Οι γονείς θα είναι πάντα πρότυπο, είτε θετικό, είτε αρνητικό

Η αλληλουχία είναι στην φύση των ανθρώπινων σχέσεων. 

Αναπόφευκτα, οι γονείς είμαστε πρότυπα για τα παιδιά μας.
Αρκεί να σκεφτούμε ότι μαζί μας ζούν, μαζί μας μεγαλώνουν.
Είμαστε το σταθερό σημείο αναφοράς τους τουλάχιστον μέχρι την εφηβεία (συχνά και πολύ περισσότερο).

Μας βλέπουν, μας ακούν, μας αφουγκράζονται καθημερινά.

Σε κάθε μας κουβέντα, κάθε μας πράξη, κάθε μας άποψη, στα πάντα... κάθε στιγμή. Στηρίζονται στην ύπαρξή μας για να οικοδομήσουν την δική τους.

Αναπόφευκτα λοιπόν, τα παιδιά μαθαίνουν από τους γονείς τους. 

Εδώ είναι και το μεγάλο στοίχημα:

Πώς μπορούμε να γίνουμε αρωγοί σε μία σωστή και κοινωνικά αποδεκτή και ωφέλιμη προσωπικότητα; 

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να γίνουν ψυχικά υγιείς και συναισθηματικά ώριμοι ενήλικες προκειμένου να απολαύσουν κι αυτά την χαρά της ζωής;

Για όλους αυτούς και άλλους τόσους ακόμα λόγους οι γονείς πρέπει να δίνουμε το θετικό παράδειγμα.

Τα παιδιά μαθαίνουν ότι βιώνουν...

* Αν καπνίζουμε, το πιο πιθανό είναι να αρχίσουν το τσιγάρο...

* Αν μιλάμε άσχημα, το πιο πιθανό είναι να βωμολοχούν κι αυτά...

* Αν σηκώνουμε χέρι να χτυπήσουμε, θα γίνουν βίαια...

* Αν δεν φοράμε ζώνη στο αυτοκίνητο, αν οδηγούμε τρέχοντας, προσπερνώντας κλπ, το πιο πιθανό είναι να το κάνουν κι αυτά με την σειρά τους όταν πιάσουν το τιμόνι...

Απλά γεγονότα, καθημερινά, που αν αναπόφευκτα θα τα αντιμετωπίσουμε....

Πόσο δε μάλλον για τα πιο σημαντικά: θέματα αξιών που διέπουν την στάση ζωής του καθενός μες την οικογένεια και το κοινωνικό σύνολο. 

Πρότυπα θα είμαστε και γι' αυτά έτσι κι αλλιώς.

Το ερώτημα (και η ευκαιρία που έχουμε) είναι αν θα είμαστε με πρόσημο θετικό ή αρνητικό!

Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας, www.paidi-efivos.gr

Η φωνή της μητέρας...

Η μητρική φωνή μειώνει τον πόνο των πρόωρων μωρών στην εντατική θεραπεία σύμφωνα με νέα μελέτη

Μια ομάδα από το Πανεπιστήμιο της Γενεύης-UNIGE αποδεικνύει ότι η φωνή της μητέρας μειώνει τα σημάδια του πόνου στα πρόωρα μωρά όταν υποβάλλονται σε ιατρικές παρεμβάσεις στο πλαίσιο της εντατικής θεραπείας.

Ένα μωρό που γεννιέται πρόωρα συχνά πρέπει να διαχωρίζεται από τους γονείς του και να τοποθετείται σε θερμοκοιτίδα στην εντατική. Για αρκετές εβδομάδες, θα υποβληθεί σε συνήθεις ιατρικές διαδικασίες που μπορεί να είναι επώδυνες, χωρίς να ανακουφιστεί από πολλά φαρμακευτικά παυσίπονα, τα οποία είναι επικίνδυνα για την ανάπτυξή του.

Πώς μπορούμε λοιπόν να δράσουμε για το καλό του μωρού;
Μια ομάδα από το Πανεπιστήμιο της Γενεύης (UNIGE), σε συνεργασία με το Νοσοκομείο Parini στην Ιταλία και το Πανεπιστήμιο της Valle d’Aosta, παρατήρησαν ότι όταν η μητέρα μιλούσε στο μωρό της τη στιγμή της ιατρικής παρέμβασης, τα σημάδια του μωρού που εξέφραζαν τον πόνο μειώθηκαν και το επίπεδο ωκυτοκίνης του – η ορμόνη που εμπλέκεται στην προσκόλληση και επίσης συνδέεται με το στρες – αυξήθηκε σημαντικά. 

Αυτά τα αποτελέσματα, που θα δημοσιευτούν στο περιοδικό Scientific Reports, καταδεικνύουν τη σημασία της γονικής παρουσίας σε πρόωρα μωρά, τα οποία υπόκεινται σε έντονο στρες από τη γέννηση, μια παρουσία που έχει πραγματικό αντίκτυπο στην ευημερία και την ανάπτυξή τους.

Μόλις γεννηθούν πριν από τις 37 εβδομάδες κύησης, τα πρόωρα μωρά χωρίζονται από τους γονείς τους και τοποθετούνται σε θερμοκοιτίδα, συχνά στην εντατική. 

Πρέπει να υποβάλλονται σε καθημερινές ιατρικές παρεμβάσεις, απαραίτητες για να διατηρηθούν στη ζωή (διασωλήνωση, δειγματοληψία αίματος, σωλήνας σίτισης κ.λπ.), οι οποίες έχουν πιθανές επιπτώσεις στην ανάπτυξή τους και στη διαχείριση του πόνου. 

Δεν είναι πάντα δυνατό να ανακουφιστούν με φαρμακευτικά παυσίπονα, καθώς οι βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες παρενέργειες στη νευρολογική τους ανάπτυξη μπορεί να είναι σημαντικές. Υπάρχουν άλλοι τρόποι ανακούφισης του μωρού, όπως τύλιγμα, διαλύματα ζάχαρης ή πιπίλισμα.

Ωστόσο, εδώ και αρκετά χρόνια, μελέτες έχουν δείξει ότι η παρουσία μητέρας ή πατέρα έχει μια πραγματικά ηρεμιστική επίδραση στο παιδί, ιδιαίτερα μέσω των συναισθηματικών επιδράσεων της φωνής. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ομάδα του Didier Grandjean, τακτικού καθηγητή στο τμήμα Ψυχολογίας της Σχολής Ψυχολογίας και Εκπαιδευτικών Επιστημών (FPSE) στο CISA του UNIGE, ενδιαφέρθηκε για την πρώιμη φωνητική επαφή μεταξύ της μητέρας και του πρόωρου μωρού και ειδικότερα τον αντίκτυπο της φωνής της μητέρας στη διαχείριση του πόνου που προκύπτει από τις συνήθεις πρακτικές που είναι απαραίτητες για την παρακολούθηση των μωρών στην εντατική.

Για να ελέγξουν αυτήν την υπόθεση, οι επιστήμονες παρακολούθησαν 20 πρόωρα μωρά στο νοσοκομείο Parini στην Ιταλία και ζήτησαν από τη μητέρα να είναι παρούσα κατά τη διάρκεια της καθημερινής εξέτασης αίματος, η οποία γίνεται με εξαγωγή μερικών σταγόνων αίματος από τη φτέρνα. «Επικεντρώσαμε αυτήν τη μελέτη στη φωνή της μητέρας, επειδή τις πρώτες μέρες της ζωής είναι πιο δύσκολο για τον πατέρα να είναι παρών, λόγω εργασιακών συνθηκών», 

λέει η δρ Manuela Filippa, ερευνήτρια της ομάδας του Didier Grandjean και κύρια συγγραφέας της μελέτης.

Η μελέτη διεξήχθη σε τρεις φάσεις σε διάστημα τριών ημερών, επιτρέποντας τη σύγκριση: μια πρώτη ένεση έγινε χωρίς τη μητέρα να είναι παρούσα, μια δεύτερη με τη μητέρα να μιλά στο μωρό και μια τρίτη με τη μητέρα να τραγουδά στο μωρό. Η σειρά αυτών των συνθηκών άλλαξε τυχαία. 

«Για τη μελέτη, η μητέρα άρχισε να μιλά ή να τραγουδά πέντε λεπτά πριν από την ένεση, κατά τη διάρκεια της ένεσης και μετά τη διαδικασία», λένε οι ερευνητές.

Μετρήσαμε επίσης την ένταση της φωνής, έτσι ώστε να καλύπτει τον θόρυβο του περιβάλλοντος, καθώς η εντατική φροντίδα είναι συχνά θορυβώδης λόγω των αερισμών και άλλων ιατρικών συσκευών.

Τα σημάδια έκφρασης του πόνου μειώθηκαν σημαντικά και ειδικότερα στην περίπτωση που η μητέρα τραγουδά στο παιδί.

Αυτά τα αποτελέσματα δείχνουν τον θετικό αντίκτυπο της παρουσίας της μητέρας όταν τα πρόωρα μωρά υποβάλλονται σε επώδυνες ιατρικές διαδικασίες. 

«Αποδεικνύουμε εδώ τη σημασία της προσέγγισης γονέων και παιδιών, ειδικά στο ευαίσθητο πλαίσιο της εντατικής θεραπείας», τονίζει η Manuela Filippa. 

«Επιπλέον, οι γονείς παίζουν προστατευτικό ρόλο σε αυτό το πλαίσιο και μπορούν να δράσουν και να αισθανθούν ότι συμμετέχουν στο να βοηθήσουν το παιδί τους να είναι όσο το δυνατόν καλύτερα, πράγμα που ενισχύει τους βασικούς δεσμούς προσκόλλησης που θεωρούνται δεδομένοι σε έναν τελειόμηνο τοκετό», καταλήγει ο Didier Grandjean.

healthweb

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Αγκαλιά της Μαμάς είναι ΚΑΙ Θεραπευτική!

    Όπως είχε πει κάποτε ή διάσημη οικογενειακή θεραπεύτρια Βιρτζίνια Σατάιρ «χρειαζόμαστε τέσσερις αγκαλιές την ημέρα για να επιβιώσουμε, οχτώ για να συντηρηθούνε και δώδεκα για να αναπτυχθούμε».

    Ακόμα κι αν τα νούμερα δεν είναι αυτά ακριβώς, πάντως, το σίγουρο είναι ότι η αγκαλιά είναι από τα πιο ανέξοδα, γρήγορα, απλά και πολύτιμα δώρα που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας. Όχι μόνο επειδή είναι μια κίνηση που επιβεβαιώνει την αγάπη μας, αλλά και γιατί η αγκαλιά έχει πάρα πολλά οφέλη για την ψυχολογία και την υγεία μας.
    Έρευνες έχουν δείξει ότι το άγγιγμα ενός αγαπημένου ανθρώπου συμβάλει σημαντικά στην αντιμετώπιση πολλών ασθενειών, αλλά και του στρες, της μοναξιάς και της κατάθλιψης.
    Όταν κρατάτε το παιδί σας σφιχτά στην αγκαλιά σας, έτσι ώστε οι καρδιές σας να χτυπούν η μία απέναντι από την άλλη, τότε συμβαίνουν και στους δυο σας διάφορα θαυμαστά πράγματα, όπως:

1. Τα επίπεδα της ωκυτοκίνης –γνωστής και ως «ορμόνη της αγάπης»- αυξάνονται σημαντικά. Η ορμόνη αυτή μας βοηθά να αντιμετωπίζουμε τα αρνητικά συναισθήματα, όπως ο θυμός και η απόρριψη.
2. Ταυτόχρονα, ανεβαίνουν τα επίπεδα της σεροτονίνης, 

γνωστής και ως «ορμόνη της ευτυχίας, αφού βελτιώνει τη διάθεση και μας κάνει να νιώθουμε χαρά.
3. Ενισχύεται το ανοσοποιητικό σύστημα. 

Η αγκαλιά έχει διαπιστωθεί ερευνητικά ότι κινητοποιεί το θύμο αδένα που είναι υπεύθυνος για την παραγωγή των λευκών αιμοσφαιρίων, τα οποία με τη σειρά τους αποτελούν τη γραμμή άμυνας του οργανισμού ενάντια στα μικρόβια και τους ιούς.
4. Αυξάνεται η αυτοπεποίθηση. 

Το άγγιγμα και η αγκαλιά των γονιών ήδη από τις πρώτες στιγμές μετά τη γέννηση του μωρού καταγράφεται στον εγκέφαλό του ως συνώνυμο της αγάπης. Αυτή η σύνδεση θα παραμείνει και στην ενήλικη ζωή του. Σχετικές έρευνες έδειξαν ότι τα παιδιά που στερήθηκαν στο άγγιγμα στην παιδική ηλικία (επειδή, για παράδειγμα, μεγάλωσαν σε ιδρύματα) είχαν λιγότερη αυτοπεποίθηση και περισσότερο στρες όταν μεγάλωσαν.
5. Το μυϊκό σύστημα χαλαρώνει. 

Η αγκαλιά απελευθερώνει την ένταση από τους μυς και βοηθάει στην καταπολέμηση του πόνου, καθώς αυξάνει την κυκλοφορία του αίματος. 

Γονεις

mamamia

Η Μάνα είναι η σημαντικότερη Δασκάλα μας στη ζωή

«Μαμά, πώς το κάνω αυτό..;»

Ποιος δεν το έχει πει αυτό πάνω από μία φορά στη ζωή του; 

Είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι, η μητέρα θα είναι, μέσα από όλα όσα θα κάνει σωστά και όσα θα κάνει λάθος, πάντα μια από τις σημαντικότερες φιγούρες της ζωής μας.

Mother is the first and the best teacher.

Η ματιά που μας κοιτάζει η μητέρα αλλάζει από μέρα σε μέρα, από ηλικία σε ηλικία και από κατάσταση σε κατάσταση και η ευχάριστη διαπίστωση είναι πως, πέρα από τις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος στη μητέρα ως άτομο, αυτός που πραγματικά αλλάζει προσέγγιση και σκοπιά είναι το παιδί, που μεγαλώνει και εξελίσσεται.

Οι «κόντρες», διδάγματα του χαρακτήρα μας
Το “παιδί” (για εκείνες θα είναι πάντα το παιδί της) συνειδητά ή ασυνείδητα κάποια στιγμή θα αναρωτηθεί με ποιές ζυμώσεις έχει φτάσει να είναι ο άνθρωπος που είναι έως εκείνη τη στιγμή και μέσα από αυτή την αναμόχλευση, θα βρεθεί πολλές φορές αντιμέτωπο με τη μητέρα του. 

Αυτή η «σύγκρουση», αν και συχνά δυσάρεστη, παραμένει μια σταθερά στις σχέσεις γονιού και παιδιού και βοηθάει στη εξέλιξη του. 

Το παιδί μαθαίνει να μην τη βλέπει σαν υπερήρωα, την αξιολογεί, την κρίνει και μέσα από την αντιπαραβολή θα ανακαλύψει τον εαυτό του και τις δικές του αξίες. Η διαδικασία αυτή είναι συνυφασμένη με την ανάπτυξη και την εξέλιξη της αίσθησης του εαυτού μας από την πρώτη στιγμή.

Μια συνεχής καθοδήγηση
Αυτό που πολλές φορές δεν είναι εύκολο να γίνει αντιληπτό είναι το βάθος και η διάρκεια της επιρροής αυτής. Είναι η πιο σημαντική επιρροή και διαρκεί σε όλη μας τη ζωή. 

Αυτή η επιρροή μπορεί να γίνει καλύτερα κατανοητή, αν αναφερθούμε σε δύο κυρίαρχους παράγοντες: την ανθρώπινη ανάπτυξη και την επαναληπτικότητα των συμπεριφορών ενός παιδιού. 

Καθώς, ως παιδιά, αρχικά λειτουργούμε συναισθηματικά και μιμούμαστε συμπεριφορές, η εξέλιξη μας και οι αντιδράσεις μας καθορίζονται από τα πρότυπά μας. Και ποιος θα μπορούσε να είναι πιο σημαντικό πρότυπο από τον πρώτα μας ήρωα, «προστάτη και παντογνώστη», τη μητέρα μας;

Η μητέρα χτίζει τα πρώτα συναισθήματα στο παιδί
Είναι, επίσης, ιδιαίτερα σημαντικό να θυμόμαστε ότι τα συναισθήματα εμφανίζονται στη ζωή ενός ανθρώπου νωρίτερα από τη σκέψη. 

Από τη στιγμή που θα γεννηθούμε, μέχρι η βιολογική ωρίμανση του εγκεφάλου να επιτρέπει την κατανόηση του περιβάλλοντος, η μόνη αλληλεπίδρασή μας με αυτό είναι καθαρά συναισθηματική.

Επομένως, η μητέρα είναι το πρώτο άτομο που θα κληθεί να μας δείξει πως είμαστε σημαντικοί, πως η ίδια είναι ικανή να μας προστατέψει και να καλύψει τις ανάγκες μας και να μας μάθει πως να λειτουργούμε. 

Όσο και αν σε επίπεδο σκέψεων έχουμε την ικανότητα να διαφοροποιούμαστε από τις δικές της σκέψεις και ιδεολογίες, σε επίπεδο συναισθημάτων έχουμε σημαντικές εγγραφές από εκείνη που επηρεάζουν τον τρόπο λειτουργίας μας.

Η μητέρα μας δείχνει τον κόσμο
Ο τρόπος με τον οποίο έχουμε μάθει να λειτουργούμε μέσα σε αυτή την τόσο σημαντική σχέση, είναι και ο τρόπος με τον οποίο για πολλά χρόνια θα σχετιζόμαστε μέσα στα όρια της οικογένειάς μας, αλλά και αργότερα έξω από αυτήν. 

Αυτή η επανάληψη, που εν μέρει θα οφείλεται στη δική μας στάση(στάση την οποία έχουμε διαμορφώσει ως αντίδραση στις πρώτες συμπεριφορές που έχουμε δεχτεί από τη μητέρα μας) θα οδηγήσει στην επιβεβαίωση όλων όσων έχουμε μάθει να πιστεύουμε για τον κόσμο, τις σχέσεις και τους ανθρώπους. 

Έτσι, η σχέση με τη μητέρα μας δεν είναι μια απλή αλληλεπίδραση μεταξύ δύο ανθρώπων, ούτε μια συναισθηματική και μόνο σχέση με τον άνθρωπο που μας έφερε στη ζωή. 

Είναι ο άνθρωπος που μας εφοδιάζει και μας διδάσκει καθημερινά πώς να περπατάμε, πώς να τρώμε, πως να μιλάμε, ποιες είναι οι δυνάμεις μας, πώς να στηριζόμαστε σε αυτές και εν γένει πώς να πορευθούμε σε όλη μας τη ζωή.

Τελικά
Η μητέρα – σαν ρόλος, ανεξάρτητα από χρόνο και τόπο – θα είναι πάντα σημαντική στη ζωή ενός ανθρώπου. Πέρα από αυτό όμως, το δικό μας προσωπικό στοίχημα –και ευχή κάθε μητέρας- θα είναι να καταφέρουμε τη δική μας προσωπική ωρίμανση. 

Με τα «εφόδιά» της να ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε και τι μπορούμε να καταφέρουμε. 

Αλλά και να εγκαταλείψουμε την παιδική ματιά που αναζητά μια τέλεια μητέρα και να δεχτούμε πως αυτό το πρόσωπο, μέσα από όλα όσα μας αρέσουν ή μας δυσαρεστούν, στόχο έχει να μας κάνει καλύτερους και να μας προσφέρει τα καλύτερα. 

Γι’ αυτή της την διαχρονικά ανιδιοτελή αγάπη και προσπάθεια, θα εξακολουθεί πάντα να είναι η πηγή της ζωής μας και η σταθερή μας βάση αξιών και αναφοράς.

flowmagazine.gr 

www.anapnoes.gr
newsitamea

Μέλλουσα Μανούλα, το Μωρό σου έχει Ανάγκη την Αγάπη και την Αγκαλιά σου!

Προετοιμάζεσαι από τώρα για την άφιξη του μωρού σου.

Περνάς ατέλειωτες ώρες κοιτάζοντας περιοδικά και πηγαίνοντας στα μαγαζιά. 
Θέλεις να κάνεις ένα υπέροχο δωμάτιο για το ζουζουνάκι σου και να το ντύνεις με τα πιο όμορφα ρουχαλάκια. 
Όμως έχεις πελαγώσει!

Δεν ξέρεις τι να πάρεις, δεν ξέρεις τι είναι περιττό και τι χρειάζεται στην πραγματικότητα ένα νεογέννητο.

Πρώτα από όλα, το μωρό δεν έχει τις ανάγκες ενός ενήλικα. 
Η ποσότητα των ρούχων που θα πάρεις πρέπει να είναι μικρή, γιατί ούτως ή άλλως θα φορεθούν λίγες φορές, καθώς το μωράκι σου μέρα με την ημέρα θα μεγαλώνει. 
Για αυτό καλό θα ήταν να έπαιρνες κάποια φορμάκια σε μέγεθος για νεογέννητο και λίγα στο αμέσως επόμενο μέγεθος.

Χρειάζεσαι μπόλικα ζιπουνάκια, καλτσάκια (προσοχή να μην σφίγγουν τα ποδαράκια του μωρού) και ένα με δύο ζακετάκια. Υπάρχει άλλωστε και ο κατάλογος με τα απαραίτητα που θα πρέπει να έχεις στο σπίτι μετά τον τοκετό.

Όσον αφορά το δωμάτιό του να είσαι σίγουρη ότι τον πρώτο καιρό το μωρό θα είναι καλύτερα να κοιμάται στο ίδιο δωμάτιο με εσένα. 
Είναι πιο πρακτικό για την μητέρα να έχει δίπλα της το μωρό ούτως ώστε να μην χάνει τον ύπνο της, καθώς δεν θα χρειάζεται να βγει από το δωμάτιο για να πάει στο μωρό της να το θηλάσει ή να του δώσει το μπιμπερό.

Είναι καλύτερο για το μωρό, γιατί τους πρώτους μήνες νιώθει περισσότερη ασφάλεια κοντά στην μητέρα του, αλλά και για έναν επιπλέον λόγο. 

Μέχρι τους τρεις μήνες το μωρό δεν έχει καταλάβει ότι αποτελεί ξεχωριστή οντότητα από την μητέρα.

Για αυτό είναι ένα σοβαρό τραύμα να ξυπνά μόνο του μέσα στην νύχτα και το σκοτάδι μακριά από το πιο αγαπημένο του πλάσμα στον κόσμο.

Μπορείς άφοβα να κοιμάσαι μαζί του στο διπλό κρεβάτι. Μάλιστα πρόσφατες έρευνες απέδειξαν ότι τα μωρά που κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι με τους γονείς τους, γίνονται πιο δυναμικοί και ανεξάρτητοι ενήλικες.

Πάνω από όλα να θυμάσαι ότι το μωράκι σου έχει ανάγκη την δική σου αγκαλιά, την στοργή και την αγάπη σου. 
Με αυτά θα μεγαλώσει και όχι με ένα άρτια διαμορφωμένο δωμάτιο σύμφωνα με τις επιταγές της μόδας.

πρώτη ανάρτηση Το Χαμομηλάκι