Το Άγιον Πνεύμα

«....Καὶ εἰς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον, τὸ κύριον καὶ ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν πατρὶ καὶ υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν προφητῶν....»

Την Δευτέρα μετά την Πεντηκοστή, η Εκκλησία μας εορτάζει το Άγιο Πνεύμα. 

Το Άγιο Πνεύμα είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, το οποίο εκπορεύεται εκ του Πατρός. Είναι ομοούσιο με τα πρόσωπα του Πατρός και του Υιού και κατά το Σύμβολο της Πίστεως «συνπροσκυνείται και συνδοξάζεται» με τον Πατέρα και με τον Υιό, ίσο κατά τη λατρεία και την τιμή.

Μεγάλα είναι τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και ξεπερνούν την ανθρώπινη λογική τα χαρίσματα που μάς δώρισε σήμερα ο φιλάνθρωπος Θεός. Η σημερινή ημέρα είναι για μάς εορτή και πανηγύρι. Όπως δηλαδή διαδέχονται η μια την άλλη οι εποχές και οι κινήσεις του ήλιου, έτσι ακριβώς και στην Εκκλησία η μία εορτή διαδέχεται την άλλη και με τον τρόπο αυτό απ’ τη μια πηγαίνουμε στην άλλη. 

Πριν από λίγο καιρό εορτάσαμε τον Σταυρό, το Πάθος και την Ανάσταση, και ύστερα από αυτά την Ανάληψη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στους ουρανούς. 

Σήμερα φθάσαμε στην κορυφή των αγαθών, σ’ αυτήν την κορωνίδα των εορτών, βρισκόμαστε πια στην πραγματοποίηση των επαγγελιών του Κυρίου. 

«Γιατί αν φύγω –λέει- θα σάς στείλω άλλον Παράκλητο, και δεν θα σάς αφήσω ορφανούς». (Ιωάν. 16,6). 

Βλέπετε το πατρικό Του ενδιαφέρον; 

Βλέπετε την ανέκφραστη φιλανθρωπία Του; 

Πριν λίγες ημέρες ανελήφθη στον ουρανό, κάθισε στον βασιλικό θρόνο, στα δεξιά του Πατρός, και σήμερα μάς στέλνει ως δώρο τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και μ’ αυτόν τον τρόπο μάς χορηγεί άπειρα ουράνια αγαθά.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος 

ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματος ἐστιν 

ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, 

μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, 

πίστις, πρᾳότης, ἐγκράτεια· 

κατὰ τῶν τοιούτων οὐκ ἔστι νόμος. 

24 οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις. 

25 Εἰ ζῶμεν Πνεύματι, πνεύματι καὶ στοιχῶμεν. 

26 μὴ γινώμεθα κενόδοξοι, ἀλλήλους προκαλούμενοι, ἀλλήλοις φθονοῦντες.

Παύλος, Προς Γαλάτας Ε, 22-26

Το Χαμομηλάκι

σχετικό: Προς το Άγιο Πνεύμα

Ιστορικά: Το Χαμόγελο του Ετοιμοθάνατου Ήρωα

Η Μάχη της Κρήτης με τα Μάτια Γερμανού Αλεξιπτωτιστή

Αφήγηση ενός Γερμανού αξιωματικού των αλεξιπτωτιστών για περιστατικό που συνέβη στην περιοχή Γαλατά των Χανίων, όπου πραγματοποιήθηκε η κυρία προσπάθεια των Γερμανών στην Μάχη της Κρήτης (20 Μαΐου – 1 Ιουνίου 1941):

Στὸ λιγοστὸ φῶς τῆς ἡμέρας θυμᾶμαι ποὺ πετάχθηκε σὰν ἀγρίμι μέσα ἀπὸ τοὺς ἀγκαθωτοὺς θάμνους, σὰν ἀστραπή, μιὰ λεβεντόκορμη σιλουέτα, στὰ μαύρα ντυμένη, μὲ ψηλὲς μπότες καὶ σαρίκι στὸ κεφάλι, ποὺ δίχως καθυστέρηση φύτεψε μὲ τὸ γερμανικὸ αὐτόματο, ποὺ κρατοῦσε, πέντε σφαῖρες στὸ στομάχι δύο ἀλεξιπτωτιστῶν.

Πρὶν προλάβουμε νὰ ἀντιδράσουμε, ἔπεσε κάτω, γλιστρώντας σὰν φίδι μέσα στοὺς θάμνους μὲ δαιμονισμένη ταχύτητα. Ἀντιδρῶντας γρήγορα, τὸν κυκλώσαμε καὶ προσπαθήσαμε νὰ τὸν ἐξουδετερώσουμε. Αν και είχα υποσετί τη σκληρή εκπαίδευση των Γερμανών αλεξιπτωτιστών επί επτά μήνες στο Βερολίνο, με είχε συναρπάσει ο τρόπος που γλιστρούσε σέρνοντας το κορμί του πάνω στο χώμα. Ήταν μια τακτική αυτοσχέδια που θύμιζε περισσότερο ερπετό παρά άνθρωπο. Με πολύ κόπο καταφέραμε να τον κυκλώσουμε και να τον αχρηστέψουμε με μια χειροβομβίδα.

Κατάφερε την τελευταία στιγμή να πληγώσει στον αριστερό μηρό ακόμα έναν αλεξιπτωτιστή. Μετά την έκρηξη της χειροβομβίδας πλησίασα με προφύλαξη. Ήθελα να δω από κοντά τον άγνωστο πολεμιστή που με εντυπωσίασε. Ὅταν ἔφθασα κοντά του δὲν εἶχε ἀκόμα πεθάνει. Τὰ μάτια του ἀνοικτά, κατάμαυρα, λὲς καὶ φοβέριζε τὸν ἐρχομὸ τοῦ θανάτου, ὅμως ὅλο σχεδὸν τὸ κορμί του ἦταν χτυπημένο ἀπὸ τὰ θραύσματα τῆς χειροβομβίδας. Τὸν σήκωσα καὶ ἀκούμπησα τὴν πλάτη του στὸν κορμὸ μιᾶς χοντρῆς ἐλιᾶς. Εἰλικρινὰ μὲ εἶχε συναρπάσει ἡ τακτικὴ ποὺ μαχόταν.

Η αιμορραγία είχε βάψει όλο το χώμα, θὰ ἦταν περίπου 18 χρονῶν. Το πρόσωπό του, με έντονα χαρακτηριστικά, αν και είχε σκεπαστεί με σκόνες και αίματα, έδειχνε τόσο νεανικό. Πρὶν ξεψυχήσει, κοίταξε βαθιὰ μέσα στὰ μάτια τὸ στοχασμό μου καὶ χαμογέλασε.
Ξαφνιάστηκα!

Δὲν ξέρω ἄν χαμογελοῦσε σὲ μένα ἤ στὸν θάνατο, ποὺ φτερούγιζε γιὰ νὰ τὸν πάρει. Σήκωσε μὲ κόπο τὸ δεξί του χέρι, πῆρε ἀπὸ τὸ λαιμό του ἕνα σταυρό ποὺ κρεμόταν, τὸν φίλησε κι ἔγειρε τὸ κεφάλι πλάγια, ξεψυχώντας μὲ καρφωμένο στὰ χείλη του τὸ χαμόγελο.

Ὅμως, ἡ ἔκπληξή μου ἔμελλε νὰ κορυφωθεῖ, ὅταν τραβῶντας τὸ σαρίκι του γιὰ νὰ τὸν ξαπλώσω χάμω, ξεχύθηκαν ἀπ’ τὸ κεφάλι του μισὸ μέτρο κατάμαυρα μαλλιά. Τότε μόνο κατάλαβα πὼς ἦταν γυναῖκα. Βουβάθηκα.

Ἦταν κάτι ποὺ δὲν τὸ περίμενα. Ἔνοιωσα στὸ λαιμό μου ἕναν κόμπο νὰ μὲ πνίγει. Ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ συνειδητοποίησα ὅτι ἡ μοίρα τῶν ἀλεξιπτωτιστῶν θὰ ‘ ταν πολὺ δύσκολη στὴν Κρήτη. Ἔφυγα, ἀφήνοντας τὴ σκέψη μου κάτω ἀπὸ τὴ γέρικη ἐλιά, κοντὰ στὴ νεκρὴ κοπέλα».

Στρατιωτική Επιθεώρηση ΓΕΣ (τ. 3-4/1991, σελ. 95)
Αναδημοσίευση από: Εφημερίδα
Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο

Μάχη της Κρήτης (Γερμανικά Luftlandeschlacht um Kreta), ονομάζεται η επιχείρηση κατάληψης της Κρήτης από τους Γερμανούς κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, και συγκεκριμένα από το πρωί της 20ής Μαΐου 1941, όταν ξεκίνησε η αεροπορική έφοδος των Γερμανών με συνθηματικό όνομα «Unternehmen Merkur» (Επιχείρηση Ερμής) εναντίον του νησιού, ως την 1η Ιουνίου. 

Με την επιχείρηση αυτή οι Γερμανοί κατάφεραν να καταλάβουν το νησί από τις αγγλοελληνικές συμμαχικές δυνάμεις, ωστόσο αυτή τους η επιτυχία κόστισε τόσο πολύ ώστε να μην επιχειρήσουν ξανά άλλη αεροπορική έφοδο της ίδιας κλίμακας κατά την διάρκεια του πόλεμου.

Το Χαμομηλάκι

Γεννιόμαστε με δημιουργικότητα, αλλά το εκπαιδευτικό σύστημα μας τη στερεί

H έμφυτη δημιουργική ιδιοφυΐα μας καταπιέζεται από τη στιγμή που γεννιόμαστε. 
Ο Dr. George Land παρουσίασε τα συγκλονιστικά αποτελέσματα ενός τεστ δημιουργικότητας που αναπτύχθηκε για τη NASA, αλλά στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για να εξετάσει τους μαθητές σχολείων.
Η NASA επικοινώνησε με τους Dr George Land και Beth Jarman, για να αναπτύξουν ένα τεστ υψηλής εξειδίκευσης που θα τους έδινε τα μέσα, για να αξιολογήσουν αποτελεσματικά τη δημιουργική δυναμική των επιστημόνων και των μηχανικών της NASA. 
Το τεστ αποδείχτηκε εξαιρετικά αποτελεσματικό για τους σκοπούς της NASA, αλλά οι επιστήμονες έμειναν με κάποιες ερωτήσεις: 
Από πού προέρχεται η δημιουργικότητα; 
Οι άνθρωποι γεννιόμαστε με αυτή ή διδάσκεται; 
Ή προέρχεται από την εμπειρία μας;
Στη συνέχεια, οι επιστήμονες χορήγησαν το τεστ σε 1.600 παιδιά 4 και 5 ετών. Αυτό που βρήκαν τους σόκαρε. Πρόκειται για ένα τεστ που εξετάζει την ικανότητα να βρίσκουμε νέες, διαφορετικές και καινοτόμες ιδέες σε προβλήματα. 
Ποιο ποσοστό αυτών των παιδιών πιστεύετε ότι ανήκαν στην κατηγορία της ιδιοφυούς φαντασίας;
Σχεδόν το 98%!

Τα ενδιαφέροντα στοιχεία πίσω από τα αποτελέσματα

Αλλά αυτή δεν είναι ολόκληρη η ιστορία. Οι επιστήμονες εντυπωσιάστηκαν τόσο που αποφάσισαν να διεξάγουν μια διαχρονική- διαμήκη μελέτη και εξέτασαν τα παιδιά ξανά μετά από πέντε χρόνια, όταν ήταν 10 ετών πια. 
Το αποτέλεσμα; Μόνο το 30% των παιδιών πια ανήκε στην κατηγορία της ιδιοφυούς φαντασίας. 
Και όταν τα παιδιά εξετάστηκαν στα 15 τους χρόνια, το ποσοστό είχε πέσει στο 12%.
Και τι ισχύει για εμάς τους ενήλικες; Πόσοι από εμάς διατηρούμε επαφή με τη δημιουργική μας πλευρά μετά από τόσα χρόνια σχολικής εκπαίδευσης; Δυστυχώς, μόνο το 2%.
Και για όσους αμφισβητούν τη συνέπεια αυτών των αποτελεσμάτων- ή πιστεύουν ότι πρόκειται για απομονωμένα συμβάντα- αυτά τα αποτελέσματα στην πραγματικότητα έχουν επαναληφθεί πολλές φορές σε πολλές έρευνες, όπως και τα απογοητευτικά αποτελέσματά τους: το σχολικό σύστημα, η εκπαίδευση μας κλέβει τη δημιουργική μας ιδιοφυΐα.
Οι λόγοι πίσω από αυτό δεν είναι δύσκολο να γίνουν αντιληπτοί. 
Το σχολείο πρόκειται για έναν θεσμό που είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι σκοπός του είναι η εξυπηρέτηση των επιθυμιών της άρχουσας τάξης και όχι των κοινών ανθρώπων. 
Για να διατηρηθεί ο πολυτελής τρόπος ζωής της ελίτ, μιας ελίτ που συνεισφέρει ελάχιστα, αλλά απολαμβάνει τα περισσότερα, τα παιδιά χρειάζεται να υποστούν έμμεσα σε πλύση εγκεφάλου για να αποδεχτούν το άπληστο σύστημα της τεχνητής έλλειψης, της ατέλειωτης εκμετάλλευσης και του αδιάκοπου πολέμου.

Μπορούμε να ανακτήσουμε τη δημιουργικότητά μας;

Ο Land λέει ότι έχουμε την ικανότητα, αν το θέλουμε, να φτάσουμε και πάλι το 98%. Απ’ όσα έχουν βρει από τις έρευνες με παιδιά και από τον τρόπο που ο εγκέφαλος λειτουργεί, υπάρχουν δύο είδη σκέψης που λαμβάνουν χώρα στον εγκέφαλο. Και τα δύο μοτίβα χρησιμοποιούν διαφορετικές δομές του εγκεφάλου και πρόκειται για ξεχωριστές πορείες με την έννοια ότι διαμορφώνουμε με άλλο τρόπο το νου μας.
Η μία ονομάζεται αποκλίνουσα. Είναι η φαντασία, που χρησιμοποιείται για την παραγωγή νέων πιθανοτήτων. 
Η άλλη ονομάζεται συγκλίνουσα. Είναι όταν κάνετε μια κριτική, παίρνετε μια απόφαση, ερευνάτε κάτι, επικρίνετε, αξιολογείτε. 
Ο αποκλίνων τρόπος σκέψης λειτουργεί σαν ένας επιταχυντής και ο συγκλίνων τρόπος σκέψης είναι το φρένο στις καλύτερές μας προσπάθειες. «Βρήκαμε ότι αυτό που συμβαίνει σε αυτά τα παιδιά, καθώς τα εκπαιδεύουμε, είναι ότι τα διδάσκουμε να θέτουν σε λειτουργία και τους δύο τρόπους σκέψης την ίδια στιγμή», αναφέρει η Land.
Όταν κάποιος σας ζητά να σκαρφιστείτε νέες ιδέες, καθώς τις βρίσκετε, αυτό που μαθαίνετε κυρίως στο σχολείο είναι να εξετάζετε και να βλέπετε αμέσως: 
«Το προσπαθήσαμε αυτό και πιο πριν», 
«είναι απαίσια ιδέα», 
«δεν θα λειτουργήσει» κλπ. 
Αυτό είναι το πρόβλημα και αυτό είναι που πρέπει να σταματήσουμε να κάνουμε.
«Όταν εξετάζουμε το εσωτερικό του εγκεφάλου, βλέπουμε ότι οι νευρώνες πολεμούν ο ένας τον άλλο και στην ουσία μειώνουν τη δύναμη του εγκεφάλου, επειδή συνεχώς κρίνουν, λογοκρίνουν και φιλτράρουν», τονίζει η Land. 
«Αν λειτουργούμε υπό φόβο, χρησιμοποιούμε ένα μικρό μέρος του εγκεφάλου μας, αλλά όταν χρησιμοποιούμε τη δημιουργική σκέψη, ο εγκέφαλός μας φωτίζεται ολόκληρος».

Ποια είναι η λύση;

Χρειάζεται να βρούμε εκείνο τον πεντάχρονο εαυτός μας και πάλι. Εκείνη η ικανότητα που είχαμε ως παιδιά ποτέ δεν εξαφανίστηκε πλήρως. «Είναι κάτι που εξασκείτε κάθε μέρα που ονειρεύεστε», μας υπενθυμίζει ο Land. 
Πώς θα το καταφέρετε; Ο Land μας προκαλεί να πάρουμε όλοι ένα αντικείμενο ή ένα πρότζεκτ, να φωνάξουμε εκείνο τον 5χρονο εαυτό μας και να του ζητήσουμε να βρει όσες περισσότερες πρωτότυπες και τρελές ιδέες, για να βελτιώσει το έργο μας.

Εναλλακτική Δράση

Το Χαμομηλάκι

Το Παράδοξο της Ημέρας

Η Κυριακή της Πεντηκοστής… για παιδιά, γονείς και δασκάλους 

https://www.youtube.com/watch?time_continue=1&v=Gt16nVZ0qSQ

The Bible continues: Πεντηκοστή - The Spirit arrives

+ + + + + + + + + + +

Παράδοξα σήμερον, είδον τά έθνη πάντα εν πόλει Δαυίδ, 

ότε τό Πνεύμα κατήλθε τό Άγιον εν πυρίναις γλώσσαις, 

καθώς ο θεηγόρος Λουκάς απεφθέγξατο. 

Φησί γάρ· Συνηγμένων τών Μαθητών τού Χριστού, 

εγένετο ήχος, καθάπερ φερομένης βιαίας πνοής, 

καί επλήρωσε τόν οίκον, ού ήσαν καθήμενοι, 

καί πάντες ήρξαντο φθέγγεσθαι, ξένοις ρήμασι, 

ξένοις δόγμασι, ξένοις διδάγμασι, τής αγίας Τριάδος.

Το Χαμομηλάκι

Πώς η αγάπη γίνεται μίσος και χαιρεκακία

Να θυμάσαι εκείνη τη στιγμή του τσακωμού αλήθειες που συχνά ξεχνώ: Ότι ο Θεός κάτι καλό θα βγάλει. Ότι το επέτρεψε για να ταπεινωθούμε και οι δύο
Από τον π. Ανδρέα Κονάνο

Χώρισε ένας νέος από μια κοπέλα και την αγαπούσε τόσο πολύ, που έλεγε: 
«Μακάρι να 'ναι ευτυχισμένη εκεί όπου θα 'ναι τώρα. Μ' όποιον άλλον βρει. Μακάρι να κάνει ευτυχισμένη ζωή. Της αξίζει. Την αγαπώ τόσο πολύ, που θέλω την ευτυχία της». 
Ένας άλλος όμως που πληγώθηκε πολύ απ' την αγάπη -επειδή δεν ήταν καθαρή η αγάπη του, μα αρκετά ιδιοτελής, σαν τη δική μας- αντέδρασε αλλιώς. Και μη βιάζεσαι, αγαπητέ μου, να πεις ότι οι άλλοι είναι ιδιοτελείς, ενώ εσύ κι εγώ δεν είμαστε.

Όλοι είμαστε. Κι εγώ ιδιοτελής είμαι. 
Οι πιο πολλοί θα αντιδρούσαν με τον ίδιο τρόπο. 
Όταν, λοιπόν, χώρισε ο άλλος νέος, νευρίασε τόσο πολύ και έλεγε: 
«Α, αφού δεν τα κατάφερε μαζί μου, με κανέναν δεν θα ευτυχήσει. Κι αυτό εύχομαι: Να μην ευτυχήσει. Έτσι όπως μου φέρθηκε να της φερθούν. Και τέτοια που μου 'κανε, παρόμοια να πάθει». 
Και του λέει ένας: «Καλά, ρε παιδί μου, εσύ πριν από λίγο αγαπούσες τόσο πολύ την κοπέλα, που έλεγες τα καλύτερα. Τώρα τι έπαθες; Πώς η αγάπη μεταστράφηκε σε μίσος, εκδίκηση και χαιρεκακία; Πού πήγαν όλα αυτά τα αισθήματα και η γλύκα που είχες;» 
Είδες; Αγαπούσες όσο σε αγαπούσα. Αγαπούσες με όρους. Αγαπούσες με προϋποθέσεις: 

«Αν μου φέρεσαι όπως θέλω και αν θέλεις μόνο εμένα, κι αν είσαι μόνο μαζί μου, τότε εντάξει. Τότε, είσαι καλή και σ' αγαπάω».

Η αγάπη μας περιστρέφεται γύρω απ' το «εγώ» μας. 
Ποιος αγαπάει αληθινά και άνευ όρων; 
Ποιος αγαπάει ακόμα κι όταν δεν τον αγαπούν; 
Εγώ δεν μπορώ να πω ότι σε αγαπώ καθαρά. Αυτό ξέρεις πότε θα φανεί; 
Όταν γίνει κάτι και συγκρουστούμε. 
Όταν συμβεί μεταξύ μας μια παρεξήγηση και με βρίσεις. Όταν τσακωθούμε. 
Κι αν συνεχίσω να σε αγαπώ, τότε πράγματι έχω μέσα μου κάτι αληθινό. 
Για να γίνει όμως αυτό, είναι ανάγκη να βλέπω πίσω απ' τα φαινόμενα. Να βλέπω τα κρυπτόμενα. 
Και να θυμάμαι εκείνη τη στιγμή του τσακωμού αλήθειες που συχνά ξεχνώ: 
Ότι ο Θεός κάτι καλό θα βγάλει. 
Ότι το επέτρεψε για να ταπεινωθούμε και οι δύο. 
Ότι έχεις μια ψυχή όμορφη, παρά το άσχημο φέρσιμό σου. Τώρα η αγάπη μας είναι ανέξοδη κι εύκολη. Τώρα με επαινείς και μου λες συγχαρητήρια. «Τι ωραία που μιλάτε, πάτερ μου. Χάρηκα που σας είδα. Μα τι ωραία που μιλάτε». Κι εγώ σου λέω τα ίδια: «Α, εσείς είστε ο κύριος και η κυρία τάδε, που με ακούσατε; Μπράβο».

Δηλαδή αγαπιόμαστε καθώς χαμογελάμε ο ένας στον άλλον. 
Έτσι, είναι εύκολη η αγάπη. Και ποιος δεν αγαπάει τον άλλον με τέτοιες συνθήκες; Κουτός θα ήμουν να μη σε αγαπούσα έτσι κι εσύ να μη με αγαπούσες έτσι. 
Το θέμα είναι πώς θα αντιδράσεις όταν σε πονέσω! 
Και πώς θα αντιδράσω στον πόνο που θα μου προκαλέσεις. 
Εκεί είναι που θα φανεί η ποιότητα της αγάπης μας. Εκεί θα δείξεις αν πράγματι μπορείς να μ' αγαπάς.

*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος»

dimokratianews.gr

Το Χαμομηλάκι