Πρέπει οι γονείς να παρακολουθούν την προπόνηση των παιδιών;

Ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους τα παιδιά εισέρχονται και παραμένουν στον αθλητισμό είναι «για να με βλέπουν οι γονείς μου». 

Να βλέπουν το παιδί-αθλητή να προσπαθεί, να κουράζεται, να χαίρεται και να διασκεδάζει.

Αποτελεί εν τέλει «διασκέδαση» για τα παιδιά η συχνή παρουσία των γονέων στην προπόνηση; 

Για τους προπονητές «Όχι», για τους γονείς αποτελεί επιθυμία τους να παρακολουθούν τα παιδιά να «αγωνίζονται».

Η «επίδραση» της παρουσίας των γονέων στην προπόνηση περιλαμβάνει μια σειρά από ειδικές συνθήκες.

Ο ρόλος του γονέα στην αθλητική δραστηριότητα του παιδιού είναι να του παρέχει τη συναισθηματική και υλική υποστήριξη που του χρειάζεται και να ενθαρρύνει τη δραστηριοποίησή του.

Όταν παρακολουθεί και σχολιάζει την προπόνηση λέγοντας ακόμη και ότι «θα πρέπει να δίνεις μεγαλύτερη προσοχή στον προπονητή όταν μιλά» ή «θα πρέπει να είσαι πιο συγκεντρωμένος», μοιραία περνά σε σχολιασμό της παρουσίας του παιδιού στην αθλητική δραστηριότητα. 

Για την «επιβολή» των κανόνων στην προπόνηση υπεύθυνος είναι ο προπονητής και αποτελεί «μάθημα» για το παιδί η «υπακοή» σε κανόνες που θέτει κάποιος άλλος εκτός των γονέων. Είναι βήμα για την κοινωνικοποίησή του!

Είναι πολύ δύσκολο για έναν γονέα να παρακολουθεί σε καθημερινή βάση το παιδί στην προπόνηση και να μην μπει στον πειρασμό του «ξέρω!». Αν νιώσει ότι έχει αποκτήσει εικόνα του αθλήματος, θα αρχίσει να κρίνει την απόδοση του παιδιού στην προπόνηση, να σχολιάζει τα «επιτεύγματά» του, να κρίνει την αποτελεσματικότητα του παιδιού. 

Θα μπει στη διαδικασία της αξιολόγησης του αθλητή, ο οποίος κάνει αθλητισμό για να το διασκεδάσει! 

Θα μπερδευτούν οι ρόλοι, θα αναλύονται τεχνικά θέματα, θα «κατηγορείται» το παιδί για ελλιπή προσπάθεια, θα συγκριθεί με τους συμπαίκτες του, θα αναπτύξει άγχος και εν τέλει θα φύγει.

Στην περίπτωση αυτή για το γονέα, είναι καλύτερα να μην «ξέρει»!

Η παρουσία του γονέα αποτελεί μια «έμμεση» εμπλοκή στην προπονητική διαδικασία. Τα παιδιά «μπαίνουν στον πειρασμό» να κοιτάξουν τους γονείς κατά τη διάρκεια της προπόνησης, τους αναζητούν επιζητώντας οτιδήποτε μπορεί να τους δείξει ότι ο γονέας «είναι εκεί και με παρακολουθεί». 

 Νιώθει ασφαλές με την παρουσία του γονέα και τον επιζητά διαρκώς. Ενίοτε θα χαθεί στην αναζήτηση, θα απεμπλακεί από την προπόνηση, θα χάσει τη συγκέντρωσή του, θα απογοητευθεί βλέποντας το γονέα να δυσανασχετεί με μια προσπάθειά του. 

Η εικόνα του παιδιού που κοιτάζει σε κάθε προσπάθειά του για να δει την αντίδραση του γονέα είναι δημιούργημα των «μεγάλων».

Τι άραγε ψάχνει; Ίσως και να μην ψάχνει κάτι, ίσως να φοβάται την αντίδραση του γονέα και το τι σημαίνει για εκείνον η «ανεπιτυχής προσπάθεια». Μια προσπάθεια ενός παιδιού που μπήκε στον αθλητισμό, «για να διασκεδάσει!».

Και αν ταυτόχρονα η εισαγωγή του παιδιού στον αθλητισμό γίνεται για να «αυτονομηθεί» σταδιακά και να νιώσει ασφαλές σε ένα άλλο κοινωνικό περιβάλλον, η παρουσία του γονέα αντιτίθεται εμφανώς στην όλη προσπάθεια. 

Θα αυτονομηθεί με τη διαρκή παρουσία του γονέα;

Από την άλλη πλευρά η μη παρουσία του γονέα στην προπόνηση αποτελεί ένα τρόπο για ενίσχυση της αλληλεπίδρασης με τους άλλους. Είναι ένας έμμεσος τρόπος να δείξουμε στο παιδί ότι μπορεί να εμπιστευτεί και άλλο περιβάλλον, πέραν του οικογενειακού, να νιώσει μέλος μιας ομάδας ανθρώπων από τους οποίους μπορεί να αντλήσει ασφάλεια και υποστήριξη. Κοινωνικοποίηση δηλαδή……

Οι έρευνες δείχνουν ότι όσο περισσότερο ο γονείς παρακολουθούν προπονήσεις, όσο περισσότερο εμπλέκονται στο άθλημα του παιδιού, τόσο πιο γρήγορα εκείνο εγκαταλείπει τον αθλητισμό ή συνηθίζει το να προσπαθεί μόνο όταν είναι παρών και ο γονέας. Αυτός ήταν εξαρχής ο στόχος;

Η διαρκής παρουσία στην προπόνηση υποδηλώνει στα παιδιά ότι η ευτυχία μας, με κάποιο τρόπο, εξαρτάται από την απόδοσή τους. 

Πιεστικό για τους νεαρούς αθλητές. Η ευτυχία των γονέων ωστόσο θα ήταν λειτουργικό να «εξαρτάται» και από τη δική τους δραστηριότητα. Από το τι έκανε ο ίδιος την ώρα της προπόνησης, πόσο περπάτησε, πόσο έτρεξε, από το βιβλίο που θα μπορούσε να είχε διαβάσει ή από όσα άλλα πράγματα θα μπορούσε να είχε κάνει σε ένα δίωρο προπόνησης του παιδιού.

Γιάννης Ζαρώτης

Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής

Αθλητικός Ψυχολόγος

infokids.com.cy

Οι μικροί συλλέκτες και οι «θησαυροί» τους!

Είναι καλό για το παιδί να έχει μία συλλογή;

Το δωμάτιό του και οι τσέπες του είναι γεμάτα με «θησαυρούς»: αυτοκόλλητα, κοχύλια, σβούρες, τάπες, μικρά παιχνιδάκια… 

Αυτή η αγάπη για τις συλλογές μερικές φορές σας μπερδεύει.

Στην παιδική ηλικία αυτή η μανία είναι φυσιολογική. 

Η συλλογή δίνει στο παιδί σας την αίσθηση της εξουσίας πάνω στα αντικείμενα που κατέχει και χρησιμοποιεί. 

Αποκτά αυτονομία: εδώ υπάρχει ένας τομέας στον οποίο μπορεί επιτέλους να καλύψει την ανάγκη του για την εξουσία. 

Τα αποκτήματά του θα θέλει να τα φυλάει σαν τα μάτια του, να τα ταξινομεί, να τα καθαρίζει ή να τα δανείζει… για τα πράγματά του θα αποφασίζει το ίδιο τι θα κάνει. Και το λατρεύει αυτό. 

Το να έχει στην κατοχή του μια συλλογή, του επιτρέπει να αυτοπροσδιορίζεται. 

Όταν λέει: «μαζεύω τάπες», στην πραγματικότητα εκφράζει ένα μεγάλο συναίσθημα αλαζονείας. Τον περισσότερο καιρό τα αντικείμενα που θα κρατάει, θα είναι γεμάτα αναμνήσεις. 

Θα φυλάει με ευλάβεια τα κοχύλια που μάζεψε με τον παππού του στις τελευταίες διακοπές, τα οποία θα τον φέρνουν κατά κάποιο τρόπο κοντά του όταν αυτό λείπει μακριά. 

Αν και εσείς είσαστε ο τύπος που κάνει συλλογές, αν δεν σας αρέσει να πετάτε τίποτα, τότε είναι σχεδόν σίγουρο ότι το παιδί σας θα θέλει να κάνει ό,τι και εσείς.

Χαρτιά αλληλογραφίας, κάρτες με αυτοκίνητα ή με χώρες από όλο τον κόσμο, αυτοκόλλητα με ποδοσφαιριστές, ή τάπες, τι σημασία έχει; 
Στην ηλικία αυτή, το παιδί ικανοποιεί την ανάγκη της κατανόησης, της πνευματικής ιδιοκτησίας του κόσμου ταξινομώντας αντικείμενα. 

Η τακτοποίηση σε λειτουργία με ειδικά κριτήρια, τα οποία θα προσδιορίσουν πάνω απ” όλα την αίσθηση της κριτικής παρατηρητικότητας καθώς και τις αρχές της κατανόησης της τάξης.
Μαζεύοντας εικόνες ή αντικείμενα, μαζεύει γνώσεις, τις απομνημονεύει, τις συγκρίνει με θαυμάσια ταχύτητα. Πριν ακόμα μάθει να διαβάζει, θα μάθει χωρίς να το καταλάβει πράγματα απ' όλο τον κόσμο.

Μέσο κοινωνικοποίησης

Μα ναι, η συλλογή του είναι θαυμάσια τροφή για την εξέλιξη της ψυχαγωγίας του, ο τρόπος για να καταπλήξει τους άλλους, για να συγκρίνεται με αυτούς, για να δημιουργεί απλά σχέσεις. 

Αρκεί να πει: «Θέλεις να δεις τη συλλογή μου;», και να, έκανε καινούργιους φίλους. Το ενδιαφέρον μοιράζεται στις εικόνες με δημιουργικό τρόπο σε ένα έδαφος άμεσης συνοχής και στο παιχνίδι χωρίς τέλος. 

Αν νιώσετε λίγο παραμελημένη εξαιτίας των νέων του ενδιαφερόντων, ενδιαφερθείτε και εσείς με αυτό που παθιάζεται, σίγουρα δε θα περιμένει κάτι τέτοιο. Το παιδί σας θα αισθάνεται περήφανο κάθε φορά που θα σας λέει την ιστορία του κάθε αντικειμένου και για τον τρόπο με τον οποίο το απέκτησε…

Πλησιάζει τα όρια της εμμονής;

Μπορεί να ένα παιδί να φτάσει στο σημείο να θέλει να καλύψει την έλλειψη ή ακόμα και να κατευνάσει μια συγκεκριμένη ανησυχία. Γι” αυτό, λοιπόν, ξεφεύγει με κάθε ευκαιρία. 

Αν όμως το δικό σας παιδί παραμένει ανοιχτό και κοινωνικό και ενδιαφέρεται παράλληλα και για άλλα πράγματα, δεν πρέπει να ανησυχείτε καθόλου. 

Αντιθέτως, να είστε σε επαγρύπνηση όταν αρχίζει να ζητάει λεφτά για το χόμπι του. 

Το παιδί σας δεν έχει αποκτήσει πλήρως τη συνείδηση της αξίας μερικών συλλογών και αφήνεται γρήγορα στη διασκέδαση της καταναλωτικής μανίας, κυρίως όταν ο ανταγωνισμός με τους μικρούς του φίλους γίνεται με μανία. 

Χωρίς να φορτώνεστε ενοχές, εκμεταλλευτείτε το γεγονός για να του εξηγήσετε ότι τα χρήματα, αυτά που κερδίζετε, πρέπει να επιλέγετε που θα τα διαθέσετε, πρέπει να έχει υπομονή…. Εξηγήστε του ότι στις γιορτές ή τα γενέθλιά του, είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να ζητήσει τις μικρές φιγούρες των ιπποτών που μαζεύει.

Βάσω Μακαρώνη (Ψυχολόγος – παιδοψυχολόγος)

blogssch

Έστειλε γράμμα στο Θεό για να προσέχει το σκυλάκι της και έλαβε την καλύτερη απάντηση...!

Αυτό το κοριτσάκι όταν πέθανε ο σκύλος της η Άμπι, έστειλε γράμμα στο Θεό να τον προειδοποιήσει για τον ερχομό της, έτσι ώστε να την φροντίσει.
Μια απίστευτη ιστορία εκτυλίχθηκε στο Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου έμενε και η 4χρονη τότε Μέρεντιθ με την οικογένειά της και την 14 ετών σκυλίτσα της Άμπι.
Τον Αύγουστο του 2006 όμως η Άμπι πέθανε και η μικρή Μέρεντιθ Σκρίνεβερ στεναχωρήθηκε τόσο που θέλησε να στείλει ένα γράμμα στο Θεό για να προσέχει το σκυλάκι της.

Αφού έγραψε το γράμμα μαζί με τη μαμά της, το ταχυδρόμησαν στο ταχυδρομείο του Μπρουκ Χόλοου, στο Τέξας. 
Δύο εβδομάδες μετά έκπληκτη η οικογένεια βρήκε έξω από την πόρτα της, ένα πακέτο, τυλιγμένο με χρυσό χαρτί και με όνομα παραλήπτη «Μέρεντιθ», ενώ όνομα αποστολέα είχε «Θεός, και ένας από τους αγγέλους!».

Μέσα στο μυστηριώδες αυτό πακέτο, υπήρχε ένα βιβλίο με τίτλο, «Όταν ένα σκυλί πεθαίνει» και ένα γράμμα «απάντηση», σε αυτό που είχε στείλει η ίδια πριν μέρες στον Θεό για να φροντίζει τη σκυλίτσα της Άμπι. 
Το γράμμα έγραφε.

 

Οι γονείς της μικρής Μέρεντιθ, Τζόι και Γκρέγκ, έμειναν έκπληκτοι από το γεγονός ότι κάποιος από το ταχυδρομείο μπήκε στον κόπο να κάνει όλο αυτό για την μικρή τους κόρη. 
«Πίστευα ότι θα στέλναμε ένα γράμμα και θα τελείωνε εκεί το θέμα» είπε η Τζόι Σκρίνεβερ σε τοπική εφημερίδα του Τέξας, 
«Όταν πήρε το πακέτο στα χέρια της η Μέρεντιθ, ήταν αρκετά χαρούμενη αλλά καθόλου έκπληκτη. Ήταν σίγουρη ότι το γράμμα θα έφτανε στο Θεό και ότι θα έπαιρνε απάντηση!».

«Ως γονέας αλλά και ως φιλόζωος, αυτή ήταν η πιο ευγενική χειρονομία που έχω βιώσει ποτέ. Δεν έχω κανένα τρόπο να μάθω ποιος το έστειλε. 
Κάπου όμως, σε κάποιο άψυχο γραφείο υπάρχει ένας όμορφος άνθρωπος με υπέροχη καρδιά, ένας άγγελος.

paidiki gonia

Ο θρίαμβος της δασκάλας

Ο θρίαμβος της δασκάλας δεν είναι κυρίως επί του γνωστικού πεδίου, κρίνεται στη δυνατότητά της να ενσταλάξει στο παιδί την αγάπη για το σχολείο, για το διάβασμα, για τα άλλα παιδιά και αυτό με μια «τεχνική» που δε θα απαξιώνει τον εγωιστικό κόσμο του παιδιού, αλλά θα τον κοινωνικοποιεί μετασχηματίζοντας το φόβο σε ελευθερία…

Θαυμάζω τη δασκάλα!

Αναφέρομαι στη δασκάλα, γιατί εκτιμώ ότι μάλλον αυτή (και όχι ο δάσκαλος) διδάσκει και διαπαιδαγωγεί τα παιδιά του Δημοτικού των μικρών ηλικιών και πιο ειδικά τα «πρωτάκια». 

Τούτου δοθέντος, έστω εξ ορισμού για να παραμείνει ο τίτλος του άρθρου, εκτιμώ πως αυτή η «συνάντηση» του παιδιού με το σχολείο (και πιο συγκεκριμένα με τη δασκάλα) είναι ένα διαρκές γεγονός που επικαθορίζει σημαντικά την εκπαιδευτική αλλά και την πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου.

Εδώ συγκροτούνται οι βάσεις των μορφωτικών διαδρομών και των κοινωνικών μετασχηματισμών του ατόμου και η σημασία τους είναι ιδιαίτερα σημαντική, γιατί υπερέχει συγκριτικά σε παιδαγωγική και επιστημονική αξία σε σχέση με όλες τις άλλες «στιγμές» της σύνολης σχολικής (δημοτικής, γυμνασιακής, λυκειακής) πορείας. 

Ως εκ τούτου, θεωρώ ότι η δασκάλα έχει μια μοναδικότητα προνομιακή αλλά και μια μοναδικότητα μεγίστης ευθύνης. 

Και εξηγώ εξ αρχής γιατί θαυμάζω το ρόλο της και το «πρόσωπό της».

Η επιμέρους αποκοπή των ισχυρών δεσμών του παιδιού από τους γονείς του είναι ένα γεγονός οδυνηρής δοκιμασίας. Το περιβάλλον της άμετρης αγάπης διαρρηγνύεται, δεν θα είναι το πρόσωπο της μοναδικής και άμετρης φροντίδας, θα είναι ένα παιδί σαν όλα τα άλλα! Η πρώτη μικρή περιήγηση στη ζωή του θα συνοδευτεί με ευθύνες, με αλλαγές στις προτεραιότητές του.

Είναι η πρώτη φορά που δε θα γίνεται το «δικό του», αλλά θα κάνει αυτό που θα του λένε και θα το υποχρεώνουν. 

Γκρεμίζεται το προσωποκεντρικό του σύμπαν – που με τόση προσοχή έχει διαμορφώσει – και θα βιώνει ένα πολυ–σύμπαν (multiverse), στο οποίο πρωταγωνιστές θα είναι και άλλοι. Και το πρόσωπο στο οποίο θα αγκιστρωθεί θα είναι η δασκάλα, θα πάρει τη θέση της μαμάς του, θα τη συγκρίνει με τη μαμά, το πιο πιθανό να την αγαπήσει και ίσως και να την ερωτευτεί με το δικό του ξεχωριστό τρόπο…

Με αυτή η βαθιά σωματική και πνευματική μετάλλαξη του παιδιού, πολλών παιδιών, «προ οφθαλμών» βρίσκεται η δασκάλα. 

Μόνο μια φοβερή αγάπη για τα παιδιά, μια αγάπη απαράλλαχτη σαν εκείνη που τρέφει για τα δικά της παιδιά (όσο δύσκολο και αν είναι αυτό), αν έχει – αλλιώς θα πρέπει να την επινοήσει -, μπορεί να διαμορφώσει το υπόστρωμα της υποδοχής του παιδιού στο νέο κόσμο του σχολείου.

Αυτό το προτέρημα της αγάπης, που είναι πηγή ζωής για τα παιδιά αλλά και για την ίδια τη δασκάλα, θα απλωθεί σε όλες τις επάλληλες επιστρώσεις της καθημερινής κοπιώδους μα και χαρούμενης εργασίας της: στην υπομονή, στο χαμόγελο του προσώπου και της ψυχής, στη μεταδοτικότητα, στην έμπνευση για τη φιλαναγνωσία, στη διαρκή ενθάρρυνση, στην κατανόηση της ιδιορρυθμίας του παιδιού, στην αναπλήρωση της μητρικής στοργής θα ανιχνεύσει τα πλούσια κοιτάσματα του θησαυρού που κρύβει κάθε παιδί μέσα του – «τα παιδιά επιθυμούν διακαώς να ανακαλύψουν τι κρύβεται τόσο εντός όσο και εκτός των δυνάμεών τους» (Lipman M., Η σκέψη στην εκπαίδευση) -, για να τα φέρει στην επιφάνεια και να δώσει τη δυνατότητα να ξαναφτερουγίσει η πρωτογενής απορία και η ατέλειωτη μυθοπλασία του παιδιού με τη βοήθεια και της λογικής τώρα, να προχωρήσει η απομάγευση του κόσμου χωρίς να χάνει τη μαγεία του και να βρίσκει την ομορφιά σε κάθε σκίρτημα της ζωής, σε κάθε φανέρωμα της πραγματικότητας, ακόμα και της επινοημένης πραγματικότητας που συνεχώς γοητεύει την παιδική φαντασία.

Η δασκάλα δεν μαθαίνει απλά κάποια γράμματα, δεν την οριοθετεί η διδακτέα ύλη, δεν την ενδιαφέρει το «τι» αλλά το «πώς» και το «γιατί», αγκαλιάζει όλη την προσωπικότητα του παιδιού, όχι μόνο κάποιες πλευρές του. Και εδώ είναι η απόλυτη υπεροχή της έναντι των άλλων εκπαιδευτικών που θα την ακολουθήσουν (;), αν δεν χαθούν (χαθούμε) – το πιο πιθανό – μέσα στον στείρο διδακτισμό και στην επαγγελματική μετάδοση της γνώσης.

Ο θρίαμβος της δασκάλας δεν είναι κυρίως επί του γνωστικού πεδίου, κρίνεται στη δυνατότητά της να ενσταλάξει στο παιδί την αγάπη για το σχολείο, για το διάβασμα, για τα άλλα παιδιά και αυτό με μια «τεχνική» που δε θα απαξιώνει τον εγωιστικό κόσμο του παιδιού, αλλά θα τον κοινωνικοποιεί μετασχηματίζοντας το φόβο σε ελευθερία…

Αυτή θα προσπαθήσει να συμφιλιώσει το δύσβατο μονοπάτι της λογικής με τους ασύνορους τόπους του συναισθήματος, για να ανοίξει το παιδί το δικό του δρόμο, να κατανοήσει τη ζωή και τον κόσμο, αυτή θα το διαπαιδαγωγήσει στο σεβασμό του άλλου, στην αυτόβουλη πειθαρχία και στην επίμονη προσπάθεια για να απελευθερώσει το παιδί την πνευματικότητά του. 

Δεν μπορεί να κάνει μάθημα από την έδρα, όπως όλοι εμείς οι άλλοι, θα είναι δίπλα στο κάθε παιδί, μπορεί να καθίσει και στο διπλανό κάθισμα - μια γλυκιά εικόνα, ένας φοβερός συμβολισμός στο εικονοστάσι του παιδιού…

Νίκος Τσούλιας

alfavita.gr

Έτσι προσεγγίζουν οι επιτήδειοι τα παιδιά στο διαδίκτυο

Στην ηλικία των παιδιών μας, δεν ξέραμε καν τη λέξη διαδίκτυο, ενδεχομένως να μην είχαμε δει ποτέ υπολογιστή. 

Σήμερα, όμως, τα παιδιά χρησιμοποιούν από πολύ μικρή ηλικία το ίντερνετ με αποτέλεσμα να εκτίθενται σε επιτήδειους που προσπαθούν να τα προσεγγίσουν για διάφορους σκοπούς. 

Σε προηγούμενο άρθρο μας έχουμε μιλήσει για το διαδικτυακό grooming, δηλαδή την τεχνική πολλών επιτήδειων να προσεγγίζουν ανήλικους μέσω του διαδικτύου και τους κινδύνους που αυτό εγκυμονεί για τα παιδιά μας. 

Τώρα, όμως, θα εστιάσουμε στους τρόπους που αυτοί χρησιμοποιούν για να πλησιάσουν τα θύματά τους.

Γίνονται συμπαίκτες στα διαδικτυακά παιχνίδια
Ένα σίγουρο μέρος αλίευσης ανήλικων θυμάτων είναι τα online παιχνίδια. Οι θύτες ξέρουν ποια είναι τα πιο δημοφιλή παιχνίδια που παίζουν τα παιδιά και τα προσεγγίζουν με την τακτική του συμπαίκτη. Στα περισσότερα απ’ αυτά, μάλιστα, οι χρήστες φτιάχνουν ατομικό προφίλ, στο οποίο προσθέτουν τα στοιχεία τους και πιθανώς να ανεβάζουν φωτογραφία.
Οι θύτες προσεγγίζουν τα παιδιά μέσω των κοινών ενδιαφερόντων τους, δηλαδή των online παιχνιδιών, και έτσι ο σκοπός τους επιτυγχάνεται πιο εύκολα.
Τι μπορείτε να κάνετε: 

Πρακτικά, μπορείτε να θέσετε ένα χρονικό όριο στο οποίο θα επιτρέπετε στο παιδί να παίζει τα παιχνίδια- περιορίζοντας τον χρόνο, περιορίζεται και η έκθεση του παιδιού στον κίνδυνο.
Μία ακόμα ευχάριστη (ειδικά για τον μπαμπά) λύση είναι να παίζει ανά τακτά χρονικά διαστήματα μαζί με το παιδί τα’ αγαπημένα του παιχνίδια. Με τον τρόπο αυτό, θα μπορέσει να δει αν το παιδί χρησιμοποιεί τα παιχνίδια για να συνομιλήσει με «ύποπτους» χρήστες.
Επιπλέον, μπορείτε να επιλέξετε τον γονικό έλεγχο στην κονσόλα του παιχνιδιού και να απαγορεύσετε από άγνωστους χρήστες να έχουν πρόσβαση στο προφίλ του παιδιού.

Παριστάνουν τους «φίλους» στο Facebook, το Twitter και τα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης
Τα πιο διαδεδομένα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Facebook και το Twitter, ενδεχομένως κρύβουν και τους περισσότερους κινδύνους. 

Παρά το ότι, σύμφωνα με τους κανονισμούς του Facebook, δεν επιτρέπεται η δημιουργία λογαριασμού σε ανήλικους κάτω των 13 ετών, όμως, αυτό το μέτρο φυσικά δεν επαρκεί και δεν προστατεύει τα παιδιά ηλικίας 14-18 ετών. Η δημιουργία ενός προφίλ (που τις περισσότερες φορές έχει ψευδή στοιχεία) και η αποστολή αιτήματος φιλίας είναι ο τρόπος προσέγγισης που χρησιμοποιούν οι επιτήδειοι.
Τι μπορείτε να κάνετε: 

Αν έχετε κι εσείς προφίλ σ’ αυτά τα μέσα, μπορείτε να γίνετε διαδικτυακοί φίλοι με το παιδί και να βλέπετε με ποια άτομα αλληλεπιδρά. Βέβαια, υπάρχει η περίπτωση το παιδί να σας μπλοκάρει και να έχετε περιορισμένη πρόσβαση στις πληροφορίες που το αφορούν.
Τότε, το Google Alerts μπορεί να σας φανεί χρήσιμο, το οποίο θα σας προειδοποιεί για την όποια καινούρια δραστηριότητα του παιδιού σας.
Ακόμα, θα πρέπει να μιλήσετε στο παιδί και να του εξηγήσετε γιατί δεν πρέπει να απαντάει θετικά σε κάθε αίτημα φιλίας- ακόμα κι αν έχει αρκετούς κοινούς φίλους με κάποιον άγνωστο.Αναλυτικές οδηγίες για τη χρήση προσωπικών δεδομένων στο Facebook, θα δέιτε στο παρακάτω βίντεο:

Χρησιμοποιούν υποσχέσεις και ανταλλάγματα όπως, 
«Ξέρω έναν εύκολο τρόπο να βγάλεις χρήματα…» ή «Θα έκανες άνετα καριέρα μοντέλου! Μπορώ να σε βοηθήσω.»Εκμεταλλευόμενοι την ελευθερία που υπάρχει στα chat rooms, οι διαδικτυακοί θύτες δελεάζουν τα παιδιά ακόμα και με χρηματικά ανταλλάγματα και υποσχέσεις. Είναι πιθανό, για παράδειγμα, να τους υποσχεθούν ένα σημαντικό ποσό αν δεχθούν να συνομιλήσουν μέσω κάμερας (χωρίς φυσικά εκείνοι να φαίνονται) και να ικανοποιούν τις απαιτήσεις τους, που μπορεί να συμπεριλαμβάνουν γυμνές πόζες και γενικά απαιτήσεις σεξουαλικού περιεχομένου.

Οι λήψεις μέσω βίντεο ή φωτογραφιών μπορούν να χρησιμοποιηθούν ακόμα και για πορνογραφικά κυκλώματα παιδεραστίας που δρουν παγκόσμια.

Σύμφωνα με σχετική έρευνα, μάλιστα, αποδείχθηκε ότι 20 μόλις λεπτά αρκούν για να προσεγγίσει σεξουαλικά ένας «φτασμένος» διαδικτυακός παιδόφιλος το θύμα του.

Τι μπορείτε να κάνετε: 

Τονίστε του ότι δεν πρέπει να μιλάει με αγνώστους ούτε μέσω ίντερνετ και ότι δεν πρέπει να δέχεται ανταλλάγματα και δώρα από άτομα που δεν γνωρίζει. Εξίσου σημαντικό, επίσης, είναι να καταλάβει πως δεν είναι υποχρεωμένο να λέει «ναι» σε οτιδήποτε το κάνει να αισθάνεται άσχημα. Το να εκθέτει το σώμα του για παράδειγμα, υπάγεται σ’ αυτή την κατηγορία.

Επιδιώκουν την ιδιωτικότητα: 
«Ας μιλήσουμε μόνοι μας»Πολλά chat rooms είναι κοινά για πολλούς χρήστες την ίδια στιγμή, κάτι που λειτουργεί ως ένα μικρό εμπόδιο για να πλησιάσει ο θύτης το ανήλικο θύμα του. Στην αρχή, θα συμμετέχει στην ομαδική συζήτηση -έτσι εξάλλου δεν θα τραβήξει από την πρώτη στιγμή την προσοχή. Στη συνέχεια, όμως, θα επιδιώξει να μιλήσει μόνος του με το θύμα, αφού έχει ήδη κερδίσει την εμπιστοσύνη του. 

Το «Ας μιλήσουμε μόνοι μας σε μια ιδιωτική συνομιλία» στη συνέχεια μπορεί να μετατραπεί σε «Θα μου δώσεις το κινητό σου για να μιλάμε πιο άνετα;».
Τι μπορείτε να κάνετε: 
Εκτός του ότι και αυτό εντάσσεται στη λογική του «Δεν μιλάω σε αγνώστους», προστίθεται ένα ακόμα σημαντικό ζήτημα: «Δεν δίνω τα στοιχεία μου σε αγνώστους!». 

Κι αυτό είναι που θα πρέπει να του τονίσετε. 

Στον σκοπό αυτό, θα σας βοηθήσουν τα παιχνίδια του Safeinternet.gr που ενημερώνουν τα παιδιά με ευχάριστο τρόπο για τους κινδύνους του διαδικτύου.

Παριστάνουν πως έχουν τα ίδια προβλήματα με τα παιδιά
Ένα από τα πιο γνωστά τρικ των online θυτών είναι να παριστάνουν τα παιδιά. Η μουσική που λένε ότι ακούν, τα παιχνίδια που παίζουν, ακόμα και η γλώσσα που χρησιμοποιούν, φροντίζουν να είναι τέτοια ώστε να μην προδίδεται η ηλικία τους. 

Εκτός αυτού, προσπαθούν να προσεγγίσουν το παιδί μέσω της ταύτισης. 

Φράσεις του τύπου 
«Κι εγώ τα ίδια τραβάω στο σχολείο/ Κι εγώ μισώ τους γονείς μου/ Κανείς δεν με καταλαβαίνει» είναι «δολώματα» για να πλησιάσουν το παιδί μέσω των κοινών ενδιαφερόντων αλλά και των κοινών προβλημάτων.
Τι μπορείτε να κάνετε: 
Επειδή όσο πιο ευάλωτο νιώθει το παιδί, τόσο πιο εύκολα θα πέσει σε τέτοιου είδους παγίδα, το βασικό να επενδύσετε στη μεταξύ σας σχέση. Βοηθήστε το να καταλάβει πως εσείς πρέπει να είστε το πρώτο άτομο στο οποίο θα στραφεί αν αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα και ότι είστε δίπλα του ως φίλοι και σύμμαχοι, όχι ως εχθροί!
Εδώ θα δείτε αναλυτικά τι είναι ο γονικός έλεγχος και εδώ 10 χρυσές συμβουλές από έναν εξπέρ του είδους για το πώς μπορείτε να προστατεύσετε το παιδί απ' τους κινδύνους που κρύβει το διαδίκτυο.

από Μαρία Κωνσταντοπούλου

mama365