Συνήθισα να αδιαφορώ!

Μετά, θα ανοίξω πάλι την τηλεόραση, το ίντερνετ, το ραδιόφωνο και θα σώσω πάλι αδέσποτα ζώα, αδικοχαμένους ανθρώπους, εκφοβισμένα παιδιά, βιασμένες γυναίκες, πνιγμένα κορμιά...
Έπειτα θα φύγω μακριά, θα τους ξεχάσω ξανά, θα πάρω έναν υπνάκο και θα ΄ναι σαν τα βάσανά τους να μην υπάρχουν πια. Συνήθισα βλέπεις, να αδιαφορώ.

Διαβάζω στο πισώφυλλο ενός βιβλίου: είναι απίστευτο πώς περνούμε ολόκληρη τη ζωή μας με μάτια μισόκλειστα, αφτιά βουλωμένα, σκέψεις νεκρωμένες. Ίσως να 'ναι πιο καλά έτσι. Ίσως αυτό να κάνει τη ζωή τόσο ανεκτή και τόσο ευπρόσδεκτη.

Αφήνω το διήγημα στην άκρη και πιάνω την κούπα με τον καφέ. Τα τσιγάρα επάνω στην τραπεζαρία πραγματικά με φλερτάρουν αυτή τη στιγμή, μα δεν τα αγγίζω. Λες και η βρομιά της πίσσας θα μου καταλαγιάσει το είναι και θα στείλει απευθείας στο στομάχι όλα μου τα άγχη.

Η παραπάνω αυτή ρήση κάπως με εκνευρίζει. "Άλλη μια αμπελοφιλοσοφία", σκέφτομαι τώρα. Ας δοκιμάσω...

Κλείνω τα μάτια, βουλώνω τα αφτιά και περιμένω να νεκρώσουν οι σκέψεις. Μα αυτές διόλου δεν συμφωνούν. Σκέφτομαι εκείνο τον αδικοχαμένο άνδρα απ' το χωριό, με την βαριά ασθένεια που ήρθε και του κατασπάραξε τα σωθικά και μήτε μια στάλα οίκτο δεν έδειξε για κείνους που την εκλιπαρούσαν να περιμένει. Ποιος χαρίζει νεφρά στις μέρες μας! "Έτσι φεύγουν οι φτωχοί" σκέφτομαι κάπως επιπόλαια, "για τους πλούσιους υπάρχει πάντα γιατρειά". Ανοησίες!

Ξαναβουλώνω τα αφτιά και σιγομουρμουρίζω ένα μελωδικό κομμάτι που πάντα χορεύει στο μυαλό μου σαν καταπιάνομαι με δαύτο. Μα δε μου θυμίζει τώρα εκείνα τα μάτια τα πρασινωπά, όπως ανέκαθεν συνήθιζε. Ένα άλλο ζευγάρι μάτια κουρνιάζουν μπροστά μου. Είναι κουρασμένα και θαμπά, ξαπλώνουν σε βρόμικες κουβέρτες πλάι στα πεζοδρόμια κι όλο κρύβουν την ανάσα τους με χέρια ζητιανιάς. Ντρέπομαι. Αν και έχω βουλώσει τα αφτιά, η απαίσια φωνή μου, μου γρατζουνάει κάπως τους ακουστικούς υποδοχείς. "Καλύτερα να βουλώσω το στόμα μου", σκέφτομαι.

Μακάρι τίποτα πια να μην έβλεπα. Σκεπάζω νευρικά τα μάτια μου. Το σύμπαν είναι άσχημο πολύ. Κι ο χώρος (=χορός) των media δε χάνει πια λεπτό για να σου το υπενθυμίσει. Άνθρωποι στοιβαγμένοι σαν σακιά, ψυχές που αναζητούν τη σωτήρια δήθεν γραμμή για το πέρασμα των συνόρων, μοστράρονται ως πρώτη είδηση από τα μεγαλόψυχα μέσα ενημέρωσης. Εικόνες ανθρώπινων πτωμάτων επιπλέουν καθημερινά στην οθόνη. Τα κορμιά αυτά έρχονται σε απόλυτη συγκατάθεση με το μαύρο φόντο που σκεπάζει τα καλυμμένα μου μάτια. Σε αρκετές χιλιάδες ανέρχονται πια οι νεκροί. Όσοι βρέθηκαν. Οι υπόλοιποι πλατσουρίζουν στον Άδη. Η τελευταία εικόνα σπρώχνει τα βλέφαρα μου να πεταρίσουν. Δεν αντέχουν το όνειδος.

Τα μάτια μου τρεμοπαίζουν όλο ανησυχία, τα αφτιά μου δεν ακούν τίποτα πια. Μόνο μια παιδική φωνή ηχεί τώρα κάπου στο βάθος. Σκέφτομαι εκείνον τον πιτσιρικά που συναντώ καθημερινά, όσο ξεφυσώ, διαβαίνοντας την ανηφόρα της γειτονιάς μου. Λέει πως μένει πίσω από το φανταχτερό σπίτι, δε φαίνεται τάχα το δικό του από το δρόμο. Εκείνη την ημέρα τον συνάντησα καθήμενο στο ξεχαρβαλωμένο περβάζι κι η όψη του έμοιαζε να κουβαλά μιας ζωής βάσανα. Καθώς τον πλησίαζα μου ψιθύρισε μουτρωμένος σαν να τον δίκαζα: "Διαμάντια βρήκα! Αλλά δεν είμαι χαρούμενος, να ξέρεις. Δεν έχω μέρος να τα κρύψω και οι μεγάλοι ό,τι βρουν αμέσως μου το παίρνουν. Τίποτα δε μου αφήνουν, γι' αυτό άλλο σχολείο δεν πηγαίνω πια." Του χαμογέλασα συμπονετικά και συνέχισα τον ανήφορο βιαστικά σαν τα λόγια του να 'θελα να σβήσω με το επόμενο βήμα.

Μένω να κοιτώ ψηλά. Τα πάνω ράφια της βιβλιοθήκης θέλουν ένα καλό ξεσκόνισμα. Θα το κάνω. Μετά θα βγω για έναν καφέ. Ίσως και για φαγητό. Χρειάζομαι ηρεμία αυτές τις μέρες.

Ίσως πάω και για ψώνια. Θα γυρίσω από τη δουλειά, θα πάω το σκύλο μου βόλτα. Έπειτα ίσως μια ώρα γυμναστήριο.

Μετά, θα ανοίξω πάλι την τηλεόραση, το ίντερνετ, το ραδιόφωνο και θα σώσω πάλι αδέσποτα ζώα, αδικοχαμένους ανθρώπους, εκφοβισμένα παιδιά, βιασμένες γυναίκες, πνιγμένα κορμιά...

Έπειτα θα φύγω μακριά, θα τους ξεχάσω ξανά, θα πάρω έναν υπνάκο και θα ΄ναι σαν τα βάσανά τους να μην υπάρχουν πια. Συνήθισα βλέπεις, να αδιαφορώ.

Περνούμε η ζωή μας με μάτια μισόκλειστα, αφτιά βουλωμένα, σκέψεις νεκρωμένες. Ναι, είναι πιο καλά έτσι. Κάνουμε τη ζωή ανεκτή και ευπρόσδεκτη. Ναι, είναι πιο καλά έτσι.

Ανοίγω τα μάτια, ξεβουλώνω τα αφτιά. Νεκρωμένες σκέψεις με παίρνουν αγκαλιά και πλάθουν το τέρας που έγινα, το τέρας που είμαι, το τέρας που θα συνεχίσω να γίνομαι...

~Μπουμπάρη Μαριλένα
by Αντικλείδι, antikleidi.com

Μητρική γλώσσα: Όλα ξεκινούν από την κοιλιά της μαμάς!

H μητρική γλώσσα είναι κάτι περισσότερο από τη γλώσσα που μάθαμε να μιλάμε, επειδή γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε σε μία συγκεκριμένη χώρα ή περιοχή. 

Είναι η γλώσσα που ακούγαμε να μιλάει η μητέρα μας, όταν βρισκόμασταν ακόμη στη μήτρα της και αργότερα η γλώσσα στην οποία μας καλωσόριζε στον κόσμο και χρησιμοποιούσε στα πρώτα λόγια αγάπης της.

    Στη μήτρα, ο τρόπος που ακούει το μωρό τη μητέρα του είναι ιδιαίτερος. Ακούει τη φωνή της και «εσωτερικά» και αισθάνεται τον τρόπο που χρησιμοποιεί το διάφραγμά της για να παράγει τους διάφορους ήχους.

    Όταν γεννιέται, αναγνωρίζει την ομοιότητα της ομιλίας με όσα άκουγε στη μήτρα και φυσικά και τη χροιά της φωνής της μητέρας!
Μετά τη γέννηση, ο τρόπος με οποίο μιλούν οι γονείς στο μωρό είναι ιδιαίτερος. Μιλούν αργά, καθαρά, γλυκά και τονίζοντας τις συλλαβές, αφού γνωρίζουν ότι απέναντί τους έχουν ένα μωράκι που δεν μπορεί να καταλάβει ξεκάθαρα την έννοια των λέξεων. Κι όμως, ο τρόπος αυτός δείχνει να αποδίδει και να βοηθάει τα μωρά να ξεκινούν να προφέρουν τα πρώτα φωνήεντα και τις πρώτες συλλαβές αργότερα, μιμούμενα τους γονείς τους.

Πολύ μεγάλο ενδιαφέρον έχει ότι σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, τα μωρά δεν μπορούν να μάθουν με τον ίδιο τρόπο να μιλούν,  όταν ακούν ηχογραφημένες ομιλίες ακόμη και της καλύτερης ποιότητας!

Συχνά τα μωρά κοιτούν εκτός από τα μάτια και το στόμα τη μαμάς τους, αφού η φωνή της βγαίνει από εκεί κι αυτή η παρατήρηση τα βοηθά να αφομοιώνουν τις κινήσεις των χειλιών και του στόματος που γίνονται για να προφέρει η μαμά τους κατάλληλους φθόγγους και ήχους των λέξεων.

Η μίμηση και η εξαιρετική ικανότητα μάθησης των μωρών φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα και παρόλο που τα περισσότερα μωρά λένε την πρώτη τους λεξούλα κλείνοντας τον πρώτο χρόνο της ζωής τους, καταλαβαίνουν πολύ καλά τη γλώσσα  και τις έννοιες πάρα πολύ νωρίτερα! Στην ουσία, είναι κάτι παρόμοιο με αυτό που συμβαίνει σε όλους μας με μια ξένη γλώσσα, που ενώ καταλαβαίνουμε όταν μας μιλάνε, έχουμε εξαιρετική δυσκολία να μιλήσουμε εμείς!

    Είναι ευνόητο ότι ανάλογα με τη γλώσσα που μιλάει η κάθε μητέρα, χρησιμοποιεί ιδιαίτερους φθόγγους  και προφέρει διαφορετικά τις λέξεις, χρησιμοποιώντας διαφορετικά ολόκληρο το φωνητικό της σύστημα. Το μωρό της, λοιπόν, υιοθετεί την ίδια μέθοδο! Για παράδειγμα, διαφορετικές είναι οι πρώτες «μωρουδίστικες» κραυγούλες ενός ελληνόφωνου μωρού από ό,τι ενός γερμανόφωνου μωρού.

Επιπλέον, έρευνες έχουν αποδείξει ότι τα μωρά ακόμη και σε ηλικία 12 μηνών, δείχνουν μια προτίμηση στη μητρική τους γλώσσα και κατανοούν ότι υπάρχει διαφορά, όταν ακούσουν ομιλία σε άλλη γλώσσα. Άλλη έρευνα έχει επισημάνει διαφορές στο κλάμα των νεογέννητων μωρών, ανάλογα με τη διαφορετική μητρική τους γλώσσα.

    Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν το πόσο σωστός είναι ο χαρακτηρισμός της γλώσσας ως «μητρική», αφού η επίδραση της μητέρας στη γλώσσα του μωρού ξεκινά από τη μήτρα, όπως άλλωστε συμβαίνει και σε πολλούς άλλους τομείς της υγείας και της εξέλιξης του εμβρύου και μετέπειτα του βρέφους. Δείχνουν, επίσης, πόσο δεκτικός είναι ο νέος οργανισμός, που από την εγκυμοσύνη ακόμη λαμβάνει ερεθίσματα, τα κατατάσσει, μαθαίνει και μόλις γεννιέται προσπαθεί να επικοινωνήσει και να αποκτήσει σχέση με τη μητέρα και τον πατέρα.

mamakid.gr

Το Σύνδρομο του Επιτυχημένου Παιδιού

Συχνά σκεφτόμαστε ότι πολλά ψυχολογικά προβλήματα της ενήλικης ζωής προέρχονται από την έλλειψη αγάπης στα πρώιμα χρόνια της ζωής. 
Δεν ωριμάζουμε ψυχικά, μας κυριεύει η έλλειψη εμπιστοσύνης, το άγχος, ο παραλογισμός και η ντροπή, επειδή κάποτε στο παρελθόν δεν μας έδωσαν την απαραίτητα στοργή, φροντίδα και συμπόνια. 

Αλλά υπάρχει και ένα άλλο πιο περίεργο και πιο λεπτό πρόβλημα που μπορεί να προκύπτει από την παιδική ηλικία: αυτό που αποκαλούμε σύνδρομο του επιτυχημένου παιδιού.

The Golden Child Syndrome

Ίσως να μην είμαστε καλά ψυχικά όχι επειδή οι φροντιστές μας αγνοούσαν ή μας κακομεταχειρίζονταν, αλλά επειδή αντίθετα μας αγαπούσαν με ξεχωριστό και έντονο τρόπο, γιατί μας επαινούσαν συνεχώς (για ικανότητες που ίσως δεν είχαμε) και επωμιστήκαμε τις προσδοκίες και τις επιθυμίες των φροντιστών μας, αντί αυτών του εαυτού μας.

Υπάρχουν παιδιά που οι γονείς τους περιγράφουν ότι έχουν εξαιρετικές ικανότητες. Πως μπορεί να είναι ασυνήθιστα όμορφα, έξυπνα, ταλαντούχα και να προορίζονται από τη στιγμή της γέννησής τους για ένα σπουδαίο μέλλον. 

Για ένα τέτοιο παιδί δεν πρέπει να υπάρχουν εμπόδια. Οι γονείς του να λένε ότι θα γίνει σπουδαίο. Στην επιφάνεια, αυτό μπορεί να φαίνεται ότι δημιουργεί υψηλή αυτοπεποίθηση και ασφάλεια. Αλλά τέτοιου είδους προσδοκίες από ένα παιδί, κάνουν το παιδί να νιώθει τεράστια πίεση. 

Το επιτυχημένο παιδί δεν μπορεί να ξεφύγει από την αίσθηση ότι είναι ξεχωριστό και την πίεση για την επιτυχία. Ίσως το ίδιο δεν μπορεί να βρει μέσα του τους λόγους που θα έπρεπε να είναι έτσι.

Ιδανικά δεν θα έπρεπε να έχει σημασία για έναν γονέα τι θα κάνει ένα παιδί επαγγελματικά, ή θα έπρεπε να έχει τόση σημασία όσο δίνει το ίδιο το παιδί. 

Οι γονείς που βλέπουν το παιδί τους με αυτό τον τρόπο το έχουν στρέψει προς τη λάθος κατεύθυνση. 

 Το «επιτυχημένο» παιδί, με τον καιρό, προορίζεται για μια στιγμή κατάρρευσης, όταν οι προσδοκίες των γονέων για κάποιο λόγο δεν γίνονται πραγματικότητα. 

Αυτό το παιδί χρειάζεται να αποδεχτεί καταρχήν τον ίδιο του τον εαυτό. Να μπορεί να συγχωρεί τις αδυναμίες και τα λάθη του αντί να τα αρνείται και να προσπαθεί να τα καλύψει.

Η λαχτάρα ενός παιδιού δεν είναι να μιλούν όλοι για αυτό, αλλά να είναι αποδεκτό και να το αγαπούν για αυτό που πραγματικά είναι, χωρίς προϋποθέσεις, με όλα τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του. 

Το επιτυχημένο παιδί για να απελευθερωθεί και να είναι ευτυχισμένο στη ζωή του πρέπει να μάθει πως δεν χρειάζεται να ξεχωρίσει ή να είναι «τέλειο» για να το αγαπάνε. 

Ότι μπορούμε να ζήσουμε και με τα πιο βασικά πράγματα και ότι αξίζουμε να μας αγαπούν άνευ όρων!

therapia
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γεώργιος Παπανικολάου: Ο μεγάλος Έλληνας Γιατρός

Ο γιατρός Παπανικολάου γεννήθηκε στις 13 Μαΐου του 1883 στην Κύμη Ευβοίας και πέθανε στη Φλώριδα των ΗΠΑ. Το έτος 1904 ολοκλήρωσε τις ιατρικές σπουδές στην Αθήνα και εργάστηκε ως γιατρός μέχρι το 1910, οπότε μετέβη στο Μόναχο για μεταπτυχιακές σπουδές. Το 1913 πήγε στο Cornell Medical College, στην Αμερική, όπου έμεινε 47 χρόνια.

Εκεί μελέτησε το ρόλο των χρωματοσωμάτων στον καθορισμό του φύλου και σε κάποια φάση κατέγραψε ιστολογικές μεταβολές στον κόλπο θηλυκών χοίρων.
Σκοπός του ήταν να εντοπίσει σημεία αναφοράς για τον σεξουαλικό κύκλο διαφόρων θηλαστικών. 

Κατά τη μεταφορά αυτών των παρατηρήσεων σε ανθρώπους από το 1923 συσχέτισε τις ιστολογικές μεταβολές με προκαρκινικά συμπτώματα σε γυναίκες.

Τα συμπεράσματά του δεν κίνησαν όμως ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μέχρι το 1943, οπότε δημοσιεύτηκε η μελέτη «Diagnosis of Uterine Cancer by the Vaginal Smear».

Έτσι αναγνωρίστηκε η σημασία των συμπερασμάτων του Παπανικολάου και επινοήθηκαν διάφορα τεστ για εύκολο εντοπισμό ιστολογικών αλλοιώσεων.

Έκτοτε διαδόθηκε η φήμη του Παπανικολάου, ο οποίος παρουσιάστηκε σε πολλά παθολογικά και καρκινολογικά συνέδρια για την εξήγηση των συμπερασμάτων του και του τρόπου εφαρμογής του ονομαζόμενου έκτοτε «Pap test».

Στα επόμενα χρόνια απονεμήθηκαν στον γιατρό και ερευνητή πολλά βραβεία και διακρίσεις.
Το 1961 έγινε διευθυντής του Cancer Research Institute στο Μαϊάμι της Φλώριδας, όπου πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 79 ετών (19 Φεβρουαρίου 1962).

«Το σπίτι μας δεν είναι μοντέρνο, ούτε μεγάλο. Όμως ...

είναι ασφαλές, ζεστό και γεμάτο αγάπη»
«Το σπίτι μας δεν είναι μοντέρνο, ούτε μεγάλο. Είναι όμως ασφαλές, ζεστό και γεμάτο αγάπη»

«Μαμά, είμαι ασφαλής», μου είπε ένα βράδυ η κόρη μου την ώρα που είμασταν στο κρεβάτι και ήταν έτοιμη να κοιμηθεί.
«Πώς της ήρθε;», αναρωτήθηκα. 

Της είπα ότι ναι ήταν ασφαλής και δεν είχε κανένα λόγο να φοβάται.

Η κόρη μου είναι δύο χρονών και απ΄όσο θυμάμαι, εκτός από ένα ατυχές περιστατικό με μια βαλσαμωμένη μαϊμού που την είχε κατατρομάξει, ποτέ δεν αισθάνθηκε ανασφάλεια. 

Σκέφτηκα ότι το πιο πιθανό ήταν να έχει δει σε παιδική σειρά κάτι που την προβλημάτισε και δεν το είχα προσέξει. 

Κρατώντας την αγκαλιά στο σκοτάδι και λέγοντάς τη πολλές φορές πόσο ασφαλής ήταν, συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό είναι να μπορεί να μιλάει ένα παιδί για τους φόβους του αλλά και για ό,τι το απασχολεί, ακόμα και σε τόσο μικρή ηλικία. Συνειδητοποίησα όμως κι άλλα πράγματα.

Βλέπετε, κατά καιρούς, νοιώθω άσχημα για το πώς είναι το σπίτι μας. 

Ότι δεν είναι αρκετά μεγάλο, δεν είναι σωστά διακοσμημένο, δεν είναι ευρύχωρο... 

Ίσως φταίει το διαδίκτυο και οι φωτογραφίες με τα τέλεια σπίτια που βλέπω στο Pinterest. 

Λαμβάνοντας υπόψιν τις υποδείξεις των περιοδικών διακόσμησης, το σπίτι μου γεμάτο ακατάλληλα έπιπλα, το χρώματα στους τοίχους δεν ταιριάζουν μεταξύ τους, ενώ σε όλο το σπίτι υπάρχουν παιχνίδια της μικρής: από κουκλόσπιτα μέχρι παιδική σκηνή. 

Όσο κι αν προσπαθώ να βελτιώσω την κατάσταση, νοιώθω ότι αποτυγχάνω καθημερινά.

Και όμως υπάρχουν στιγμές, όπως αυτή με την κόρη μου τις προάλλες, που με κάνουν να συνειδητοποιώ ότι τα παιδιά δεν βλέπουν τα πράγματα όπως εμείς, οι μεγάλοι.

Θυμάμαι ότι κι εγώ μεγάλωσα σε ένα σπίτι με φθαρμένα πατώματα που ήταν σκεπασμένα πάντα με μια μπλε μοκέτα ενώ το μπάνιο μας είχε μόνιμα υγρασία. 

Θυμάμαι χαρακτηριστικά να περιμένω κάθε πρωί τη σειρά μου για το μπάνιο (ένα μπάνιο για πέντε άτομα απαιτούσε ένα αυστηρό χρονοδιάγραμμα για την καθημερινή προσωπική μας υγιεινή), συντροφιά με τη μαμά μου. Ποτέ δεν έδωσα σημασία σε όλα αυτά, γιατί πάντα ένιωθα ασφαλής.
Η δήλωση της κόρης μου περί ασφάλειας με προσγείωσε στην πραγματικότητα και με έκανε να νιώσω ανόητη για όσα σκεφτόμουν...

Δεν έχουμε ένα φανταχτερό σπίτι, αλλά έχουμε ένα σπίτι. 

Τα παιδιά μας έχουν κρεβάτι να κοιμηθούν και φαγητό να φάνε. 

Έχουν παιχνίδια να παίξουν και βιβλία να διαβάσουν. 

Και το πιο σημαντικό, έχουν τους γονείς τους που τα αγαπούν πολύ.
Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα που τα θεωρούμε δεδομένα – ζέστη το χειμώνα, γάλα στο ψυγείο, φαγητό στο ντουλάπι- είναι μικρές λεπτομέρειες που όμως κάνουν τη διαφορά. Αν δεν είμαι εγώ ευγνώμων για όλα αυτά, πώς θα μάθω στο παιδί μου να είναι;

Έχοντας την κόρη μου αγκαλιά, και βυθίζοντας το πρόσωπό μου στα μαλλιά της, προσευχήθηκα σιωπηλά για όσα έχω, για το προνόμιο να είμαι μαμά, για την ειλικρινή τιμιότητα των λέξεων του γλυκού μωρού μου.
Δεν είχαμε το μεγάλο φανταχτερό σπίτι αλλά είχαμε καταφύγιο για όσα άσχημα και δυσάρεστα συμβαίνουν στον κόσμο.
Ήμασταν μαζί, αγκαλιά τη νύχτα, και ήμασταν ασφαλείς.»

Απόδοση: Νίκη Παπανικολάου
Πηγή: www.mother.ly
mothersblog