Μάθετε στα παιδιά να μην σας κρύβουν αυτά που τους συμβαίνουν

πρώτη ανάρτηση στο χαμομηλάκι
Τα μυστικά που δεν πρέπει να κρατάμε

«Το Μυστικό της Νίκης» - «Καλά και κακά μυστικά»
«Καλό και κακό άγγιγμα»

«Εάν αποκαλύψεις το μυστικό θα αυτοκτονήσω» «Εάν το πεις πουθενά θα αρρωστήσω και θα πεθάνω». 

Πρόκειται για 2 εκφράσεις που ακούστηκαν από αγαπημένους ανθρώπους των παιδιών πριν και μετά που τα κακοποίησαν σεξουαλικά. Το ερώτημα που τίθεται στους περισσότερους ακροατές τέτοιων πραγματικών ιστοριών είναι «και τα παιδιά το πίστεψαν;». Η απάντηση είναι ναι.

Μυστικά όλοι έχουμε…. διασφαλίζουν την ατομικότητα μας και σε κάποιες περιπτώσεις τη σχέση μας με κάποιον. Ωστόσο κομμάτι της διαπαιδαγώγησης των γονέων πρέπει να αποτελεί και η εκπαίδευση στα μυστικά. Οι γονείς θα πρέπει να εξηγήσουν στα παιδιά ότι όλοι έχουμε μυστικά αλλά κάποια μυστικά είναι επικίνδυνα. 

Και πως ξεχωρίζουμε ένα επικίνδυνο μυστικό από ένα άλλο;

– Δεν υπάρχει κανένα μυστικό που να μας κάνει να φοβόμαστε, να ντρεπόμαστε και να μην μπορούμε να κοιμηθούμε τα βράδια. 
Εάν κάποιος μας ζητήσει να κρατήσουμε ένα τέτοιο μυστικό ξέρουμε κατευθείαν ότι πρέπει να το πούμε στην μαμά ή τον μπαμπά, τον δάσκαλο ή την δασκάλα.
– Δεν υπάρχει κανένα μυστικό από την μαμά, τον μπαμπά, τον δάσκαλο ή την δασκάλα. Εάν κάποιος μας ζητήσει να τους κρατήσουμε κάτι κρυφό ξέρουμε ότι κατευθείαν θα πρέπει να τους το πούμε.

Είναι σημαντικό τα παιδιά να ξέρουν τα συναισθήματα τους αλλά κυρίως και σημάδια που κινδυνεύουν ή όχι. Η έννοια του μυστικού πρέπει να γίνει κομμάτι της διαπαιδαγώγησης των παιδιών.

Οι κακοποιητές παιδιών ιδίως όταν προέρχονται από το στενό οικογενειακό και κοινωνικό τους περιβάλλον χρησιμοποιούν πολύ την έννοια του μυστικού καθώς εκμεταλλεύονται την αγάπη και την εμπιστοσύνη που τα παιδιά τρέφουν προς το πρόσωπο τους. 
Η αγάπη αυτή και η εμπιστοσύνη σε συνδυασμό με τον φόβο, τον θυμό, την ντροπή και την ενοχή που γεννά η κακοποίηση οδηγεί τα παιδιά να κρατούν αυτό το ένοχο μυστικό.

Πηγή: hamogelo.gr
infokids

Τα αγαπημένα μας χρώματα αποκαλύπτουν την προσωπικότητά μας

Έχει το παιδί σας την τάση να χρησιμοποιεί στις ζωγραφιές του, στα ρούχα του, στα παιχνίδια του, κάποιο χρώμα περισσότερο από τα άλλα; Αν ναι, δείτε τι μπορεί να σημαίνει για την προσωπικότητά του.

Άσπρο
Οι άνθρωποι που προτιμούν το άσπρο λέγεται ότι είναι οργανωτικοί, λογικοί και μεθοδικοί. Σύμβολο της αγνότητας και της αθωότητας, το λευκό συνδέεται με την επιθυμία για απλότητα σε όλα τα επίπεδα.
Μαύρο
Αν το παιδί σας έχει εμμονή με το μαύρο (γεγονός σπάνιο στα μικρά παιδιά και εξαιρετικά κοινό στους εφήβους) τότε ίσως πρόκειται για καλλιτεχνική και ευαίσθητη φύση. Η προτίμηση στο μαύρο δείχνει σύμφωνα τους ψυχολόγους εσωστρέφεια αλλά και φαντασία.
Κόκκινο
Θα το έχετε ξανακούσει: το κόκκινο είναι το χρώμα του δυναμισμού, της υγείας της αγάπης για τη ζωή. Ταυτόχρονα όμως, η επιλογή του κόκκινου μπορεί να υποδηλώνει ιδιαίτερα έντονο ταπεραμέντο που, ενίοτε, καταλήγει σε επιθετικότητα. Το κόκκινο ταιριάζει σε μικρούς και μεγάλους με φιλοδοξίες, αισιοδοξία και επιμονή.
Μπλε
Τα παιδιά –αλλά και οι ενήλικες- που έχουν αδυναμία στο μπλε, αγαπούν την αρμονία. Είναι, ίσως, άνθρωποι με κοινωνική ευαισθησία, στοργικοί, με κατανόηση και υπομονή. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι το μπλε είναι το χρώμα των ανθρώπων που αγαπούν την τάξη και την καθαριότητα –επομένως, αν το παιδί σας προτιμάει το μπλε, είστε ένας ευτυχής γονιός.
Πράσινο
Οι λάτρεις του πράσινου, θεωρείται ότι είναι πιστοί και ειλικρινείς άνθρωποι. Το πράσινο συμβολίζει την ελπίδα και την ειρήνη και συνήθως προτιμάται από ανθρώπους έντιμους και ευγενικούς, με υπομονή και (ίσως υπερβολικά) δοτικούς. Αν το παιδί σας έχει «κόλλημα» με το πράσινο, τότε ίσως πρόκειται για ένα παιδί πολιτισμένο και, σε γενικές γραμμές, «σωστό».
Κίτρινο
Το κίτρινο θεωρείται ότι συμβολίζει 3 πράγματα: την χαρά, τη σοφία και την φαντασία –κι αυτό εξηγεί γιατί εντυπωσιακά μεγάλος αριθμός παιδιών το προτιμούν. Το κίτρινο είναι επιλογή ενήλικων και παιδιών με φωτεινή προσωπικότητα, πολύ χιούμορ και περιπετειώδεις διαθέσεις, που αγαπούν να μοιράζονται και να σκέφτονται.
Ροζ
Το ροζ, ως απαλό κόκκινο, ταιριάζει σε πολλά μ’ αυτό, αφαιρώντας λίγο από το πάθος του. Τα κορίτσια και τα αγόρια που προτιμούν το ροζ είναι τρυφερά και στοργικά και ίσως εξελιχθούν σε ανθρώπους ιδιαίτερα προστατευτικούς με όσους αγαπούν. Οι οπαδοί του ροζ θεωρείται ότι είναι γοητευτικοί και ευγενείς.
Πορτοκαλί
Ξέρατε ότι το πορτοκαλί θεωρείται το χρώμα της πολυτέλειας; Επίσης (βγάλτε χαρτί και μολύβι) θεωρείται το χρώμα: της νεότητας, του δυναμισμού, της κοινωνικότητας, της περιέργειας και της αεικινησίας! Όσοι αγαπούν το πορτοκαλί τείνουν να γίνονται λίγο δραματικοί, αλλά είναι δημοφιλείς και αρεστοί στον περίγυρό τους.

mama365

Michel Tournier: Το θαύμα της ανάγνωσης!

Του Μισέλ Τουρνιέ (Γάλλος συγγραφέας). 

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Το Δέντρο», τεύχ. 139-140, 2005

Κάθε μέρα γίνομαι μάρτυρας και πρωταγωνιστής ενός θαύματος που ωστόσο δε κατορθώνω να το συνηθίσω: πρόκειται για το θαύμα της ανάγνωσης. 
Μου δίνουν ένα πακέτο από φύλλα χαρτιού μαυρισμένα με κάτι σημάδια. Τα κοιτάζω και ιδού το θαύμα: στο νου μου ξυπνούν ιππότες και ωραίες δέσποινες, πύργοι, πάρκα με αγάλματα και σπάνια ζώα. Ξεδιπλώνονται ιστορίες που μου κόβουν την ανάσα, αστείες ή συγκινητικές, τόσο που πρέπει να συγκρατήσω την ανατριχίλα, το γέλιο ή τα δάκρυά μου. 
Κι όλες αυτές οι αποκαλύψεις, γεννιούνται από ένα μουτζουρωμένο χαρτί. Τι παράξενο!

Στ’ αλήθεια, αυτές οι αποκαλύψεις γεννιούνται μόνο από ένα μουτζουρωμένο χαρτί; Δεν είναι και τόσο βέβαιο. Κι εγώ τότε; Εγώ, ο αναγνώστης; Διότι, αυτή η φαντασμαγορία που ανοίγεται στο μυαλό μου με το θαύμα της ανάγνωσης, είναι τόσο το έργο του ίδιου μου του μυαλού, όσο και του γραπτού κειμένου. 

Ναι, νομίζω ότι ένα βιβλίο έχει πάντα δύο δημιουργούς: αυτόν που το έγραψε και αυτόν που το διαβάζει. Ένα βιβλίο που γράφτηκε αλλά δεν διαβάζεται, δεν υπάρχει. Είναι ένα ον εν δυνάμει, που εξαντλείται στις επικλήσεις του προς τον αναγνώστη, όπως ένας σπόρος πετά ακολουθώντας τον άνεμο ώσπου να πέσει σε ένα βαθούλωμα εύφορης γης, όπου θα μπορέσει επιτέλους να πραγματωθεί, να γίνει δηλαδή φύλλο, λουλούδι, καρπός.

Αν όμως η συνηθισμένη ανάγνωση είναι ένα θαύμα, τι να πούμε για την ψηλαφητή ανάγνωση του τυφλού; Αυτό το ιδιαίτερο είδος ανάγνωσης περιέχει για μένα μια όψη γεμάτη μυστήριο, αλλά και μια πλευρά γοητευτική και καθησυχαστική. Το μυστήριο είναι η νοητική εικόνα που σχηματίζει ξεκινώντας από τις λέξεις ένας άνθρωπος που δεν βλέπει. Μιλώ για ένα τοπίο, ένα πρόσωπο, ένα σώμα. Πως αποκτούν μορφή όλα αυτά στο μυαλό ενός ανθρώπου που δεν έχει κανένα υλικό γραμμών και χρωμάτων; 
Υπάρχει όμως και κάτι που μου είναι πολύ αγαπητό και οικείο στην ανάγνωση με την ψηλάφηση: το άγγιγμα του βιβλίου.

Έδινα πάντα ιδιαίτερη προσοχή στον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος πιάνει στα χέρια του ένα βιβλίο. Μερικοί το χουφτώνουν σαν κάποιο συνηθισμένο και χυδαίο αντικείμενο. Νομίζεις ότι πρόκειται να το δολοφονήσουν. Και οπωσδήποτε είναι εντελώς αναίσθητοι στην πνευματική αύρα που περιβάλλει κάθε γραπτό. Άλλοι, αντίθετα, το πιάνουν με σεβασμό, με φόβο σχεδόν, λες και πρόκειται για νάρκη που απειλεί να εκραγεί από στιγμή σε στιγμή. 

Σπάνια συναντάς εκείνη την εξοικείωση με την οποία πιάνει κάποιος ένα βιβλίο, το ανοίγει, το ξεφυλλίζει και το ξανακλείνει με μια φαινομενική αδιαφορία που κρύβει μια μεγάλη αγάπη και μακρά συνήθεια. Αν λοιπόν το θέαμα του ανθρώπου που πιάνει σωστά ένα βιβλίο δίνει χαρά στο συγγραφέα, φανταστείτε τι αισθάνεται όταν βλέπει να διαβάζουν με την αφή!

Να αγγίζεις τις λέξεις, να οσμίζεσαι τις μεταφορές, να ψηλαφίζεις τη στίξη, να βρίσκεις τα ρήματα, να κρατάς ένα επίθετο ανάμεσα στο δείκτη και τον αντίχειρα, να χαϊδεύεις μια ολόκληρη φράση! Πόσο τα καταλαβαίνω όλα αυτά. Πόσο καταλαβαίνω ότι ένα βιβλίο μπορεί να γίνει κάτι σαν μικρή γάτα που γουργουρίζει στα γόνατά μου και που τα χέρια μου τη χαϊδεύουν με μία τρυφερότητα όλο αφοσίωση! Ζούμε σε έναν κόσμο όπου η οπτική εικόνα κατακλύζει τα πάντα με τη φωτογραφία, την τηλεόραση, τον κινηματογράφο. Την ίδια στιγμή, απαγγέλουν κατά των αισθήσεων, κατά της άμεσης επαφής- της αφής, της γεύσης, της όσφρησης- μια καταδίκη παράλογη που φτωχαίνει φρικτά τη ζωή μας.

Να, λοιπόν, τι σκοπεύω να κάνω τώρα που στις δεκαεννιά μεταφράσεις του βιβλίου μου προστίθεται και η εκδοχή του ειδικά για τυφλούς. Θα πάω να βρω τους νέους μου αναγνώστες και θα τους ρωτήσω: εσείς, που τα χέρια σας ξέρουν να διαβάζουν, δείξτε μου τι βρήκατε σ’ αυτές τις σελίδες. Στη πραγματικότητα, η ερώτηση αυτή δεν θα είναι παρά η πρώτη, κάτι σαν εισαγωγή σε μιαν άλλη, πολύ πιο σοβαρή και ουσιαστική, εσείς, που δεν είστε διαρκώς θαμπωμένοι από το θέαμα, που δεν σας τυφλώνουν τα φλας, πείτε μου τι ξέρετε. Μάθετέ μου την αγνή και τρυφερή σοφία των βιβλίων που μυρίζετε και των πραγμάτων που αγγίζετε.

oneiratakaiterata.wordpress.com
enallaktikidrasi

Λαϊκό παραμύθι Τα δώδεκα αδέρφια που εγίνονταν πουλιά

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας βασιλιάς κι είχε δεκατρία παιδιά: δώδεκα αγόρια κι ένα κοριτσάκι. Πέθανε η βασίλισσα κι ο βασιλιάς ξαναπαντρεύτηκε. Πήρε μια κακιά γυναίκα, που δεν τ’ αγαπούσε καθόλου τα παιδιά, κι ήταν και μάγισσα.

Σ’ αυτό το μεταξύ γίνηκε πόλεμος κι ο βασιλιάς έφυγε πολύ μακριά. Τότε η κακιά μητριά, που εχθρευόταν τα παιδιά, άλειψε την κόρη με πίσσα και την έδιωξε απ’ το παλάτι.

Η βασιλοπούλα περπατούσε περπατούσε κι ηύρε ένα ποταμάκι με κρουσταλλένιο νερό. Νίφτηκε εκεί, βγήκαν οι πίσσες και γίνηκε πιο όμορφη απ’ ό,τι ήταν πριν. Ξαναπήρε το δρόμο η καημένη και περπατούσε μέρα νύχτα.
Καμιά φορά βρίσκει ένα γέρο, που βοσκούσε τ’ αρνιά του και του λέει:

– Μπάρμπα, καλέ μου γέροντα, δε με παίρνεις μαζί σου για ένα κομμάτι ψωμί; Eίμαι μόνη στον κόσμο κι ορφανή.
– Μετά χαράς, κόρη μου, σε παίρνω. Ό,τι τρώγω εγώ, θα τρως κι εσύ.

Κι έτσι, η βασιλοπούλα ζούσε μέσα στου γέροντα το καλύβι. Μια μέρα της λέει ο γέρος:
– Εδώ κοντά, κόρη μου, κάθε βράδυ γίνεται ένα παράξενο πράμα, κοντά στο ποτάμι. Δώδεκα πουλιά κατεβαίνουν στη γη και μόλις πατήσουν το ποδάρι τους στο χώμα, γίνονται άνθρωποι –ω Θεέ μου, τα θαυμαστά σου!
Η κοπέλα, μόλις τ’ άκουσε, ταράχθηκε κι είπε με το νου της: «Τα δώδεκα πουλιά, χωρίς άλλο, θα είναι τ’ αδέρφια μου και θα τα μάγεψε, φαίνεται η μάγισσα, η διαβόλισσα». Είπε, λοιπόν, στο γέρο:
– Μπάρμπα, θα έρθω μαζί σου το βράδυ, για να ιδώ τα δώδεκα πουλιά.

Το βράδυ βγήκε όξω με το γέρο και μόλις άρχισε να σκοτεινιάζει, είδε δώδεκα πουλιά να κατεβαίνουν απ’ τον ουρανό και να κράζουν λυπητερά.
Μόλις επάτησαν στη γη, αμέσως έγιναν άνθρωποι… Ήταν τ’ αδέρφια της βασιλοπούλας. Αυτή αμέσως τα εγνώρισε. Και τ’ αδέρφια της την εγνώρισαν. Αγκαλιάστηκαν, φιλήθηκαν κι έκλαψαν πολύ. Δεν ήθελαν, όμως, να την αφήσουν σ’ αυτό το μέρος και την πήραν και πήγαν σ’ ένα παλιό μεγάλο σπίτι. Εκεί έμειναν όλη τη νύχτα και το πρωί ξαναγίνηκαν πουλιά και πέταξαν στον ουρανό.

Μια μέρα η κοπέλα βγήκε να μαζέψει χόρτα, να τα μαγειρέψει και να φάει το βράδυ με τ’ αδέρφια της, γιατί τ’ αδέρφια της, κάθε βράδυ πήγαιναν σ’ αυτό το παλιό σπίτι και κάθονταν όλη τη νύχτα με την αδερφή τους. Εκεί, λοιπόν, που μάζευε χορτάρια, ακούει μια φωνή:
– Iχ, ανθρώπου ψυχή δε φαίνεται. Κανείς δε λέει να με θυμηθεί.
Γυρίζει η βασιλοπούλα και βλέπει μια γριά που καθόταν σ’ ένα βράχο. Πάει κοντά και της λέει:
– Τι θέλεις, θεια; Βγήκες για χόρτα; Δώσ’ μου το καλάθι σου να το γεμίσω τρυφερά χόρτα.
Η γριά ευχαριστήθηκε με την καλή καρδιά της κοπέλας και της λέει:
– Κακομοίρα μου, κακομοίρα μου! Τι έχεις να τραβήξεις! Αλλά μη φοβάσαι, γιατί πέρα θε να βγεις.

Η κοπέλα παραξενεύτηκε, άμα άκουσε αυτά τα λόγια.
– Μην παραξενεύεσαι, καλή μου βασιλοπούλα, .... 
.........
η συνέχεια του παραμυθιού εδώ: akrasakis

Αγάπη (Ο μόνος θησαυρός) - Love (The only treasure)

Love (The only treasure)	Αγάπη (Ο μόνος θησαυρός)
How can I stop my tear	Πως μπορώ να σταματήσω το δάκρυ μου
when about wars I hear	όταν διαρκώς ακούω για πολέμους
how can I, how can I	πως μπορώ, πως μπορώ
How can I live in a lie	Πως μπορώ να ζω σε ένα ψέμα
when around me people die	όταν γύρω μου άνθρωποι πεθαίνουν
how can I, how can I	πως μπορώ, πως μπορώ
Love, love, love, love	Aγάπη, αγάπη, αγάπη, αγάπη
stop the war	σταματήστε τον πόλεμο
love, love, love, love	αγάπη, αγάπη, αγάπη, αγάπη
I can’t any more	δεν αντέχω άλλο
love, love, love, love	αγάπη, αγάπη, αγάπη, αγάπη
the only treasure	ο μόνος θησαυρός
love, love, love, love	αγάπη, αγάπη, αγάπη, αγάπη
don’t kill this pleasure	μη σκοτώνετε αυτή την ευχαρίστηση
How can I feel my dreams	Πως μπορώ να αισθανθώ τα όνειρά μου
I’m just flying without wings	αφού μόλις πετώ χωρίς τα φτερά μου
how can I, how can I	πως μπορώ, πως μπορώ
How can I walk away	Πως μπορώ να φύγω μακριά
like there is no other way	σαν να μην υπάρχει άλλος δρόμος
how can I, how can I	πως μπορώ, πως μπορώ