«H Λίμνη των Κύκνων», παιδική ταινία (1981), στα Ελληνικά!

    Η πριγκίπισσα Οντέτ και οι φίλες της περνούν τη ζωή τους παγιδευμένες στη μορφή του κύκνου από τότε που τις μάγεψε ο κακός μάγος Ρόθμπαρτ. Τα μάγια μπορεί να λύσει μόνο ο έρωτας, ο οποίος έρχεται με την όψη του ωραίου πρίγκιπα Ζίγκφριντ, που ορκίζεται να σώσει την Οντέτ. 

    Ο Ρόθμπαρτ αποπειράται να τον ξεγελάσει και να τον παντρέψει με την κόρη του Οντίλ, το μαύρο κύκνο, που μοιάζει εκπληκτικά με την Οντέτ. 

    Ο Ζίγκφριντ σύντομα γλιτώνει από την παγίδα του μάγου, παίρνει στην αγκαλιά του την αγαπημένη του και πετούν μαζί για τον ουρανό. 

    Καθώς, όμως, δεν υπάρχει συγκεκριμένο κείμενο, υπάρχει και ένα δεύτερο τέλος, που θέλει τους δύο ερωτευμένους να πεθαίνουν.

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν το παιδί νιώθει «τις λέξεις να σκαλώνουν στο λαιμό ...» Επιλεκτική (εκλεκτική) Αλαλία - Selective Mutism

....................

Ο όρος Επιλεκτική αλαλία αναφέρεται στο παιδί που ενώ είναι ιδιαίτερα ομιλητικό στο σπίτι, σε ορισμένα περιβάλλοντα (συνήθως στο σχολείο) και άτομα (πχ δασκάλα) σωπαίνει πεισματικά. Το παιδί με επιλεκτική αλαλία θα παραμείνει σιωπηλό ακόμα και όταν οι συνέπειες θα του επιφέρουν απομόνωση, ντροπή, τιμωρία. 

Selective Mutism

Εκλεκτική αλαλία: «Στο σπίτι μιλάει και φωνάζει 

και έξω δεν λέει κουβέντα»

Όποια κι αν είναι η ανάγκη, όποιο κι αν είναι το τίμημα νιώθει «τις λέξεις να σκαλώνουν στο λαιμό, να κολλάνε στη γλώσσα».

Σύμφωνα με το Διαγνωστικό και Στατιστικό εγχειρίδιο των ψυχικών διαταραχών ένα παιδί έχει επιλεκτική αλαλία όταν: 

1. Παρατηρείται διαρκής αποτυχία λεκτικής επικοινωνίας σε συγκεκριμένες κοινωνικές καταστάσεις (στις οποίες απαιτείται η λεκτική επικοινωνία, πχ σχολείο,) παρά της ικανότητας του να μιλάει σε άλλες καταστάσεις.
2. Φέρνει αρνητική επίδραση στη σχολική, επαγγελματική και κοινωνική εξέλιξη του παιδιού.
3. H διαταραχή διαρκεί τουλάχιστον για ένα μήνα.
4. Η αποτυχία ομιλίας δεν οφείλεται σε έλλειψη γνώσης της ομιλούμενης γλώσσας .
5. Η διαταραχή δεν οφείλεται σε κάποια διαταραχή επικοινωνίας (πχ τραυλισμός) .
6. Η αποτυχία ομιλίας δεν οφείλεται σε κάποια αναπτυξιακή διαταραχή όπως αυτισμός, σχιζοφρένεια ή σε άλλη ψυχωτική διαταραχή.

Η επιλεκτική αλαλία παρουσιάζεται πριν το 5ο έτος της ηλικίας και συνδέεται άμεσα με το κοινωνικό άγχος. Στην αρχή οι γονείς το αποδίδουν σε υπερβολική ντροπαλότητα ή τεμπελιά αλλά με το πέρασμα του χρόνου και την εισαγωγή του παιδιού στο σχολείο διαπιστώνεται το πρόβλημα. 

Στη φάση αυτή καθοριστικό ρόλο παίζει η άμεση ένταξη του σε θεραπευτικό πρόγραμμα. Όσο νωρίτερα τεθεί σε εφαρμογή η παρέμβαση τόσο πιο άμεση θα είναι η ανταπόκριση του παιδιού. Πολλοί γονείς εσφαλμένα θεωρούν ότι η κατάσταση είναι προσωρινή και αφήνουν πολύτιμο χρόνο να χαθεί, με αποτέλεσμα η αλαλία να εγκαθίσταται στο συμπεριφορικό ρεπερτόριο του παιδιού.

Το παιδί με επιλεκτική αλαλία, βιώνει πολλές δυσκολίες στο σχολικό περιβάλλον. Εξαιτίας της ιδιαιτερότητας του ουκ ολίγες φορές θεωρείται χειριστικό, με πεισματική συμπεριφορά, γλωσσικές διαταραχές ή συναισθηματικές και νοητικές δυσκολίες. 

Το αποτέλεσμα: να τοποθετείται σε ειδικές τάξεις και ακαδημαϊκά να μένει πίσω. Επίσης, δεν είναι λίγοι οι συμμαθητές που το περιπαίζουν και το χλευάζουν για την αδυναμία του.

Οι γονείς συνήθως αδυνατούν να διαχειριστούν την ευαίσθητη αυτή κατάσταση. Δεν μπορούν κατανοήσουν , ούτε και να δεχτούν πως το ομιλητικό παιδί στο σπίτι μετατρέπεται σε ένα αμίλητο και ανέκφραστο ον στο σχολείο ή στο πάρκο. Πολλές φορές το πιέζουν να πει έστω και μια λέξη, στρατηγική που φέρνει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα.

Πώς να βοηθήσετε το παιδί σας

Καθησυχάστε το. 

Πείτε του ότι το αγαπάτε έτσι όπως είναι, μην την πιέζεται να αλλάξει εδώ και τώρα. Η επιλεκτική αλαλία είναι αποτέλεσμα του άγχους για την ομιλία και όχι πείσμα. Μην ξεχνάτε όσο περισσότερο το πιέζετε να μιλήσει τόσο περισσότερο το αγχώνετε.

Ενημερώστε φίλους και συγγενείς για την επιλεκτική αλαλία. (δίχως να είναι το παιδί μπροστά). 

Πείτε τους ότι ακόμη και αν δεν λαμβάνουν απάντηση να συνεχίζουν να του μιλάνε και να του αφήνουν χρόνο μεγαλύτερο από 5 δευτερόλεπτα όταν του απευθύνουν ερωτήσεις . Αξίζει να σημειωθεί πως ο γονιός δεν πρέπει να κάνει τη φωνή του παιδιού και να απαντάει αντί αυτού.
Ενισχύστε τις κοινωνικές του συναναστροφές. 

Καλέστε φίλους στο σπίτι όπου το παιδί νιώθει άνετα να εκφραστεί και ίσως και να μιλήσει.
Ενθαρρύνετε το να ξεκινήσει δραστηριότητες 

όπως μπάσκετ, βόλεϊ, τένις, κολύμβηση τα οποία απαιτούν λιγότερη λεκτική επικοινωνία και περισσότερη γλώσσα του σώματος. Με την άθληση τα παιδιά εκτονώνονται και μαθαίνουν να συνεργάζονται.
Βιντεοσκοπείστε το παιδί σας να αφηγείται ιστορίες ή παραμύθια. 

Εμψυχώστε το να δείξει το βίντεο σε όσους θα θελε να μιλήσει αλλά δεν μπορεί.
Παροτρύνετε το να τηλεφωνεί σε φίλους ή συμμαθητές. 

Τα παιδιά με επιλεκτική αλαλία συνήθως μιλούν στο τηλέφωνο χωρίς αναστολές.
Τονώστε την αυτοπεποίθηση του. 

Ορισμένες από τις σκέψεις που μπορεί να κάνει είναι 

«πώς να ακούγεται η φωνή μου στους άλλους;» 

«μπορώ να λέω όλες τις λέξεις σωστά;» 

«μπορώ να τα καταφέρω στο σχολείο;» 

«Μπορώ να κάνω φιλίες;»

alexpoli

Οι συνάνθρωποί μας με το λευκό μπαστούνι

    Το λευκό μπαστούνι, είναι το τεχνικό βοήθημα που χρησιμοποιούν τα άτομα με πρόβλημα όρασης για να εντοπίζουν και να αποφεύγουν τα εμπόδια στην πορεία τους, στην προσπάθεια τους να κινούνται μόνοι, ανεξάρτητοι και με ασφάλεια.
Δεν βλέπω, βλέπεις όμως εσύ:
    Θέλεις να με βοηθήσεις;;;

Τότε, διάβασε τα παρακάτω και να ξέρεις πως αν κάτι θυμάσαι απ' αυτά όταν κάπου, κάποτε, τυχαία ή για κάποιο λόγο με συναντήσεις, θα με κάνεις να νιώσω άνετα, δίνοντας μου αυτό ακριβώς που χρειάζομαι.

Όταν με συναντήσεις μπορείς να με βοηθήσεις,
αν θυμηθείς τα παρακάτω:
    Μόνο εμείς οι τυφλοί κρατάμε λευκό μπαστούνι και αυτό για να περπατάμε με ασφάλεια, όχι για να ξεχωρίζουμε, να παίζουμε, να μας δείχνουν ή να ζητιανεύουμε.
    Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος αλλά τυφλός. Μη με μεταχειρίζεσαι σαν παιδάκι. Μεγαλώνω, παίζω, τρέχω, διαβάζω, γράφω, σπουδάζω, δουλεύω, παθιάζομαι, κλαίω, γελάω, ερωτεύομαι, θυμώνω, «σερφάρω», κάνω chat,... όπως ΕΣΥ!
    Πιο εύκολα θα περπατήσω μαζί σου, παρά με το μπαστούνι ή με το σκύλο μου. Όμως, μη με πιάνεις από τον ώμο ή απ' το μπράτσο. Άσε με να πιάσω εγώ το δικό σου μπράτσο: Έτσι θα νιώθω (θα ξέρω) πότε σταματάς, πότε στρίβεις, πότε ανεβαίνεις ή κατεβαίνεις.
    Μη ρωτάς τον συνοδό μου: «Πώς τον λένε;», «Τι θέλει να ψωνίσει;», «Ποιο φαγητό του αρέσει;», «Που θέλει να πάει;», «Πώς γράφει και διαβάζει;» «Πώς μπορεί;».... Ρώτησε εμένα, ξέρω και εγώ να σου απαντήσω! Χρησιμοποίησε τον κανονικό τόνο της φωνής σου, όπως μιλάς στους άλλους μίλα και σε εμένα.
    Μην αποφεύγεις τις λέξεις «βλέπω», «κοιτάζω», «τυφλός» κλπ., τις μεταχειρίζομαι και εγώ. Βλέπω με τα χέρια μου: βλέπω για μένα, αγγίζω, ακούω, μυρίζω, καταλαβαίνω, αισθάνομαι.
    Σύστησε με στους άλλους, ακόμη και στα παιδιά. Θέλω να γνωρίσω ποιος είναι στην τάξη ή στο δωμάτιο μαζί μου. 

    Μίλησε μου όταν μπαίνεις. Πες μου πως φεύγεις. Με φέρνεις σε μεγάλη αμηχανία αν μ' αφήνεις να μιλάω με κάποιον που δεν είναι κοντά μου.
    Οδήγησε το χέρι μου σε μια καρέκλα. Πες μου που είναι η πόρτα στο δωμάτιο, το αποχωρητήριο, το παράθυρο κλπ. Και αν υπάρχουν εμπόδια ή πράγματα στο πάτωμα. Δε θέλω να κάνω ζημιές, γιατί μπορώ να μην κάνω ζημιές.
    Βοήθησε με διακριτικά στο τραπέζι και πες μου για το φαγητό στο πιάτο μου. Χρησιμοποίησε το πιάτο μου σαν «ρολόι» και πες μου σε ποια «ώρα» είναι το κάθε είδος του φαγητού μου, π.χ «Το κρέας σου είναι στο Έξι». Κοίτα το ποτήρι μου να είναι δίπλα στο πιάτο μου και πες μου αν είναι στο δεξί ή στο αριστερό μου χέρι, για να το «δω» και εγώ όταν το χρειαστώ.
    Μου αρέσουν οι αθλητικές εκδηλώσεις, το θέατρο και ο κινηματογράφος, φτάνει να με βοηθάς να καταλαβαίνω τι γίνεται διαβάζοντας/περιγράφοντας μου όσα δεν μπορώ να δω.
    Μου αρέσουν οι εκδρομές και τα πάρτι. Πάρε με στην παρέα σου και γνώρισε με στους καλεσμένους σου.
    Ξέρω να συμπεριφέρομαι. Αν υστερώ σε κάτι βοήθησε με. Δε θέλω τον οίκτο σου αλλά τη φιλία σου! Μη μιλάς για τη «θαυματουργό αντίληψη» των τυφλών. Μην ξεχνάς ότι όσα έμαθα είναι αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας και εργασίας.
    Αν είσαι περίεργος θα μιλήσω μαζί σου για το πρόβλημα μου αλλά όχι μόνο γι' αυτό, γιατί για μένα είναι μια παλιά ιστορία! Έχω τόσα άλλα ενδιαφέροντα, χόμπι και απορίες όπως και εσύ!
.......

Βαγγέλης Αυγουλάς, 3ετής φοιτητής της Νομικής Σχολής Αθηνών, Μέλος της Διεθνούς οργάνωσης για νέους με προβλήματα όρασης VIEWS (Visually Impaired Education and Work Support), Μέλος της Επιτροπής Νεολαίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών

Πρώτη ανάρτηση: Παρασκευή 27 Μαρτίου 2009
Posted by ✿ margarita

Πόσο πιο ξεκάθαρα να μας το έλεγε;

«Ελάτε οι ευλογημένοι του Πατέρα μου, κληρονομήστε την βασιλεία, που είναι ετοιμασμένη για σας από τον καιρό της δημιουργίας του κόσμου. Γιατί πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και με ποτίσατε, ξένος ήμουν και με πήρατε  στο σπίτι, γυμνός ήμουν και με ντύσατε, αρρώστησα και με επισκεφθήκατε, στη φυλακή ήμουν και ήλθατε σ’ εμένα». Τότε θα του αποκριθούν οι δίκαιοι και θα πουν, 

«Κύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς και σε θρέψαμε ή να διψάς και σε ποτίσαμε; Πότε δε σε είδαμε ξένο και σε πήραμε στο σπίτι ή γυμνό και σε ντύσαμε; Πότε σε είδαμε άρρωστο ή φυλακισμένο και ήλθαμε σ’ σένα;».

Ο βασιλεύς θα απαντήσει και θα τους πει, «Αλήθεια σας λέγω, ό,τι κάνατε σε έναν από τούτους τους ασήμαντους αδερφούς μου, σ’ εμένα το κάνατε».

Το Χαμομηλάκι

Όταν το παιδάκι μας θυμώνει

Την πρώτη φορά που θα δείτε το μικρό σας να πέφτει στο πάτωμα τσιρίζοντας, χτυπώντας πάνω κάτω χέρια και πόδια, ίσως ανησυχήσετε. Αν ανταλλάξετε πληροφορίες με γονείς που έχουν μεγαλύτερα παιδιά, θα ανακαλύψετε ότι πρόκειται για κάτι αρκετά συνηθισμένο. Και το πιο ήρεμο παιδί μπορεί να έχει ένα ξέσπασμα θυμού κατά τον πρώτο καιρό της ανεξαρτησίας του. Τα ξεσπάσματα θυμού είναι αρκετά τυπική συμπεριφορά σε αυτή την ηλικία. Το παιδί καταφεύγει σε αυτή, κάθε φορά που ματαιώνονται οι επιθυμίες του.

Οι κρίσεις θυμού θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι αποτέλεσμα απογοήτευσης, κάθε φορά που το παιδί θέλει να κάνει κάτι και οι επιδιώξεις του εμποδίζονται, ακόμα κι αν είναι κάτι ασήμαντο, όσο το να φάει ένα μπισκότο πριν το μεσημεριανό φαγητό. Κάθε φορά που δεν περνά το δικό του -και πολύ συχνά χωρίς σπουδαία αιτία- μπορεί να δείτε το παιδί να πέφτει κάτω στο πάτωμα, να κλωτσά, να φωνάζει, να κλαίει γοερά. Η διαφορά ανάμεσα στο τυπικό κλάμα και το ξέσπασμα θυμού είναι ότι το δεύτερο έχει τις περισσότερες φορές την εικόνα κρίσης.

 

Δεν έχει, όμως, πάντα ξεσπάσματα θυμού μόνο και μόνο επειδή ματαιώνονται οι επιθυμίες του. Η απλή εξήγηση γι’ αυτά τα ξεσπάσματα είναι ότι το παιδί έχει ελάχιστους τρόπους να εκδηλώσει τα συναισθήματά του. Δεν μπορεί να εκφραστεί ικανοποιητικά λεκτικά και δεν έχει ακόμα εξοικειωθεί με τις κοινωνικές δεξιότητες. Γι’ αυτό πολλές φορές διαπραγματεύεται έντονα, με αγένεια ή αγανάκτηση. Επίσης δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμη την έννοια του χρόνου, πράγμα που σημαίνει ότι το «όχι τώρα» γι’ αυτό σημαίνει «ποτέ».

 

Το σημαντικό είναι να καταλάβετε ότι το παιδί δικαιούται να νιώθει το συναίσθημα του θυμού και επομένως να έχει και ξεσπάσματα, αν και στόχος μας είναι να μη φτάνει σε αυτά. Τα ξεσπάσματα θυμού συνήθως συμβαίνουν, γιατί είναι ακόμα ανώριμο να διαχειριστεί το θυμό που του προκαλεί η ματαίωση των επιθυμιών του. Όπως μάλιστα επισημαίνουν οι ειδικοί, τα συναισθήματα σε σχέση με τη λογική καταλαμβάνουν διαφορετικά τμήματα του εγκεφάλου. Οι ενήλικοι μπορεί να χρησιμοποιούν δύο διαφορετικά τμήματα ταυτόχρονα, δηλαδή να είναι θυμωμένοι αλλά ταυτόχρονα να σκέφτονται λογικά.

 

Τα παιδιά, όμως, και ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά δεν μπορούν πάντα να τα καταφέρουν. Έτσι πολλές φορές η συναισθηματική φόρτιση μπορεί να εκφραστεί με ένα ξέσπασμα. Τα ξεσπάσματα θυμού, λοιπόν, δεν είναι προσχεδιασμένα και το παιδί δεν προσπαθεί να σας εκμεταλλευθεί για να περάσει το δικό του. Μπορεί, όμως να το κάνει με χειριστική διάθεση, καθώς δοκιμάζει τις δυνάμεις του και τα όριά σας. Τις στιγμές αυτές οι γονείς δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν και ίσως αισθάνονται άσχημα, ιδιαίτερα όταν είναι μπροστά άλλοι. Ο βασικός μύθος, ότι δεν υποχωρούμε ποτέ στην επιθυμία του παιδιού, δεν ισχύει.

 

Το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να διαπραγματευτείτε προσανατολίζοντας το παιδί από την παράλογη απαίτηση προς την πιο λογική και εφικτή. Αν όμως δείτε ότι δεν γίνεται τίποτε, δεν έχετε παρά να το αφήσετε να ξεσπάσει. Τις περισσότερες φορές μοιάζει με καταιγίδα που μετά ξεθυμαίνει. Κάθε φορά ωστόσο που έρχεστε αντιμέτωποι με μια τέτοια κατάσταση, το πρώτο πράγμα που πρέπει να σκεφτείτε είναι η ασφάλεια του παιδιού, δηλαδή να το προστατεύσετε, για να μη χτυπήσει. Απομακρύνετε, λοιπόν, χωρίς βίαιες κινήσεις το παιδί σε ένα μέρος ασφαλές και στη συνέχεια δείξτε ότι το αγνοείτε. Η καλύτερη άμυνα ωστόσο είναι η πρόληψη, πράγμα που σημαίνει ότι θα πρέπει να φροντίζετε να ενεργείτε έτσι, ώστε να προλαβαίνετε τις κρίσεις θυμού. Γι’ αυτό:

Παρατηρήστε πότε συμβαίνουν 

Όταν είναι πεινασμένο και κουρασμένο, γίνεται ανυπόμονο. Συνήθως τα ξεσπάσματα θυμού εμφανίζονται προς το τέλος της ημέρας, όταν το παιδί και οι γονείς είναι κουρασμένοι.

Προσανατολίστε το παιδί σε κάτι που το ευχαριστεί 
Λίγη μουσική, ένα παραμύθι. Δείξτε διάθεση να περάσετε χρόνο μαζί του ή προτείνετε να το πάτε μία βόλτα.

 

Πάρτε το αγκαλίτσα 

Η σωματική επαφή είναι κατευναστική και ανακουφιστική για τα παιδιά, τα οποία την έχουν περισσότερο ανάγκη απ’ όσο νομίζουμε.

 

Κάντε συμφωνίες και διακανονισμούς αποφεύγοντας τους εκβιασμούς 

Χρησιμοποιήστε απλές λέξεις, για να του δείξετε ότι καταλαβαίνετε ότι στενοχωριέται ή είναι θυμωμένο, αλλά αυτό που θέλει μπορεί να γίνει με άλλον τρόπο ή κάποια άλλη στιγμή.

 

Μην καταρρέετε κατά τη διάρκεια της κρίσης 

Αν αγχωθείτε ή θυμώσετε, χειροτερεύετε την κατάσταση. Η δική σας ψυχραιμία είναι αντανακλαστική για το παιδί. Το καλύτερο, λοιπόν, που έχετε να κάνετε κατά τη διάρκεια της κρίσης είναι να αδιαφορήσετε μέχρι αυτή να περάσει. Σε περίπτωση που το ξέσπασμα είναι έντονο και είναι παρόντες και άλλοι ή συμβαίνει σε δημόσιο χώρο, να αποσύρετε το παιδί όσο το δυνατόν πιο γρήγορα σε ένα ήσυχο δωμάτιο.

 

Εφημερίδα Τα νέα