Tuesday, 9 May 2017

Πότε οι αθώες συμπεριφορές του παιδιού
πρέπει να μας ανησυχήσουν;

Ποιες συμπεριφορές του παιδιού που μοιάζουν αθώες είναι τελικά ανησυχητικές;
Μπορεί να προσπερνάμε κάποιες συνήθειες των παιδιών γιατί θεωρούμε πως είναι αθώες ή να τις συγχωρούμε με τη λογική ότι «παιδιά είναι», όμως αν αυτές επαναλαμβάνονται τότε είναι πιθανό να διογκωθούν, δημιουργώντας προβλήματα στο παιδί και στις συναναστροφές του ακόμα και στην ενήλικη ζωή του. 
Ας δούμε μερικές από αυτές:

Λέει μικρά ψεματάκια, 
όπως για παράδειγμα όταν θέλει να κρύψει μια ζημιά που έκανε. 
Για να τα σταματήσει φροντίστε να διατηρείτε την ψυχραιμία σας καθώς πιθανόν να το κάνει επειδή φοβάται την τιμωρία ή τον θυμό σας.
Προσπαθεί με τη γκρίνια να προσελκύσει την προσοχή σας. 
Αφενός ελέγξτε αν πράγματι δεν του αφιερώνετε αρκετό χρόνο, αφετέρου διδάξτε του πώς να έχει υπομονή και να περιμένει για να ικανοποιηθούν όσα ζητάει.
Ζηλεύει πολύ το αδερφάκι του. 
Δύσκολο το πρωτότοκο δεν θα ζηλέψει το καινούργιο μέλος της οικογένειας. Ωστόσο η ζήλια θα πρέπει να αρχίσει να μετριάζεται καθώς τα δύο παιδιά περνούν χρόνο μαζί. 
Αν αυτό δεν συμβεί, σημαίνει πως είτε το πρωτότοκο δεν έχει προετοιμαστεί σωστά είτε δεν μοιράζετε σωστά τον χρόνο σας και στα δύο.
Τα περιμένει όλα έτοιμα.
Αντί να πιέζετε το μικρό σας να σας βοηθήσει, δοκιμάστε να το συμπεριλάβετε στις δουλειές του σπιτιού κάνοντας την ενασχόλησή του να μοιάζει με παιχνίδι. 
Το να τα έχει όλα έτοιμα χωρίς καμία προσπάθεια, είναι βέβαιο πως θα του δημιουργήσει προβλήματα στο μέλλον.
Δεν βοηθάει άλλα παιδιά όταν το έχουν ανάγκη, 
όπως για παράδειγμα ένα παιδί – θύμα ενδοσχολικής βίας. 
Είναι σημαντικό, όμως να καλλιεργήσετε από νωρίς στο παιδί σας την εν-συναίσθηση και το αίσθημα αλληλεγγύης ειδικά προς τους πιο αδύναμους.

Monday, 8 May 2017

Γονείς, είστε τα πάντα για το παιδάκι σας,
μην το ξεχνάτε ποτέ


Για μία ψυχούλα που έρχεται στον κόσμο, μέχρι που γίνεται μεγάλο παιδί, οι γονείς θα είναι για πάντα το πρότυπο, το δέσιμο, η φωλιά, η κρυψώνα, η ασφάλειά τους.
Για μερικούς αυτό είναι πασιφανές. Για κάποιους άλλους, όχι. 
Ας δούμε γιατί συμβαίνει αυτό:
Ο πρώτος και προφανής είναι ότι πρόκειται για τους ανθρώπους που το φέρνουν στον κόσμο, άρα το δέσιμο είναι παντοτινό.
Είναι οι πρώτοι άνθρωποι που το φροντίζουν, το νοιάζονται και το αγαπούν, σε έναν κόσμο παντελώς ξένο και ενίοτε τρομακτικό για εκείνο.
Για τους πρώτους 6 μήνες της ζωής τους τα μωρά εξαρτώνται αποκλειστικά από τους γονείς για όλες τους τις ανάγκες.
Το παιδί νιώθει ασφάλεια και έτσι μπορεί να ανακαλύψει τον κόσμο γύρω του έχοντας μια σταθερά να ακουμπήσει όποτε χρειαστεί: τους γονείς του.
Οι γονείς αποτελούν πρότυπα για το παιδί και μια σειρά από συμπεριφορές, νοοτροπίες και αντιλήψεις «κυνηγούν» κι εκείνο σε όλη του τη ζωή.
Οι γονείς θα δώσουν τα πάντα για το καλό του παιδιού, χωρίς να ζητούν το παραμικρό ως ανταπόδοση, κάτι που δεν πρόκειται να ισχύσει σε καμία άλλη σχέση του παιδιού στη ζωή του.
Είστε η σταθερά τους. 
Ακόμη και στην εφηβεία, που τα πράγματα θα γίνουν δύσκολα, δείξτε κατανόηση και διατηρείστε την θετικότητα. 
Να θυμάστε ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη να τους δείχνετε ότι τα αγαπάτε, να νιώθουν ασφαλή και ευτυχισμένα, μέσα σε αυτό το χάος της καθημερινότητας, του οποίου οι ρυθμοί δυστυχώς ολοένα και αυξάνονται.
Ακόμη και μετά από ένα καβγά, βρείτε τρόπο να ξεπεράσετε το πάγωμα ή τα άβολα συναισθήματα. 
Είτε όλοι μαζί, είτε όσοι τσακώθηκαν καλό θα είναι να κάνουν κάτι παρέα. Επιτραπέζιο, μαγείρεμα, διάβασμα, μια βόλτα, ένα τραγούδι, λίγη μουσική... κάντε μια οικογενειακή δραστηριότητα. 
Ο,τιδήποτε που μπορεί να δώσει την έννοια της σταθερότητας και το συναίσθημα πως "ο,τι κι αν συμβεί, η οικογένεια είναι ενωμένη και συνεχίζει σταθερά", χωρίς μούτρα, κακίες και αρνητισμό.

Όλα τα παιδιά έχουν ανάγκη την αγάπη μας, την οποία θα πρέπει να την εκδηλώνουμε με κάθε τρόπο.
mothersblog

Όμορφες κατασκευές, δωράκια για τα κοριτσάκια σας! Tutorials: Diario con caja de Marinette, Maletín o Mochila de Marinette

Καλή διάθεση χρειάζεται και ...
... με τα χεράκια σας ...
... κάνετε θαύματα!
  • https://www.youtube.com/watch?v=ndTSZd60sqI
  • https://www.youtube.com/shorts/7dc4B0KDjss
  • https://www.youtube.com/watch?v=ndTSZd60sqI

Η "τρέλα" της Virginia Woolf - Η Σεξουαλική της Κακοποίηση σε μικρή ηλικία - Virginia Woolf Sexual Abuse and Mental Illness

Virginia Stephen Woolf as a child, with her mother 
Julia Prinsep Duckworth Stephen (née Jackson), 1884. 
Bridgeman Art Library, Private Collection
Περί "τρέλας" της Virginia Woolf

Η σπουδαία μορφή της αγγλικής λογοτεχνίας, Virginia Woolf, γεννήθηκε το 1882 και πέθανε το 1941. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της 59ετούς ζωής της υπέφερε από έντονες κρίσεις μανιοκατάθλιψης. [1]
Κύρια αιτία της ψυχικής της διαταραχής θεωρείται η σεξουαλική της κακοποίηση σε μικρή ηλικία από μέλη της οικογένειάς της. [2] 

Τα συνεχή σεξουαλικά βασανιστήρια που υπέστη η Woolf είχαν, σίγουρα, αποκρουστικό αντίκτυπο στην ψυχική της κατάσταση. 
Το μυαλό της, γεμάτο τραγικές και δυσάρεστες αναμνήσεις από το παρελθόν, την καθιστά τη συναρπαστική λογοτεχνική φιγούρα που θεωρείται σήμερα. 
Παρά τα σκληρά παιδικά και εφηβικά της τραύματα, κατάφερε να γράψει 15 βιβλία και να αποτελέσει συγγραφέα-σταθμό για τη βρετανική λογοτεχνία του 20ου αιώνα.

Στο γνωστότερο ίσως έργο της, Mrs Dalloway, η Woolf επικρίνει τον τρόπο με τον οποίο θεραπεύονταν οι ψυχικά ασθενείς κατά την εποχή της. 

Άφθονο υλικό για αυτό της το έργο προσέφεραν οι δυσάρεστες εμπειρίες της από τους ψυχιάτρους της. Το 1920, ήταν συνήθης αντίληψη πως τα ψυχικά νοσήματα προκαλούνταν από μόλυνση στα δόντια. 
Ο γιατρός της, υποπτευόμενος ότι αίτιο της πνευματικής της αστάθειας ήταν μια φωλιά βακτηρίων στις ρίζες των δοντιών της, αφαίρεσε τρία από αυτά.(!!!)

Είναι πιθανό πως τέτοιου είδους εμπειρίες ώθησαν τη Woolf να αρνηθεί φαρμακευτική αγωγή για την τελευταία της κρίση, το 1941. Ο σύζυγός της απευθύνθηκε σε έναν τοπικό γιατρό. Η Woolf στην αρχή φέρθηκε αμυντικά, μα τελικά συνεργάστηκε και δέχτηκε να εξεταστεί, ενώ δήλωσε πως θα συμφωνούσε με τη θεραπεία αν την έκρινε λογική.
Το ίδιο βράδυ, γέμισε τις τσέπες της με πέτρες και έπεσε στο ποτάμι που βρισκόταν έξω από το σπίτι της. Το πτώμα της βρέθηκε 20 ημέρες μετά.

«Είμαι σίγουρη ότι τρελαίνομαι πάλι: αισθάνομαι ότι δε μπορούμε να περάσουμε άλλη μία από εκείνες τις φριχτές περιόδους. Και αυτή τη φορά δε θα συνέλθω. […] Επομένως, κάνω αυτό που μου φαίνεται καλύτερο να κάνω. […] Δε νομίζω ότι δύο άνθρωποι θα μπορούσαν να είναι πιο ευτυχισμένοι από όσο υπήρξαμε εμείς».

«Θέλω να σου πω ότι μου χάρισες την απόλυτη ευτυχία. Κανείς δε θα μπορούσε να κάνει περισσότερα από όσα έκανες εσύ. […] Γνωρίζω, όμως, ότι ποτέ δε θα το ξεπεράσω και σου καταστρέφω τη ζωή. Είναι αυτή η τρέλα. Ό,τι και να πει ο καθένας δεν μπορεί να με πείσει. […] Το μόνο που θέλω να πω είναι ότι μέχρι να έρθει αυτή η αρρώστια, ήμασταν απόλυτα ευτυχισμένοι. Χάρις σε εσένα. […] Θα καταστρέψεις όλα μου τα γραπτά;» [3]

Αυτά ήταν αποσπάσματα από τα γράμματα που άφησε η Woolf στον άντρα της πριν αυτοκτονήσει.
------------------
[1] Lee, Hermione. Virginia Woolf. New York: Vintage, 1999.
[2] Στο βιβλίο της Virginia Woolf, Moments of Being, η ίδια περιγράφει την σεξουαλική της κακοποίηση από τον ετεροθαλή αδερφό της.
[2] Τα γράμματα προς τον άντρα της Woolf και προς την αδερφή της είναι καταγεγραμμένα στο βιβλίο Περί τρέλας. Εκδόσεις Κοβάλτιο, 2016, σε μετάφραση Λαμπριάνας Οικονόμου.

Sunday, 7 May 2017

Λάθη που κάνω ακόμα και μετά το τρίτο παιδί

Εμείς απλά πρέπει να είμαστε αρκετά ώριμοι ώστε να τα αναγνωρίζουμε όταν συμβαίνουν
👨👦👦👧
1. Κάνω τα ξεσπάσματα θυμού ακόμα μεγαλύτερα 
Ενώ ξέρω με σιγουριά πως δεν πρέπει να καθησυχάζουμε και να καλομαθαίνουμε ένα παιδί που χτυπιέται στο πάτωμα του πολυκαταστήματος, επειδή δεν πήρε το παιχνίδι που ήθελε, είναι εξίσου αναποτελεσματικό να το προκαλέσουμε σε συζήτηση. 
Αλλά το κάνω ακόμα. 
Παρόλο που έχω μάθει πολύ καλά ότι δε βγαίνει σε καλό η συζήτηση με ένα νήπιο σε αυτά τα θέματα, κάθε φορά την παθαίνω και το κάνω. Και, φυσικά, αυτό ανεβάζει τα επίπεδα του θυμού του στο κόκκινο. 

2. Τους δίνω τροφές με ζάχαρη λίγο πριν από τον ύπνο 
Κάθε φορά συνειδητοποιώ τι πρόβλημα έχω δημιουργήσει αφού του δώσω το σνακ. Ο γιος μου κάθεται στο τραπέζι πασαλειμμένος με παγωτό σε όλο του το πρόσωπο, σοκολάτες να έχουν κολλήσει στα μάγουλά του ή και να έχει ένα ζεστό μουστάκι από κρέμα που δε λέει να φύγει. 
Και εκείνη είναι η στιγμή που θυμάμαι ότι ζάχαρη= ενέργεια= πρόβλημα να τον βάλω για ύπνο= ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα το πρωί που δεν ξυπνάει για να πάει σχολείο. Ξέρω ότι κάθε φορά μου γυρνάει μπούμερανγκ, αλλά τί να κάνω; Μου αρέσει να κάνω τους ανθρώπους χαρούμενους. 

3. Διακόπτω τον απογευματινό ύπνο 
Αν θα μπορούσα να δώσω μια μικρή συμβουλή στους νέους γονείς, θα ήταν να μη ξυπνάτε ποτέ το παιδί σας από τους μικρούς υπνάκους κατά τη διάρκεια της μέρας. Κι επιπλέον, μην περιμένετε το παιδί σας να είναι σε πλήρη λειτουργία όταν κοιμάται κανονικά. 
Το ξέρω πως είναι έτσι, αλλά κάθε φορά την πατάω σαν πρωτάρης, όπως όταν για παράδειγμα προσπαθώ να στήσω μια φωτογράφιση το απόγευμα όσο η κορούλα μου κοιμάται. 
Τί μπορεί πια να πάει στραβά; Κάθε φορά που σκέφτεσαι να σηκώσεις το παιδί σου όσο αυτό παίρνει τον υπνάκο του, σκέψου κάποιον να σε σέρνει από το κρεβάτι στις 3 τα ξημερώματα και να περιμένει να είσαι και καλοδιάθετος. 

4. Καταφεύγω στο Ίντερνετ για τη διάγνωση μιας ασθένειας 
Γενικά, το διαδίκτυο τείνει να γίνεται κάπως δραματικό όταν πρόκειται για την υγεία μας. Αλλά για την υγεία των παιδιών μας, γίνεται έως και τρομακτικό. 
Κι όμως, αυτό δεν με έχει εμποδίσει. 
Κάθε φορά πού θα ακούσω έναν ελαφρύ βήχα, θα διαγνώσω το γιο μου με τουλάχιστον τρεις διαφορετικές ασθένειες και η γυναίκα μου θα είναι κολλημένη πάνω από το κινητό περιμένοντας το φαρμακοποιό να το σηκώσει. 

5. Έβαλα στην άκρη τις δικές μου ανάγκες 
Αν υπάρχει ένα λάθος το οποίο το έχουμε κάνει όλοι, τότε θα είναι αυτό. 
Όταν γεννήθηκε ο πρώτος μου γιος, θυμάμαι ότι έμεινα στο σπίτι για τρεις μήνες σερί. Παρατήρησα ότι μιλούσα απότομα στους υπόλοιπους για το παραμικρό. Χρειαζόμουν κοινωνικοποίηση και να βγω από το σπίτι. 
Αλλά όταν ήρθε και το δεύτερο παιδί, εμφανίστηκε ξανά το ίδιο μοτίβο. 
Παρομοίως και με το τρίτο παιδί, που γεννήθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο. Και ευτυχώς δεν άλλαξα ούτε τότε. Λίγοι από εμάς το κάνουν. Είμαι τόσο απασχολημένος με το να τα βοηθάω με τις εργασίες τους, να τα κάνω μπάνιο, να τα πάω στις δραστηριότητές τους, που οι προσωπικές μου ανάγκες πήγαν πολύ πίσω. 
Είναι επικίνδυνο και καθόλου υγιές αλλά ταυτόχρονα και αναπόφευκτο. 

👨👦👦👧
Κάθε ένα παράδειγμα από αυτή τη λίστα αποτελεί και ένα λάθος τα οποία θα ξανακάνω πιθανότατα παραπάνω από ένα μέσα στον επόμενο μήνα. 
Αλλά νομίζω το μάθημα σε αυτή την υπόθεση είναι ότι λάθη σίγουρα θα συμβούν και μάλιστα συχνά. 

superdad

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki