Η Ευγνωμοσύνη του μικρού μυρμηγκιού

Κάποτε ένα μικρό κι ασήμαντο μυρμηγκάκι, κουρασμένο και ταλαιπωρημένο από την πολλή δουλειά, πήγε να πιει λίγο νεράκι να δροσιστεί και να ξαποστάσει στην κοντινή πηγή.

– Ποπό! διαδρομές που έκανα σήμερα! Αλλά και πόσα σποράκια μάζεψα στη φωλιά μας! Χαλάλι, όμως, θα βγάλουμε και τον φετινό χειμώνα δίχως να πεινάσουμε.

Κουρασμένο αλλά και ικανοποιημένο μ’ αυτές του τις σκέψεις έφτασε στην πηγή και τέντωσε τα ταλαιπωρημένα ποδαράκια του, για να δροσιστεί στο γάργαρο νεράκι… Τότε, όμως, πλαφ…

– Βοήθεια, πνίγομαι, βοήθεια!
Το καημένο το μυρμηγκάκι μας... Κουνούσε τα αδύναμα ποδαράκια του μέσα στο νερό που έτρεχε με ορμή και προσπαθούσε να φωνάξει ανασηκώνοντας το μαύρο του κεφαλάκι από το νερό. 

Ήταν πια απελπισμένο, καθώς παράδερνε στο νερό και δεν είχε άλλες δυνάμεις να αντισταθεί, όταν…

– Έλα, μην το βάζεις κάτω, σκαρφάλωσε στο φύλλο της καρυδιάς…
Ο σωτήρας του ήταν ένα περιστέρι, που εκείνη την ώρα πετούσε πάνω από την πηγή κι αμέσως έριξε το φύλλο στο νερό. Το μυρμηγκάκι μας σκαρφαλωμένο στο φύλλο πήρε βαθιές ανάσες κι ευχαρίστησε το περιστέρι, που το κοιτούσε από ψηλά.

– Πρέπει πάντα να βοηθάμε τους πιο αδύναμους, να προσέχεις μυρμηγκάκι μου, έτσι;

Όμως, η ζωή έχει αποδείξει πως και οι πιο ανίσχυροι, υπάρχουν στιγμές, που γίνονται δυνατοί και οι πιο καλοί βοηθοί και σωτήρες. Και πράγματι... 

Όταν, μετά από μερικές μέρες το αδύναμο μυρμηγκάκι αντιλήφθηκε πως ένας κυνηγός είχε στήσει τα καλάμια του και αιχμαλώτισε το περιστέρι μας, δεν έχασε καιρό…

Τρύπωσε μέσα στο παπούτσι του και του δάγκωσε το πόδι, όσο μπορούσε πιο δυνατά. 

Τότε ο κυνηγός έχασε την ισορροπία του, έπεσαν τα καλάμια του και το περιστέρι μας πέταξε ανάμεσά τους λεύτερο στον ουρανό. 

Το μυρμηγκάκι τρύπωσε κάτω από μια πέτρα και από κει κοιτούσε το περιστέρι που, κάτασπρο, πετούσε όλο και πιο ψηλά… Ένιωθε περήφανο για το κατόρθωμά του και ικανοποιημένο που βοήθησε τον ευεργέτη του. 

Άραγε ο φτερωτός του φίλος είχε καταλάβει πως γλίτωσε χάρη στις μικρές, αλλά θαυματουργές δυνάμεις του αδύναμου μυρμηγκιού;

ΑΙΣΩΠΟΣ
ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ (Αντώνης Κρασάκης)

Το Χαμομηλάκι

Το Βυζαντινό πανεπιστήμιο - Εγκυκλοπαιδικά

Η Βυζαντινή αυτοκρατορία διατήρησε και ανανέωσε τον κλασσικό πολιτισμό, με θαυμαστή προσαρμοστικότητα στο δύσκολο περιβάλλον του Μεσαίωνα.

Ένας τομέας στον οποίον το Βυζάντιο υπερείχε σαρωτικά έναντι των άλλων χριστιανικών κρατών, ήταν η παιδεία.

Οι κάτοικοι της αυτοκρατορίας είχαν υψηλό για την εποχή εκείνη μορφωτικό επίπεδο.

Υπήρχαν σχολεία ακόμη και σε χωριά, ενώ οι πόλεις φιλοξενούσαν διάφορα ανώτερα εκπαιδευτήρια.

Το εκπαιδευτικό σύστημα ελεγχόταν είτε από εκκλησιαστικά ιδρύματα (μοναστήρια) είτε από την κοσμική εξουσία, η δε μορφωτική βάση των μαθητών ήταν αφ’ ενός τα ιερά κείμενα (Βίβλος, Ψαλτήρι, βίοι Αγίων) και αφ’ ετέρου η αρχαιοελληνική γραμματεία, με τον Όμηρο και τον Αίσωπο να αποτελούν τον άξονα της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Marios Novakopoulos
Πηγή: - Κλεισθένης

Το Χαμομηλάκι

Ανθολόγιο: Για να θυμούνται οι πιο παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι...

Οι περισσότεροι από εμάς, όταν ήμασταν μικροί, είχαμε ακούσει είτε από τους γονείς μας, είτε από τους παππούδες μας το παραδοσιακό παιδικό τραγούδι «Ντίλι, Ντίλι, το καντήλι…..». 

Άλλοι το γνωρίσαμε μέσα από το ανθολόγιο της πρώτης δημοτικού.

Σε όλους όμως μας έκανε εντύπωση και έμεινε χαραγμένο στην παιδική μας μνήμη. 

Το «Ντίλι, Ντίλι, το καντήλι…..» είναι ένα διδακτικό κλιμακωτό τραγούδι από τον Μαρμαρά Προποντίδας, που ασκεί τα παιδιά μέσα από την επανάληψη, στην κατανόηση λογικών αλληλουχιών.

Το τραγούδι αυτό τραγουδιόταν στη Βιθυνία της Μικράς Ασίας, στην περιοχή της Σηλυβρίας της Ανατολικής Θράκης και στον Πόντο με κάποιες παραλλαγές.

Ντίλι-ντίλι-ντίλι,
ντίλι το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε ο ποντικός,
πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε και η γάτα,
έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε και ο σκύλος
κι έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε και το ξύλο
και σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε κι η φωτιά
κι έκαψε το ξύλο
που σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε και το ποτάμι
κι έσβησε τη φωτιά
που έκαψε το ξύλο
που σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε και το βόδι,
ρούφηξε το ποτάμι
που ’σβησε τη φωτιά
που έκαψε το ξύλο
που σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε και ο λύκος
κι έφαγε το βόδι
που ρούφηξε το ποτάμι
που ’σβησε τη φωτιά
που έκαψε το ξύλο
που σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Νά τος και ο κυνηγός
και σκότωσε το λύκο
που έφαγε το βόδι
που ρούφηξε το ποτάμι
που ’σβησε τη φωτιά
που έκαψε το ξύλο
που σκότωσε το σκύλο
που έπνιξε τη γάτα
που έφαγε τον ποντικό
που πήρε το φιτίλι
μέσ’ από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ντίλι-ντίλι-ντίλι,
ντίλι το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε
η κόρη το μαντίλι,
ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Από το βιβλίο: Aνθολόγιο για τα παιδιά του Δημοτικού, μέρος πρώτο, Oργανισμός Eκδόσεως Διδακτικών Bιβλίων, 1975.

Jim Jimmy (Κλεισθένης)
Το Χαμομηλάκι

Η μητρότητα είναι δύσκολη, αλλά υπάρχει τελευταία φορά για τα πάντα...

Διαβάστε αυτό το όμορφο γράμμα όταν νιώθετε απόγνωση ή είστε εξαντλημένες. Η μητρότητα είναι δύσκολη, αλλά είναι και μια μοναδική εμπειρία γεμάτη πανέμορφες στιγμές.

Για τελευταία φορά

«Από τη πρώτη φορά που θα αγκαλιάσεις το μωρό σου, δε θα είσαι ποτέ ξανά το ίδιο άτομο.

Ίσως να λαχταράς για το άτομο που ήσουν παλιά.

Όταν είχες ελευθερία, χρόνο.

Και τίποτα συγκεκριμένο να ανησυχείς.

Θα γνωρίσεις τη κούραση, όπως ποτέ πρωτύτερα.

Και οι μέρες θα περνάνε σαν να είναι οι ίδιες, γεμάτες με τάισμα, αλλαγή πάνας και κλάμα.

Παράπονα και διαφωνίες.

Με ύπνο ή έλλειψη ύπνου.

Μπορεί να φαίνεται σαν ατέρμονος κύκλος.

Αλλά μην ξεχνάς…

Υπάρχει τελευταία φορά για τα πάντα.

Η μέρα που θα ταΐσεις το παιδί σου για τελευταία φορά.

Και θα είναι η τελευταία φορά που θα αγκαλιάσεις το παιδί σου ενώ κοιμάται.

Θα λούζεις τα μαλλιά του στη μπανιέρα.

Και από εκείνη τη μέρα, θα θέλει να κάνει μπάνιο μόνο του.

Θα σου κρατάει το χέρι ενώ περνάτε μαζί το δρόμο.

Και μετά δε θα σου το ξαναζητήσει.

Θα μπει στο υπνοδωμάτιο στη μέση της νύχτας για να κοιμηθεί μαζί σας. 
Και ξαφνικά θα είναι η τελευταία νύχτα που θα σας ξυπνήσει.

Θα σου χαρίσει ένα φιλί αποχαιρετισμού στο σχολείο και την επόμενη μέρα θα σου ζητήσει να μη τον συνοδέψεις πια.

Θα διαβάσεις μια τελευταία ιστορία, ενώ είναι στο κρεβάτι, και θα καθαρίσεις για τελευταία φορά το λερωμένο του πρόσωπο.

Θα τρέξει και πέσει στην αγκαλιά σου για τελευταία φορά.

Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα έρθει αυτή η τελευταία φορά.

Μέχρι που δεν υπάρχουν άλλες φορές.

Ακόμα και τότε, θα σου πάρει καιρό να το συνειδητοποιήσεις.

Γι’ αυτό όσο ζεις όλες αυτές τις στιγμές, θυμήσου ότι είναι μετρημένες και όταν τελικά σταματήσουν, θα έδινες τα πάντα για να τις ξαναζήσεις.»

viralman

Το Χαμομηλάκι

Πάστα Φλώρα Νηστίσιμη με Ταχίνι, μας έφτιαξε η μανούλα!!

Υλικά
🍰 100 γραμμάρια ταχίνι 

🍰 130 γραμμάρια ζάχαρη

🍰 60 ml χυμό πορτοκαλιού

🍰 100 ml μπράντι

🍰 1 κουτ. σούπας ξύσμα πορτοκαλιού

🍰 1 κουτ. γλυκού μπέικιν πάουντερ

🍰 3 φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις

🍰 1 ½ φλιτζάνι μαρμελάδα κυδώνι, ή άλλη της αρεσκείας σας

για την εκτέλεση, κλικ στη Μητερούλα

Το Χαμομηλάκι