Αγόρι ζητάει από τον Άγιο Βασίλη να δώσει το παιχνίδι του σε όποιο παιδί θρηνούσε φέτος

Ένα 9χρονο αγόρι ζήτησε από τον Άγιο Βασίλη να δώσει το hoverboard του σε όποιο παιδί θρηνούσε αυτές τις γιορτές και επιθυμούσε το ίδιο δώρο.

Ο εννιάχρονος Χάντσον, από τις ΗΠΑ, έγραψε μια επιστολή προς τον Άγιο Βασίλη ζητώντας του να δώσει το hoverboard του - δηλαδή ένα "πατίνι" τελευταίας τεχνολογίας- σε όποιο παιδί ήταν θλιμένο, θρηνούσε και ήθελε το ίδιο δώρο για Χριστούγεννα.

Οι γονείς του μικρού, Jason και Sandi Boyer, ήθελαν να βοηθήσουν μια άλλη οικογένεια τα Χριστούγεννα και τους αντιστοιχήθηκε ανώνυμα μέσω κάποιας οργάνωσης, ένα μικρό αγόρι που το φρόντιζε η γιαγιά του.

Το αγόρι που είχε μόλις χάσει τον παππού του από καρκίνο, είχε το hoverboard στην κορυφή της λίστας επιθυμιών του από τον Άγιο Βασίλη - όπως ακριβώς ο μικρός Χάντσον.

Όταν ο Χάντσον το ανακάλυψε, έγραψε στον Άγιο των Χριστουγέννων ρωτώντας αν το χριστουγεννιάτικο δώρο του θα μπορούσε να δοθεί στο άλλο αγόρι.

«Μας έφεραν σε επαφή με ένα παιδί που το φρόντιζαν οι παππούδες του, αλλά μόλις πρόσφατα ο παππούς του είχε πεθάνει από καρκίνο.

Τώρα έχει μόνο τη γιαγιά του να φροντίζει αυτόν και τα αδέλφια του. Καταλαβαίναμε ότι θα ήταν αγχωμένη αυτή τη στιγμή του χρόνου, ειδικά μετά τα έξοδα της ιατρικής περίθαλψης του συζύγου της.

Εξηγήσαμε την ιστορία στον γιο μας και τον ρωτήσαμε αν θα ήταν πρόθυμος να εγκαταλείψει το hoverboard του για αυτό το μικρό αγόρι.

Είπε αμέσως "ναι" και μας εξέπληξε, γιατί σε αυτήν την ηλικία δεν νομίζεις ότι ένα παιδί θα το έκανε αυτό» εξήγησαν οι γονείς του γεμάτοι περηφάνια, σύμφωνα με το Good News Network.

news247.gr

Η γιαγιά Κίτσα και τα πέντε μικρά «εγγονάκια» της από τη Συρία!

Άνοιξε την τεράστια αγκαλιά και το σπίτι της, για να γίνει η ίδια παιδοφύλακας, δασκάλα και γιαγιά μαζί

Είναι απ’ αυτές τις ιστορίες που δείχνουν το ανθρώπινο μεγαλείο, αλλά και την κρητική ψυχή και που αποδεικνύουν πως υπάρχει ανθρωπιά, δίπλα μας, πλάι μας... στη γειτονιά μας!

Ο λόγος για την κ. Κίτσα Βασιλειάδου, από το Ηράκλειο, μια γυναίκα που από στάση ζωής δεν έκανε οικογένεια και παιδιά, αλλά που το έφερε έτσι η μοίρα ώστε να ανοίξει την τεράστια αγκαλιά και το σπίτι της, για να γίνει η ίδια παιδοφύλακας, δασκάλα και γιαγιά μαζί, για πέντε πανέμορφα κοριτσάκια ηλικίας 1,5-8 ετών από Συρία.

Βρέθηκαν από την φρίκη του πολέμου στην "αγκαλιά" της γιαγιάς Κίτσας

 

Η οικογένεια Παλαιστίνιων γνώρισε το πιο σκληρό πρόσωπο στους βομβαρδισμούς της Συρίας. Τα παιδιά είδαν τις βόμβες να σφυρίζουν δίπλα τους, είδαν νεκρούς και αποκεφαλισμένους, πριν οι γονείς τους αποφασίσουν να πάρουν το δρόμο για την Ευρώπη και με ενδιάμεσο σταθμό τη Λαμία, να βρουν απάνεμο λιμάνι στη φιλόξενη Κρήτη και το Ηράκλειο.

Μέσω του προγράμματος Φιλοξενία, της Ύπατης Αρμοστίας, βρήκαν σπίτι στο κέντρο του Ηρακλείου και προσπάθησαν να βάλουν σε μια σειρά τη ρημαγμένη τους ζωή, μα ο Θεός τους είχε το πιο πολύτιμο δώρο στα... πόδια τους: την 86χρονη Κίτσα Βασιλειάδου, που καθώς το σπίτι της βρίσκεται ακριβώς δίπλα από εκείνο που νοίκιασαν, αποδείχτηκε στήριγμα και αποκούμπι για την πολυμελή οικογένεια!

«Τη μέρα που ήλθαν στο σπίτι μου είχα γενέθλια, το εξέλαβα σαν σημάδι» μας περιγράφει η κ. Κίτσα, που δεν είχε ξαναδεί τόσα πολλά και τόσα γλυκά παιδικά χαμόγελα ποτέ στο σπιτικό της. «Είδα πρώτα το μπαμπά και τη μαμά και μετά ένα τσούρμο παιδιά, να τους ακολουθούν, ούτε κατάλαβα αν ήταν αγόρια ή κορίτσια. Τα κοριτσάκια άρχισαν να κλαίνε αφού δεν με γνώριζαν, ξυπνούσαν και μέσα στη νύχτα από τους εφιάλτες των βομβαρδισμών στη χώρα τους, αλλά όταν με συνήθισαν... γίναμε ένα!»

Η κ.Κίτσα είναι η γιαγιά που δεν γνώρισαν ποτέ τα 5 κορίτσια

Η ίδια εργένισσα εκ πεποιθήσεως πότε δεν φανταζόταν πως θα γινόταν... γιαγιά σε τέτοια ηλικία, αλλά η αγάπη και η συμπαράσταση που έδειξε στην οικογένεια, αποτυπώνεται στο βλέμμα των μικρών παιδιών, όταν την κοιτάζουν.

Για τη λιλιπούτεια Μανίσα, την 3,5 ετών Ναρσίν, την πεντάχρονη Ρασήλ, την πανέξυπνη Σελίνα μόλις έξι ετών, αλλά και τη μεγαλύτερη Αλισάρ που δεν είναι πάνω από 8 ετών, η κυρία Κίτσα είναι η γιαγιά που δεν γνώρισαν ποτέ, η αγαπημένη τους Τέτε (γιαγιά στα Συριακά) που στέκεται βράχος δίπλα στη μαμά τους Μαγιάντα, που και να θέλει δεν προλαβαίνει να τα προσφέρει όλα στα μικρά ζουζουνάκια.

Και τι δεν κάνει η συνταξιούχος βοηθός λογίστρια!
Τους βοηθά στα ελληνικά μαθήματα, τους διδάσκει Αγγλικά, τους μαθαίνει τραγούδια, το μόνο που δεν κάνει είναι να τους μαγειρεύει... δεν το κάνε ποτέ στη ζωή της, αφού ήταν ελεύθερο κι ασυμβίβαστο πουλί!
Μα τώρα νιώθει τέτοια αγάπη για τα μικρά της... εγγονάκια, που λες κι η ζωή της τα έστειλε σαν δώρο, για να γνωρίσει την ανιδιοτελή και απεριόριστη αγάπη.
 

Μα κι αυτά με την πρώτη ευκαιρία τρέχουν στην... Τέτε τους, άλλωστε πιο πολύ παίζουν στο δικό της σπίτι που έχει μετατραπεί σε έναν παιδότοπο, παρά στο δικό τους, σε μια απίθανη συγκατοίκηση που δείχνει πως όπου υπάρχει αγάπη και προσφορά για το συνάνθρωπο... εκεί υπάρχει ελπίδα και για το μέλλον!

Τα μικρά κορίτσια πιο πολύ παίζουν στο δικό της σπίτι
που έχει μετατραπεί σε έναν παιδότοπο, παρά στο δικό τους.

cretalive.gr

Στον φωτορεπόρτερ Α. Τζωρτζίνη η «φωτογραφία της χρονιάς» από τη UNICEF

Ο φωτορεπόρτερ Άγγελος Τζωρτζίνης κέρδισε το βραβείο της «φωτογραφίας της χρονιάς» από τη UNICEF για το 2020, με τη συγκλονιστική φωτογραφία που απαθανατίζει προσφυγόπουλα από τον καταυλισμό της Μόριας να τρέχουν να σωθούν από τη φωτιά που ξέσπασε τον περασμένο Σεπτέμβριο, καταστρέφοντας ό,τι είχε απομείνει όρθιο στο κέντρο υποδοχής.

«Τα παιδιά είναι το μέλλον και είμαστε υπεύθυνοι γι' αυτά» έγραψε ο ίδιος σε ανάρτησή του στο facebook, ευχαριστώντας παράλληλα συναδέρφους του και συνεργάτες του στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, όπου εργάζεται.

Ενώ μιλώντας στη UNICEF, o Άγγελος Τζωρτζίνης δήλωσε ότι «εργάζομαι σε ζητήματα μεταναστευτικού τα τελευταία 9 χρόνια. Έχω επισκεφθεί το καμπ της Μόρια, τον μεγαλύτερο καταυλισμό προσφύγων στην Ευρώπη, τουλάχιστον 15 φορές. 

Όταν ξεκίνησα να δουλεύω σε αυτό το project, δεν φανταζόμουν τι θα επακολουθούσε. Είδα ανθρώπους να πεθαίνουν, παιδιά να ζουν σε απάνθρωπες συνθήκες χωρίς νερό και ηλεκτρικό, παιδιά να υποφέρουν και να τρέχουν να σωθούν. 

Ήταν στις 9 Σεπτεμβρίου όταν έβγαλα αυτήν τη φώτο. Το απόγευμα είδα μαύρους καπνούς να βγαίνουν από το καμπ. Είδα τότε ανθρώπους να τρέχουν με τα παιδιά τους, παιδιά να φωνάζουν. Ήταν χαοτικό, μία σοκαριστική κατάσταση. Είδα ένα πολύ νεαρό παιδί να τρέχει με ένα μιρκότερο παιδί στα χέρια του. Ευτυχώς κανένας δεν έχασε τη ζωή του στην πυρκαγιά. Ελπίζω τα επόμενα χρόνια να είνια καλύτερα για τα παιδιά, χωρίς κανένα προσφυγικό καμπ»

thepressproject

Μου έλειψε…

    Είναι από εκείνες τις βραδιές που αναπολείς τα παλιά, τις μέχρι τότε βαρετές συγκεντρώσεις με τους συγγενείς -αυτές τις συγκεντρώσεις που θα έδινες τα πάντα για να επαναληφθούν- αλλά όσο και να προσπαθείς δε θα γυρίσουν πίσω. Ξημερώνει λοιπόν 26 του Δεκέμβρη, μία μέρα συνάμα χαρούμενη αλλά και στενάχωρη. Σου έρχονται στο μυαλό πρόσωπα και καταστάσεις που πιθανόν να είχε ξεθωριάσει ο χρόνος αλλά εσύ δε ξέχασες. 

Τί είναι λοιπόν τα Χριστούγεννα; 

Τα δώρα, τα όμορφα τραπέζια ή οι ατέλειωτες στιγμές με τους αγαπημένους σου;

    Στην δύσκολη αυτή περίοδο που βιώνουμε-την χρονιά του covid19- πολλοί είναι αυτοί που θα αναρωτηθούν για την πραγματική έννοια των Χριστουγέννων. Είναι τα δώρα, οι όμορφες στιγμές με τους φίλους ή τίποτα από όλα αυτά;

    Για τους μικρούς μας ήρωες-τα παιδιά που κάνουν τόση υπομονή- Χριστούγεννα είναι το δώρο από τον  Άη Βασίλη, οι στιγμές με την οικογένειά τους, οι όμορφες λιχουδιές που αυτή η γιαγιά ετοιμάζει αδιάκοπα για τον κόσμο της όλο -το εγγονάκι της- και φυσικά οι ατέλειωτες ώρες παιχνιδιού. 

    Πράγματα τόσο μικρά φαντάζουν πολύτιμα σε αυτά τα αθώα παιδικά ματάκια. Για τους μεγαλύτερους, αυτή η γιορτή είναι μια ξεκούραση από την ρουτίνα που πιθανότατα να έχουν ενταχθεί. Την θεωρούν, επίσης, μία εμπορική γιορτή που στοχεύει στην μεγιστοποίηση του κέρδους. Και αυτό μπορεί να αληθεύει μερικώς αλλά δεν αποτελεί την καθολική αλήθεια. 

    Από την άλλη, για τους γηραιότερους, Χριστούγεννα είναι το πρωινό στην Εκκλησία, οι αδιάκοπες ετοιμασίες για την υποδοχή των οικογενειών τους έτσι ώστε να ευχαριστήσουν τον καθένα ξεχωριστά. Όλα αυτά τα πρόσωπα βλέπουν διαφορετικά αυτή τη γιορτή αλλά για όλους ένα είναι το σημαντικό: να κάνουν ευτυχισμένους τους γύρω τους και να περάσουν όσο πιο πολλές στιγμές μπορούν μαζί τους, γιατί κανείς δε ξέρει τι θα συμβεί ένα χρόνο ή ακόμη κι ένα λεπτό αργότερα.

    Κάποιος θα ρωτούσε ποιο θα ήταν το σημερινό ηθικό δίδαγμα, το tip που θα έδινα στον αναγνώστη. Δυστυχώς, δεν υπάρχει. Το μόνο που θα σε συμβούλευα αγαπημένε μου αναγνώστη είναι να αγαπάς δίχως αύριο όσους έχεις δίπλα σου γιατί ο χρόνος είναι χρήμα και ποτέ μα ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου φέρει το επόμενο λεπτό και ποιον θα σου πάρει από το πλάι σου- και δεν αναφέρομαι μόνο σε μια απώλεια από έναν ενδεχόμενο θάνατο αλλά ποσό μάλλον σε μία που σε παράτησε οικειοθελώς.-. Να θυμάσαι ότι κάποιος φεύγει από το πλάι μας μόνο όταν το μυαλουδάκι μας και η καρδούλα μας τον εγκαταλείπει…

Καλά Χριστούγεννα!!

Posted By: Κωνσταντίνα Κουκουλή
newsfilter.gr

"Μαμά, μπαμπά, δεν με πειράζει, μπορείτε να «κακομάθετε» όσο θέλετε το παιδί μου!"

Τους μοιράζουν ασταμάτητα σοκολάτες, γλυκά, καραμέλες, τους κουραμπιέδες που έφτιαξαν μαζί και δώρα. Δώρα, δώρα, και πάλι δώρα. 

Όμως, τελικά, γιατί να μπω ανάμεσα σε αυτήν τη μαγική σχέση; Ειδικά τώρα τα Χριστούγεννα.

Tον πρώτο καιρό αντιδρούσα πολύ. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά έφτασα στο σημείο να πω ψέματα στη μαμά μου (εύχομαι να μη διαβάζει τώρα αυτό το άρθρο) πως η κόρη μου είχε ανεβασμένα επίπεδα στις εξετάσεις αίματος από τη ζάχαρη που κατανάλωνε. 

Επιχειρηματολόγησα, τσακώθηκα, έθεσα όρους και προϋποθέσεις για την επίσκεψη στο σπίτι της γιαγιάς, πέταξα παραδειγματικά στα σκουπίδια τις σοκολάτες που έκρυβε στο ντουλάπι και επιχειρηματολόγησα ξανά με σθένος και δυναμισμό Μπουμπουλίνας.
Μέχρι που πάγωσα λίγο τον χρόνο και πήρα απόσταση από τα πράγματα.

Γιατί αγαπούν τα παιδιά τόσο πολύ τις γιαγιάδες και τους παππούδες; 

Όχι για τις σοκολάτες και τις καραμέλες, αλλά για τον συμβολισμό που κρύβεται πίσω από αυτήν τη κίνηση. 

Στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού όλα επιτρέπονται. Οι αυστηροί κανόνες μπαίνουν σε pause και οι σκανταλιές αποτελούν μέρος μιας ημερήσιας διάταξης. 

Στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού επικρατεί ένα μοναδικό αίσθημα ασφάλειας, ζεστασιάς και ευτυχίας. 

Το μαγικό ντουλάπι εκεί ψηλά είναι πάντα γεμάτο με «θησαυρούς» και η τηλεόραση μπορεί να μείνει ανοιχτή λίγο ακόμα. Άλλωστε, ποιος κοιτάει το ρολόι για τον ύπνο;

Οι «χάρες» είναι μέρος του job description τους και το απίστευτο είναι πως οι άνθρωποι αυτοί, που όταν ήταν μόνο γονείς ήταν δύο εντελώς διαφορετικές περσόνες, σήμερα είναι γιαγιά και παππούς, και εσύ, το παιδί τους, «δεν ξέρεις από αυτά», οπότε καλά θα κάνεις «να κάτσεις στην άκρη».

Μα κάτσε στην άκρη και απόλαυσέ το! 

Είσαι τυχερή που έχεις τους γονείς σου υγιείς και δυνατούς, και τα Χριστούγεννα είναι η πιο όμορφη στιγμή για να τους αφήσεις να καλ/κομάθουν το παιδί σου (διάλεξε εσύ το σύμφωνο που θα βάλεις).

Γράφω αυτό το άρθρο γιατί εγώ πρόλαβα τον λατρεμένο μου παππού ως τα τρία μου χρόνια και τη γιαγιά μου την έζησα λίγο παραπάνω, αλλά με πολύ έκδηλα τα συμπτώματα του Αλτσχάιμερ, άρα δεν έχω πολλές γλυκές αναμνήσεις. 

Πιέζω το μυαλό μου να θυμηθώ και η καρδιά μου γεμίζει ζεστασιά όταν βλέπω τον παππού μου να μου δίνει κρυφά από τη μαμά μια –τεράστια στα μάτια μου, ήμουν μόλις τριών– ΙΟΝ γάλακτος και να μου λέει να μην τον μαρτυρήσω. 

Θυμάμαι το βλέμμα του ακριβώς, σαν να τον βλέπω μπροστά μου. Και ήμουν μόλις τριών... Πόσο πολύ με είχε αγγίξει η αγάπη του...

Αν τους έχετε και αν κάνουν όλες τις χάρες στα παιδιά σας, αφήστε τους! Ξέρω πως πολλοί ψυχολόγοι θα διαφωνήσουν μαζί μου, όμως εγώ μοιράζομαι μαζί σας όλα όσα σκέφτομαι και είμαι σίγουρη πως δεν θα το μετανιώσετε.

Αφήστε τους να μοιραστούν, να κάνουν σκανταλιές μαζί με τα εγγόνια τους, να σας κρατήσουν και κάποια «μυστικά»! 

Αφήστε τους να ζήσουν τη μαγεία... το έχουν ανάγκη και οι δύο πλευρές, και φυσικά τόσο οι παππούδες και οι γιαγιάδες όσο και τα εγγόνια θα βγουν σημαντικά κερδισμένοι από αυτή την τόσο ιδιαίτερη σχέση...

Μην μπαίνετε στη μέση... Απλώς παρατηρήστε αυτήν τη μοναδική αλληλεπίδραση και απολαύστε τη! Είναι ευλογία...

Λίγη παραπάνω σοκολάτα δεν πείραξε κανέναν...

boommag