Νηπιαγωγείο: 4 πράγματα που θα αλλάξουν στο παιδί σου

Στην εποχή μας η μεγάλη σημασία του νηπιαγωγείου,  βασίζεται στην συναισθηματική όψη της εξέλιξης του παιδιού, που διαβλέπει ως  κυριότερο παράγοντα όχι μόνο την πνευματική ανάπτυξη αλλά και όλη την δομή της προσωπικότητας, εφόσον στην προσχολική ηλικία τίθεται ο πυρήνας της προσωπικότητας και του χαρακτήρα του ανθρώπου.

Η λέξη νηπιαγωγείο, στην ετυμολογία της παίρνει την σημασία της αγωγής των νήπιων, των παιδιών δηλαδή που δεν έχουν αναπτύξει τον έναρθρο λόγο.  Στην Ελληνική ωστόσο πραγματικότητα κάτι τέτοιο δεν ισχύει εφόσον τα παιδάκια του νηπιαγωγείου τείνουν να έχουν λόγο, διότι από την προγεννητική κιόλας περίοδο ξεκινά η διαδικασία εκμάθησης του λόγου που βασίζεται σε μια καθαρά εξελικτική διαδικασία.

Το νηπιαγωγείο είναι η πρώτη βαθμίδα εκπαίδευσης για παιδιά ηλικίας 4 έως και 6 ετών. Ορισμένοι πιστεύουν ότι η εκπαίδευση που παρέχεται σ’ αυτό είναι αντίστοιχη με την εκπαίδευση που παρέχεται στο σπίτι από την οικογένεια.

Η βασική διάφορα είναι ότι στο νηπιαγωγείο μέσα σε ατμόσφαιρα παιχνιδιού, και ευχαρίστησης το παιδί όχι μόνο «εργάζεται» και ψυχαγωγείται υπό την επίβλεψη προσωπικού εκπαιδευμένου, αλλά επιπρόσθετα αποκτά πολύτιμη πείρα με την μάθηση την άσκηση και την καθοδήγηση. Σημαντικό είναι να υπογραμμίσουμε την πρόσφορα του νηπιαγωγείου, αναφορικά με την συναισθηματική, και πνευματική, αλλά και την κοινωνική εξέλιξη του παιδιού. Καθώς και με την διευκόλυνση της ανεξαρτησίας του, προχωρεί προς την κοινωνική ωρίμανση και την προσαρμογή του σε νέες καταστάσεις.

Ουσιαστικό είναι το γεγονός, στην σημαντικότητα του νηπιαγωγείου, της άσκησης του πνεύματος, της συνεργασίας, και της αμοιβαίας βοήθειας των παιδιών, ώστε να συνειδητοποιήσουν την αλληλεξάρτηση τους και να την μεταφέρουν και στις πράξεις της καθημερινότητας.

Ορισμένοι από τους στόχους του Νηπιαγωγείου, αναγράφονται στις παρακάτω γραμμές:

• Να έρχονται σε επαφή τα νήπια, και να μαθαίνουν να επικοινωνούν με συνομήλικα παιδιά,  αλλά και με ενήλικες να αναγνωρίζουν, το όριο και το ελεύθερο παιχνίδι. 
• Να μαθαίνουν να αναπτύσσουν φιλικές σχέσεις, και να αναπτύσσουν μέσα από αυτές την συνεργασία. 
• Παράλληλα παρατηρούμε την πολύ δύσκολη για αυτά διαδικασία της σταδιακής απομάκρυνσης από το περιβάλλον που τα στηρίζει, και την μετάβαση τους, στη πρώτη ανεξαρτησία τους, και την ανάπτυξη της βούλησης τους .
• Ακόμη το νηπιαγωγείο συντελεί της εξέλιξη της ελευθερίας, της αυτοπεποίθησης, της περιέργειας, και του ενδιαφέροντος για το περιβάλλον, της απόκτησης καλών συνθηκών, και στην εξέλιξη της συναισθηματικής πτυχής. Κύριο μέσο του νηπιαγωγείου, είναι  η προαγωγή της προσωπικής προσαρμογής του παιδιού και η βελτίωση των κοινωνικών σχέσεων.   

Πιο συγκεκριμένα με την αλληλεπίδραση των παιδιών καταφέρνουμε να αναπτυχτούν τομείς της προσωπικότητας του παιδιού που έχουν άμεση συνάφεια μεταξύ τους και κατ’ ακολουθία αλληλοσυμπληρώνονται. Αυτοί είναι η σωματική ανάπτυξη, η αντιληπτική ή αισθητηριακή ανάπτυξη, ηεπικοινωνιακή και γλωσσική ανάπτυξη, η κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη. Σημαντικός είναι ωστόσο και ο προσδιορισμός της κριτικής σκέψης του δημιουργικού λόγου, που τοποθετείται κάθε φορά ανάλογα με την προσωπικότητα του παιδιού.

Γαβριήλ  Όλγα B.Sc,  Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας,
Ένωση  «Μαζί Για το Παιδί» Γραμμή 115-25

boro.gr

Οι πρώτες διακοπές του παιδιού με τον παππού και τη γιαγιά

Το καλοκαίρι είναι περίοδος ξεγνοιασιάς, ανεμελιάς και ξεκούρασης τόσο για τα παιδιά όσο και για τους ενήλικες. Οι πολυήμερες διακοπές ολόκληρης της οικογένειας συχνά αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός λόγω των επαγγελματικών υποχρεώσεων καθώς και της έλλειψης οικονομικών πόρων από την πλευρά των γονιών.

 

Εξαιτίας των παραπάνω δυσκολιών οι γονείς συχνά επιλέγουν το παιδί τους να παραθερίσει κοντά στον παππού και τη γιαγιά διότι έχουν επίγνωση ότι το σπιτικό τους θα του παρέχει ασφάλεια και θαλπωρή.

Συνήθως οι πρώτες διακοπές του παιδιού μακριά από την οικογένειά του είναι μια συναισθηματικά φορτισμένη εμπειρία τόσο για τους γονείς όσο και για το παιδί.

Από τη μια πλευρά οι γονείς αισθάνονται ένοχοι διότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν και να καλύψουν τις ανάγκες του παιδιού τους και από την άλλη πλευρά για το παιδί αυτή η νέα κατάσταση αποτελεί τον πρώτο μεγάλο αποχωρισμό από τους γονείς του.

Προκειμένου αυτές οι πρώτες διακοπές με τον παππού και τη γιαγιά να μην καταλήξουν σε μια δυσάρεστη εμπειρία οι γονείς θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους την ηλικία του παιδιού, τη συναισθηματική του ωριμότητα, καθώς και τις προτιμήσεις που τυχόν μπορεί να έχει για κάποιον συγκεκριμένο παππού ή γιαγιά.

Η κατάλληλη ηλικία να αρχίσει ένα παιδί να κάνει διακοπές μακριά από τους γονείς είναι από τα 4-5 έτη, διότι σ' αυτή την ηλικία το παιδί είναι σε θέση να αυτοεξυπηρετείται, διαθέτει μεγαλύτερη συναισθηματική ωριμότητα να αντεπεξέλθει σε νέες καταστάσεις, καθώς και οι ικανότητες και δεξιότητες επικοινωνίας έχουν εξελιχθεί αρκετά ώστε να συνεννοείται και να εκφράζει σε ικανοποιητικό βαθμό τα συναισθήματά του.

Παροτρύνοντας το παιδί

Για μια πιο ομαλή προσαρμογή οι γονείς θα μπορούσαν να παροτρύνουν το παιδί τους να πάρει από το σπίτι ένα αντικείμενο που για εκείνο θα έχει ιδιαίτερη σημασία, όπως το αγαπημένο αρκουδάκι του, μαξιλάρι ή παιχνίδι, μια οικογενειακή φωτογραφία κ.ά. Αυτό το αντικείμενο θα του θυμίζει τη θαλπωρή της οικογενειακής εστίας και παράλληλα θα του προσφέρει ιδιαίτερη παρηγοριά προκειμένου να ζήσει ευχάριστα την πρώτη του μεγάλη περιπέτεια.

Επίσης, θα ήταν ιδιαίτερα βοηθητικό οι γονείς να συνόδευαν το παιδί τους στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς και να έμεναν μαζί του για σύντομο χρονικό διάστημα. Ιδανικό θα ήταν να έχουν προηγηθεί κάποιες σύντομες επισκέψεις στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς ώστε το παιδί να εξοικειωθεί με τον περιβάλλοντα χώρο προκειμένου να αισθανθεί ασφάλεια μένοντας μακριά από την οικογένειά του.

Στο πρώτο διάστημα του αποχωρισμού οι γονείς θα πρέπει να έχουν τακτική τηλεφωνική επικοινωνία με το παιδί τους ώστε να μην αισθανθεί εγκαταλελειμμένο. Είναι σημαντικό να παρέχεται στο παιδί η δυνατότητα να επικοινωνεί τηλεφωνικά οποιαδήποτε στιγμή αισθανθεί την ανάγκη να μιλήσει με την οικογένειά του. Τις πρώτες ημέρες συνήθως η τηλεφωνική επικοινωνία είναι πιο συχνή κι όσο περνά ο καιρός αραιώνει.

Αν παρ' όλα αυτά περάσει αρκετό χρονικό διάστημα και εκείνο νιώθει δυσάρεστα μακριά από τους γονείς, τότε είναι καλύτερο να επιστρέψει στο σπίτι. Μ' αυτόν τον τρόπο οι γονείς του δείχνουν τη συναισθηματική τους διαθεσιμότητα και ταυτόχρονα φαίνονται να σέβονται την προσωπικότητα του παιδιού.

Υπομονή και επιμονή

Η συμβολή του παππού και της γιαγιάς για την ομαλή προσαρμογή του παιδιού στο σπίτι τους είναι ιδιαίτερα σημαντική. Θα χρειαστεί να οπλιστούν με υπομονή και επιμονή για τυχόν συναισθηματικές αντιδράσεις που μπορεί να παρουσιάσει το παιδί. Η στάση τους θα πρέπει να είναι υποστηρικτική και ενθαρρυντική απέναντι στο παιδί και να αποφεύγουν χλευαστικά ή υποτιμητικά σχόλια, όπως «είσαι δειλός-ή, φοβητσιάρης-α» κ.ά.

Οι πρώτες διακοπές του παιδιού μακριά από την οικογένειά του είναι μια εποικοδομητική εμπειρία καθώς επιτρέπει στο παιδί να ωριμάσει, να ανεξαρτητοποιηθεί, να δοκιμαστεί και να μετρήσει τις δυνάμεις του μακριά από το σπίτι. Η σωστή προετοιμασία του παιδιού από την πλευρά των γονιών θα βοηθήσει ώστε οι πρώτες διακοπές μακριά τους να έχουν αίσια έκβαση.

Έγραψε η ΑΠΟΣΤΟΛΙΑ ΝΤΕΚΟΒΑ, κλινική ψυχολόγος

Οι γονείς αγνοούν τις διατροφικές διαταραχές των παιδιών

Ψυχογενής ανορεξία, ψυχογενής βουλιμία και ψυχαναγκαστική πολυφαγία είναι οι πιο συχνές  διατροφικές διαταραχές

Ψυχογενής ανορεξία, ψυχογενής βουλιμία, ψυχαναγκαστική πολυφαγία. Αν και οι περισσότεροι γονείς έχουν μια γενική (και μάλλον συγκεχυμένη) ιδέα σχετικά με τις παραπάνω διαταραχές πρόσληψης τροφής, ελάχιστοι θα ήταν σε θέση να αναγνωρίσουν τα συμπτώματά τους. Ακόμα λιγότεροι θα είχαν την οξυδέρκεια να τα εντοπίσουν… στα ίδια τους τα παιδιά.

Διότι πόσοι καταφέρνουν να δουν πίσω από την επιφάνεια του προβλήματος και να αντιληφθούν τις λεπτές διαφορές; Πώς διακρίνουμε αν η 14χρονη μαθήτρια που κάνει συστηματικά δίαιτα οδεύει προς την ανορεξία; Πώς καταλαβαίνουμε αν η φοιτήτρια που έχει φυσιολογικό βάρος, αλλά τρώει υπερβολικές ποσότητες, προκαλεί εμετό μετά από κάθε γεύμα; Εν τέλει, πόσοι γονείς έχουν το θάρρος να αποδεχθούν ότι η διατροφική διαταραχή έχει χτυπήσει την πόρτα τους;

Οι γονείς μπορούν να «σώσουν» τα παιδιά τους
Οπως αποκαλύπτουν στο «Βήμα» οι ειδικοί ψυχολόγοι της ΜΚΟ «Ανάσα», η οποία ειδικεύεται στη βοήθεια των ατόμων με διατροφικές διαταραχές, η συντριπτική πλειονότητα των γονέων όχι μόνο δεν αναγνωρίζουν τα συμπτώματα αλλά ακόμα και αν υποψιάζονται ότι κάτι συμβαίνει συχνά… αρνούνται να παραδεχτούν το πρόβλημα. Γι’ αυτό η εν λόγω ΜΚΟ οργανώνει σε δύο διαδοχικές Παρασκευές (27 Μαΐου και 3 Ιουνίου) δωρεάν σεμινάρια για γονείς που επιθυμούν να ενημερωθούν για τα συμπτώματα των διατροφικών διαταραχών που εξελίσσονται ύπουλα και μπορούν να αποβούν μοιραίες.

Οπως εξηγεί η κυρία Ιρις Χατζητζάνου, ψυχολόγος του Κέντρου Ημέρας «Ανάσα» και εισηγήτρια στο αυριανό σεμινάριο, «είναι σημαντικό να διαγνωσθεί έγκαιρα μία διατροφική διαταραχή, γιατί όσο πιο γρήγορα ζητηθεί η βοήθεια του ειδικού, τόσο πιο πολλές είναι οι πιθανότητες να σωθεί ένα παιδί ή ένας έφηβος. Συνεπώς, ο ρόλος του γονιού είναι κομβικός, διότι σε αυτές τις ηλικίες, ο γονιός είναι σχεδόν πάντα αυτός που θα πείσει το παιδί του να μιλήσει στον ψυχολόγο».

Εντοπισμός του προβλήματος
Για να γίνει όμως αυτό, ο γονιός πρέπει να είναι σε θέση να εντοπίσει το πρόβλημα. Και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο, γιατί οι έφηβες που πάσχουν από ψυχογενή ανορεξία ή βουλιμία σκαρφίζονται δεκάδες τρόπους να εξαπατήσουν το οικογενειακό τους περιβάλλον και να συγκαλύψουν την ασθένειά τους. «Για παράδειγμα, μια κοπέλα με ψυχογενή βουλιμία μπορεί να έχει φυσιολογικό βάρος, να τρώει μεγάλες ποσότητες και στη συνέχεια κρυφά απ’ τους γονείς της να προκαλεί στον εαυτό της εμετό ή να χρησιμοποιεί καθαρτικά. Για να αντιληφθεί ο γονιός ότι υπάρχει πρόβλημα πρέπει να κοιτάξει πίσω από την επιφάνεια, να είναι πραγματικά κοντά στο παιδί και να αναζητεί λεπτές αλλαγές στη συμπεριφορά και στην διάθεσή της», σχολιάζει η κυρία Χατζητζάνου.

Το πρόβλημα αφορά την οικογένεια
«Τι έκανα λάθος;» Το εν λόγω ερώτημα ταλανίζει κάθε γονιό, όταν η κόρη του (διότι στη συντριπτική πλειονότητα πρόκειται για κορίτσια) πάσχει από διατροφική διαταραχή. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος για τον οποίο εκατοντάδες γονείς επιλέγουν να αγνοούν το πρόβλημα, καθώς αισθάνονται ότι δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν συναισθηματικά στις ενοχές και στο ψυχικό βάρος που η παραδοχή της διαταραχής συνεπάγεται.
«Η αποδοχή της ψυχογενούς ανορεξίας ή βουλιμίας είναι πολύ δύσκολη διαδικασία για τους γονείς. Τους βασανίζουν ερωτήματα. “Πώς συνέβη; Γιατί συνέβη; Ποιος φταίει;” Η ελλιπής τους ενημέρωση συνδέεται με το φόβο, καθώς βλέπουν το παιδί τους να χάνει βάρος ή να παίρνει πολύ βάρος, καταστρέφοντας το σώμα του. Τα πράγματα χειροτερεύουν όταν ο γονιός ακολουθεί μια “επιφανειακή” αντιμετώπιση στο πρόβλημα, όπως για παράδειγμα λέγοντας στην κόρη του να φάει περισσότερο ή να σταματήσει να τρώει», εξηγεί η κλινική ψυχολόγος του Κέντρου Ημέρας «Ανάσα», κυρία Σοφία Σέρρα.

«Παράλληλες συνεδρίες»
Οπως τονίζει, για να ξεπεράσει μία έφηβη τη διατροφική διαταραχή, πρέπει ολόκληρη η οικογένεια να αποτελέσει τμήμα της θεραπείας. «Η παρουσία και των δύο γονέων είναι σημαντική. Γίνονται οικογενειακές θεραπείες ή παράλληλες συνεδρίες με το παιδί και τους γονείς. Το παιδί αλλά και οι γονείς πρέπει να έρθουν σε επαφή με όσα δυσκολεύονται να διαχειριστούν και να ανακαλύψουν νέους τρόπους συνύπαρξης. Αυτή η διαδικασία δεν είναι εύκολη, αλλά είναι απαραίτητη για να υπάρξει ουσιαστική θεραπεία του παιδιού. Το θετικό είναι ότι αν ο γονιός έχει τη διάθεση να έρθει σε επαφή με τα δικά του “δύσκολα” συναισθήματα, μπορεί να ενισχύσει την ανάρρωση του παιδιού του», καταλήγει η κυρία Σέρρα.

tovima.gr

Όταν η τηλεόραση κλείνει και το σπίτι αποκτά ζωή

Όλα γύρω μας κινούνται αδιάκοπα, τόσοι άνθρωποι άγνωστοι να περνούν πλάι μας, αυτοκίνητα, τηλέφωνα και τόσες σκέψεις και συναισθήματα να μας κατακλύζουν στην καθημερινότητά μας. Ενίοτε αφηνόμαστε και όλα τούτα μας απορροφούν τελείως και μας προκαλούν μια λίγο πολύ πρόσκαιρη εξάντληση.

Όπως είναι αναμενόμενο τότε γίνεται δύσκολο να ανταποκριθούμε στις ψυχικές και πρακτικές απαιτήσεις και επιθυμίες του παιδιού μας (με το να τις ικανοποιήσουμε ή όχι, όπως εμείς το κρίνουμε), οι οποίες εκ των πραγμάτων είναι συνεχείς.

Ακόμα, μπορεί να είναι δύσκολο ακόμα και απλά το να αισθανόμαστε κοντά μας αυτή την διαρκή σωματική κίνηση του παιδιού, φυσική για εκείνο αλλά για εμάς όντας βυθισμένοι στην ενήλικη ζωή, δύσκολο να εναρμονιστούμε μαζί της όλες τις στιγμές και να την κατανοήσουμε. Εκείνες τις φορές της δυσκολίας μας ν’ αντλήσουμε δύναμη από μέσα μας και να συντονιστούμε με τα δημιουργικά μας στοιχεία, η επιλογή να ανοίξουμε την τηλεόραση στο παιδί μας, φαντάζει η μόνη λύση για λίγες στιγμές ησυχίας, απομόνωσης ή απόστασης.

Άλλοτε η ανάγκη εκπλήρωσης διαφόρων εργασιών μέσα στο σπίτι, όπως το μαγείρεμα και γενικότερα το νοικοκυριό μπορεί να καθιστούν πιο εύκολη την επιλογή της απασχόλησης του παιδιού με την τηλεόραση.
Εντούτοις, ακόμα και όταν νομίζουμε ότι οι αντοχές μας και η καλή μας διάθεση μας έχουν εγκαταλείψει, ίσως θα μπορούσαμε να αναζητήσουμε για λίγα λεπτά την αυτοσυγκέντρωσή μας και την σύνδεση με το μέσα μας με βαθειές εισπνοές, κλείνοντας κυριολεκτικά τα αυτιά μας ή αφήνοντας την σκέψη μας λίγο να περιπλανηθεί κάπου αλλού, οπουδήποτε χαλαρώνει τον καθένα μας, παίρνοντας έτσι απόσταση απ’ ότι διαδραματίζεται στο εσωτερικό του σπιτιού μας. Τότε μπορούμε να επιστρέψουμε στο «εσωτερικό» του εαυτού μας και ν’ αναζητήσουμε άλλες λύσεις πιο γόνιμες και δημιουργικές από την παρακολούθηση της τηλεόρασης για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Για παράδειγμα, όσον αφορά τις καθημερινές εργασίες που πρέπει να γίνουν, μπορούμε να ζητήσουμε από το παιδί να συμμετέχει στις δουλειές, αφήνοντάς το να πάρει πρωτοβουλίες, κάνοντάς το σαν παιχνίδι, τραγουδώντας ή βάζοντας μουσική παράλληλα. Έτσι, του δείχνουμε ότι ακόμα και κάτι πρακτικό μέσα στο σπίτι έχει νόημα αφού εμπεριέχει την έννοια της φροντίδας, του νοιαξίματος για τον χώρο του σπιτιού και ότι το απαρτίζει και κατ’ επέκταση και εμάς τους ίδιους, γονείς και παιδιά, που ζούμε μέσα σε αυτό και γίνεται πιο αρμονική η εξέλιξή μας για παράδειγμα σ΄έναν χώρο καθαρό, απλό και όμορφο.
Το ίδιο συμβαίνει όταν κάνουμε ένα φαγητό θρεπτικό και νόστιμο και αυτό ετοιμάζεται με αγάπη και δημιουργία γιατί όντως δημιουργούμε όταν μαγειρεύουμε αφού βάζουμε κάτι από εμάς, από την σκέψη μας και την φροντίδας μας. Το παιδί λοιπόν γίνεται μέρος όλης αυτής της διαδικασίας, το βιώνει και εκείνο ως κάτι δημιουργικό αφού όντως είναι, απλά έχουμε την τάση να θεωρούμε ότι η ζωή είναι κυρίως μόνο έξω από το σπίτι μας και να νοούμε τις εργασίες για την φροντίδα του σπιτιού ως αγγαρείες και ανώφελες.

Έτσι, με απλές δραστηριότητες μέσα στο σπίτι, το παιδί συμμετέχοντας, παρατηρώντας και αργότερα σκεπτόμενο πάνω σε αυτά γίνεται ενεργητικό, δραστηριοποιείται και κινείται διοχετεύοντας την ενέργειά του και επενδύοντας ουσιαστικό χρόνο σε κάτι χρήσιμο και παράλληλα παίρνει απόσταση από την παθητικότητα που εκ των πραγμάτων επιφέρει η παρακολούθηση της τηλεόρασης.

Άλλωστε την ώρα που παρακολουθεί τηλεόραση μας δημιουργείται η αίσθηση ότι είναι ήρεμο, όμως η κίνηση σε ψυχικό και σωματικό επίπεδο απλώς αδρανοποιείται σαν να παραλύει σχεδόν. Αφού κλείσει η τηλεόραση αν παρατηρήσει κάποιος προσεκτικά το παιδί, μάλλον θα διαπιστώσει ότι δείχνει να έχει ένταση, να είναι αρκετά υπερδιεγερμένο, ίσως φαίνεται ελαφρώς μπερδεμένος ο ειρμός της σκέψης του και άρα και ο λόγος του, μπορεί να είναι πιο ανυπόμονο ή απαιτητικό απ’ ότι συνήθως ή ακόμα και επιθετικό. Επιπλέον, μπορεί να παρουσιάζει δυσκολία στην έλευση του ύπνου, να είναι ανήσυχο ή να έχει συχνές αφυπνίσεις κατά την διάρκεια της νύχτας, ιδίως αν είναι κοντά η ώρα παρακολούθησης τηλεόρασης με την ώρα του ύπνου.

Επίσης, όταν το παιδί παρακολουθεί τηλεόραση είναι ακίνητο, κάτι που δεν είναι χαρακτηριστική κατάσταση για το παιδί του οποίου φυσική δραστηριότητα είναι η κίνηση μέσω της οποίας αναπτύσσονται οι λειτουργίες του σώματος και του εγκεφάλου. Επιπλέον και η ακτινοβολία που εκπέμπεται από την τηλεόραση επιδρά στις λειτουργίες του εγκεφάλου του παιδιού τρέφοντάς τον μέσω ενός τεχνητού τρόπου και σε αντίθεση με το φυσικό φως του ήλιου που θρέφει τον οργανισμό, η ακτινοβολία της τηλεόρασης οδηγεί σε ενοχλήσεις, μειωμένη ζωτικότητα, εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα και υπερκινητικότητα.

Η Marie Winn στο βιβλίο της «The plug-in drug» τονίζει ότι «δεν είναι το τι παρακολουθούν τα παιδιά στην τηλεόραση αλλά η ίδια η διαδικασία της παρακολούθησης είναι που τα βλάπτει»! Αναφέρει ότι βλέποντας τηλεόραση το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου αναπτύσσεται εις βάρος τους αριστερού. Το αριστερό ημισφαίριο ελέγχει τον προφορικό λόγο, την ικανότητα ανάγνωσης και γραφής, της λογικής, της οργάνωσης, των ιδεών και της έκφρασης στην ομιλία και στην γραφή. Το παιδί βομβαρδίζεται από εικόνες που δεν απαιτούν σκέψη, ούτε του δίνεται ο χρόνος να το κάνει.
Αφού οι εικόνες προβάλλονται στο παιδί γρηγορότερα απ’ ότι θα μπορούσε να συλλάβει συνειδητά εμποδίζεται η κατανόηση του περιεχομένου μέσω των συμβολικών διαδικασιών στην δομή της γλώσσας και της φαντασίας απαραίτητης για την εξέλιξη των ψυχικών λειτουργιών, η οποία τελικά αδρανοποιείται και το παιδί τοποθετείται σε μια παθητική κατάσταση.

Σε καθαρά ψυχικό επίπεδο, η παρακολούθηση της τηλεόρασης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια συνεχής ματαίωση αφού διακόπτονται οι προσπάθειες για απορρόφηση από το ίδιο ή το περιβάλλον του, πέρα του νοήματος των νοητικών εικόνων αλλά και των ψυχικών εντάσεων, του άγχους, των φόβων και γενικότερα δυσχεραίνονται οι προσπάθειες για κατανόηση και βίωση της ζωής όπου το παιδί τόσο θέλει να ρουφήξει τα πάντα!

Το παιδί ασυνείδητα γνωρίζει ότι με το να κάθεται και να κοιτά κάτι τόσο τεχνητό, τόσο παθητικά και συχνά χωρίς καμιά ιδιαίτερη αισθητική, δεν εκπληρώνει καμιά ανάγκη του για ανθρώπινη επαφή, για δημιουργικότητα, για καλλιέργεια φαντασίας, για ανακάλυψη του κόσμου με όλες τις αισθήσεις του αφυπνισμένες αλλά μαθαίνει να αφήνεται σε κάτι που δεν το βοηθάει στο να εξελίσσεται και να αναπτύσσει τον αληθινό του εαυτό που είναι και σκοπός της ζωής του.

Εκ των πραγμάτων η τηλεόραση είναι μέσα στην ζωή του σύγχρονου ανθρώπου και το ζητούμενο δεν είναι να δημιουργήσει κανείς ένα αποστειρωμένο περιβάλλον για το παιδί του και να δαιμονοποιήσει την τεχνολογία, τις μηχανές και πιο συγκεκριμένα την τηλεόραση στην προκειμένη περίπτωση.

Καλό είναι όμως να έχουμε γνώση και να παρατηρούμε τις συνέπειες της τηλεόρασης πρωτίστως σε εμάς τους ίδιους ως ενήλικες και να μην αποτελεί η τηλεόραση ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας, ως το φόντο μιας μονίμως σε λειτουργία πηγής ήχου, εικόνας, πληροφορίας και διασκέδασης μέσα στην ζωή της οικογένειάς μας. Μαθαίνουμε έτσι στα παιδιά μας ότι η τηλεόραση μπορεί κάπου κάπου, αν δεν γίνεται καθόλου, να υπάρχει στην ζωή μας αλλά ότι δεν είναι σημαντική ούτε μας προσφέρει ιδιαίτερες ευκαιρίες για επικοινωνία και επαφή απαραίτητα για μια ζωή με ποιότητα.

Με την τηλεόραση εμείς οι ενήλικες μπορούμε να επιλέξουμε να ησυχάσει κάποιες στιγμές η σκέψη μας, να ξεφύγει το μυαλό μας αλλά το επιλέγουμε λίγο πολύ συνειδητά έχοντας συνήθως αποκτήσει ήδη τα ψυχικά και νοητικά εργαλεία να επεξεργαζόμαστε τα διάφορα ερεθίσματα και να πετούμε ή να κρατάμε ό,τι θέλουμε.

Το παιδί όμως δεν έχει φτάσει ακόμα σε ένα τέτοιο σημείο και η επαφή με τον άλλο και το παιχνίδι είναι τα καλύτερα για εκείνο! Όταν αφηνόμαστε να μας πλημμυρίσει η διάθεση για ζωή και ανακάλυψη που το παιδί έμφυτα διαθέτει, η έμπνευση και η φαντασία επιστρατεύονται στον άνθρωπο κάθε ηλικίας και τότε δεν μπορούν παρά αλλαγές να επέλθουν!

Έγραψε η Λήδα Πασαλή, Κλινική Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια, ledapas@gmail.com
Εναλλακτική Δράση

«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν... ο άνθρωπος»

Γαλλική παραγωγή κινουμένων σχεδίων. (hellomaestro.fr)  

Η ιστορία του ανθρώπου είναι μεγάλη και συναρπαστική. Μάθε και διασκέδασε ανακαλύπτοντας όλα τα μυστικά της!

M’ αυτή την έξοχη συλλογή θα ανακαλύψεις τη συναρπαστική πορεία του ανθρώπου μέσα στους αιώνες. Θα γνωρίσεις τις μεγάλες προσωπικότητες και πάνω απ’ όλα τους λαούς, τον πολιτισμό τους, την καθημερινή τους ζωή… Ο σοφός Δάσκαλος θα είναι ο οδηγός που θα σου δείξει πώς ζούσαν οι πρόγονοί μας και θα απαντήσει στις απορίες σου. Ένας νέος τρόπος να γνωρίσεις το παρελθόν!

Οι ήρωες των κινουμένων σχεδίων θα σε συντροφεύσουν στην εξερεύνηση του παρελθόντος: μαζί τους θα ζήσεις ανάμεσα στους αρχαίους Ρωμαίους, θα ταξιδέψεις με τον Μάρκο Πόλο, θα επισκεφθείς την αυλή του Μεγάλου Πέτρου στη Ρωσία, θα ανακατευτείς με τα πλήθη στις μέρες της Γαλλικής Επανάστασης.

Μια αυστηρά επιστημονική συλλογή. Δημιουργήθηκε από μια ομάδα ειδικευμένων ανθρωπολόγων, ιστορικών και παιδαγωγών, υπό την εποπτεία του Albert Barille. Το «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν… ο άνθρωπος» προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες για θέματα που συχνά αναφέρονται σε παλαιότατες εποχές. Ωστόσο, οι διάλογοι και οι εικόνες χαρακτηρίζονται από ζωντάνια, προκαλώντας σε μικρούς και μεγάλους ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κερδίζοντας παράλληλα την προσοχή. Μια συλλογή που, με ανάλαφρο και χαρούμενο τόνο, συνδυάζει ιδανικά την επιστήμη με τη φαντασία, την Ιστορία και τα έθιμα.

Πηγή: e-didaskalia.blogspot.com

Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 01 Η γή γενιέτε
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 02 Ο άνθρωπος του Nεάντερταλ
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 03 Οι Kρομανιόν
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 04 Εύφορες πεδιάδες
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 05 Οι πρώτες αυτοκρατορίες
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 06 Ο χρυσός αιώνας του Περικλή
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 07 pax romana
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 08 Οι κατακτήσεις του Ισλάμ
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 09 Οι Καρολίγγειοι
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 10 Οι Βίκινγκς.
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 11 Οι κατασκευαστές των καθεδρικών ναών.
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 12 Τα ταξίδια του Μάρκο Πόλο.
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 13 Ο Εκατoνταετής πόλεμος.
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 14 Ο άνθρωπος της Αναγέννησης.
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 15 Ο χρυσός αιώνας τις Ισπανίας.
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 16 Η Ελισάβετ και ο μεγάλος αιώνας της Βρετανίας.
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 17 Το μεγαλείο των Ηνωμένων επαρχιών.
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 18 Ο μεγάλος αιώνας του Λουδοβίκου του 14.
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 19 Ο Πέτρος ο Μέγας της Ρωσίας.
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 20 Ο αιώνας του Διαφωτισμού.
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 21 Η Βόρεια Αμερική.
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 22 Η Γαλλική Επανάσταση.
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 23 Η άνοιξη των λαών.
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 24 La Belle Époque.
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 25 Τα χρόνια της τρέλας.
Μιά φορά κι έναν καιρό ο άνθρωπος - 26 Μιά φορά κι έναν καιρό ήταν η γη.

 

e-classpress.blogspot.gr