Τι πρέπει να ξέρουν οι γονείς που μεγαλώνουν αγόρια

Χιούμορ, Ψυχολογία, Αγόρια, Μεγαλώνοντας αγόρια

Καλά είναι και τα κορίτσια, όμως το να μεγαλώνεις αγόρια έχει την δική του… μαγεία! 

Και αυτό ίσως να μην το συνειδητοποιεί μια μαμά όταν μαθαίνει από τον γυναικολόγο το φύλο του μωρού της. «Αγόρι; Τι θα κάνω με ένα αγόρι;», αναρωτήθηκε καλή μου φίλη, όταν με πήρε να μου το ανακοινώσει. 

Θέλετε να σας πω τι έχει κάνει 5 χρόνια μετά, πέραν του ότι ζει τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής της και αφού απέκτησε και έναν δεύτερο γιο; 

Θέλετε να μάθετε τι βιώνουν οι περισσότεροι γονείς που μεγαλώνουν αγόρια;

Παίρνουν απόφαση ότι από εδώ και στο εξής θα παίζουν βρώμικα και σκληρά
Οι περισσότεροι γονείς που μεγαλώνουν κορίτσια ως επί το πλείστον παίζουν με Barbie και πλαστελίνες. 

Το παιχνίδι των αγοριών, όμως, δεν είναι πραγματικό παιχνίδι αν δεν περιλαμβάνει λάσπη, δάκρυα και ιδρώτα. Διασκέδαση για το αγόρι σημαίνει μάχη μέχρι τελικής πτώσης και εξολόθρευση όταν κάτι βρεθεί στον δρόμο του.

Πρέπει περισσότερο να δρουν και λιγότερο να μιλούν
Σε αντίθεση με τα κορίτσια που είναι σχεδόν πάντα πρόθυμα να συζητούν και να εκδηλώνουν τα συναισθήματά τους, όταν ζητήσετε από ένα αγόρι να καθίσει για να μιλήσετε, το πιθανότερο είναι ότι θα «λουφάξει» και θα κλείσει σαν στρείδι. 

Αν θέλετε να κάνετε ένα αγόρι να ανοιχτεί, ο μόνος τρόπος είναι να ξεκινήσετε να κάνετε κάτι μαζί, π.χ. να πάτε για σουτάκια σε μία μπασκέτα ή να παίξετε ένα παιχνίδι με κάρτες. Το ίδιο αγόρι που πριν δεν άνοιγε το στόμα του, ξαφνικά θα μεταμορφωθεί στον πιο ομιλητικό άνθρωπο του κόσμου.

Έχουν να αντιμετωπίσουν περισσότερα συναισθηματικά ξεσπάσματα
Ακριβώς επειδή δυσκολεύονται με τα λόγια, τα αγόρια μπορεί εύκολα να ξεσπάσουν σε κλάματα όταν είναι αναστατωμένα και καθυστερούν περισσότερο από τα κορίτσια να ηρεμήσουν. 

Επίσης, σύμφωνα με τους ψυχολόγους, στρεσάρονται πιο εύκολα και είναι γενικώς πιο ευαίσθητα, τόσο συναισθηματικά όσο και σε θέματα υγείας. 

Βέβαια, παίζει ρόλο και το γεγονός ότι πολλοί γονείς δεν αφήνουν τα αγόρια να εκδηλώσουν τα συναισθήματά τους σωστά –π.χ. όταν ένα αγόρι πέφτει και χτυπά του λένε «έλα σήκω, δεν έχεις τίποτα», ενώ, όταν πέφτει ένα κορίτσι, δείχνουν περισσότερη τρυφερότητα και συμπαράσταση.

Τα αγόρια βρίσκονται διαρκώς εν κινήσει

Ανεξαρτήτως κουλτούρας και πολιτισμού, τα αγόρια έχουν την τάση να παλεύουν περισσότερο, να προσποιούνται ότι πολεμούν και να βρίσκονται σε διαρκή κίνηση. 

Από τη στιγμή που θα αρχίσουν να περπατάνε, δεν σταματούν να τρέχουν ανεξέλεγκτα, να σκαρφαλώνουν, να χοροπηδούν και να επιδίδονται σε κάθε απίθανη και επικίνδυνη δραστηριότητα. 

Τα αγόρια είναι φτιαγμένα για έντονη σωματική άσκηση και το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να τα ενθαρρύνετε, προσφέροντάς τους ανοιχτούς και ασφαλείς χώρους για να εκτονώνονται. 

Το έχουν πραγματικά ανάγκη.

Απαιτείται, λοιπόν, καλή προετοιμασία σε θέματα ασφαλείας
Όλα τα παιδιά χρειάζονται κάθισμα αυτοκινήτου και όλα πρέπει να ζουν σε ένα υγιές περιβάλλον. 

Όσοι έχουν αγόρια, όμως, έχουν έναν λόγο παραπάνω για να κάνουν στοκ σε γάζες, τσιρότα, αντισηπτικά, αλοιφές για χτυπήματα κ.ο.κ.

Και σε φαγητό
Γιατί όταν ένα αγόρι πεινάει, δεν το λέει απλά, όπως συνηθίζουν τα κορίτσια. 

Μουγκρίζει, χτυπιέται, δεν βλέπει μπροστά του και πρέπει να φάει άμεσα για να μην μεταμορφωθεί στον Χαλκ.

Μιλώντας για Χαλκ… μιλάτε στη γλώσσα τους
Μια μαμά μπορεί εύκολα να συζητήσει για την σχέση της Barbie με τον Ken και για τη Μικρή Γιατρό που πρόσφατα απέκτησε τρίτο αδερφάκι και πώς νιώθει γι’αυτό –με ένα κορίτσι. 

Για να συζητήσετε κάτι αντίστοιχο με τον γιο σας, όμως, άρα για να έρθετε πιο κοντά, οφείλετε να κάνετε εντατικά μαθήματα στα Star Wars και να γνωρίσετε έναν προς ένα τους Εκδικητές (ζητήστε τη βοήθεια του μπαμπά). 

Θα πρέπει, επίσης, με όση ενσυναίσθηση σας περισσεύει, να του εξηγήσετε ότι οι δεινόσαυροι δεν θα επιστρέψουν ποτέ στη γη (ναι, λυπάστε και εσείς πραγματικά).

Το μπάνιο δεν είναι το αγαπημένο τους μέρος

Από καμία άποψη. Καταρχάς τα αγόρια μισούν το να πλένονται –είναι κάτι σαν τιμωρία γι’αυτά, ακόμα κι αν χρειάζεται απλά να πλύνουν τα χέρια τους. 

Γι’αυτό και ο μόνος τρόπος να αποδεχτούν το μπάνιο είναι κάνοντάς το άνω-κάτω, πετώντας νερά έξω και καταναλώνοντας τεράστιες ποσότητες αφρόλουτρου, χωρίς όμως πραγματικά να το χρησιμοποιούν σε κάθε σημείο του σώματός τους. 

Όσο για τη λεκάνη… αυτή κι αν είναι μία πονεμένη ιστορία. 

Κάθε φορά που θα την χρησιμοποιούν κάτι δεν θα πάει καλά: Είτε θα έχουν στοχεύσει το καλαθάκι για τα χαρτιά, είτε δεν θα έχουν κατεβάσει το κάθισμα, είτε δεν θα έχουν τραβήξει καζανάκι, είτε το χαρτί που θα έχουν χρησιμοποιήσει θα βρίσκεται στο πάτωμα, είτε όλα αυτά μαζί. 

Πραγματικά, ένα από τα πιο εξαντλητικά πράγματα στο να μεγαλώνεις αγόρι είναι ότι πρέπει συνέχεια να καθαρίζεις το μπάνιο.

Το να είναι γυμνά, όμως, είναι το καλύτερό τους
Και αυτό το διαπιστώνει κανείς εύκολα, κρίνοντας από την αντίδρασή τους όταν τους λες να γδυθούν ώστε να κάνουν μπάνιο. Πετούν τα ρούχα τους στον αέρα σε δευτερόλεπτα και τρέχουν τσίτσιδα σε όλο το σπίτι ουρλιάζοντας. 

Γενικότερα, από τη στιγμή που ένα αγόρι είναι σε θέση να γδυθεί μόνο του, θα το κάνει ανά πάσα ώρα και στιγμή, είτε του το ζητήσετε είτε όχι.

Και δεν θα κάνει μόνο αυτό
Οι γονείς που μεγαλώνουν αγόρια οφείλουν να αποδεχτούν την εμμονή τους με το μόριό τους. 

Το πιάνουν με κάθε ευκαιρία, ήδη από την βρεφική ηλικία. Το τραβάνε, το τεντώνουν, το κουνάνε ανά πάσα ώρα και στιγμή, όπου κι αν βρεθούν, είτε κάνουν μπάνιο, είτε βλέπουν τηλεόραση και δεν υπάρχει τίποτα που μπορείτε να κάνετε για να τα σταματήσετε. 

Μην ανησυχείτε –δεν θα περάσει. 

Απλά θα έρθει η στιγμή που εσείς δεν θα το προσέχετε πια.

Πρέπει να σκέφτονται μακροπρόθεσμα τόσο από πρακτικής όσο και από συναισθηματικής άποψης
Σε αντίθεση με τα κορίτσια που παραμένουν σχεδόν πάντα «κοντά» με τη μαμά τους, για τα αγόρια έρχεται κάποια στιγμή, εκεί γύρω στα 12, που μοιάζει σαν κάθε δεσμός με τους γονείς (και δη με τη μαμά) να κόβεται με μαχαίρι. 

Ο μοναδικός τρόπος για να μην πονέσετε αβάσταχτα από αυτή την αναπόφευκτη εξέλιξη είναι να έχετε φροντίσει τα προηγούμενα χρόνια, όσο έχετε ακόμα την αμέριστη προσοχή του γιου σας, να έχετε χτίσει μια αρκετά ισχυρή σχέση που θα επιβιώσει στα χρόνια της εφηβείας. 

Παράλληλα, πρέπει να έχετε χτίσει καλές συνήθειες στον γιο σας, από αυτές που συνήθως θεωρούνται αυτονόητες στα κορίτσια. Τα αγόρια, λοιπόν, είναι εξίσου ικανά να διπλώσουν και να τακτοποιήσουν τα ρούχα τους, να βγάλουν τα πιάτα από το πλυντήριο πιάτων, να σκουπίσουν και να μαζέψουν το τραπέζι. 

Μην ξεχνάτε, όπως πολλές φορές έχουμε πει, ότι μεγαλώνετε και έναν μελλοντικό σύντροφο.

Η αγκαλιά τους σημαίνει περισσότερα

Καθώς από τη φύση τους βρίσκονται μονίμως σε κίνηση, είναι διαρκώς απασχολημένα με κάτι και βουτούν από το ένα παιχνίδι στο άλλο, όταν τελικά θα τρέξουν κατά πάνω σας και θα σας αγκαλιάσουν… αυτό σημαίνει πραγματικά πολλά! 

Απολαύστε, λοιπόν, τα ελάχιστα αυτά δευτερόλεπτα, ακόμα κι αν περιλαμβάνουν τσιμπήματα και τράβηγμα μαλλιών, γιατί πολύ γρήγορα ο ενθουσιασμός τους θα τα παρασύρει σε μία νέα περιπέτεια!

Έλενα Μπούλια
mama365

Η μαμά εκνευρίστηκε που η κόρη της πήγαινε συνέχεια με τον παππού στο γηροκομείο. Δεν ήξερε...

Αληθινές Ιστορίες, Γηροκομείο, Παππούς

Κάθε Σάββατο, ο παππούς μου και εγώ πηγαίνουμε με τα πόδια στο γηροκομείο που βρίσκεται λίγα τετράγωνα μακριά από το σπίτι μας. Αυτό της μαμάς δεν της αρέσει πολύ, γιατί αντί να είμαι με τον παππού θα μπορούσα να παίζω με τους φίλους μου.

Στο γηροκομείο πηγαίνουμε για να επισκεφθούμε τους ηλικιωμένους και άρρωστους ανθρώπους που ζουν εκεί γιατί δεν μπορούν πια να φροντίσουν τον εαυτό τους.

«Όποιος επισκέπτεται τους αρρώστους, τους δίνει ζωή», 

μου λέει πάντα ο παππούς μου.

Πρώτα θα επισκεφθούμε την κυρία Μαρία. Την αποκαλώ «Η μαγείρισσα». Της αρέσει να μιλάει για την εποχή εκείνη που ήταν διάσημη μαγείρισσα στην Αθήνα. Όπου δούλευε, έρχονταν άνθρωποι από όλη τη χώρα για να δοκιμάσουν την περίφημη κοτόσουπα της.

Η μαμά εκνευρίστηκε που η κόρη της πήγαινε συνέχεια με τον παππού στο γηροκομείο. Δεν ήξερε... 

Στη συνέχεια θα επισκεφθούμε τον κύριο Πέτρο. Τον αποκαλώ ο «αστείος άνθρωπος». Καθόμαστε γύρω από το τραπέζι που πίνουν τον καφέ τους και μας λέει αστεία. Μερικά είναι πολύ αστεία, μερικά δεν είναι. Κάποια πάλι δεν τα καταλαβαίνω. Εκείνος γελάει με τα δικά του αστεία και κουνάει πάνω κάτω το κατακόκκινο πρόσωπο του. Ο παππούς και εγώ δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά και γελάμε μαζί του. Ακόμη και όταν τα αστεία του δεν είναι πολύ αστεία.

Δίπλα είναι ο κύριος Δημήτρης. Τον αποκαλώ «Ο Τραγουδιστής» επειδή του αρέσει να μας τραγουδά. Κάθε φορά που το κάνει, η όμορφη φωνή του γεμίζει τον αέρα, μας συνεπαίρνει και αρχίζουμε και εμείς να τραγουδάμε μαζί του.

Μετά επισκεπτόμαστε την κυρία Μερόπη, τη «Γιαγιά», που μας δείχνει συνέχεια φωτογραφίες από τα εγγόνια της. Υπάρχουν παντού σε όλο το δωμάτιο της, σε κορνίζες, σε άλμπουμ, ακόμα και στους τοίχους.

Η μαμά εκνευρίστηκε που η κόρη της πήγαινε συνέχεια με τον παππού στο γηροκομείο. Δεν ήξερε... 
Το δωμάτιο της κυρίας Άννας είναι γεμάτο με αναμνήσεις. Αναμνήσεις που ζωντανεύουν όταν μας διηγείται ιστορίες από τα παλιά. Την αποκαλώ «η κυρία με τις αναμνήσεις».

Στη συνέχεια βλέπουμε τον κύριο Παναγιώτη. «Ο ήσυχος άνθρωπος». Δεν έχει πάρα πολλά να μας πει όταν μας βλέπει. Όταν φεύγουμε όμως μας γνέφει και μας χαμογελά. Τότε μόνο μας μιλάει και μας λέει να ξανάρθουμε την άλλη εβδομάδα.

Αυτό μας το λένε όλοι όταν φεύγουμε. Ακόμη και η νεαρή κυρία που κάθεται πίσω από το γραφείο.

Κάθε εβδομάδα κάνουμε πάντα την ίδια διαδρομή μέχρι το γηροκομείο για να δούμε τους φίλους μας. Ακόμη και όταν κάνει κρύο ή βρέχει, εμείς θα πάμε να δούμε την μαγείρισσα, τον αστείο άνθρωπο, τον τραγουδιστή, τη γιαγιά, την κυρία με τις αναμνήσεις και τον ήσυχο άνθρωπο.

Μια μέρα ο παππούς αρρώστησε βαριά και πήγε στο νοσοκομείο. 
Οι γιατροί μας είπαν ότι δεν πιστεύουν ότι θα γίνει καλά.

Το Σάββατο ήρθε. Ήταν ώρα να επισκεφτούμε το γηροκομείο. Αλλά ο παππούς έλειπε. Πώς θα μπορούσα να πάω επίσκεψη χωρίς τον παππού; Τότε θυμήθηκα τι μου είπε ο παππούς μου κάποτε: 

«Τίποτα δεν πρέπει να στέκεται εμπόδιο στον δρόμο σου όταν θέλεις να κάνεις μια καλή πράξη».

Έτσι πήγα μόνη μου.

Όλοι ήταν πολύ χαρούμενοι που με είδαν αλλά απόρησαν που δεν ήταν μαζί μου ο παππούς. Όταν τους είπα ότι ήταν άρρωστος και στο νοσοκομείο, στεναχωρήθηκαν πάρα πολύ.

«Δεν μπορείς να κάνεις κάτι εσύ», μου είπαν. «Να είσαι δίπλα του όσο γίνεται και άσε τους γιατρούς να κάνουν τα υπόλοιπα».

Στη συνέχεια η μαγείρισσα μου αποκάλυψε μερικά από τα μυστικά συστατικά της. 

Ο αστείος άνθρωπος μου είπε τα τελευταία αστεία του. 

Ο τραγουδιστής μου τραγούδησε ένα τραγούδι ειδικά για μένα. 

Η γιαγιά μου έδειξε περισσότερες φωτογραφίες. 

Η κυρία με τις αναμνήσεις θυμήθηκε περισσότερες ιστορίες. 

Όταν επισκέφθηκα τον ήσυχο άνθρωπο, του έκανα πολλές ερωτήσεις. Όταν ξέμεινα από ερωτήσεις, του είπα όσα έμαθα στο σχολείο.

Μετά από λίγο είπα αντίο σε όλους, ακόμα και στη γυναίκα πίσω από το γραφείο.

«Σε ευχαριστώ που ήρθες» μου είπε. «Ελπίζω ο παππούς σου να γίνει σύντομα τελείως καλά».

Λίγες μέρες αργότερα, ο παππούς μου ήταν ακόμα στο νοσοκομείο. Δεν έτρωγε, δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι και με δυσκολία μιλούσε. Πήγα στην γωνία του δωματίου, για να μην με δει που κλαίω. Η μητέρα μου πήρε τη θέση μου στο κρεβάτι και κράτησε το χέρι του παππού. Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό και πολύ ήσυχο.

Ξαφνικά η νοσοκόμα μπήκε στο δωμάτιο και είπε, «Έχετε επισκέπτες».

«Ήρθαμε στο σωστό μέρος; Εδώ δεν γίνεται το πάρτι;» άκουσα μια γνώριμη φωνή στη πόρτα.

Κοίταξα και τους είδα. Ήταν όλοι εκεί: 
Ο αστείος άνθρωπος, η μαγείρισσα, ο τραγουδιστής, η γιαγιά, η κυρία με τις αναμνήσεις. Ακόμα και η γυναίκα πίσω από το γραφείο.

Η μαγείρισσα είπε στον παππού όλα όσα θα του μαγειρέψει όταν γίνει εντελώς καλά. Του είχε φέρει και λίγη από τη διάσημη σπιτική της κοτόσουπα.

«Κοτόσουπα; Τι να του κάνει; Αυτός ο άνθρωπος χρειάζεται σουβλάκια και πίτσα», 

φώναξε γελώντας ο αστείος άνθρωπος.

Όλοι γέλασαν μαζί του. Στη συνέχεια, μας είπε μερικά καινούργια αστεία. Όταν τελείωσε όλοι κρατούσαν μαντίλια για να σκουπίζουν τα δάκρυα από τα γέλια.

Στη συνέχεια, η γιαγιά έδειξε στον παππού μια κάρτα που έφτιαξαν τα εγγόνια της για εκείνον. Στο μπροστινό μέρος της κάρτας υπήρχε μια εικόνα ενός κλόουν που κρατούσε μπαλόνια. Στο πίσω μέρος έγραφε με μεγάλα κόκκινα γράμματα: 

«Ταχεία ανάρρωση!»

Ο τραγουδιστής ξεκίνησε να τραγουδάει, και όλοι τραγουδούσαν μαζί του. Η κυρία με τις αναμνήσεις μας είπε ότι μια φορά ο παππούς πήγε να την επισκεφτεί ενώ είχε χιονοθύελλα, απλά για να της πάει τριαντάφυλλα για τα γενέθλιά της.

Η μαμά εκνευρίστηκε που η κόρη της πήγαινε συνέχεια με τον παππού στο γηροκομείο. Δεν ήξερε... 

Πριν το καταλάβω η ώρα του επισκεπτηρίου πέρασε. Όλοι χαιρέτησαν τον παππού, του ευχήθηκαν να γίνει σύντομα καλά και του είπαν ότι πολύ σύντομα θα έρθουν και πάλι.

Εκείνο το βράδυ, ο παππούς κάλεσε τη νοσοκόμα και της είπε ότι πεινούσε πολύ. Σύντομα ανασηκώθηκε. Την επόμενη μέρα έκανε προσπάθεια να σηκωθεί όρθιος. 

Κάθε μέρα που περνούσε αισθάνονταν όλο και καλύτερα. Όλο και πιο δυνατός. Μια εβδομάδα μετά ήταν σε θέση να πάει ξανά στο σπίτι.

Οι γιατροί σοκαρίστηκαν. Είπαν ότι η γρήγορη ανάρρωση του, ήταν ένα ιατρικό θαύμα. Αλλά εγώ ήξερα την αλήθεια: Η επίσκεψη των φίλων του, τον είχε κάνει καλά.

Ο παππούς είναι καλύτερα τώρα. 

Κάθε Σάββατο, χωρίς εξαιρέσεις, περπατάμε μαζί για να επισκεφθούμε τους φίλους μας: 

Την μαγείρισσα, τον αστείο άνθρωπο, τον τραγουδιστή, τη γιαγιά, τη κυρία με τις αναμνήσεις, τον ήσυχο άνθρωπο… και την νεαρή κυρία πίσω από το γραφείο.

netakias

Οι γιατροί έσωσαν το παιδί μου από Μηνιγγίτιδα τύπου Β'

Μηνιγγίτιδα, Μηνιγγίτιδα τύπου Β'

Κρήτη: Το ευχαριστώ της μάνας:

Την απεριόριστη ευγνωμοσύνη της στους γιατρούς σε ΠΑΓΝΗ και Βενιζέλειο εξέφρασε μέσα από το Ράδιο Κρήτη, η κρητικιά Ελένη Φλουράκη, η οποία ζει και εργάζεται στη Γερμανία και ήρθε στο νησί για διακοπές μαζί με την οικογένειά της.

Όλα κυλούσαν ομαλά, μέχρι που το κοριτσάκι της, τριών ετών, παρουσίασε υψηλό πυρετό. Όπως αποδείχθηκε επρόκειτο για μηνιγγίτιδα τύπου Β', η οποία είναι επικίνδυνη, και παρουσιάζει υψηλά ποσοστά θνησιμότητας.

Ο κ. Φλουράκη, μιλώντας στην Ελένη Στάθογλου, είπε τα καλύτερα λόγια για τους γιατρούς τόσο στο Βενιζέλειο, όπου μεταφέρθηκε αρχικά το παιδί, ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου, όσο και στο ΠΑΓΝΗ, στη ΜΕΘ του οποίου παρέμεινε για αρκετές ημέρες, και παίρνει εξιτήριο αύριο.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην γιατρό Φανή Λαδωμένου, του Βενιζέλειου Νοσοκομείου, η οποία από την πρώτη στιγμή κατάλαβε ότι επρόκειτο για μηνιγγίτιδα.

Όπως είπε, από την πρώτη στιγμή που το κοριτσάκι της μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, "όλοι οι γιατροί έπεσαν πάνω του", και δεν άφησαν κανένα... περιθώριο στην ασθένεια να νικήσει.

Η Ελένη Φλουράκη είπε χαρακτηριστικά ότι αν αυτό το περιστατικό συνέβαινε στη Γερμανία, ενδεχομένως το παιδί της σήμερα να μην ζούσε.

Θέλησε να δημοσιοποιήσει την προσωπική της εμπειρία, για να μάθει ο κόσμος ότι οι γιατροί στα νοσοκομεία του Ηρακλείου είναι εξαιρετικοί και διαθέτουν εκτός της υψηλής επιστημονικής τους κατάρτισης και μεγάλα αποθέματα ανθρωπιάς.

ekriti

madata

Παίξτε μαζί μου, παρακαλώ!!

Αγαπώ τα ζώα

Αυτό το γλυκό σκυλάκι είναι τόσο ευγενικό!! 

Το μόνο που θέλει είναι να παίξει! 

Προσπαθεί με όλη του τη δύναμη (ενώ παραμένει ήρεμο) να κάνει τα δίδυμα μωρά να παίξουν με αυτόν. 

Ευτυχώς, ο μπαμπάς είχε την κάμερα να τραβάει όλη την ώρα και ήταν σε θέση να καταγράψει την αξιολάτρευτη αλληλεπίδραση τους για να τη δει ο κόσμος!

Ήθελε να γίνει φίλος με τα δίδυμα κοριτσάκια και να παίξει μαζί τους. Είναι τόσο αξιαγάπητος!

Ο μπαμπάς τραβά με την κάμερα τα χαριτωμένα μικρά χαμόγελα των κοριτσιών του και την προθυμία του κουταβιού να παίξει! 

Η αντίδραση των κοριτσιών δείχνει πόσο απολαμβάνουν το σκυλί, αλλά δυστυχώς δεν είναι λίγο πιο μεγάλα.

Επιμέλεια: Viralnet.gr

Πώς θα μεγαλώσετε ένα ισορροπημένο παιδί

Όταν λέμε ισορροπημένο, εννοούμε ένα παιδί που θα δομήσει σταδιακά τη δική του προσωπικότητα, ελεύθερο να χαράξει τη δική του πορεία ζωής.

Πάμε να δούμε πώς αυτή η θεωρία μπορεί να γίνει πράξη μέσω της ανατροφής:
👪 Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να ανατραφεί με τέτοιον τρόπο ώστε να γίνει κάποια στιγμή αυθύπαρκτη προσωπικότητα, ένας άνθρωπος που πατάει στα πόδια του και να μην είναι προσκολλημένος (με την αρνητική έννοια) από την οικογένεια.
👪 Αυτό λοιπόν σημαίνει ότι πάντα θα πρέπει να νιώθει ελεύθερο να κάνει κάποιες επιλογές μόνο του -αναλογικά με την ηλικία του βέβαια- και όχι να αποφασίζετε συνεχώς εξ' ονόματός του χωρίς να ερωτηθεί. 

Γιατί διαφορετικά θα μάθει να είναι παθητικό και φοβισμένο.
👪 Συγκρατήστε την ακατανίκητη επιθυμία που νιώθετε κάποιες φορές, η οποία σας ωθεί όχι απλά να συμβουλεύετε, αλλά να πιέζετε το παιδί να ακολουθήσει τα λεγόμενά σας «επειδή εσείς ξέρετε ποιο είναι το καλό του». 

Είναι τελείως παράλογο να επιλέγετε για εκείνο από το ποιους θα κάνει φίλους, μέχρι ποια χόμπι θα ασχοληθεί και άλλα παρόμοια.
👪 Μην ξεχνάτε ότι καλείστε να μεγαλώσετε έναν άνθρωπο σε πολλά πράγματα διαφορετικό από εσάς, τον οποίο δε φέρατε στον κόσμο για να πραγματοποιήσετε μέσω αυτού ανεκπλήρωτα δικά σας όνειρα και επιθυμίες. 

Το παιδί έχει δικά του όνειρα, δικά του κριτήρια και πρέπει να γίνουν απόλυτα σεβαστά, εφ' όσον δεν το βλάπτουν.
👪 Είναι επίσης απαραίτητο να δείχνετε στο παιδί ότι αποδέχεστε τα θέλω και τα συναισθήματά του, άρα ότι το αποδέχεστε. 

Αν βλέπει ότι πάτε να κάνετε το δικό σας και να αποφασίζετε διαρκώς για εκείνο, να είσαστε σίγουροι ότι θα νιώσει πολύ άσχημα, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την ψυχοσύνθεσή του μακροπρόθεσμα.
👪 Τέλος, είναι λογικό να ανησυχείτε για τυχόν συνέπειες των επιλογών του, όμως πρέπει να διαχειριστείτε τους φόβους σας και να μη φτάνετε σε σημεία καταπίεσής του. 

Άλλωστε, ακόμα και επιλογές που ενέχουν ρίσκο δεν είναι απαραίτητο ότι θα καταλήξουν σε αδιέξοδο!

mother.gr