Αρθρογρύπωση διαγνώστηκε στον 3χρονο γιο μου...

"Είναι υπάκουο παιδί αλλά δεν μιλάει..."

"Ο μικρός Χρήστος είναι τριών ετών και τριών μηνών. Από την γέννησή του τον παρακολουθεί παιδο-ορθοπεδικός, καθώς λόγω του περιορισμένου χώρου στην κοιλιά της μαμάς του ήταν "μαζεμένος" με αποτέλεσμα να παρατηρηθεί αγκύλωση στα χεράκια του. Κάναμε φυσιοθεραπείες και πλέον δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. 

Η ανάπτυξή του είναι ομαλή είναι υπάκουο παιδί, υπάρχει άριστη συνεννόηση μεταξύ μας, εκτελεί όλες τις "εντολές" μας και γενικά δεν έχουμε παρατηρήσει κάτι περίεργο στην συμπεριφορά του. Είναι αρκετά συνεπής με τα παιχνίδια του, τα τακτοποιεί και γενικά από αυτά που βλέπουμε και μπορούμε να καταλάβουμε έχει μια υγιή ανάπτυξη.

Αυτό που με απασχολεί είναι το γεγονός ότι δεν έχει ακόμη αρχίσει να μιλάει. 

Λέει κάποιες λεξούλες όπως μπαμπά, μαμά, αγκαλιά, μπέμπα, μπάλα, έτσι εντάξει αλλά δεν κάνει προτάσεις. Ωστόσο, καταλαβαίνει ότι του ζητάμε. 

Απευθυνθήκαμε λοιπόν σε έναν λογοθεραπευτή και τους τελευταίους τρεις μήνες κάνουμε συνεδρίες. Βέβαια δεν έγιναν πολλές συνεδρίες λόγω ιώσεων και λοιπών υποχρεώσεων. Αυτό που με προβληματίζει είναι αν πρέπει να ανησυχώ για την αργοπορημένη ανάπτυξή του.
Το παιδί γενικότερα καθυστέρησε να μπουσουλήσει (9 μηνών), να περπατήσει (13 μηνών) και ο παιδο-ορθοπεδικός μας είπε ότι αυτή η καθυστέρηση οφείλεται στο γενικότερο "σφίξιμο" που παρουσιάζει ως παιδί. 

Η διάγνωση ήταν μια ήπια μορφή αρθρογρύπωσης και μας συνέστησε να μην ανησυχούμε, ΄καθώς, όπως καθυστέρησε να κάνει όλα τα άλλα καθυστερεί και στην ομιλία. 

Πρέπει να ανησυχούμε θεωρείτε;"

Απαντά η Παρασκευή Μπριντάκη, Ψυχολόγος - Οικογενειακή Θεραπεύτρια - Παιδοψυχολόγος

Το παιδί μεγάλωσε σε ένα περιορισμένο χώρο στην κοιλιά της μητέρας με αποτέλεσμα να υπήρχε ένα γενικότερο "σφιξιμο" στην ανάπτυξη του. 

 Δηλαδή δεν υπήρχε αρκετός χώρος για να αναπτυχθεί. Αυτό τον "χώρο" καλείται τώρα το παιδί να αποκτήσει. 

Ήδη ξεκινήσατε με θεραπείες λόγου και φυσιοθεραπείες που βοηθούν στην έγκαιρη αποκατάστασή. Χρειάζεται χρόνος τόσο απο εσάς όσο και από το παιδί στο να αποβάλλετε το στρες που βιώσατε όλο αυτό το διάστημα.

Καλό θα ήταν για το ζήτημα της αρθρογρύπωσης να απευθυνθείτε είτε σε κάποιον παιδονευρολόγο είτε σε έναν αναπτυξιολόγο όπου και θα σας καθορίσουν το αναπτυξιακό επίπεδο του παιδιού και το βαθμό της βαρύτητας των συμπτωμάτων του. Πιθανά επίσης να έπρεπε να γίνει και από εργοθεραπευτή αξιολόγηση. 

Θα σας συμβούλευα να προχωρούσατε και στις ανωτέρω αξιολογήσεις ώστε να μπορέσετε να ηρεμήσετε και να εφαρμόσετε το κατάλληλο πρόγραμμα βοήθειαςπρος το παιδί σας. Βρισκόμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία.

Μπριντάκη Παρασκευή

Ψυχολόγος - Οικογενειακή Θεραπεύτρια - Παιδοψυχολόγος

www.greekpsychologist.com
infokids.com.cy

Το Χαμομηλάκι

«Ντροπαλοί σαν μανόλιες»: Μια γλυκιά και τρυφερή ιστορία

Μανόλια σε κόκκινο βελούδο, 1885 - 1995, ΜΑΡΤΙΝ ΤΖΟΝΣΟΝ ΧΙΝΤ

Συντάκτης: Αρχοντία Κάτσουρα

Η μεγάλη κυρία είχε βγει και σκούπιζε το πεζοδρόμιο έξω από την παλιά μονοκατοικία που ήταν το σπίτι της. Διαρκώς κάτι μουρμούριζε, ότι αυτός ο δήμος ποτέ δεν καθαρίζει τα πεζοδρόμια, ότι με τόσα πεσμένα φύλλα θα βουλώσουν οι αγωγοί των ομβρίων και πάλι μόλις βρέξει θα πλημμυρίσουν οι δρόμοι.

Στη γειτονιά την αγαπούσαν όλοι, ευγενική, σοβαρή, λογική, συμβιβαστική, άνθρωπος στον οποίο προσέτρεχαν όλοι. Έμενε ακόμη στην παλιά μονοκατοικία της, ένα σπίτι χτισμένο μπορεί και εβδομήντα χρόνια πριν, από τους γονείς της, σε ένα οικόπεδο μικρό, αλλά με έναν μικρό κήπο, πάντα γεμάτο λουλούδια. Σε μια γωνιά του είχε φυτεμένη μια μανόλια, που όλοι ήξεραν ότι την αγαπούσε πολύ.

Δεν είχε πει τίποτα σε κανέναν, το καταλάβαιναν από τον τρόπο που τη φρόντιζε, που τη λίπαινε, που την πότιζε, που σκάλιζε το χώμα στον νερόλακκό της.

Την άνοιξη έβαζε μια πολυθρόνα και καθόταν στον ίσκιο της. Παρακολουθούσε τα φύλλα της, παχιά και σκούρα πράσινα, τα μικρά καρπόφυλλα που θα μεγάλωναν και μετά θα άνοιγαν στα περήφανα λουλούδια της, μπουμπούκια στο μέγεθος γροθιάς που τον Ιούνιο θα πλημμύριζαν τον τόπο ευωδιά. Κάτι σαν τη μυρωδιά του λεμονανθού, λίγο πιο βαριά ίσως.

Τα παιδιά της, όταν πήγαιναν να τη δουν, την έπιαναν που μιλούσε στη μανόλια. Έτσι όπως μιλούν τα μικρά παιδιά με τα παιχνίδια τους, τα κοριτσάκια με τις κούκλες τους. Τη «συμβούλευε» να μη βιαστεί να ανθίσει, της μιλούσε για τον καιρό, την προειδοποιούσε για τις καταιγίδες και κάλυπτε τη ρίζα της όταν έπεφτε πολύ η θερμοκρασία.

Και τα εγγόνια της, που τα φρόντιζε όποτε μπορούσε, ήξεραν το μυστικό και πρόσεχαν. Έπαιζαν, έτρεχαν, υπό το άγρυπνο βλέμμα της, ενώ εκείνη κάτι έκανε: ετοίμαζε τα λαχανικά για το φαγητό, έπλεκε ή διάβαζε την εφημερίδα της.

Το δέντρο ήταν παλιό και ψηλό, ήταν κοριτσάκι όταν το φύτεψε ο πατέρας της στον κήπο και πια για να το φτάσει και να το φροντίσει, όταν χρειαζόταν, ανέβαινε σε μια σκαλίτσα. Και τότε, με άνετες και ελαφρές κινήσεις, καθάριζε τα σπάνια κίτρινα φύλλα της.

Μετά κατέβαινε τη σκαλίτσα με ένα μικρό πηδηματάκι, τίναζε τη φούστα της, ίσιωνε την ποδιά της. Τότε ήταν που έμοιαζε με κοπελίτσα, ανάλαφρη και χαριτωμένη. Δεν έκοβε ποτέ λουλούδι για τα βάζα της, «δεν θέλω να την πληγώσω» έλεγε.

Μετά έμπαινε στο σπίτι, για να ξαναγυρίσει στις δουλειές της, στο μαγείρεμα για τα παιδιά που δουλεύουν, για τα εγγόνια που θα έρχονταν από το σχολείο. Γινόταν πάλι η μάνα κι η γιαγιά.

Κάποτε αρρώστησε, μπήκε στο νοσοκομείο για λίγο καιρό. Η κόρη της, που έμενε μαζί της τα απογεύματα, την άκουσε να παραμιλά. Μέσα στα ακατάληπτα λόγια του πυρετού της, διέκρινε ένα αντρικό όνομα, άγνωστό της, δεν ήταν του πατέρα ή του αδελφού της, ούτε κάποιου συγγενή ή φίλου.

Όταν, μέρες μετά, η μάνα συνήλθε, η κόρη της δεν κρατήθηκε και ρώτησε: «Ποιος είναι;»

«Το πρώτο μου φιλί», είπε η μάνα. «Εκεί, ένα βράδυ, στη μεγάλη μανόλια. Ήμουν 17 χρονώ».

Η κόρη δεν μίλησε, δεν ήθελε να ρωτήσει περισσότερα, ούτε ήξερε αν ήθελε να μάθει. Κατάλαβε. Κατάλαβε και γιατί η μάνα αγαπούσε το δέντρο με τα μεγάλα σε μέγεθος γροθιάς λουλούδια με το άρωμα λεμονανθού.

Και θυμήθηκε ένα βιβλίο με δοκίμια που είχε πέσει κάποτε στα χέρια της*. Εκεί η σπουδαία συγγραφέας έλεγε ότι οι άνθρωποι δεν μεγαλώνουν, κυρίως γερνούν εξωτερικά.

Στα σώματα και τα πρόσωπά τους συγκεντρώνουν τα σημάδια του χρόνου, αλλά ο πραγματικός εαυτός τους, το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας, παραμένει έως το τέλος αθώο και ντροπαλό σαν το λουλούδι της μανόλιας.

Τότε της έπιασε το χέρι και το κρατούσε σφιχτά μέχρι που η μάνα αποκοιμήθηκε.

«Γράμμα προς την κόρη μου», 

Μάγια Αγγέλου, 2009

efsyn

Το Χαμομηλάκι

Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα των Πολιτικών

Ο Οιδίποδας, όταν συνειδητοποίησε την καταστροφή που έσπειρε γύρω του, ένοιωσε τόσο ένοχος, παρόλο που αυτό έγινε άθελά του, και μάλιστα ενώ προσπάθησε να το αποφύγει, που έβγαλε τα μάτια του και αυτοεξορίστηκε.
Οι δικοί μας πολιτικοί, ενώ ξέρουν ότι είναι ένοχοι, όχι μόνο δεν βγάζουν τα μάτια τους αλλά αποποιούνται παντελώς των ευθυνών τους. 
Ο Οιδίποδας, αποφάσισε να βγάλει τα μάτια του και να αναλάβει έτσι την ευθύνη, παρ' ότι ήξερε πως ό,τι έκανε, το έκανε εν αγνοία του. Δεν μπόρεσε να υποφέρει το θέαμα της δυστυχίας που είχε προξενήσει με την άγνοια του. Ξερίζωσε τα μάτια του και, τυφλός για πάντα, έφυγε από τη Θήβα.

Σκιαγραφείται η ηθική της πολιτικής σκηνής, η οποία δεν μοιάζει καθόλου με εκείνη του Οιδίποδα, αφού συνηθίζει να μην αυτο-τιμωρείται, παρά την επιβεβαιωμένη ενοχή, ενίοτε και παραδοχή, αρκούμενη στη ρήση «αποποίηση ευθυνών». 
Στην πολιτική αυτή σκηνή, κατοικοεδρεύουν άνθρωποι σε υψηλά πόστα, που αργότερα θα πουν "δεν καταλάβαμε τι γινόταν κάτω από τα μάτια μας", λες και τους κατέλαβε η Άτη και τα μυαλά τους σάλεψαν. 
Εξαιτίας της ασυνειδησίας των πολιτικών μας, αυτός ο τόπος έχει, ίσως για χρόνια, χάσει την ελευθερία του και αυτοί φωνάζουν πως νιώθουν αθώοι.
Πώς μπορούν ακόμα να κοιτάζουν γύρω τους;
Πώς δεν είναι τρομοκρατημένοι;
Πως είναι ικανοί να βλέπουν;
Αν είχαν μάτια, θα έπρεπε να τα ξεριζώσουν και να φύγουν απ’ τη Θήβα!

Ο Κούντερα που είναι Τσέχος, ένιωσε άριστα το συμβολισμό του Οιδίποδα.
Οι δικοί μας πολιτικοί, σαν Έλληνες θα πρέπει να τον καταλάβουν ακόμη καλύτερα.
Έστω και αργά, για μια τουλάχιστον φορά ...

Ο μέγιστος Σοφοκλής, μετά την Ύβρη, επιβάλλει τη Νέμεση στον ήρωά του, επειδή πρέπει να αποκατασταθεί το θείο που προσεβλήθη.
Αν η Δίκη δεν καταφέρει να επιβάλλει τη Νέμεση, στους δικούς μας "ήρωες", αυτό θα το κάνουν οι πολίτες, μόνιμα και νόμιμα.

Το Χαμομηλάκι

Σήμερα γιορτάζουμε τον Αετό και την Ακριβούλα του: Τον Ακύλα και την Πρίσκιλλα, τους δικούς μας Άγιους της Αγάπης

Ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα γνωρίστηκαν στη Ρώμη. 

Τότε που άνθιζε της αγάπης τους η άνοιξη, δεν θα μπορούσαν να το φανταστούν ότι ξεκινούν για μιαν αιώνια άνοιξη, ξεκινούν για την αιωνιότητα!

Ο Ακύλας, που τ’ όνομα του σημαίνει στα λατινικά αετός, καταγόταν από τον Πόντο της Μικράς Ασίας και ήταν Ιουδαίος. 
Το επάγγελμά του ήταν σκηνοποιός. Στην πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας ήρθε αναζητώντας καλύτερη τύχη, και φυσικά ερχόμενος στη Ρώμη εγκαταστάθηκε στην εβραϊκή φτωχογειτονιά. 

Το επάγγελμά του ήταν πολύ ταπεινό και το ασκούσαν άνθρωποι φτωχοί και απελευθερωμένοι δούλοι.

Το όνομα Πρίσκα (και το υποκοριστικό Πρίσκιλλα) προέρχεται από το λατινικό priscus (εκλεκτός) και μπορεί να μεταφραστεί Πολύτιμη, Διαλεχτή, Ακριβή. 
Η Πρίσκα φαίνεται ότι καταγόταν από ανώτερη τάξη και ήταν κοπέλα πολύ μορφωμένη και δραστήρια.

Ο Αετός και ηΑκριβούλα του γνωρίστηκαν κάτω από άγνωστες συνθήκες. Η δυναμική κοπέλα, παρά την αντίδραση των δικών της, αποφάσισε να παντρευτεί το φτωχό λεβεντόπαιδο και να γίνει κι αυτή μαζί του σκηνοποιός... 
.......
η συνέχεια εδώ

«Το παιδί μου κρύωσε επειδή βγήκε έξω ελαφρά ντυμένο»: Μύθος ή αλήθεια;

Μύθος. Ούτε το μπουφάν και ο σκούφος που δεν έβαλε το παιδί, ούτε τα βρεγμένα μαλλιά, ούτε οι βρεγμένες κάλτσες, ούτε η νοτισμένη μπλούζα μπορούν να ενοχοποιηθούν για το κρυολόγημα, εξηγεί ο Πρόεδρος της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρίας, κ. Ανδρέας Κωνσταντόπουλος. 

Ο μόνος τρόπος να «αρπάξει» κάποιος κρυολόγημα είναι να έρθει σε επαφή με τους ιούς που το προκαλούν. 

Ο λόγος για τον οποίο συχνά μπερδεύουμε τις αιτίες και θεωρούμε ότι η αρχή του κακού ήταν εκείνη η μέρα που π.χ. βγήκαμε χωρίς μπουφάν, είναι πιθανότατα επειδή και τα δύο (δηλαδή τα κρυολογήματα και οι περιπτώσεις που κάνει κρύο, αλλά δεν είμαστε κατάλληλα ντυμένοι) προκύπτουν κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Το κρύο, η ψύχρα και η υγρασία δεν αυξάνουν την ευαισθησία του οργανισμού μας. Αυτό που αυξάνεται τους χειμερινούς μήνες είναι ο συγχρωτισμός μας μέσα στα σπίτια, τους παιδικούς σταθμούς, τα σχολεία, με αποτέλεσμα οι ιώσεις να μεταδίδονται πολύ πιο εύκολα από τον έναν στον άλλον. 

Βεβαίως, η πτώση της θερμοκρασίας δημιουργεί κατάλληλες συνθήκες για να «εγκατασταθούν» στον οργανισμό ιοί και να εκδηλωθούν κοινά κρυολογήματα και γρίπη.

infokids.gr 

Το Χαμομηλάκι