εμμανουήλ και ο Χρήστος. Μας έχουν πει για ένα κέντρο αποκατάστασης στην Αγγλία, όπου θα στείλουμε όλα τα χαρτιά του παιδιού».
Η κυρία Βολιώτη ανέφερε ότι ο Γιαννάκης γεννήθηκε με αυτό το πρόβλημα και αυτή τη στιγμή έχει ανάγκη ένα καρότσι ειδικού τύπου και ένα ειδικό κάθισμα: «Και για τα δύο θέλουμε 5.500 ευρώ, χρήματα που δεν έχουμε. Δόξα τω Θεώ, υπάρχει ανταπόκριση από τον κόσμο». Στη σελίδα για τον Γιαννάκη στο facebook «Μαζεύουμε καπάκια για τον μικρό Γιαννάκη» έχει γίνει μία... αλυσίδα αγάπης και προσφοράς από το Ηράκλειο Κρήτης έως το Κιλκίς και τη Δράμα, από την Αττική μέχρι τη Σάμο και τα Κύθηρα και από τη Χαλκίδα έως την Πρέβεζα και την Αρτα. Μέχρι στιγμής έχουν συγκεντρωθεί τρεις τόνοι!

Espressonews.gr
madata

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki