Όλα τα παιδιά πρέπει να συμμετέχουν στο μάθημα

Η σημασία της συμμετοχής όλων των παιδιών στο μάθημα

👦👧👦👧👦👧👦👧👧

Κοινή παραδοχή αποτελεί το γεγονός ότι όλοι οι μαθητές μηδενός εξαιρουμένου έχουν τα ίδια δικαιώματα απέναντι στη μάθηση και την εκπαίδευση.

Η παροχή ίσων ευκαιριών στον χώρο της παιδείας δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για μια παιδεία δημοκρατική και εποικοδομητική. Οι μαθητές πρέπει να έχουν συνεχώς κίνητρα ώστε να συμμετέχουν στο μάθημα και εκεί έγκειται όχι μόνο το αναλυτικό πρόγραμμα προσαρμοσμένο στις ανάγκες των μαθητών αλλά η πνευματική επιμόρφωση του εκπαιδευτικού μέσα από σεμινάρια και ειδική καθοδήγηση για το προφίλ της εκπαιδευτικής διαδικασίας για μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες (Avramidis, Kalyva,2007) 

Απώτερος στόχος είναι να επιδιώξουμε την ειδική ευαισθητοποίηση καθώς και την παιδευτική προετοιμασία του οικογενειακού αλλά και του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος τα οποία εφόσον προβούν με σεβασμό στην αποδοχή των αποκλινόντων ατόμων μπορούν να συμβάλλουν ενεργά πρωτίστως στη δημιουργία κινήτρων για συμμετοχή στο μάθημα αλλά και την ενίσχυση της αυτοπεποίθησής τους μέσα από αυτή (Connor, Cady, Sweite, 2006).

Η συμμετοχή των μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες είναι ιδιαίτερα σημαντική. Τα παιδιά με ιδιαιτερότητες ενδέχεται να είναι περιθωριοποιημένα και να μην αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία για ενεργή συμμετοχή (Boer, Pijl, Minnaert, 2011). Εκεί δραστηριοποιείται και η συμβολή του εκπαιδευτικού. 

Ο δάσκαλος δίνει την ώθηση στο παιδί να στοχαστεί, να προβληματιστεί, να διεγείρει την κριτική του σκέψη και να οξύνει την πνευματική του διαύγεια, να μάθει, να διδαχθεί ακόμη και να λανθάνει σε κάτι (Καψάλης, Παπασταμάτη, 2006 ). 

Το δικαίωμα του παιδιού να δώσει μια λανθασμένη απάντηση αλλά και να επιβραβευθεί και προσπάθεια είναι σημαντικό για το παιδί. Με αυτόν τον τρόπο θα αρχίσει να παίρνει πρωτοβουλίες, να εκφράζει ελεύθερα τις απορίες του, να σηκώνει το χέρι να σηκωθεί στον πίνακα και να επιδίδεται με ζήλο σε όλες τις σχολικές δραστηριότητες μέσα αλλά και έξω από την τάξη. 

Το πνεύμα συλλογικότητας και η ομαδική ταυτότητα της διδακτικής δραστηριότητας με αρμονία και αποδοχή, βοηθάει το παιδί να νιώθει μέλος της μαθητικής κοινότητας και το κυριότερο να εξισώνει τον εαυτό του με τους άλλους μαθητές (Γερμανός, 2006).

Η συμμετοχή του παιδιού στο μάθημα προάγει την αυτοπεποίθησή του, την καλλιέργεια και ανάπτυξη των κοινωνικών του δεξιοτήτων, την ελευθερία της επιλογής να συμμετάσχει σε μια ομάδα για μια σχολική εργασία, την ενίσχυση της κριτικής του σκέψης μέσα από τη διέγερση των προβληματισμών που τίθενται κατά τη διδακτική ώρα , την αίσθηση ευθύνης απέναντι στις σχολικές του υποχρεώσεις, την συνεργασία και τις διαπροσωπικές σχέσεις που αναπτύσσει με τον δάσκαλο και τους συμμαθητές του αλλά και την επίγνωση του δικαιώματός του να συμμετέχει στο μάθημα (Δόικου, 2007). 

Εξάλλου, η διδακτική δραστηριότητα είναι μια αδιάλειπτη αλληλεπίδραση που δημιουργείται μέσα από το πλέγμα των κοινωνικών σχέσεων που συνάπτει το παιδί με όσους το περιβάλλουν.

Οι μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες ενδέχεται να έχουν ανικανότητα ή δυσχέρεια για τη σχολική συμφοίτηση με τα λοιπά παιδιά ένεκα της αποκλίνουσας συμπεριφοράς που τα διακρίνει και φυσικά αυτή την ιδιαίτερη απόκλιση την εκλαμβάνουμε ως αιτιολογικό υπόβαθρο ορισμένων ειδικών δυσχερειών αλλά και των αναγκών που παρουσιάζει το παιδί τόσο στην καθημερινότητά του όσο και στη σχολική του φοίτηση (Κατσαρός, 2008 ). 

Με τη συμμετοχή στο μάθημα ο μαθητής θέτει ολοένα και υψηλότερους στόχους για τον εαυτό του και αυτό του δίνει το έναυσμα να επιθυμεί να γίνεται ολοένα και πιο αποδοτικός. Αυτό βέβαια είναι άρρηκτα συνυφασμένο και με την ενθάρρυνση από τον εκπαιδευτικό (Σαΐτης, 2008 ). 

Οι διδακτικοί στόχοι πρέπει να είναι προκλητικοί και να υπάρχουν περιθώρια για ποιοτική βελτίωση της επίδοσής τους για όλους τους μαθητές. Κάθε ευκαιρία για μάθηση και συμμετοχή πρέπει να αξιοποιείται δημιουργικά. 
Ο εκπαιδευτικός πρέπει να ενθαρρύνει κάθε πρωτοβουλία για συμμετοχή και να επιβραβεύει κάθε απόπειρα για έμπρακτο ενδιαφέρον για το μάθημα (Σαΐτης, 2008).

Η μεγάλη πρόκληση για τους εκπαιδευτικούς είναι να δημιουργούν συνεχώς νέα κίνητρα και ενδιαφέροντα αλλά και απαιτητικά περιβάλλοντα μάθησης όπου ενθαρρύνεται και η ενεργή συμμετοχή των μαθητών (Φλουρής, 2006 ). 
Ο Εκπαιδευτικός οφείλει να επινοεί διδακτικές δραστηριότητες αλλά και μάθηση που επιτάσσει και την συμμετοχή και όχι μια στείρα παράδοση μαθήματος με τους μαθητές παθητικούς δέκτες και ακροατές (Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, 2008 ). 

Οι πρακτικές δραστηριότητες κατή την ώρα του μαθήματος είναι κάτι αρκετά βοηθητικό εφόσον εξασφαλίζεται η συμμετοχή του μαθητή σε πειράματα, συνθετικές εργασίες, παρατηρήσεις και άλλα όπως η οργάνωση σε δραστηριότητες εξωσχολικές ( επίσκεψη στα μουσεία ). Οι μαθητές πρέπει να αναλάβουν τον έλεγχο της δικής τους μάθησης , κάτι το οποίο παραπέμπει στο ότι ...

Έτσι φουσκώνουν οι τσέπες των «φιλάνθρωπων - ευεργετών»

Ό,τι όνομα και αν της δώσεις, όσο και αν προσπαθήσεις να την «εξωραΐσεις», η αλήθεια είναι ότι: η φτώχεια είναι μία ευρωπαϊκή πραγματικότητα, από την οποία δύσκολα η κοινωνικά ευαίσθητη γηραιά ήπειρος μπορεί πλέον να ξεφύγει.

Οι συνταγές της οικονομικής πολιτικής που ακολουθεί, είναι δεδομένο ότι όχι μόνο δεν θα λύσουν το πρόβλημα αλλά θα το μεγεθύνουν.

Το περίφημο ευμενές επενδυτικό περιβάλλον που ευαγγελίζονται και συστηματικά προβάλλουν, έχει αποδειχθεί ότι στην πραγματικότητα είναι μία διαδικασία που οδηγεί στη φτώχεια ακόμα περισσότερους ανθρώπους.

Άλλωστε, το φαινόμενο των φτωχών εργαζόμενων είναι μία πραγματικότητα η οποία το μόνο που επηρεάζει είναι τους επίσημους δείκτες της ανεργίας.

Αν μάλιστα σκεφτεί κανείς ότι όλες οι μεγάλες ευρωπαϊκές επιχειρήσεις μόλις βρεθούν αντιμέτωπες με συρρίκνωση της κερδοφορίας τους, η πρώτη περικοπή στην οποία προχωρούν είναι οι απολύσεις, εύκολα μπορεί να κατανοήσει κανείς ότι πλέον όλο και μεγαλύτερες ομάδες πληθυσμού είτε θα βρίσκονται βουτηγμένες στη φτώχεια είτε θα φλερτάρουν με αυτήν.

Τρανή απόδειξη ότι η φτώχεια δεν αφορά μόνο στους υπερχρεωμένους του Νότου, αλλά και τους οικονομικά εύρωστους Βόρειους, είναι το γεγονός ότι στην ευημερούσα Γερμανία, δεν ήταν ποτέ τόσο μεγάλη όσο σήμερα.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία για το 2013, το 15,5% του πληθυσμού ζει σε συνθήκες φτώχειας, ενώ για το 2012 το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 15%. Από το 2006 τα σχετικά στατιστικά στοιχεία καταγράφουν συνεχή άνοδο.

Στην πραγματικότητα αυτό που ξετυλίγεται μπροστά μας δεν είναι μόνο η έλλειψη πολιτικής για την αντιμετώπιση της φτώχειας, αλλά και η απροθυμία των Ευρωπαίων ηγετών να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα το οποίο όλο και μεγεθύνεται. 

Το οξύμωρο είναι ότι υπάρχουν σαφείς πλέον ενδείξεις ότι η μάχη κατά της φτώχειας και της πείνας... ιδιωτικοποιείται.

Πώς μπορεί άλλωστε να ερμηνεύσει κανείς το γεγονός, ότι δεκάδες από τους δισεκατομμυριούχους της λίστας του Forbes, διοχετεύουν κολοσσιαία ποσά κυρίως στις χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου για να αντιμετωπίσουν(;) προβλήματα όπως τον υποσιτισμό, τις μεταδιδόμενες ασθένειες, ακόμα και την έλλειψη καθαρού νερού.

Για παράδειγμα, ο ιδρυτής της Microsoft Μπιλ Γκέιτς και η σύζυγός του, Μελίντα, προβάλλουν τις φιλανθρωπικές προσφορές τους στην παγκόσμια υγεία, μέσω του Ιδρύματος Γκέιτς.

Μάλιστα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύτηκαν το 2012, το Ίδρυμα Γκέιτς που συνδυάζει τα «φιλανθρωπικά κεφάλαια» της οικογένειας Γκέιτς με εκείνα του Γουόρεν Μπάφετ, εκπροσωπεί το 68% όλων των ιδιωτικών χορηγιών για την παγκόσμια υγεία, επισκιάζοντας τις προσπάθειες ακόμα και των μεγαλύτερων δημόσιων ή διεθνών ιδρυμάτων.

Αλλά δεν είναι μόνο ο Γκέιτς και ο Μπάφετ. Στο παιχνίδι για την καταπολέμηση της φτώχειας και των συνεπειών της, έχουν εμπλακεί και οι πολυεθνικές, οι οποίες στα πλαίσια της "κοινωνικής ευθύνης" προβάλλουν την πρόθεση τους να μετατρέψουν «στοιχεία του ενεργητικού τους σε παράγοντες της μάχης κατά των ασθενειών».

Το σίγουρο είναι ότι οι πολιτικές ηγεσίες με ένα πλέγμα φοροαπαλλαγών διευκολύνουν τους "ευεργέτες" στο να υπογράφουν τις επιταγές της κοινωνικής ευαισθησίας.

Φυσικά, τόσο οι μεν όσο και οι δε αποσιωπούν το γεγονός, ότι η φορολογική επιδότηση της ευαισθησίας ουσιαστικά πληρώνεται από τους φτωχούς είτε με τη μείωση των δημοσίων δαπανών που αφορούν πολιτικές καταπολέμησης της φτώχειας είτε με την αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης των ασθενέστερων, γεγονός που με τη σειρά του οδηγεί από την "πίσω πόρτα" στη φτώχεια.

 

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα πολύ πιο σοβαρό:

Πολλές από τις "φιλάνθρωπες" πολυεθνικές, μέσω της συμμετοχής τους στα προγράμματα αυτής της μορφής εξασφαλίζουν άμεσα ή έμμεσα πολλαπλάσια κέρδη. Και αυτό ισχύει διότι παίζουν ένα διπλό παιχνίδι: διαταράσσουν τις τοπικές κοινότητες με το ένα χέρι και υπογράφουν μεγάλα τσεκ, φαινομενικά για να τους βοηθήσουν με το άλλο.

Κλασσικό παράδειγμα η δραστηριότητα μεγάλων πολυεθνικών, σε προγράμματα για την παγκόσμια υγεία. 

Συχνά, ο πυρήνας των οικονομικών συμφερόντων για κάποιες απο αυτές, βρίσκεται σε ευθεία αντίθεση με τις δραστηριότητες για τη βελτίωση της υγείας των φτωχών, με τρόπους που στρεβλώνουν την παγκόσμια ατζέντα για την υγεία.

Για παράδειγμα, εταιρείες αναψυκτικών και σνακ κινούνται στην πρώτη γραμμή των κύριων παγκόσμιων πρωτοβουλιών για την υγεία, ιδίως για την καταπολέμηση των μη μεταδοτικών ασθενειών, όπως τα καρδιαγγειακά νοσήματα και ο διαβήτης.

Όμως τα προϊόντα τους αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης μη μεταδιδόμενων ασθενειών, που προκαλούν περισσότερο από το ήμισυ του συνόλου των θανάτων στις φτωχές και μεσαίου εισοδήματος χώρες.

Αντίστοιχα παραδείγματα μπορεί να ανακαλύψει κανείς και από το χώρο της εξορυκτικής βιομηχανίας αλλά και της φαρμακοβιομηχανίας.

Στην πραγματικότητα, η απροθυμία των πολιτικών ηγεσιών να εφαρμόσουν πολιτικές κατά της φτώχειας, ανοίγει ακόμα περισσότερο η "ψαλίδα" της ανισότητας.

Η υποκρισία, τόσο των υποστηρικτών των πολιτικών της λιτότητας όσο και των "ευεργετών", αποκαλύπτεται κάθε φορά που ένα κράτος επιχειρεί να αυξήσει τη φορολογία τους, προκειμένου να χρηματοδοτήσει-και- προγράμματα κατά της φτώχειας.

Τότε, οι "ευεργέτες" αλλά και οι πολιτικοί "πάτρωνές" τους εξεγείρονται, θεωρώντας ότι το κράτος παραβιάζει το ζωτικό τους χώρο,νοθεύει τον ανταγωνισμό και κτυπά το επιχειρείν .

Αν στις αντιδράσεις αυτές, προσθέσει κανείς και το γεγονός ότι πολλοί από τους "ευεργέτες" φιγουράριζαν στις λίστες της φοροδιαφυγής που πρόσφατα αποκαλύφθηκε από τον ευρωπαϊκό Τύπο, κατανοεί κανείς όχι μόνο την υποκρισία, αλλά και τη σκοπιμότητα που κρύβουν όχι μόνο οι "ευαίσθητες επιχειρήσεις", αλλά κυρίως οι πολιτικοί εκείνοι που με τη στάση και τις επιλογές τους τις στηρίζουν αλλά και τις διευκολύνουν.

Ίσως ο μοναδικός τρόπος για να αναδειχθεί το μέγεθος της υποκρισίας και της συναλλαγής, είναι οι κυβερνήσεις που θεωρούν ότι η καταπολέμηση της φτώχειας είναι δημόσια υπόθεση, κάθε φορά που ανακοινώνουν αύξηση της φορολογίας των μεγαλοσχημόνων και των επιχειρήσεών τους να δημοσιοποιούν ταυτόχρονα και τις δαπάνες που θα χρηματοδοτήσουν με αυτά τα επιπλέον έσοδα.

Έτσι όχι μόνο θα αναδείξουν την πολιτική αλλά και από τις αντιδράσεις των θιγόμενων θα φανεί αν τελικά πρόκειται για ευαίσθητους ευεργέτες ή κυνικούς και αδίστακτους κερδοσκόπους.

 

paratiritis

Διαδώστε την "Ιδεοπηγή"

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες

Η Εκπληκτική έκθεση ενός 8χρονου για τον Παππού και την Γιαγιά του

👴👵👴👵👴👵

Τα παιδιά βλέπουν τον κόσμο πολύ διαφορετικά από τους ενήλικες. Αν είστε αρκετά τυχεροί ώστε να γνωρίζετε παιδιά, το ξέρετε ήδη αυτό. Μερικές φορές μας κάνουν ερωτήσεις, όπως “πού πάει ο ήλιος την νύχτα;”. 

Άλλες φορές ερχόμαστε αντιμέτωποι με πιο δύσκολες ερωτήσεις, όπως “από πού έρχονται τα μωρά;”.
Αλλά αν κάνετε ποτέ ερώτηση σε ένα παιδί, ξέρετε ότι θα σας πει την αλήθεια – όλη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια! 

Όταν ζήτησαν από έναν 8χρονο να γράψει ένα γράμμα για τους παππούδες, μάθαμε πράγματα που δεν γνωρίζαμε καν για τους παππούδες!

Διαβάστε το:
“Οι παππούδες είναι μια γυναίκα και ένας άντρας που δεν έχουν δικά τους μικρά παιδιά. Τους αρέσουν τα μικρά παιδιά των άλλων.

Ο παππούς είναι άντρας και η γιαγιά είναι γυναίκα!

Οι παππούδες δεν χρειάζεται να κάνουν τίποτα, εκτός από το να είναι εκεί όταν πηγαίνουμε να τους επισκεφτούμε… Είναι τόσο μεγάλοι που δεν θα πρέπει να παίζουν πολύ ή να τρέχουν. Είναι καλό όταν μας πηγαίνουν στα μαγαζιά ή μας δίνουν λεφτά.

Όταν μας πηγαίνουν βόλτες, πηγαίνουν πιο αργά όταν βλέπουν κάποια πράγματα όπως όμορφα φύλλα ή κάμπιες. Μας δείχνουν και μας μιλάνε για το χρώμα των λουλουδιών και επίσης για ποιο λόγο δεν πρέπει να πατάμε στα “κενά”.

Δεν λένε, “Βιάσου”.

Συνήθως οι γιαγιάδες είναι χοντρές, αλλά όχι πολύ χοντρές για να δένουν τα παπούτσια σου. Φοράνε γυαλιά και παράξενα εσώρoυχα. Μπορούν να βγάλουν τα δόντια και τα ούλα τους. 

Οι παππούδες δεν χρειάζεται να είναι έξυπνοι. Πρέπει να απαντάνε σε ερωτήσεις όπως “Γιατί δεν είναι παντρεμένος ο Θεός;” και “Γιατί οι σκύλοι κυνηγάνε τις γάτες;”.

Όταν μας διαβάζουν, δεν τρέχουν. Δεν τους πειράζει να διαβάζουν την ίδια ιστορία ξανά και ξανά.

Καλό θα ήταν όλοι να προσπαθήσουν να έχουν γιαγιά, ειδικά αν δεν έχουν τηλεόραση, γιατί είναι οι μόνοι μεγάλοι που τους αρέσει να περνάνε χρόνο μαζί μας. 

Ξέρουν ότι πρέπει να φάμε ένα σνακ πριν τον ύπνο και λένε την προσευχή μαζί μας κάθε φορά και μας φιλάνε ακόμα και αν είμαστε άτακτοι.

Ο παππούς είναι ο πιο έξυπνος άνθρωπος στον κόσμο! Μου μαθαίνει καλά πράγματα, αλλά δεν τον βλέπω αρκετά συχνά ώστε να γίνω έξυπνος σαν εκείνον! Είναι αστείο όταν σκύβουν, ακούς να τους φεύγουν αέρια και κατηγορούν τον σκύλο.”

pitsirikidotnet.gr
Διαδώστε την "Ιδεοπηγή"

Το πείραμα του “Μικρού Άλμπερτ” The Little Albert Experiment

Το πείραμα του Γουάτσον που πραγματοποιήθηκε το 1920 και έχει μείνει γνωστό στα εισαγωγικά εγχειρίδια της ψυχολογίας ως το πείραμα του “μικρού Άλμπερτ”, έδειξε ότι τα συναισθήματα θα μπορούσαν να γίνουν εξαρτημένες απαντήσεις.

Γεννιόµαστε µε έµφυτη την προδιάθεση να φοβόμαστε

Αλλά τo πως ανταποκρινόμαστε στο φόβο εξαρτάται από τις εμπειρίες που έχουμε βιώσει

Το 1919 ο ψυχολόγος Τζον Γουάτσον (John B. Watson) έκανε ένα πείραμα για να διαπιστώσει αν είναι εφικτό να μάθουμε να φοβόμαστε.

Έδειξαν στον “μικρό Άλμπερτ” (μόλις έντεκα μηνών), ένα λευκό αρουραίο. 
Αρχικά ο Άλμπερτ δεν έδειξε κανένα φόβο για το τρωκτικό. 

Στη συνέχεια παρουσίασαν το λευκό αρουραίο ενώ χτυπούσαν μια σιδερένια βέργα.
Ο ήχος τρόμαζε το παιδί.

Ο “μικρός Άλμπερτ” άρχισε να κλαίει. Αυτή η δεύτερη παρουσίαση επαναλήφθηκε αρκετές φορές.
Τέλος, ο Γουάτσον και η βοηθός του Ρέινερ παρουσίασαν το λευκό αρουραίο χωρίς να κάνουν το θόρυβο, αλλά το αγόρι αυτή τη φορά έδειξε να φοβάται.
Φοβόταν ακόμα και όταν του παρουσίαζαν άλλα τρωκτικά.

Το συναίσθημα του φόβου είναι πολύπλοκο, αλλά εντοπίζεται σε μία περιοχή του εγκεφάλου που ονομάζεται αμυγδαλή και σχετίζεται με τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά.
Ασθενείς που έχουν κατεστραμμένη την αμυγδαλή, δεν αισθάνονται φόβο.

Μπορούμε να μειώσουμε το συναίσθημα του φόβου, συσχετίζοντας θετικές εμπειρίες με αυτά που φοβόμαστε.
Αυτή η διαδικασία ονομάζεται ‘εξάλειψη φόβου’ (fear extinction)

Οπότε μη φοβάστε ν’ αντιμετωπίστε τις φοβίες σας. 

Μπορεί να οφείλονται σε συσχετίσεις με αρνητικές εμπειρίες.

Υ.Γ.
Καθώς η ιστορία του “μικρού Άλμπερτ” έγινε ευρέως γνωστή, τέθηκε θέμα για το πόσο ηθικό ήταν το πείραμα του Γουάτσον και της Ρέινερ. (Harris, 1979) Το 2009 οι Beck, Levinson, and Irons αναζήτησαν τον “μικρό Άλμπερτ” για να δουν πώς η μελέτη του Γουάτσον επηρέασε τη ζωή του. 

Δυστυχώς, έμαθαν ότι πέθανε από υδροκεφαλία στη νεαρή ηλικία των έξι (6) ετών. Έτσι, δεν μπορούμε να συμπεράνουμε σε ποιο βαθμό αυτή η μελέτη είχε επιδράσει στη ζωή του “μικρού Άλμπερτ” (Beck, Levinson, Irons,2009).

antikleidi

Προς τους αντιεμβολιαστές: Εδώ θα βρείτε λίγη Επιστήμη For All Anti-Vaccine People: Here's A Little Science

Ένα υπέροχο comic strip για τα εμβόλια, τους αντιεμβολιαστές 

και την επιστήμη πίσω απ αυτά.

For All Those Anti-Vaccine People... Here's A Little Science

Edit: Νικήτας Γιώτης
Μετάφραση: Νίκος Γιώτης (από εδώ)
antikleidi