Tuesday, 10 July 2018

Όταν κλαίει το παιδί σας

Μπροστά στο κλάμα του παιδιού, δεν υπάρχει γονιός που να μη λυγίσει.
Εφτά φράσεις που πρέπει να λέτε στο παιδί σας, όταν κλαίει
Πόσες φορές δε βλέπετε το παιδί σας να κλαίει και νιώθετε την καρδιά σας να «σπάει» σε μικρά κομμάτια; Νιώθετε, έτσι, απαίσια όλες μα όλες τις φορές. Ακόμη και αν το παιδί κλαίει, επειδή το μαλώσατε ή το βάλατε τιμωρία για κάτι που έκανε και πάλι νιώθετε τόσο άσημα. Μάλιστα, σε αυτή την περίπτωση έρχονται να σας πλημμυρίσουν και οι τύψεις ότι κλαίει εξαιτίας σας.
Η αλήθεια είναι ότι μπροστά στο κλάμα του παιδιού, ο γονιός νιώθει ανήμπορος και προσπαθεί να βρει λέξεις και τρόπους να το παρηγορήσει, να το κάνει να νιώσει καλύτερα, να το καθησυχάσει. Ωστόσο, δεν το κάνει πάντα με επιτυχία. Και φράσεις του τύπου: «Έλα σταμάτα να κλαις» ή «Γιατί, κλαις τώρα» φέρνουν -σύμφωνα με τους ειδικούς - αντίθετα αποτελέσματα. Γιατί και στις δύο περιπτώσεις, το παιδί αισθάνεται ότι οι γονείς δεν το καταλαβαίνουν και, κυρίως, δε συμμερίζονται τα αισθήματα του.
Γι’ αυτό, λοιπόν, αν θέλετε να ηρεμήσετε το παιδί σας που κλαίει και να το κάνετε να νιώσει καλύτερα, χρησιμοποιείστε κάποια από τις παρακάτω φράσεις:
klama paidioi 2
«Είμαστε μία ομάδα. Θα σε βοηθήσω» - Ακόμη και αν το παιδί σας πει ότι δε θέλει τα βοήθειά σας, για εκείνο είναι σημαντικό να ξέρει ότι σας έχει στήριγμα και ότι δεν είναι μόνο
«Ξέρω ότι σου είναι δύσκολο» - Κι, όμως, αυτή η μικρή φρασούλα σημαίνει πολλά για το παιδί. Και κυρίως, ότι το κατανοείτε.
«Ξέρω ότι είσαι στεναχωρημένος/απογοητευμένος/πικραμένος και είναι λογικό» - Αυτό του δείχνει ότι κατανοείτε τα συναισθήματά του.
«Θέλεις να κάνεις ένα διάλειμμα; Θέλεις να προσπαθήσεις ξανά» - Πολλές φορές τα παιδιά κλαίνε όταν δεν καταφέρνουν κάτι ή πιστεύουν ότι δε μπορούν να κάνουν κάτι. Οπότε, αυτή η φράση θα τα ηρεμήσει.
«Σε ακούω να κλαις, αλλά δεν ξέρω τι χρειάζεσαι. Θέλεις να με βοηθήσεις;» - Του δίνετε να καταλάβει ότι δεν αδιαφορείτε, αντίθετα θέλετε να μάθετε τι το στεναχώρησε.
«Έλα να βρούμε μαζί μία λύση» - Θα το βοηθήσει να καταλάβει ότι κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του
«Σε αγαπώ. Είσαι ασφαλής» - Ό,τι και αν το απασχολεί, είναι σημαντικό να ξέρει ότι βρίσκεται σε ένα ασφαλές περιβάλλον, που το αγαπάτε. Πιστέψτε μας, τα πιο γλυκά και σημαντικά λόγια που μπορείτε να πείτε στα παιδιά σας.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Monday, 9 July 2018

Ψηφιακή απαγωγή παιδιών - Digital Kidnapping

Η εξάπλωση της τεχνολογίας και η συνεχής χρήση κινητών και άλλου είδους «έξυπνων» συσκευών, όπως τα τάμπλετ και τα i-pad, έχουν εγείρει το πάθος των χρηστών τους για τις… φωτογραφίες που δημοσιοποιούν στο διαδίκτυο. Όσον αφορά τη δική τους, προσωπική έκθεση, έχουν το ελεύθερο να κάνουν ό,τι θέλουν. Όταν, όμως, πρωταγωνιστές αυτών των φωτογραφιών είναι τα παιδιά τους, ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος απ’ ό,τι φαντάζονται, ή μάλλον απ’ ό,τι φανταζόμαστε όλοι μας. Το φαινόμενο της λεγόμενης «ψηφιακής απαγωγής βρεφών» είναι ένας καινούριος σχετικά κίνδυνος που απειλεί τα παιδιά μας και που δεν πρέπει ν’ αγνοήσουμε.
Τι είναι η ψηφιακή απαγωγή βρεφών και οι κίνδυνοι για τα παιδιά μας
Τα κυκλώματα παιδικής πορνογραφίας που δρουν διαδικτυακά είναι ευρέως γνωστά εδώ και χρόνια και αποτελούν ένα φαινόμενο που μας σοκάρει όσο συχνά και αν το ακούμε. Τώρα, έρχεται να προστεθεί ο όρος της «ψηφιακής απαγωγής» παιδιών, που τα τελευταία χρόνια παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις.

Πιο συγκεκριμένα, χρήστες «κατεβάζουν» φωτογραφίες παιδιών και βρεφών που οι γονείς τους έχουν δημοσιοποιήσει στο διαδίκτυο και τα παρουσιάζουν ως δικά τους παιδιά ή ως παιδιά που προσφέρουν για υιοθεσία. Πώς; Δημιουργούν ένα ψεύτικο προφίλ, ανεβάζουν τις φωτογραφίες των παιδιών και τις σχολιάζουν ή τις «καμαρώνουν» ως γονείς . Έτσι, οι εν λόγω χρήστες «σκαρώνουν» ψεύτικα σενάρια, πρωταγωνιστές των οποίων είναι τα παιδιά, τα οποία μπορεί να τους είναι παντελώς άγνωστα, ή ακόμα και παιδιά φίλων τους.

Πρόκειται ουσιαστικά για ένα αρρωστημένο «παιχνίδι ρόλων», στο οποίο ο ένας υποδύεται το γονιό και το ανυποψίαστο θύμα υποδύεται το παιδί του. Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, οι χρήστες ανέβαζαν τις φωτογραφίες με το σχόλιο ότι τα παιδιά αυτά δίδονταν προς υιοθεσία. Το ακόμα πιο σοκαριστικό είναι ότι κάποιοι άλλοι «συνάδελφοί» τους απαντούν ότι δέχονται να τα υιοθετήσουν, μέσω σχολίων κάτω απ’ τη φωτογραφία.



Φαινομενικά, για κάποιους ίσως είναι ένα ακίνδυνο παιχνίδι, αφού οι θύτες δεν βλάπτουν άμεσα ούτε ασκούν κάποιου είδους βία στο παιδί, ωστόσο οποιαδήποτε διακίνηση προσωπικών φωτογραφιών χωρίς την άδεια του κατόχου τους είναι ανεπίτρεπτη, και ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με αθώα παιδιά που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Σύμφωνα με άρθρο του crimefeed.com, η πλειοψηφία αυτών των ανώνυμων δραστών είναι έφηβοι – και κυρίως κορίτσια- που χρησιμοποιούν τις φωτογραφίες των παιδιών σαν «κούκλες». Υποκρινόμενοι τους γονείς, αισθάνονται ότι εκδηλώνουν κάπου την φροντίδα τους και βλέπουν τα παιδιά σαν ένα τρόπο να επιστρέψουν στην παιδικότητά τους. Με δεδομένο ότι η πλειοψηφία των δραστών είναι έφηβα κορίτσια που ψάχνουν ένα είδος συναισθηματικής επιβεβαίωσης, η δραστηριότητά τους μπορεί όντως να είναι αβλαβής, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δικαιολογεί τις πράξεις τους.

Όμως, όπως αναφέρεται στην dailydot , κάποιοι από τους δράστες χρησιμοποιούν τις φωτογραφίες για να ικανοποιήσουν τις σεξουαλικές τους φαντασιώσεις, κάτι που φυσικά αποδεικνύεται εξαιρετικά ανησυχητικό και που δείχνει πόσο εύκολα μπορεί να «ξεφύγει» η κατάσταση.

Τι μπορείτε να κάνετε

1. Περιορίστε την έκθεση των παιδιών στο διαδίκτυο
Ξέρουμε ότι πολλοί γονείς θέλουν να μοιράζονται τη χαρά τους και το «καμάρι» τους για τα παιδιά με τους φίλους τους, χωρίς αυτό να είναι κάτι μεμπτό. Όμως, σκεπτόμενοι τους κινδύνους που προαναφέρθηκαν, καλό θα είναι να περιορίσετε την έκθεσή τους στο Internet, «ανεβάζοντας» λιγότερες, ή ακόμα και καθόλου, φωτογραφίες τους. Έτσι, μειώνεται σημαντικά ο κίνδυνος να υποκλέψουν τις στιγμές της οικογένειάς σας.

2.  Διαβάστε τα… «ψιλά γράμματα» στα κοινωνικά δίκτυα



Είναι γεγονός ότι οι περισσότεροι χρήστες δεν συνηθίζουμε να διαβάζουμε τα «ψιλά γράμματα» στις ρυθμίσεις απορρήτου των κοινωνικών δικτύων που χρησιμοποιούμε. Δίνοντάς τους, όμως, περισσότερη σημασία, θα προστατεύσουμε την προσωπική και οικογενειακή μας ζωή. Μπορείτε για παράδειγμα να περιορίσετε το κοινό που θα βλέπει τις δημοσιεύσεις σας ή τις φωτογραφίες που ανεβάζετε με το παιδί σας. Αυτόματα, ο κίνδυνος περιορίζεται κατά πολύ.

3. «Σημαδέψτε» τις φωτογραφίες

Αν είστε αρκετά εξοικειωμένοι με την τεχνολογία, μπορείτε να κάνετε τις φωτογραφίες των παιδιών… άχρηστες στους ενδεχόμενους δράστες. Με κάποιες ειδικές εφαρμογές σημαδέψτε τις φωτογραφίες, είτε με τα λεγόμενα «νερά» είτε με άλλες ρυθμίσεις, κάνοντάς τις έτσι άχρηστες σε οποίον θελήσει να τις «κλέψει». Είναι σχεδόν δεδομένο ότι έτσι δεν θα μπει στον κόπο να τις χρησιμοποιήσει αφού θα πρέπει να τις επεξεργαστεί περαιτέρω.

Αν, παρά τις προσπάθειές σας, υποπέσει κάτι ύποπτο στην αντίληψή σας, μη διστάσετε να επικοινωνήσετε με τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στο τηλέφωνο 11188.



Digital Kidnapping: What It Is and How to Keep Your Kids Safe on Social Media
από Μαρία Κωνσταντοπούλου  mama365.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Sunday, 8 July 2018

«Μαμά, βαριέμαι»

Το παιδί μου βαριέται! Ε και;
Κουδουνίζει στα αυτιά μας, παίζει πιάνο το αυτί μας πολλές φορές, αλλά τα καλοκαίρια πάμε για διάτρηση τυμπάνου με αυτή τη φράση.
Μετά το κλείσιμο των σχολείων, κουβαλώντας κι εμείς την κούραση της χρονιάς πριν τις μικρές ή μεγαλύτερες διακοπές μας, το «μαμά βαριέμαι» πολλαπλασιάζεται. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Οι νέες μαμάδες και το τάμπλετ στην ταβέρνα
Ένας λόγος είναι ότι οι νέες μαμάδες έχουμε μπει σε μια κατάσταση να κρατάμε πάντοτε τα παιδιά μας απασχολημένα με κάτι, πάντοτε κάνοντας κάτι που δεν τα αφήνει ακίνητα να κοιτούν το ταβάνι. Αυτό είναι εντελώς λάθος. Πάρτε μια γνώριμή σας εικόνα: μια οικογένεια στην ταβέρνα, τα δυο παιδιά έχουν τελειώσει το φαγητό τους και ασφαλώς… παίζουν το καθένα στο τάμπλετ του το παιχνίδι του. Αυτά τα δύο παιδιά, που «δεν βαριούνται» δήθεν αφού τώρα απασχολούν το μυαλό τους με κάτι, υπάρχει περίπτωση:
  • να μιλήσουν μεταξύ τους;
  • να παίξουν μεταξύ τους;
  • να κοιτάξουν ή να γνωρίσουν το παιδί του διπλανού τραπεζιού;
  • να παρατηρήσουν την τρύπια καλαμωτή της ταβέρνας απ’ όπου φαίνεται το φεγγαράκι;
  • να φέρουν μια βόλτα στα βότσαλα της θάλασσας δίπλα από την ταβέρνα μαζεύοντας ένα που μοιάζει με πολύτιμο πετράδι;
  • να επινοήσουν οτιδήποτε ή να σκεφτούν κάτι διαφορετικό από ό,τι θα τους επέτρεπε εκείνος ο παράξενος που κυνηγούν στο παιχνίδι του τάμπλετ τους;
Η πλήξη είναι πολλές φορές ευεργετική καθώς ενεργοποιεί τη φαντασία, τη δημιουργικότητα, το διαφορετικό, το ασύμμετρο μέσα μας. Αν δεν υπήρχαν τέτοιες στιγμές πλήξης δε θα είχε ανακαλυφθεί το μπάσκετ από τον καθηγητή για να μην βαριούνται οι φοιτητές του ή δεν θα ανακάλυπτα εγώ τα τζιτζίκια πάνω στους κορμούς τα μεσημέρια που βαριόμουν οικτρά καθώς όλοι κοιμόντουσαν κι εγώ έπρεπε να κάνω και ησυχία από πάνω.

Η πλήξη είναι μια ευκαιρία για ένα παιδί
Το 1993, ο ψυχαναλυτής Άνταμ Φίλιπς στο On Kissing, Tickling and being bored έγραφε ότι η «η ικανότητα του να βαριέται ένα παιδί αποτελεί στάδιο της ανάπτυξής του και η πλήξη αποτελεί μία ευκαιρία ώστε να συλλογιστεί τη ζωή. Η άποψη των ενηλίκων ότι το παιδί θα πρέπει διαρκώς να απασχολείται είναι πέρα για πέρα λανθασμένη και απόλυτα καταπιεστική».
Ο Φίλιπς όμως δεν ήταν ασφαλώς ο πρώτος που ασχολήθηκε με τη βαρεμάρα. Αυτή είχε απασχολήσει πολλές δεκαετίες πριν τους ψυχολόγους και φιλοσόφους. Ο φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ στο The Conquest of happiness (Η κατάκτηση της ευτυχίας) έγραφε στο κεφάλαιο 4 (Boredom and excitement) από το 1930, για την αξία της πλήξης ως παράγοντα της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ως μεγάλη κινητήρια δύναμη σε όλη την ύπαρξη του ανθρώπου αλλά και των ζώων.
‘Όταν κάποιος πηγαίνει πίσω, στο παρελθόν, η πλήξη γίνεται ακόμη χειρότερη. Φανταστείτε τη μονοτονία του χειμώνα σε ένα μεσαιωνικό χωριό. Άνθρωποι δεν μπορούσαν να διαβάσουν ή να γράψουν, είχαν μόνο κεριά για φως μετά το σκοτάδι, οι δρόμοι ήταν πρακτικά αδιάβατοι, έτσι ώστε ένας σχεδόν ποτέ δεν είδε κανέναν από άλλο χωριό».
Εμείς βαριόμαστε πολύ λιγότερο από τους προγόνους μας, καθώς έχουμε πλήθος τεχνολογικών επιτευγμάτων και ερεθισμάτων στην υπηρεσία μας, αλλά και… φοβόμαστε πολύ περισσότερο την πλήξη. Φοβόμαστε όταν βαριόμαστε, θέλουμε να ενθουσιαζόμαστε διαρκώς. Και έχουν γίνει και τα παιδιά μας έτσι.

Τι συμβαίνει όταν δεν αφήνω το παιδί μου να «βαριέται» ποτέ;
Και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Παιδιά που δεν εξερευνούν, που δεν πειραματίζονται, που δεν δοκιμάζουν και δεν αποτυγχάνουν. Παιδιά που είναι διαρκώς απασχολημένα και πάντοτε απασχολούν το βλέμμα τους και τα χέρια τους με κάτι. Είναι σαν ένα παιδί που πηγαίνει στο λούνα παρκ και δεν στέκεται ποτέ να κοιτάξει κάτι, να δει πως γυρίζει η ρόδα, παρά μόνο πηγαίνει από το ένα παιχνίδι στο άλλο, μέχρι να τελειώσουν όλα και τότε να… νιώσει ξανά βαρεμάρα!
Και αργότερα; Όταν μεγαλώνει αυτό το παιδί τι συμβαίνει; Ο ενήλικας αυτός αναζητά έντονες συγκινήσεις. Πρέπει πάντα να είναι απασχολημένος με κάτι. Αν δεν βρει τον ενθουσιασμό στη ζωή του, θα τον αναζητήσει σε υποκατάστατα ή σε αγχωτικές καταστάσεις, ακόμα και σε εξτρίμ επιλογές στην προσωπική του ζωή.
Όχι! Δεν σας λέω να αφήσετε το παιδί σας να βαριέται για να μην πέσει στα ναρκωτικά στα 18 του. Σας λέω με όλα αυτά:
  • να μην αγιοποιείτε την υπερδραστηριότητα των παιδιών σας αλλά και
  • να μην φοβάστε την περιστασιακή βαρεμάρα τους
Τι κάνω τελικά όταν μου λένε «μαμά, βαριέμαι;»
  • Καταρχάς δίνω αξία στη δήλωσή τους.
Εγώ όταν έλεγα στη μάνα μου ότι βαριέμαι μου έλεγε «τράβα παίξε παραπέρα γιατί εδώ έχω σφουγγαρίσει». Η μαμά δεν είχε και πολύ δίκιο.
  • Όταν το παιδί μας λέει ότι βαριέται, σταματάμε σχεδόν ό,τι κάνουμε (ή ζητάμε λίγα λεπτά να το ολοκληρώσουμε) και συζητάμε μαζί του προτείνοντάς του πράγματα. Αν κανένα από αυτά τα πράγματα δεν το ικανοποιούν εκείνη τη στιγμή, ίσως γιατί στο μυαλό του έχει μόνο να πάρει το τάμπλετ από το συρτάρι ή να ανοίξει για έκτη φορά σήμερα το PlayStation, τότε το αφήνουμε να… βαρεθεί, που σημαίνει ότι το αφήνουμε ουσιαστικά στην επιλογή να βαρεθεί αφού και παιχνίδια υπάρχουν στο δωμάτιό του, και βιβλία και μαρκαδόροι και χαρτιά και η αδερφή του γυρνοβολάει κι αυτή ολίγον «βαρεμένη».
  • Δίνουμε διεξόδους μέσω κάποιων ιδεών μας
  • Δεν είμαστε κλόουν ή διασκεδαστές των παιδιών μας. Είμαστε γονείς, συνοδοιπόροι του, άνθρωποι που στεκόμαστε δίπλα τους σε όλα.
  • Οφείλουμε να περνάμε χρόνο μαζί τους αλλά και να τους δίνουμε την εικόνα ότι ο χρόνος μας δεν είναι αποκλειστικά δικά τους όταν δεν έχουν κάτι άλλο (φίλους, κούνιες κτλ) να κάνουν.
Η εντύπωση ότι όταν το παιδί μας βαριέται πρέπει να του βρούμε ΕΜΕΙΣ οπωσδήποτε κάτι να κάνει είναι λαθεμένη. Είναι δική του δουλειά να βρει τι το κάνει να περνάει καλά. Και ασφαλώς εμείς είμαστε εκεί για να φωτίζουμε τις επιλογές, για να του παρέχουμε λύσεις (το παιδί δεν μπορεί συνήθως να πάει μόνο του στις κούνιες ή στο σινεμά, άρα πρέπει να του το δώσουμε εμείς ως δυνατότητα), αλλά όχι για να του γεμίζουμε το ωρολόγιο πρόγραμμά του.
Αφήστε τα παιδιά να βαρεθούν πότε πότε. Έτσι, θα φωτίζονται ακόμα πιο υπέροχα οι όμορφες στιγμές τους. Και κυρίως μην νιώθετε ενοχές αν σας πετροβολά με το «μαμά, βαριέμαι». Κάποιες φορές -τονίζω κάποιες- πρέπει να βαριέται.

ΥΓ: Ο παρακάτω σοκαριστικός διάλογος έλαβε χώρα πριν λίγες μέρες στο σαλόνι μας:
-Μαμά βαριέμαι
-Κι εσύ; Κι εγώ!
Με κοίταξε και έφυγε. Μετά από πέντε λεπτά τον βρήκα να διαβάζει στο δωμάτιό του.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Να μιλάτε στα μωρά σαν να είναι… ενήλικες
Babies learn what words mean before they can use them


Τα μωρά αρχίζουν να μαθαίνουν λέξεις και τι σημαίνουν πολύ πριν αρχίσουν να μιλάνε και οι ερευνητές αρχίζουν να καταλαβαίνουν πώς το κάνουν.
“Νομίζω ότι είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρον ότι ακόμη και με ένα πολύ μικρό λεξιλόγιο, τα βρέφη φαίνεται ότι έχουν την αίσθηση ότι κάποιες λέξεις και έννοιες είναι περισσότερο 'παρόμοιες' από άλλες”. Αυτό λέει η δρ. Elika Bergelson από το Πανεπιστήμιο Duke, Durham, που ηγήθηκε σχετικής έρευνας.

Και προσθέτει: 
“Αν και εξακολουθούν να έχουν πολλά να μάθουν προτού παρουσιάσουν επίπεδα κατανόησης που μοιάζουν με εκείνα των ενηλίκων, ή ακόμα και των μικρών παιδιών, αυτή η έρευνα μας δίνει μια ματιά στο πώς οργανώνονται αυτές οι πρώτες λέξεις και έννοιες”.
Πώς έγινε η έρευνα
Η σωστή εκμάθηση λέξεων απαιτεί τη δημιουργία συνδέσεων μεταξύ του λόγου και του κόσμου γύρω μας και την εκμάθηση της αλληλεπίδρασης μεταξύ διαφορετικών λέξεων.

Η ερευνητική ομάδα της δρ. Bergelson μελέτησε βρέφη ηλικίας 6 μηνών για να διαπιστώσει αν αυτές οι συνδέσεις ήταν γνωστές, σε αντίθεση με την απλή αναγνώριση των λέξεων μεμονωμένα.

Χρησιμοποιώντας ένα λογισμικό παρακολούθησης των κινήσεων των ματιών, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα βρέφη εστίασαν σημαντικά περισσότερο στις εικόνες αντικειμένων που συνοδεύονταν από ονομασία (π.χ. "αυτοκίνητο"), όταν τα αντικείμενα αντιστοιχούσαν σε μη σχετιζόμενα αντικείμενα (όπως μια εικόνα ενός αυτοκινήτου με μια φωτογραφία χυμού) παρά στις εικόνες με σχετικά μεταξύ τους αντικείμενα (όπως μια εικόνα ενός αυτοκινήτου με μια εικόνα ενός καροτσιού).
Τα βρέφη, σύμφωνα με τους ερευνητές, “μπορεί να γνωρίζουν αρκετά για το νόημα μιας λέξης για να την διαχωρίσουν από το άσχετο αντικείμενο, αλλά όχι από το σχετικό (...) Δηλαδή, τα βρέφη γνωρίζουν ότι το 'αυτοκίνητο' δεν μπορεί να αναφέρεται στον χυμό, αλλά όχι αν το καροτσάκι εμπίπτει στην κατηγορία 'αυτοκίνητο'”.
Αναλύοντας οικιακές βιντεοσκοπήσεις, οι ερευνητές παρατήρησαν επίσης ότι τα βρέφη έμαθαν να αναγνωρίζουν τις λέξεις καλύτερα όταν μπορούσαν να δουν τα αντικείμενα με τη χρήση των λέξεων (για παράδειγμα, όταν τους είπαν, "εδώ είναι το κουτάλι σου", όταν το κουτάλι ήταν πραγματικά μπροστά τους).
Το πόσο συχνά χρησιμοποιείται η λέξη παρουσία του αντικειμένου έχει τον μεγαλύτερο αντίκτυπο στην ανάπτυξη της κατανόησης σε σχέση με τον αντίκτυπο που έχει στο βρέφος η ομιλία.
Τα συμπεράσματα των ερευνητών
“Νομίζω ότι πριν κατανοήσουμε πώς να ενισχύσουμε την ανάπτυξη του λεξιλογίου, πρέπει να καταλάβουμε καλύτερα πώς εξελίσσεται με φυσικό τρόπο. Αυτή η έρευνα είναι ένα πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση”, δήλωσε η δρ. Bergelson. 
Και πρόσθεσε:
“Τούτου λεχθέντος, νομίζω ότι ένα πράγμα που προκύπτει από την έρευνά μας είναι ότι η διαρκής λεκτική επικοινωνία με τα βρέφη και η εστίαση σε αυτό που περιεργάζονται ανά πάσα στιγμή σίγουρα δεν θα τα βλάψει. Μάλιστα, ίσως να τα βοηθήσει με την πρώιμη γλωσσική ανάπτυξη”.
“Αντιμετωπίστε το μωρό σας σαν έναν κανονικό συνομιλητή. Ακόμα και τα μικρά βρέφη ακούνε και μαθαίνουν για τις λέξεις και τον κόσμο γύρω τους προτού καν αρχίσουν να μιλάνε. Οι άνθρωποι που τα φροντίζουν είναι εκείνοι που το κάνουν εφικτό αυτό”.

https://www.reuters.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν ασυνόδευτα ανήλικα παιδιά μεταναστών δικάζονται στις ΗΠΑ... - Δείτε το video και θα φρίξετε - Trump's America: A Child In Court Without A Lawyer

Αίσθηση προκαλεί ένα βίντεο που αναπαριστά πραγματικούς διαλόγους από δικαστήρια στα οποία ασυνόδευτα ανήλικα παιδιά μεταναστών στις ΗΠΑ “δικάστηκαν” χωρίς δικηγόρο για παράνομη μετανάστευση.
Στο βίντεο, στο οποίο συμμετέχει ένας πρώην δικαστής, τα παιδιά ερωτώνται αν γνωρίζουν τι είναι δικηγόρος και αν έχουν έναν να τους υπερασπίζεται, και απαντούν αρνητικά. 
Όπως αναφέρει η Λίντα Φρίμαν, που γύρισε το βίντεο, όταν τα παιδιά εμφανίζονται μόνα τους στο δικαστήριο, 9 στις 10 φορές αποφασίζεται η απέλασή τους, ενώ όταν έχουν δικηγόρο απελαύνονται μόνο τα μισά.
koutipandoras
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki