«Μοιράζομαι» σημαίνει ευτυχία!!!

Όταν ήμασταν παιδιά, μοιραζόμασταν τα πάντα χωρίς δεύτερη σκέψη.  Το «Μοιράζομαι» ήρθε για να μας κάνει πάλι παιδιά, να γίνει η φωνή  όλων αυτών που θέλουν να προσφέρουν και δεν ξέρουν τον τρόπο.

Μοιράζομαι

 Δείτε το βίντεο και μάθετε περισσότερα για το «Μοιράζομαι»

 

 

Γίνε και εσύ μέλος της ομάδας του «Μοιράζομαι»
με 4 απλούς τρόπους:

1) Κάλυψε μια ανάγκη
Μπες στο «Μοιράζομαι» και διάλεξε από τις αγγελίες, την ανάγκη που θέλεις να καλύψεις. Σίγουρα θα υπάρξουν φορές που θα θέλεις να βοηθήσεις αλλά δε θα έχεις τα απαραίτητα αγαθά, την απαραίτητη γνώση ή ειδικότητα. Ωστόσο, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να βοηθήσεις! Για παράδειγμα, αν είσαι γιατρός, μπορείς αφιλοκερδώς να πραγματοποιήσεις μία επέμβαση. Αν είσαι ηλεκτρολόγος, μπορείς να βοηθήσεις σε ηλεκτρολογικές ενός ιδρύματος. Αν είσαι καθηγήτρια κάνε μαθήματα στα παιδιά! Ακόμη κι αν δεν είσαι κάτι από τα παραπάνω, μπορείς να εξασφαλίσεις τις ανωτέρω ανάγκες με δικά σου έξοδα!

2) Ενίσχυσε το Μοιράζομαι
Βοήθησε το έργο του « Μοιράζομαι», στηρίζοντάς μας οικονομικά στον λογαριασμό τάδε. Ενισχύοντας το «Μοιράζομαι», βοηθάς στο να βελτιωθεί το έργο του και να αυξηθούν οι δράσεις του καλύπτοντας ορισμένα από τα βασικά λειτουργικά του έξοδα.

3) Γίνε εθελοντής
Δώσε λίγο από το χρόνο σου και γίνε εθελοντής στο «Μοιράζομαι» ή σε κάποιον άλλον οργανισμό που χρειάζεται τη βοήθειά σου. Η Ελλάδα κατέχει τη χαμηλότερη θέση μαζί με την Ιταλία, τη Βουλγαρία και τη Λιθουανία, στον πίνακα κατάταξης του εθελοντισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μόλις το 10% των Ελλήνων πολιτών ασχολούνται με τον εθελοντισμό. Βοήθησε να αυξήσουμε το ποσοστό μας συμμετέχοντας ενεργά στις δράσεις ενός Μη Κυβερνητικού Οργανισμού.

4) Μοιράσου το "μοιράζομαι"
Αγκάλιασε την προσπάθεια του «Μοιράζομαι»,  κάνοντας share στα social media. Μίλησε για το έργο του «Μοιράζομαι»,  στους φίλους σου, μοιράσου το στα social media. Ακόμη και έτσι, γίνεσαι ενεργό μέλος του «Μοιράζομαι», .

Δες και εσύ πώς τελικά "μοιράζομαι" σημαίνει ευτυχία!!!
----------------------------------------­----------------------------------------­-
"Moirazomai", the greek word for sharing, is a NonProfit Organization, founded in 2013 in Athens, Greece. Our target is to bring closer those who want to offer to those who are in need. Www.moirazomai.gr is like a portal, where needs of other NGOs and individuals are gathered, registered and published. What we eventually want to achieve is to cover those needs.

Συναισθηματική Σεξουαλική Παιδική Κακοποίηση

Μια πολύ συνηθισμένη,
αλλά σχετικά άγνωστη μορφή Παιδικής Κακοποίησης

 -
Είναι μια σχετικά άγνωστη αλλά πολύ συνηθισμένη μορφή κακοποίησης. Δεν περιλαμβάνει ασέλγεια ούτε σωματική βία. Σπάνια αναγνωρίζεται από τους δράστες, από τα θύματα ή από τον περίγυρο ως κακοποίηση. Απεναντίας, ο κόσμος συνηθίζει να τη βλέπει ως «υπερβολική αγάπη» ή ότι «του έχει μεγάλη αδυναμία».

Οι συνέπειές της όμως είναι πολλές φορές εξίσου σοβαρές με αυτές της ασέλγειας, ενώ η βαθιά άρνηση που την περιβάλλει προκαλεί μεγάλη σύγχυση στο παιδί: το κάνει να μην εμπιστεύεται την ίδια του την πραγματικότητα.

Η Συναισθηματική-Σεξουαλική κακοποίηση.

Συναισθηματική (ή «κεκαλυμμένη») σεξουαλική κακοποίηση έχουμε όταν ο γονιός χρησιμοποιεί το παιδί ως συναισθηματικό σύντροφο. Ο γονιός δεν είναι εκεί για να καλύψει τις ανάγκες του παιδιού, αλλά το αντίστροφο. Ο γονιός δεν καλύπτεται συναισθηματικά από τη σχέση του με τον σύντροφό του (είτε γιατί αυτός δεν υπάρχει είτε γιατί είναι συναισθηματικά απών είτε λόγω άλλων προβλημάτων) και για να γεμίσει τη δική του μοναξιά δίνει στο παιδί (συνήθως του αντίθετου φύλου) τον ξεχωριστό ρόλο του έμπιστου συντρόφου.

Υποκατάστατο σχέσης.
Έτσι, για παράδειγμα η μοναχική μητέρα μιλά συνέχεια στον γιο της για τα δικά της προβλήματα, για τη μοναξιά της, ακόμη και για την έλλειψη ερωτικής ικανοποίησης στη ζωή της.
Ο πατέρας κάνει την κόρη του «μικρή πριγκίπισσα» και εκείνη τον συνοδεύει παντού, σχεδόν ως παρτενέρ. Η μητέρα κοιμάται μαζί με τον γιο της (ακόμη και σε ηλικία 7, 9 ή 11 ετών) με τη δικαιολογία ότι το παιδί φοβάται να κοιμηθεί μόνο του (ενώ στην πραγματικότητα εκείνη χρειάζεται ένα ζεστό σώμα δίπλα της). Ο πατέρας γίνεται πολύ αυστηρός με τις εξόδους της έφηβης κόρης «για να την προστατέψει», ενώ στην πραγματικότητα ζηλεύει τα φλερτ της.
Η συναισθηματικά αιμομικτική μητέρα υπονομεύει σε σημείο χωρισμού την ερωτική σχέση του γιου με μια γυναίκα με την οποία είναι πραγματικά ερωτευμένος, καθώς απειλούνται η κυριαρχία της και η ικανοποίηση των δικών της αναγκών. Όταν ο έφηβος ή νεαρός ενήλικας επιθυμεί να αποδεσμευτεί, να φύγει από το σπίτι, ο γονιός τού επιτίθεται ότι «είναι αχάριστος, εγωιστής» ή απλώς «ότι θα πάθει η καρδιά μου...».

Συνέπειες
Όλες οι παραπάνω συμπεριφορές είναι κακοποιητικές και τραυματίζουν το παιδί. Ίσως φουσκώνει το «εγώ» του παιδιού καθώς ο γονέας έχει εξιδανικεύσει το παιδί, το έχει βάλει στο βάθρο του ήρωα, του «σωτήρα» του. Αυτή η ιδιαίτερη θέση πληρώνεται, όμως, πολύ ακριβά.

Το παιδί φέρει ταυτόχρονα μεγάλη ευθύνη και μια ψευδή αίσθηση παντοδυναμίας («εγώ μπορώ να καταστρέψω τη μητέρα μου ή να την κάνω ευτυχισμένη»). Γεμίζει ενοχές, ντροπή, οργή και λύπη γιατί του κλάπηκε η παιδική ηλικία του, η ηλικία της ξεγνοιασιάς, όπου δεν χρειάζεται να ανησυχεί εκείνο για τους γονείς του. Νιώθει την εγκατάλειψη από τον αιμομικτικό γονιό γιατί, στην πραγματικότητα, «η υπερβολική αδυναμία» δεν αφορά καθόλου τις ανάγκες του παιδιού. Νιώθει εγκατάλειψη και από τον άλλο γονιό, ο οποίος συνήθως βολεύεται και δεν χρειάζεται να ασχοληθεί με τον ανικανοποίητο σύντροφο. Οι συνέπειες, όμως, δεν σταματούν εδώ. Κατατρέχουν το παιδί σε όλη του τη ζωή και σχεδόν σίγουρα θα έχουν αρνητικές συνέπειες στην ικανότητα του παιδιού, όταν θα ενηλικιωθεί, να συνάψει μια ουσιαστική ερωτική σχέση επικοινωνίας - κάτι που πιθανόν να σαμποτάρει και ο γονιός. Το παιδί δεν έχει μάθει να αναγνωρίζει και να καλύπτει τις προσωπικές του ανάγκες καθώς πάντα προηγούνταν οι ανάγκες της μαμάς ή του μπαμπά. Η ανικανότητα αυτή μαζί με τα καταπιεσμένα συναισθήματα οργής, ενοχής, ντροπής και βαθιάς αναξιότητας καθιστούν τον μελλοντικό ενήλικα πολύ ευάλωτο σε εθισμούς διαφόρων ειδών.
Η συναισθηματική αιμομιξία από τη μητέρα είναι κάποιες φορές ο βαθύτερος λόγος για την ανικανότητα του άνδρα να συνάψει ή να «δεσμευτεί» σε μια ουσιαστική σχέση και να επιζητεί με καταναγκαστικό σχεδόν τρόπο ανακούφιση στον σεξουαλικό εθισμό, π.χ. μέσω πορνογραφίας, πορνείας ή αλλεπάλληλων εφήμερων σχέσεων (καθώς αυτά είναι κοινωνικώς αποδεκτά για το ανδρικό φύλο).
Η δέσμευση σε μια ουσιαστική σχέση σημαίνει κατά βάθος «εγκατάλειψη της μαμάς» και ο νεαρός (ή όχι και τόσο νεαρός) άνδρας νιώθει πολύ μεγάλες ενοχές.

Αντιμετώπιση
Καθώς οι διαδικασίες αυτές είναι σε μεγάλο βαθμό ασυνείδητες, και από το γονιό και από το παιδί, είναι σημαντική για τη θεραπεία η επίγνωση αυτού που πραγματικά συμβαίνει.
Είναι, επίσης, σημαντικό να καταλάβει το παιδί ότι δεν φταίει εκείνο που ωθήθηκε σε τέτοιου είδους σχέση και να απενοχοποιηθεί. Η πραγματική αγάπη σημαίνει ότι αφήνουμε το παιδί ελεύθερο να βρει τον δικό του δρόμο. Αυτό ταυτόχρονα ελευθερώνει και τον γονιό προς μια πιο ουσιαστική αναζήτηση του εαυτού του και κάλυψη των αναγκών του μέσα από δικά του ενδιαφέροντα και συνομήλικες παρέες.

Σειρά:

Παιδική Κακοποίηση: Οπτικοακουστική ενημέρωση

Το βίντεο αποτελεί μέρος της σειράς που ετοίμασε το Χαμομηλάκι για την Παιδική Κακοποίηση. Παρακαλούμε προωθήστε το βίντεο για την ενημέρωση όλων μας και την προστασία των παιδιών μας.

Πρώτη δημοσίευση, Τρίτη, 26 Μαΐου 2009

1.0 Σωματική Κακοποίηση

2.1 Σεξουαλική Κακοποίηση

2.2 Σεξουαλική Κακοποίηση (Πρόληψη)

2.3 Ο Κανόνας του εσώρουχου»

3.0 Συναισθηματική Κακοποίηση

4.0 Συναισθηματική Σεξουαλική

5.0 Παιδική εργασία

Πηγές:

• Το Χαμόγελο του Παιδιού

Η κακοποίηση δεν αφήνει πάντοτε πληγές και σημάδια πάνω στο σώμα - Η Συναισθηματική Κακοποίηση

Ακούγοντας ή διαβάζοντας τη λέξη "βία", το μυαλό στρέφεται γύρω από την σωματική κακοποίηση. Για να θεωρηθεί ένα άτομο κακοποιημένο, δεν χρειάζονται πάντοτε πληγές και σημάδια πάνω στο σώμα του.
 

Ανάμεσα στις μορφές βίας, διακρίνεται ένα είδος που συχνά υποτιμάται καθώς δεν φέρει σωματικά σημάδια.
Η εκδήλωση της ψυχολογικής κακοποίησης, παρόλο που δεν αφήνει σωματικές πληγές, φροντίζει να αφήσει ως αιώνια κατάλοιπα κάποια ίχνη συναισθηματικών διαταραχών και συμπεριφορών. Πρόσφατα, αναλυτές προσπάθησαν να θίξουν τις εκτάσεις και τις επιπτώσεις που λαμβάνει το φαινόμενο της "αόρατης" για πολλούς λεκτικής βίας.
 

Η Συναισθηματική κακοποίηση του παιδιού

  Το βίντεο αποτελεί μέρος της σειράς που ετοίμασε το Χαμομηλάκι για την Παιδική Κακοποίηση. Παρακαλούμε προωθήστε το βίντεο για την ενημέρωση όλων μας και την προστασία των παιδιών μας.

Τα παιδιά που κακοποιούνται συναισθηματικά αντιμετωπίζουν παρόμοια ή πολλές φορές, χειρότερα ψυχολογικά προβλήματα από τα παιδιά που δέχονται σωματική ή σεξουαλική κακοποίηση, σύμφωνα με μία νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο “American Psychological Association”.

Παρόλα αυτά, όπως παρατηρείται, η ψυχολογική βία σπάνια συμπεριλαμβάνεται σε προγράμματα που στόχο έχουν την πρόληψη και την αποτροπή τέτοιων συμπεριφορών.
Όπως παρατηρεί ο επικεφαλής της μελέτης, Joseph Spinazzola,
“Στην παιδική ηλικία, η ψυχολογική κακοποίηση υπερισχύει των υπόλοιπων μορφών κακοποίησης όπως και τα καταγεγραμμένα περιστατικά των νέων θυμάτων. Για αυτούς τους λόγους, η πρόληψη του φαινομένου θα έπρεπε να είναι στην πρώτη γραμμή αντιμετώπισης των περιστατικών”.
Οι ερευνητές ανέλυσαν το ιστορικό ψυχικής υγείας 5616 παιδιών που είχαν δεχτεί σε κάποια περίοδο της ζωής τους έναν ή περισσότερους από τους διαδεδομένους τύπους βίας: ψυχολογική κακομεταχείριση, (συναισθηματική κακοποίηση ή συναισθηματική αμέλεια), σωματική ή σεξουαλική βία. Η πλειοψηφία των παιδιών και συγκεκριμένα, το 62% είχε δεχτεί ψυχολογική κακοποίηση και περίπου το 24% όλων των περιπτώσεων είχε δεχτεί κάποιες τυπικές μορφές ψυχολογικών εκβιασμών, όπως bullying, τρομοκρατική συμπεριφορά, λεκτικές απειλές.

Τα παιδιά που είχαν πέσει θύματα του συγκεκριμένου είδους βίας, παρατηρήθηκε ότι υπέφεραν από διαταραχή γενικευμένου άγχους, κατάθλιψη, χαμηλή αυτοεκτίμηση, παρουσίαζαν συμπτώματα μετατραυματικού στρες, ενώ πολλά είχαν σκεφτεί έστω και μία φορά να αυτοκτονήσουν. Η συχνότητα των αυτοκαταστροφικών σκέψεων ήταν ίδια σε ποσοστό ή λίγο μεγαλύτερη από εκείνη που παρουσιαζόταν στα παιδιά που είχαν υποστεί σωματική ή σεξουαλική κακοποίηση.

Όσα από αυτά είχαν δεχτεί ψυχολογική κακοποίηση, στο σχολείο παρουσίαζαν μοναχική συμπεριφορά, ήθελαν να διατηρούν απόσταση από τους υπόλοιπους συμμαθητές τους, ενώ παρουσίαζαν ιδιαίτερα έντονα προβλήματα στη συμπεριφορά που είχαν μες στην σχολική αίθουσα. Όπως παρατηρεί ο Spinazzola, “Τα άτομα που δουλεύουν σε φορείς που προστατεύουν τα παιδιά που πέφτουν θύματα βίας, είναι πιο δύσκολο να αναγνωρίσουν την συναισθηματική βία και κακομεταχείριση καθώς δεν υπάρχουν σωματικά τραύματα που να προδίδουν μια ορισμένη μορφή κακοποίησης”.
Εκείνο που απαιτείται, όπως τονίζεται στην έρευνα, είναι περισσότερη ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού ώστε να καταλάβουν όλοι οι άνθρωποι πόσο επιζήμια μπορεί να αποβεί για ένα παιδί ή έναν νέο η ψυχολογική κακοποίηση.
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία που αναφέρονται στην έρευνα, περίπου τρία εκατομμύρια παιδιά που ζουν στην Αμερική, έχουν βιώσει τη συγκεκριμένη μορφή βίας, έχουν δεχτεί ψυχολογικές επιθέσεις από τους γονείς τους, κάποιο μέλος της οικογένειας, ή από άλλους ενηλίκους. Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής το 2012, αναγνώρισε την ψυχολογική βία ως “την πιο κυρίαρχη μορφή παιδικής κακοποίησης και αμέλειας”.
Για τις ανάγκες της έρευνας, επιλέχθηκαν παιδιά διαφόρων εθνικοτήτων ενώ όσα έλαβαν μέρος στη μελέτη, απάντησαν σε ειδικά ερωτηματολόγια για τα συμπτώματα που παρουσίαζαν στην υγεία τους μετά από ένα βίαιο περιστατικό αλλά και για τις εμπειρίες των τραυματικών αυτών γεγονότων που συνέβησαν κάποτε αλλά έχουν τη δύναμη να  επηρεάζουν την ψυχολογία τους μέχρι σήμερα.

Η ανίχνευση της ψυχολογικής κακοποίησης είναι πολλές φορές ανέφικτη, καθώς λίγα παιδιά τολμούν να εκφράσουν με λόγια τις φραστικές απειλές που έχουν λάβει σε κάποια σκοτεινή περίοδο της ζωής τους. Συχνά, θεωρούν πως αφού δεν έχουν κάποιο σημάδι στο σώμα τους, η αναφορά τους σε ένα βίαιο περιστατικό, που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν, είναι ανάξια λόγου.

Γεμίζουν τον εαυτό τους ενοχές, γίνονται αυτοκαταστροφικά όντα και δεν αφήνουν πολλά περιθώρια προσέγγισης τους από τους υπολοίπους. Ακριβώς επειδή δύσκολα θα παραδεχτούν πως κάποτε έγιναν αποδέκτες μιας βίαιης ψυχολογικής ωστόσο, συμπεριφοράς, χρησιμοποιούν συνήθως μια αμυντική, επιφυλακτική στάση για τους υπόλοιπους, θέτοντας στο περιθώριο τον ίδιο τους τον εαυτό.
Εκείνο το οποίο “προκαλεί ζημιά”, σύμφωνα με τους ερευνητές, είναι πως η ψυχολογική κακοποίηση δεν θεωρείται σοβαρό κοινωνικό ταμπού όπως η σωματική και σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών.
Ο Αμερικανικός Ψυχολογικός Σύλλογος θίγει ένα θέμα που έχει ανάγκη να γνωστοποιηθεί όχι μόνο μες στα στενά πλαίσια μιας χώρας. Η ψυχολογική βία ανοίγει τα πλοκάμια της παντού, δεν γνωρίζει από γεωγραφικά σύνορα, δεν έχει φραγμούς.

pathfinder

Στο έμπα του Χειμώνα, σας φέρνουμε την Άνοιξη! «Οἱ κερασιὲς θ᾿ ἀνθίσουνε καὶ φέτος στὴν αὐλὴ καὶ θὰ γεμίσουν μ᾿ ἄνθια τὸ παρτέρι.»

«Οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος»  

Οἱ κερασιὲς θ᾿ ἀνθίσουνε καὶ φέτος στὴν αὐλὴ
καὶ θὰ γεμίσουν μ᾿ ἄνθια τὸ παρτέρι.
Πικρὴ ποὺ εἶν᾿ ἡ Ἄνοιξη σὰν εἶσαι δίχως ταίρι!
Πικρὴ πού ῾ν᾿ ἡ ζωή!

Ἄνοιξε τὸ παράθυρο στὴ πρωϊνὴ γιορτή,
γιὰ νά ῾μπουν οἱ μοσχοβολιὲς ἀπὸ τὸ περιβόλι.
Ἂχ κάθε του τριαντάφυλλο καὶ μία πλήγη ἀπὸ βόλι,
εἶναι γιὰ ῾σὲ ποιητή!

Κουράστηκα νὰ σὲ καρτερῶ, Ἔρωτα καὶ νὰ λιώνω,
῾πὰ στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς σκυμμένος, μιὰ ζωή.
Μ᾿ ἂν ἤτανε νὰ ῾ρχόσουνα γιὰ ἕνα ἔστω πρωΐ,
χίλια θὲ νά ῾δινα πρωϊνά, νὰ ζήσω ἐκεῖνο μόνο.

Μενέλαος Λουντέμης

Ένα αγόρι είδε μερικούς νταήδες να παρενοχλούν ένα συμμαθητή του

Μια μέρα, όταν πήγαινα πρώτη γυμνασίου, είδα ένα παιδί από την τάξη μου να πηγαίνει με τα πόδια στο σπίτι από το σχολείο. Το όνομά του ήταν Κάιλ. Φαινόταν σαν να κουβαλούσε μαζί του όλα τα βιβλία του. Σκέφτηκα, «Γιατί κάποιος να κουβαλάει μαζί του κάθε μέρα όλα τα βιβλία του; Θα πρέπει να είναι φυτό!»

Είχα προγραμματίσει όμορφα το Σαββατοκύριακο μου. Το Σάββατο το βράδυ θα πήγαινα σε ένα πάρτι και το απόγευμα της Κυριακής θα συναντιόμασταν με τους φίλους μου να παίξουμε ποδόσφαιρο στο γήπεδο.
Ήμουν πολύ ενθουσιασμένος που τέλειωσε επιτέλους άλλη μια δύσκολη εβδομάδα, για αυτό και δεν του έδωσα περισσότερο σημασία. Σήκωσα τους ώμους μου και συνέχισα τον δρόμο μου.
Καθώς περπατούσα, είδα μια ομάδα παιδιών να τρέχουν προς το μέρος του. Τον πλησίασαν, πέταξαν τα βιβλία από τα χέρια του, του έβγαλαν τα γυαλιά του και τον έσπρωξαν με δύναμη. Το αγόρι προσγειώθηκε άσχημα στο χώμα.

Τον κοίταξα και είδα αυτή την τρομερή θλίψη στα μάτια του. Τον λυπήθηκα. Όταν τα αγόρια έφυγαν, τον πλησίασα για να τον βοηθήσω. Σέρνονταν στο χώμα ψάχνοντας τα γυαλιά του. Δεν δυσκολεύτηκα να δω ένα δάκρυ να κυλάει από τα μάτια του.
Τη στιγμή που του έδινα τα γυαλιά του, μου είπε «Αυτοί οι τύποι είναι ηλίθιοι. Δεν έχουν κάτι άλλο να κάνουν στη ζωή τους και ασχολούνται συνέχεια μαζί μου.»
Φόρεσε τα γυαλιά του, με κοίταξε και μου είπε «Σε ευχαριστώ!» Για πρώτη φορά τον είδα να χαμογελάει.
Ήταν ένα από εκείνα τα χαμόγελα που έδειχναν πραγματική ευγνωμοσύνη. Τον βοήθησα να μαζέψει τα βιβλία του, και τον ρώτησα πού έμενε. Όπως αποδείχθηκε, το σπίτι του ήταν πολύ κοντά στο δικό μου, οπότε τον ρώτησα γιατί δεν τον είχα δει ποτέ ξανά στο παρελθόν.
Μου είπε ότι πριν πήγαινε σε ιδιωτικό σχολείο. Δεν είχα κάνει ποτέ παρέα με κάποιον που πήγαινε σε ιδιωτικό σχολείο.
Πήρα από τα χέρια του τα μισά βιβλία του και ξεκινήσαμε να προχωράμε προς τα σπίτια μας. Σε όλη τη διαδρομή δεν σταματήσαμε να μιλάμε. Τελικά ο Κάιλ ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον παιδί και μου άρεσε η παρέα του.
Τον ρώτησα αν ήθελε να παίξει ποδόσφαιρο τη Κυριακή με μένα και με τους φίλους μου. Δέχτηκε με χαρά. Κάναμε παρέα όλο το Σαββατοκύριακο και όσο περισσότερο τον γνώριζα, τόσο πιο πολύ μου άρεσε να κάνω παρέα μαζί του. Αλλά και οι φίλοι μου είχαν την ίδια άποψη με μένα.Τη Δευτέρα το πρωί ήρθε στο σχολείο κουβαλώντας πάλι όλα τα βιβλία του.
Τον σταμάτησα και του είπα χαμογελαστός «Πω πω φίλε, με αυτό που κάνεις κάθε μέρα με τα βιβλία σου, δεν θα αργήσεις να αποκτήσεις μυς σε όλο σου το σώμα» . Εκείνος γέλασε και μου έδωσε να κουβαλήσω τα μισά από τα βιβλία του.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών στο σχολείο, ο Κάιλ και εγώ, γίναμε οι καλύτεροι φίλοι. Τελειώνοντας το Λύκειο αρχίσαμε να σκεφτόμαστε το κολέγιο.
Ο Κάιλ ήθελε να πάει στο Georgetown ενώ εγώ σκεφτόμουν πολύ σοβαρά το Duke. Ήξερα ότι τα χιλιόμετρα δεν θα μπορούσαν να σταθούν ποτέ εμπόδιο στη φιλία μας.
Εκείνος ήθελε να γίνει γιατρός και εγώ ήθελα να πάω στη Γυμναστική ακαδημία.
Όταν ήρθε η μέρα της αποφοίτησης ο Κάιλ ήταν αυτός που θα εκφωνούσε τον αποχαιρετιστήριο λόγο της τάξης μας. Τον πείραζα όλη την ώρα για αυτό. Του έλεγα με χαμόγελο πως ήταν φυτό αλλά η αλήθεια ήταν πως χαιρόμουν πολύ με τη επιτυχία του.
Όταν σηκώθηκε για να ξεκινήσει τον λόγο του, τον κοίταξα περήφανος. Αυτό το παιδί βρήκε πραγματικά τον εαυτό του κατά τη διάρκεια του γυμνασίου. Όλα τα παιδιά τον αγαπούσαν. Ακόμη και τα κορίτσια.

Στέκονταν εκεί όρθιος μπροστά σε όλους και έμοιαζε δυνατός, ανίκητος και πολύ όμορφος. Του πήγαιναν τα γυαλιά του. Η αλήθεια είναι ότι τα δυο τελευταία χρόνια έβγαινε περισσότερα ραντεβού από έμενα. Εντάξει, ίσως για αυτό να τον ζήλευα. Λιγάκι!
Όταν ξεκίνησε να μιλάει μπορούσα να καταλάβω ότι ήταν νευρικός. Κόμπιαζε. Σηκώθηκα όρθιος και του χαμογέλασα για να του δώσω κουράγιο. Με κοίταξε και μου ψιθύρισε χαμογελαστός «Σε ευχαριστώ φίλε».

Καθάρισε το λαιμό του και άρχισε.
«Σήμερα θα πρέπει να ευχαριστήσετε πραγματικά όλους όσους σας βοηθήσαν να τα καταφέρετε όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια. Τους γονείς σας, τους καθηγητές σας, τα αδέλφια σας ακόμη και τους οδηγούς των σχολικών λεωφορείων. Αλλά περισσότερο από όλους θα πρέπει να ευχαριστήσετε τους φίλους σας. Είμαι εδώ για να πω σε όλους σας, ότι το να είσαι φίλος με κάποιον είναι το καλύτερο δώρο που μπορείς να του χαρίσεις.
Θα σας πω μια ιστορία..»
Σήκωσα το βλέμμα μου και τον κοίταξα με έκπληξη την ώρα που διηγούνταν σε όλους εκείνη την ιστορία της πρώτης μέρας που συναντηθήκαμε.
Έμεινα με ανοιχτό το στόμα όταν τον άκουσα να λέει ότι είχε προγραμματίσει να αυτοκτονήσει εκείνο το Σαββατοκύριακο.
Μίλησε για το πώς είχε καθαρίσει ντουλάπι του, για να μην το κάνει η μαμά του αργότερα και για το πως μετέφερε όλα τα πράγματα του σπίτι του. Σταμάτησε για λίγο και με κοίταξε χαμογελαστός.
«Ευτυχώς, σώθηκα. Ο φίλος μου με έσωσε από το να κάνω κάτι πολύ άσχημο για μένα και την οικογένεια μου.»

Όλοι τον άκουγαν με κομμένη την ανάσα την ώρα που αυτό το όμορφο, δημοφιλές αγόρι άνοιγε την ψυχή του. Γύρισα και είδα τη μαμά και τον μπαμπά του. Με κοίταζαν χαμογελώντας με ευγνωμοσύνη. Μέχρι τότε δεν είχα καταλάβει πόσο σημαντικό ήταν αυτό που είχα κάνει εκείνο το μεσημέρι της Παρασκευής.

Ποτέ μην υποτιμάτε τη δύναμη των πράξεων σας. Με μια μικρή χειρονομία, μπορείτε να αλλάξετε τη ζωή ενός ανθρώπου. Προς το καλό ή προς το κακό. Με κάποιο, μαγικό τρόπο μας οι ζωές μας μπλέκονται και επηρεάζουν τις ζωές άλλων συνανθρώπων μας. Ας προσπαθήσουμε να είμαστε αυτοί που θα σηκώσουν κάποιον άγνωστο από το χώμα και όχι αυτοί που θα τον ρίξουν σε αυτό..
Μοιραστείτε αυτή την ιστορία με τους φίλους σας. Βοηθήστε να διαδοθεί ένα όμορφο μήνυμα.

Πηγή: ti les twra, dinfo.gr