Συνήθισα να αδιαφορώ!

Μετά, θα ανοίξω πάλι την τηλεόραση, το ίντερνετ, το ραδιόφωνο και θα σώσω πάλι αδέσποτα ζώα, αδικοχαμένους ανθρώπους, εκφοβισμένα παιδιά, βιασμένες γυναίκες, πνιγμένα κορμιά...
Έπειτα θα φύγω μακριά, θα τους ξεχάσω ξανά, θα πάρω έναν υπνάκο και θα ΄ναι σαν τα βάσανά τους να μην υπάρχουν πια. Συνήθισα βλέπεις, να αδιαφορώ.

Διαβάζω στο πισώφυλλο ενός βιβλίου: είναι απίστευτο πώς περνούμε ολόκληρη τη ζωή μας με μάτια μισόκλειστα, αφτιά βουλωμένα, σκέψεις νεκρωμένες. Ίσως να 'ναι πιο καλά έτσι. Ίσως αυτό να κάνει τη ζωή τόσο ανεκτή και τόσο ευπρόσδεκτη.

Αφήνω το διήγημα στην άκρη και πιάνω την κούπα με τον καφέ. Τα τσιγάρα επάνω στην τραπεζαρία πραγματικά με φλερτάρουν αυτή τη στιγμή, μα δεν τα αγγίζω. Λες και η βρομιά της πίσσας θα μου καταλαγιάσει το είναι και θα στείλει απευθείας στο στομάχι όλα μου τα άγχη.

Η παραπάνω αυτή ρήση κάπως με εκνευρίζει. "Άλλη μια αμπελοφιλοσοφία", σκέφτομαι τώρα. Ας δοκιμάσω...

Κλείνω τα μάτια, βουλώνω τα αφτιά και περιμένω να νεκρώσουν οι σκέψεις. Μα αυτές διόλου δεν συμφωνούν. Σκέφτομαι εκείνο τον αδικοχαμένο άνδρα απ' το χωριό, με την βαριά ασθένεια που ήρθε και του κατασπάραξε τα σωθικά και μήτε μια στάλα οίκτο δεν έδειξε για κείνους που την εκλιπαρούσαν να περιμένει. Ποιος χαρίζει νεφρά στις μέρες μας! "Έτσι φεύγουν οι φτωχοί" σκέφτομαι κάπως επιπόλαια, "για τους πλούσιους υπάρχει πάντα γιατρειά". Ανοησίες!

Ξαναβουλώνω τα αφτιά και σιγομουρμουρίζω ένα μελωδικό κομμάτι που πάντα χορεύει στο μυαλό μου σαν καταπιάνομαι με δαύτο. Μα δε μου θυμίζει τώρα εκείνα τα μάτια τα πρασινωπά, όπως ανέκαθεν συνήθιζε. Ένα άλλο ζευγάρι μάτια κουρνιάζουν μπροστά μου. Είναι κουρασμένα και θαμπά, ξαπλώνουν σε βρόμικες κουβέρτες πλάι στα πεζοδρόμια κι όλο κρύβουν την ανάσα τους με χέρια ζητιανιάς. Ντρέπομαι. Αν και έχω βουλώσει τα αφτιά, η απαίσια φωνή μου, μου γρατζουνάει κάπως τους ακουστικούς υποδοχείς. "Καλύτερα να βουλώσω το στόμα μου", σκέφτομαι.

Μακάρι τίποτα πια να μην έβλεπα. Σκεπάζω νευρικά τα μάτια μου. Το σύμπαν είναι άσχημο πολύ. Κι ο χώρος (=χορός) των media δε χάνει πια λεπτό για να σου το υπενθυμίσει. Άνθρωποι στοιβαγμένοι σαν σακιά, ψυχές που αναζητούν τη σωτήρια δήθεν γραμμή για το πέρασμα των συνόρων, μοστράρονται ως πρώτη είδηση από τα μεγαλόψυχα μέσα ενημέρωσης. Εικόνες ανθρώπινων πτωμάτων επιπλέουν καθημερινά στην οθόνη. Τα κορμιά αυτά έρχονται σε απόλυτη συγκατάθεση με το μαύρο φόντο που σκεπάζει τα καλυμμένα μου μάτια. Σε αρκετές χιλιάδες ανέρχονται πια οι νεκροί. Όσοι βρέθηκαν. Οι υπόλοιποι πλατσουρίζουν στον Άδη. Η τελευταία εικόνα σπρώχνει τα βλέφαρα μου να πεταρίσουν. Δεν αντέχουν το όνειδος.

Τα μάτια μου τρεμοπαίζουν όλο ανησυχία, τα αφτιά μου δεν ακούν τίποτα πια. Μόνο μια παιδική φωνή ηχεί τώρα κάπου στο βάθος. Σκέφτομαι εκείνον τον πιτσιρικά που συναντώ καθημερινά, όσο ξεφυσώ, διαβαίνοντας την ανηφόρα της γειτονιάς μου. Λέει πως μένει πίσω από το φανταχτερό σπίτι, δε φαίνεται τάχα το δικό του από το δρόμο. Εκείνη την ημέρα τον συνάντησα καθήμενο στο ξεχαρβαλωμένο περβάζι κι η όψη του έμοιαζε να κουβαλά μιας ζωής βάσανα. Καθώς τον πλησίαζα μου ψιθύρισε μουτρωμένος σαν να τον δίκαζα: "Διαμάντια βρήκα! Αλλά δεν είμαι χαρούμενος, να ξέρεις. Δεν έχω μέρος να τα κρύψω και οι μεγάλοι ό,τι βρουν αμέσως μου το παίρνουν. Τίποτα δε μου αφήνουν, γι' αυτό άλλο σχολείο δεν πηγαίνω πια." Του χαμογέλασα συμπονετικά και συνέχισα τον ανήφορο βιαστικά σαν τα λόγια του να 'θελα να σβήσω με το επόμενο βήμα.

Μένω να κοιτώ ψηλά. Τα πάνω ράφια της βιβλιοθήκης θέλουν ένα καλό ξεσκόνισμα. Θα το κάνω. Μετά θα βγω για έναν καφέ. Ίσως και για φαγητό. Χρειάζομαι ηρεμία αυτές τις μέρες.

Ίσως πάω και για ψώνια. Θα γυρίσω από τη δουλειά, θα πάω το σκύλο μου βόλτα. Έπειτα ίσως μια ώρα γυμναστήριο.

Μετά, θα ανοίξω πάλι την τηλεόραση, το ίντερνετ, το ραδιόφωνο και θα σώσω πάλι αδέσποτα ζώα, αδικοχαμένους ανθρώπους, εκφοβισμένα παιδιά, βιασμένες γυναίκες, πνιγμένα κορμιά...

Έπειτα θα φύγω μακριά, θα τους ξεχάσω ξανά, θα πάρω έναν υπνάκο και θα ΄ναι σαν τα βάσανά τους να μην υπάρχουν πια. Συνήθισα βλέπεις, να αδιαφορώ.

Περνούμε η ζωή μας με μάτια μισόκλειστα, αφτιά βουλωμένα, σκέψεις νεκρωμένες. Ναι, είναι πιο καλά έτσι. Κάνουμε τη ζωή ανεκτή και ευπρόσδεκτη. Ναι, είναι πιο καλά έτσι.

Ανοίγω τα μάτια, ξεβουλώνω τα αφτιά. Νεκρωμένες σκέψεις με παίρνουν αγκαλιά και πλάθουν το τέρας που έγινα, το τέρας που είμαι, το τέρας που θα συνεχίσω να γίνομαι...

~Μπουμπάρη Μαριλένα
by Αντικλείδι, antikleidi.com

Έλα, που έχω κάτι να σου πω...

Έλα, να σου πω

    Έλα, λοιπόν, να σου πω και εγώ λίγα πράγματα και πες μου μετά πόσο "υποφέρεις". 

Πόσο πολύ αγχώνεσαι και στεναχωριέσαι που ούτε φέτος θα μπορέσεις να αγοράσεις το υπέροχο ζευγάρι παπούτσια των τετρακοσίων ευρώ και βάλε, για να καλύψεις την ανασφάλεια της καθ’ όλα μίζερης ζωούλας σου.

    Έλα, να σου πω για τις γυναίκες που έρχονται με δέκα ευρώ για να ψωνίσουν τα εντελώς απαραίτητα και "απαγορεύουν" στο παιδί τους να βάλει επάνω στο ταμείο μια σοκολάτα των πενήντα λεπτών, γιατί είναι έξοδο περιττό. 

    Πριν βρίσεις την άτιμη κοινωνία, που δεν έχεις χρήματα να πάρεις το τελευταίο μοντέλο κινητού, κι ας είναι και καρτοκινητό που κάνεις αναπάντητη για να σε πάρουν, έλα να δεις πώς είναι να συμπληρώνουμε εμείς το ποσό εκείνου που δεν μπορεί να φτιάξει ούτε μια χορτόσουπα.

    Έλα, ψωνισμένε άνθρωπε, να δεις πώς σε κοιτάνε, λίγο πριν τους πεις τι οφείλουν. Και την ανακούφιση αφού τελικά τους έφτασαν τα χρήματα για σήμερα κι αύριο έχει ο Θεός. Αυτό σου λένε και σου χαρίζουν, όμως, ένα τόσο ζεστό χαμόγελο, που σε κάνει να νιώθεις ευλογημένος γιατί υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που τη μιζέρια τη γνωρίζουν μόνο όταν δε χαμογελούν.

    Κάποτε ήταν σαν εσένα, ξέρεις, όχι με αυτή την αρρώστια που έχεις εσύ και τη ψωροφαντασμένη μεγαλομανία, όχι. 

Ήταν εργαζόμενοι, ήταν τακτοποιημένοι, ήταν εκείνοι που απολύθηκαν σε ανύποπτο χρόνο. Που έφτασαν να αλλάξουν όλο τον τρόπο ζωής και διαβίωσής τους. Είναι αυτοί που, εσύ κακομαθημένο, τώρα κοιτάς με υπεροψία, αντί να ανοίξεις το πορτοφόλι και την καρδιά σου και να βοηθήσεις.

Κάθε μέρα συναντώ τέτοιους @@@@@ σαν τη πάρτη σου και κάθε μέρα ευχαριστώ το Θεό που δε θα σου μοιάσω ποτέ…

Ιωάννα Νικολαντωνάκη
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Συμπεριφορές Κακοποιητικού Συντρόφου

Κάποιες συμπεριφορές δεν είναι ΟΚ. 

Απλώς δεν είναι ΟΚ. 

Αλλά και πάλι, με έναν τρόπο, γίνονται αποδεκτές και αντικείμενο νουθετήσεων και τυφλών συμβουλών. Παρά τον κόμπο που δημιουργούν στα στομάχια μας, και το βάρος στο στήθος μας και αυτή την πικρή διάθεση, πως αυτό που έγινε πριν ένα λεπτό δεν ήταν ΟΚ. 

Πόσες γυναίκες κατηγορήθηκαν για αχαριστία όταν μια ερώτηση από τον σύντροφό τους τούς φάνηκε σχεδόν παραβιαστική της ελευθερίας τους; 

Πολλές. 

Η ζήλια, η κτητικότητα, τα υποτιμητικά σχόλια, δημόσια και ιδιωτικά, αποτελούν αντικείμενο debate και βρίσκονται συχνά ανάμεσα στο «αλατοπίπερο της σχέσης» και τα δείγματα κακοποίησης.

    Ένας κακοποιητικός σύντροφος δεν θα σε χτυπήσει στο πρώτο ραντεβού, ούτε θα σε προσβάλλει. Αντίθετα, στην αρχή θα σε λούσει με αγάπη. Αυτό ονομάζεται “love bombing”, η τακτική δηλαδή με την οποία ένας κακοποιητής αρχικά θα σε κάνει να πιστέψεις πως έπεσε από τον ουρανό, πως είναι σχεδόν ό,τι έψαχνες σε μια συντροφική σχέση. 

    Και ξαφνικά, όταν νιώσει πως σε έχει εκεί που σε θέλει, θα αρχίσει να παίρνει όλη αυτή την αγάπη πίσω, δείχνοντας ένα πολύ σκοτεινό πρόσωπο. Οι προσβολές θα γίνονται συχνές, οι υπόνοιες ότι δεν είσαι αρκετή, ότι δεν κάνεις τίποτα καλά, πως είσαι «λίγη». 

    Η σωματική βία δεν αποκλείεται να εμφανιστεί και εσύ θα μείνεις να αναρωτιέσαι πώς δεν τα είδες όλα αυτά να έρχονται νωρίτερα. Δεν αποκλείεται να τα είδες, να τα διαισθάνθηκες, αλλά να πιάστηκες στην τοξική κουλτούρα της ρομαντικοποίησης των κακοποιητικών συμπεριφορών.

Για κάθε γυναίκα που χαρακτηρίστηκε «υπερβολική» ή αχάριστη, ζητήσαμε από τον ψυχολόγο, Αλέξανδρο Γεροντίδη, να μας δώσει τα «σημάδια» που μαρτυρούν πως μια κακοποιητική σχέση βρίσκεται στα σκαριά.

Υπέρμετρος έλεγχος
    Όταν γίνεται αυστηρή επιτήρηση, έλεγχος των κινήσεων, αλλά και των social media της συντρόφου, τα όρια ξεπερνιούνται, απομονώντας το άτομο μόνο σε ένα κομμάτι της ζωής του: στη σχέση.

Αδιαφορία για τις ανάγκες του άλλου
    Το να σε παραμελεί, δείχνοντας να αδιαφορεί για τα θέλω σου, τις ανάγκες σου και τις επιθυμίες σου, θέτοντας μόνο τον εαυτό του στο επίκεντρο.

Λεκτική βία
    Καταφρόνηση που προκύπτει από υποτιμητικές κουβέντες. Επί παραδείγματι, «Δεν σου αξίζω», «δεν είσαι ικανή για τίποτα», «όλα από εμένα τα περιμένεις».

Έλλειψη κατανόησης
    Του είναι αδύνατον να αναγνωρίσει πως όλοι έχουμε δικαίωμα στον λάθος, επιδεικνύοντας σκληρότητα και αυστηρότητα.

Δεσποτική συμπεριφορά
    Ένας εν δυνάμει κακοποιητής υιοθετεί μία δήθεν «ηγετική» φιγούρα, παρουσιάζει μια ψευδαίσθηση παντοδυναμίας που δεν αφήνει περιθώρια εξέλιξης και ελεύθερης έκφρασης στο/στη σύντροφο. 

Για παράδειγμα, όταν βρίσκονται σε παρέα με άλλα άτομα επισκιάζει τη σύντροφο, μιλάει μόνο αυτός, δεν την αφήνει να εκφραστεί, την υποτιμάει μπροστά στους άλλους με υποτιμητικές εκφράσεις και γκριμάτσες πχ «άσε μας τώρα κι εσύ», «τι ξέρεις κι εσύ από αυτά»

Φορτικότητα και απομόνωση
    Γίνεται φορτικός, δε σέβεται τις ανάγκες για ελευθερία της συντρόφου, δεν την αφήνει να βγει με φίλους, να μιλήσει στο τηλέφωνο με άλλους ή με τους γονείς/συγγενείς της, την κάνει να αισθάνεται ενοχές και τύψεις κάθε φορά που θα μιλήσει ή ακόμη και που θα κοιτάξει κάποιον άλλο άνθρωπο.

Προσήλωση στα "πρέπει"
    Άτεγκτος και προσηλωμένος στα πρέπει, στους κανόνες, στην έξωθεν καλή μαρτυρία και άποψη των άλλων, χειραγωγεί τη σύντροφο και την αναγκάζει να ζει μέσα σε συμπεριφορικά καλούπια προκειμένου να μείνουν ευχαριστημένοι και εντυπωσιασμένοι από αυτήν οι γονείς του, οι φίλοι του, οι γείτονες

Σωματοποίηση της βίας
    Η σωματική κακοποίηση είναι το πιο έντονο σημάδι κακοποιητικής σχέσης. Όταν δεν μπορεί να διατηρήσει την ψυχραιμία του, να χαλιναγωγήσει τον εκνευρισμό του, χειροδικώντας και "απλώνοντας χέρι", τότε το θύμα ξέρει πως πρέπει να συμβουλευτεί κάποιον φορέα και να οργανώσει το σχέδιο διαφυγής του. 

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Έχεις κλείσει τα πατζούρια… Είναι αυτός ο ήλιος που σε ενοχλεί

Έχεις κλείσει τα πατζούρια… Είναι αυτός ο ήλιος που σε ενοχλεί. Το θυροτηλέφωνο σου χτύπησε μια-δυο φορές, αλλά δε σηκώθηκες καν να να δεις ποιος είναι. Δεν χρειάστηκε να κάνεις ησυχία. Ήσυχος ήσουν ούτως ή άλλως. Το κινητό σου είναι ανοιχτό, όχι για κάποιον άλλο λόγο, αλλά επειδή το έχεις αφήσει τις τελευταίες μέρες να ρουφάει άπληστα το ρεύμα από τη μπρίζα, μέσω ενός μπλεγμένου σε τρεις ή τέσσερις κόμπους καλωδίου… Δεν ξέρεις αν έχει κλήσεις ή όχι. Δεν ξέρεις αν έχει μηνύματα.. Δεν έχει σημασία.

Κάθεσαι αναπαυτικά στο καναπέ σου, με τα πόδια σε εμβρυική στάση, και κοιτάς, πότε τον απέναντι τοίχο και πότε το ανοιχτό λαπτοπ σου, μη δίνοντας σημασία στη σκόνη και τις δαχτυλιές που φιλοξενεί η οθόνη του… ”Είναι παλιό άλλωστε”, σκέφτηκες…

Κάνα δυο κουτάκια αναψυκτικών, σου κάνουν παρέα λίγο πιο κει στο πάτωμα. Δεν τα ενοχλείς και δεν σε ενοχλούνε…Πρέπει να χουν μείνει εκεί από το προηγούμενο βράδυ…

Η αμυδρή αντανάκλαση που κάνει το σκοτεινιασμένο τζάμι της μπαλκονόπορτας, σε αφήνει αδιάφορο. Δεν μπορείς να διακρίνεις τα μισόκλειστα μάτια, τα λιγδιασμένα σου μαλλιά, τις τσαλακωμένες σου πιτζάμες…Έχεις και αυτή τη κουβέρτα πάνω από τους ώμους…

Το δωμάτιο έχει μια ελαφριά μυρωδιά κλεισούρας… Δεν σε ενοχλεί… ”Συνηθισμένο, σκέφτεσαι”…

Δεν έχει ούτε κρύο ούτε ζέστη… Είναι καλά. Η μάλλον αδιάφορα… Κάποια στιγμή χθες η προχθές, δεν θυμάσαι, σκέφτηκες να ανοίξεις τον θερμοσίφωνα.”Πρέπει να κάνω μπάνιο”, είχες πει…Δεν θυμάσαι όμως γιατί τελικά δεν έκανες. Κάτι θα σου είχε τύχει. Μπορεί και τίποτα. Δεν θυμάσαι..

Μέρες, περιφέρεσαι μέσα στο σπίτι… Όλα καλά λες. Δεν είσαι στεναχωρημένος. Δεν είσαι χαρούμενος. Δεν ξέρεις τι είσαι. Απλά είσαι.

Δεν μπορείς να καταλάβεις γιατί οι δικοί σου, ανησυχούσαν. Καλά δεν είσαι; Δεν ξέρεις. Αλλά δεν τρέχει και κάτι..

Δεν θα σου ζητήσω παρά μια μικρή, μικρή χάρη Άνθρωπε… όταν... όταν σηκωθείς από τον καναπέ…Όχι τώρα... Όταν… Θυμάσαι έναν μικρό καθρέφτη που έχεις στην είσοδο του χωλ; Ναι... Θυμάσαι… Όταν λοιπόν σηκωθείς. Όχι, όχι μην το κάνεις για μένα. Όταν σηκωθείς… Θέλω να σταθείς για κάποια λεπτά μπροστά από τον καθρέφτη σου... και να κοιτάξεις τον εαυτό σου στα μάτια… κάποια λίγα λεπτά…

Θα περιμένω Άνθρωπε…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.

e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μας είπαν να μην πηγαίνουμε το παιδί μας στο σχολείο!

Το παιδί μου έχει διαβήτη και χρειάζεται σχολικό νοσηλευτή. Μας είπαν να μην το πηγαίνουμε σχολείο! 

Κάπου, κάπως, κάποτε, ένας μπαμπάς ξεκίνησε με τον γιο του να πάει στο νηπιαγωγείο. 

Να καθίσει έξω από το νηπιαγωγείο όλη μέρα, με βροχή, με χιόνι, με ζέστη, με κρύο είτε έχει δουλειά, είτε δεν έχει, προκειμένου το παιδί του να πάει σχολείο. 

Το παιδί του έχει διαβήτη και χρειάζεται σχολικό νοσηλευτή, όμως το πάνσοφο Κράτος του διόρισε κάποια που μόλις γέννησε και δεν θα έρθει.

Προσπαθεί να την αντικαταστήσει και μέχρι τότε ζητάει από τους γονείς να μην πηγαίνουν το παιδί τους σχολείο, εμμέσως πλην σαφώς ή τέλος πάντων να διορίσουν μια δικιά τους νοσηλεύτρια από χρήματα που δεν έχουν.

Αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή που οι βουλευτές δοκιμάζουν βιντεοπαιχνίδια και παίζουν ανέμελοι, μιας και όλα τα προβλήματα είναι λυμένα. 

Αυτά διαδραματίζονται με το δικό μου παιδί, στην δικιά μας χώρα, με τον δικό μου σύζυγο, το έτος 2021.

Ντροπή δεν θα πω γιατί ποιος έχασε την ντροπή για να την βρουν αυτοί που φταίνε για την κατάντια αυτή;

Τα μαύρα μας τα χάλια θα πω και να μη σας τύχει θα πω και αν σας τύχει ελάτε να κάνουμε μαζί ομαδική ψυχοθεραπεία.

singleparent
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Άνθρωποι και κτήνη...

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή που όταν την περάσει ο άνθρωπος μετατρέπεται στη στιγμή, δίχως τις περισσότερες φορές καν να το καταλαβαίνει, σε κτήνος.
Είναι εύκολα αντιληπτό πως τη γραμμή αυτή έχουν περάσει προ πολλού όσοι δίχως καμία αισχύνη βομβαρδίζουν ανθρώπους στα τυφλά ή σκοτώνουν αδιακρίτως συνανθρώπους τους. Δίχως καν τύψεις και εφιάλτες να συνοδεύουν τον ύπνο τους.
Είναι όμως μονάχα αυτοί εκείνοι που έχουν χάσει οριστικά και αμετάκλητα την ανθρώπινη τους ιδιότητα; Μήπως τελικά κι εσύ ή εγώ έχουμε περάσει αυτή τη γραμμή και απλά αρνούμαστε να το δούμε;
Μήπως τελικά κτήνος δεν είναι μονάχα εκείνος που πατάει το κουμπί αλλά και πολλοί άλλοι μαζί του;

Κλείνεις τα μάτια και τ' αυτιά σου στα εγκλήματα που συμβαίνουν καθημερινά σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ανέχεσαι σιωπηλά κοιτάζοντας τη δουλίτσα σου τις βόμβες, τον πόνο και τα δάκρυα μόνο και μόνο γιατί δεν είναι δίπλα σου.

Γυρνάς την πλάτη στη δυστυχία συνεχίζοντας τη μέρα σου σα να μη συμβαίνει τίποτα. Πατάς ένα απρόσωπο like ή κάποιο δακρύβρεχτο emoticon στο Facebook κάθε φορά που έρχεται στο χρονολόγιο σου μια φωτογραφία ενός παιδιού κάτω από ερείπια και αισθάνεσαι πως έχεις εκπληρώσει το καθήκον σου.
Τι σε κάνει όμως να πιστεύεις πως δεν έχεις ήδη διαβεί με την αδιαφορία σου τη γραμμή που χωρίζει τους ανθρώπους από τα κτήνη;

Πιστεύεις στο δικαίωμα της μόρφωσης, απαιτείς μάλιστα και καλύτερη ποιότητα στην εκπαίδευση του παιδιού σου την στιγμή που με τα ίδια σου τα χέρια σφραγίζεις ερμητικά την πόρτα του σχολείου για μη τη διαβούν παιδιά που γλύτωσαν από τη φρίκη του πολέμου.
Περιχαρακώνεσαι γύρω από τη θρησκεία και τη σημαία σου για να μη μολύνεις τον μικρόκοσμο σου με το διαφορετικό. Αντιμετωπίζεις ανθρώπους που ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους ως μιάσματα που ήρθαν για να σου αλλάξουν τον, σάπιο, τρόπο που έμαθες να ζεις.
Φοβάσαι ν' αντικρίσεις στα μάτια, δεν τολμάς καν ν' αγγίξεις εκείνους που μέσα σε μια στιγμή άλλαξε δίχως να έχουν την παραμικρή ευθύνη ο κόσμος τους και που χτυπάνε την πόρτα σου εκλιπαρώντας για τη βοήθεια σου.
Τι σε κάνει λοιπόν να πιστεύεις πως δεν είσαι κι εσύ ένα ακόμα κτήνος;

Τα παιδιά της Συρίας δεν κοιμούνται τα βράδια πια. Κι όταν το καταφέρνουν, ο ύπνος τους διακόπτεται διαρκώς από εφιάλτες που σημάδεψαν ανεξίτηλα την ψυχή τους...
Τα παιδιά της Συρίας δεν πηγαίνουν πια στο σχολείο τους, δεν παίζουν ανέμελα στην αυλή με τους συμμαθητές τους, δε γελάνε, δεν τραγουδάνε. Κι όταν το κάνουν, πηγαίνουν σε κάποιο σχολείο γεμάτο τρύπες από οβίδες και ''έξυπνες βόμβες'' και νιώθουν πως κάθε στιγμή μπορεί να είναι και η τελευταία τους...
Τα παιδιά της Συρίας παίζουν ανάμεσα σε χαλάσματα και γκρεμισμένα σπίτια, κολυμπάνε σε τρύπες που άνοιξαν στη γη οι βόμβες που σκότωσαν τους δικούς τους ανθρώπους, τραγουδάνε μονάχα μοιρολόγια για τους χαμένους τους φίλους...
Τα παιδιά της Συρίας πνίγονται στη γειτονιά σου και κρυώνουν, πεινάνε και διψάνε στα στρατόπεδα που έφτιαξες για να τα φυλακίσεις...
Τι σε κάνει λοιπόν να πιστεύεις πως δεν είσαι κι εσύ ένα κτήνος που το ανέχεσαι αυτό και κλείνεις τα μάτια;

Πρέπει επιτέλους να επιλέξεις σε ποια πλευρά της γραμμής θα τοποθετήσεις τον εαυτό σου. Να αποφασίσεις επιτέλους αν είσαι άνθρωπος ή ένα ακόμα κτήνος...
Δεν έχεις άλλο περιθώριο να κλείνεις τα μάτια. Δεν μπορείς άλλο πια να γυρνάς το βλέμμα σου από την άλλη και να συνεχίζεις να επιτρέπεις να πεθαίνουν παιδιά και αθώες ψυχές.
Δεν μπορείς να συνεχίσεις να ζεις έτσι.
Πρέπει να πάψεις να είσαι συνένοχος στο έγκλημα. Αν θέλεις ακόμα να λέγεσαι άνθρωπος...

mygdalia

Κακοποίηση των παιδιών δεν είναι μόνο οι ακραίες ιστορίες που βγαίνουν στις ειδήσεις - Είναι η αδιαφορία, τα προσβλητικά λόγια

Η μητρική αγάπη θεωρείται αυτονόητο συναίσθημα αλλά αντικειμενικά δεν είναι. Τα παιδιά δεν είναι τα ιδανικά παιδιά της φαντασίας μας. Όπως επίσης και οι μητέρες δεν μοιάζουν με αυτές που περιγράφουν τα ποιήματα.

Ο μύθος της μητρότητας -όπως κάθε μύθος- είναι απλουστευμένος και απλοποιημένος.

Όλοι μας έχουμε βιώσει την κατάρριψη αυτού του μύθου στην παιδική μας ηλικία, αλλά μεγαλώνοντας όλοι θέλουμε να αποδείξουμε ότι θα τον επαληθεύσουμε ως γονείς. Μοιάζει να υπάρχει μια συλλογική πεποίθηση ότι όταν μια γυναίκα γίνεται μητέρα μεταμορφώνεται σε καθαγιασμένο πλάσμα. Όσοι έχουν μπει στη διαδικασία να δουλέψουν θεραπευτικά με τον εαυτό τους, γνωρίζουν ότι το είδος και η ποιότητα της αγάπης που έχουμε εισπράξει ως παιδιά, αυτό είναι που μπορούμε να προσφέρουμε ως γονείς.

Η σχέση με το παιδί είναι μαγική. Ο ενήλικος άνθρωπος φαινομενικά, έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει την ιδανική σχέση, να πλάσει τον ιδανικό άνθρωπο, όπως τον έχει στο μυαλό του. Αυτό όμως το πρότυπο πολύ συχνά μέσα στο 24ωρο συγκρούεται με τα πραγματικά συναισθήματα, τα οποία ξεπηδούν από εκεί που δεν τα περιμένεις και τα οποία παραμένουν ανομολόγητα και καλά κρυμμένα.

Προσπαθώντας οι γονείς να φτιάξουν αυτό που φαντάζονται πολύ συχνά -ανάλογα και με τον χαρακτήρα τους- το πετυχαίνουν. Πετυχαίνουν ακριβώς την εικόνα και ξεγελούν τον κοινωνικό περίγυρο και τον εαυτό τους. Ο μόνος που δεν ξεγελιέται είναι το παιδί, το οποίο παραμένει ο μοναδικός αξιόπιστος μάρτυρας της αλήθειας των συναισθημάτων κάθε οικογένειας.

Μπορεί να κακοποιηθεί συναισθηματικά ένα παιδί για να αναγκαστεί να χωρέσει στην εικόνα που έχουν οι γονείς, να ανταποκριθεί στις προσδοκίες τους, να γίνει αυτό που εκείνοι θέλουν. Όμως, πάντα θα υπάρχει κάτι που αργά ή γρήγορα θα εμφανισθεί ως αδυναμία, ασθένεια, επιθετικότητα, απάθεια και δεν θα μπορεί να το εξηγήσει κανείς.

Η κακοποίηση των παιδιών δεν είναι μόνο οι ακραίες ιστορίες που βγαίνουν στις ειδήσεις.

Συμβαίνει καθημερινά από ανύποπτους γονείς. Συμβαίνει με ένα απλανές βλέμμα, με μια επιτιμητική ματιά, με προσβλητικά λόγια, με θυμό που εγκλωβίζεται σε ένα κλειστό στόμα. Συμβαίνει όταν οι γονείς εστιάζουν στα επιτεύγματα και όχι στο ίδιο το παιδί, στην ύπαρξη του.

Συμβαίνει, όχι γιατί αυτό που κάνει ή δεν κάνει ένας γονιός είναι από μόνο του τόσο φοβερό, αλλά γιατί το μωρό είναι τόσο εύθραυστο και εξαρτημένο για την επιβίωση του από αυτούς. Είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να αντιλαμβάνεται στο κέντρο της ύπαρξής του την κάθε δόνηση που νιώθει το πλάσμα που του δίνει ζωή.

Δεν πρέπει καμία μητέρα να νομίζει πως μπορεί να φροντίζει ένα μωρό μηχανικά, χωρίς επιπτώσεις. Το μωρό που δεν συναντά ένα βλέμμα να το κοιτάζει, νιώθει ότι βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο. Το αποτύπωμα της συναισθηματικής απουσίας ή της συναισθηματικής αναστάτωσης της μητέρας είναι ανεξίτηλο στην ψυχή και στο σώμα του ανθρώπου.

Όμως, γιατί οι μητέρες δεν είναι τόσο διαθέσιμες όσο χρειάζεται να είναι για τις ανάγκες του παιδιού;

Γιατί οι μητέρες και οι πατέρες είναι πριν από όλα άνθρωποι. Άνθρωποι που έχουν διανύσει μια απόσταση στη ζωή τους, μπορεί να έχουν πληγές ανοιχτές, κρυμμένα μυστικά, καταπιεσμένα συναισθήματα και σε κάθε περίπτωση παιδικά τραύματα που τώρα ενεργοποιούνται. Έρχεται το παιδί στη ζωή μας και μας φέρνει αντιμέτωπους με το παρελθόν. Έχουμε δύο επιλογές: θα το αντιμετωπίσουμε ή θα του το κληροδοτήσουμε αυτούσιο. Αυτή είναι ακριβώς η ευκαιρία που δίνει η γονεϊκότητα.

Σου καθρεφτίζει τις πληγές, τις στρεβλώσεις, τα κενά. Μπορείς πάντα να αποστρέψεις το βλέμμα αλλά όχι χωρίς τίμημα.

Οι γονείς που νοιάζονται, το πιο σημαντικό που μπορούν να κάνουν για να προστατεύσουν τα παιδιά τους από τον εαυτό τους, είναι να φροντίσουν τον εαυτό τους. Μόνο έτσι θα επιτρέψουν στην αγάπη τους να εκδηλωθεί αβίαστα και ευεργετικά.

Πηγή: Ιφιγένεια Πανέτσου
infokids.gr 

O κόσμος ενδιαφέρεται περισσότερο για το τι χρώμα βρακί φοράει η Paris Hilton παρά για τους χιλιάδες νεκρούς ενός πολέμου;

Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης βέβαια για την πλήρη αδιαφορία για τα κοινωνικά δρώμενα την φέρει η οικογένεια. Η ανατροφή που θα δώσει ένας γονιός στο παιδί κρίνει σ' ένα μεγάλο ποσοστό τον μετέπειτα χαρακτήρα του.

"Όποιος δεν κάνει τίποτα για τους άλλους δεν κάνει τίποτα για τον εαυτό του" 

Βόλφγκανγκ Γκαίτε 

Ερέθισμα γι' αυτό το κείμενο είναι μία ταινία που είδα πρόσφατα με την Juliette Binoche που λέγεται "Χίλιες φορές καληνύχτα". 

Δεν θα σας πω το concept του φιλμ γιατί δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με το θέμα του άρθρου, απλά κράτησα μια ατάκα της πρωταγωνίστριας που απαντούσε στην ερώτηση: 

Γιατί επέλεξες να κάνεις ένα τόσο επικίνδυνο επάγγελμα (πολεμική ρεπόρτερ). 

Η απάντηση της ήταν ότι πήρε την απόφαση όταν αντιλήφθηκε πως ο κόσμος ενδιαφέρεται περισσότερο για το τι χρώμα βρακί φοράει η Paris Hilton παρά για τους χιλιάδες νεκρούς ενός πολέμου πχ. στο Αφγανιστάν και θέλω με τον τρόπο μου να ταρακουνήσω τους ανθρώπους που παρακολουθούν τα γεγονότα ατάραχοι και αμέτοχοι στον καναπέ τους. 

Αυτό που με "χαροποίησε" όταν άκουσα τη συγκεκριμένη ατάκα είναι ότι τουλάχιστον δεν είναι μόνο προνόμιο του Έλληνα η αδιαφορία σε σοβαρά κοινωνικά θέματα. Είναι όλου του πλανήτη. Δυστυχώς ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της γης εκπαιδεύει τον εγκέφαλό του από τα ερεθίσματα της τηλεόρασης και απ' αυτό που του σερβίρουν. 

Θεωρεί ίσως ότι μετά από μία κοπιαστική μέρα στο γραφείο θα προτιμήσει να γυρίσει σπίτι και να δει κάποια χαζομάρα πάρα να διαβάσει μια είδηση ή να δει κάποιο ντοκιμαντέρ που θα του χαλάσει τη διάθεση. 

Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης βέβαια για την πλήρη αδιαφορία για τα κοινωνικά δρώμενα την φέρει η οικογένεια. Η ανατροφή που θα δώσει ένας γονιός στο παιδί κρίνει σ' ένα μεγάλο ποσοστό τον μετέπειτα χαρακτήρα του. 

Όταν π.χ. έχεις έναν πατέρα που βρίζει τον Πακιστανό στο φανάρι ή κλωτσάει ένα σκύλο στον δρόμο, δύσκολα ένα παιδί θα ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο. 

Όλα αυτά έχουν οδηγήσει τους ανθρώπους στο να σκληραίνουν όλο και περισσότερο, η ευαισθητοποίηση γίνεται επιφανειακή (με ένα like στο facebook σε μια φωτογραφία ενός σκελετωμένου παιδιού μαζί με ένα comment που γράφει κρίμα) έως ανύπαρκτη. 

Βλέπεις έναν άνθρωπο στον δρόμο να εκλιπαρεί για μια μικρή βοήθεια και εσύ γυρνάς στον φίλο σου και λες: 

Έλα μωρέ υπάρχει κύκλωμα ολόκληρο από πίσω, ξέρεις τι λεφτά βγάζουν αυτοί αν τους δίνει ένα ευρώ ο καθένας; 

Δεν πειράζει ρε αδερφέ, ας βγάζουν. Μπορεί να τύχει μία φορά ο συγκεκριμένος άνθρωπος να μην ανήκει σε κανένα κύκλωμα και να μην έχει φάει μια βδομάδα. Ας δώσεις μισό ευρώ δεν θα σου λείψει. 

Έχουμε φτάσει σαν άνθρωποι στο χειρότερο μας σημείο σε θέματα ευαισθησίας δεν ενδιαφέρεται πραγματικά κανείς για κανέναν. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί πλέον ν' αλλάξει όλο αυτό και να προσπαθήσει ο καθένας μόνος του χωρίς καμία παρότρυνση ή όφελος να δώσει στον συνάνθρωπο του λίγη αγάπη που του περισσεύει χωρίς δεύτερες σκέψεις. 

lifo

Η τρίχρονη Millie Wise πνιγόταν στα McDonald’s και «τα ζώα», αντί να τη βοηθήσουν, τραβούσαν βίντεο!!

Κάθε φυσιολογικός άνθρωπος που θα έβλεπε ένα παιδί να πνίγεται θα έσπευδε να το βοηθήσει, στην εποχή των social media όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει.

Sick McDonald's diners FILMED three-year-old girl on phones as she lost consciousness while choking on Chicken McNugget

Η τρίχρονη Millie Wise, από τη Μεγάλη Βρετανία, είχε πάει με τη γιαγιά της στα McDonald’s και μόλις είχε αρχίσει να τρώει μια μερίδα ΜcNuggets. 

Τότε ένα κομμάτι κοτόπουλο κόλλησε στο λαιμό του παιδιού.

Το παιδί άρχισε να βήχει και να πασχίζει να αναπνεύσει ενώ πνιγόταν, με τη γιαγιά της να προσπαθεί να τη βοηθήσει.

Τη γιαγιά δεν τη βοήθησε κανένας βγάζοντας το κινητό του για να καλέσει ένα ασθενοφόρο. Αντί αυτού οι πελάτες που έτρωγαν στο εστιατόριο έβγαλαν τα κινητά τους κι άρχισαν να τραβούν φωτογραφίες και βίντεο το παιδί.

Όπως αποκάλυψε η γιαγιά της μικρής, και μέλη από το προσωπικό, και οι τριγύρω πελάτες, που απολάμβαναν το φαγητό τους, έβγαλαν τα κινητά τους και άρχισαν να βγάζουν φωτογραφίες και να τραβούν βίντεο, αδιαφορώντας για το μικρό παιδάκι που έβηχε και πάλευε για να ανασάνει.

… Δείτε ολόκληρο το άρθρο στη σελίδα που δημοσιεύτηκε 

– Πηγή: TVXS

Η θυσία της δασκάλας για να σωθούν τα παιδιά από την πείνα της κατοχής

Στην καρδιά της Κατοχής άρχισαν τα συσσίτια του Ερυθρού Σταυρού στα σχολεία, αφού τα παιδιά υπέφεραν από υποσιτισμό και πέθαιναν κατά χιλιάδες. 

Η διανομή του συσσιτίου ήταν και ένα επιπλέον κίνητρο για την παρουσία στο σχολείο, καθώς όποιος έλειπε έχανε τη μερίδα του και συχνά, αυτό σήμαινε ότι την έχανε και η οικογένειά του. Το μενού ήταν φτωχό και τις περισσότερες ημέρες το ίδιο. Όταν υπήρχε κάτι διαφορετικό ή κάτι επιπλέον, η μέρα γινόταν ξεχωριστή. 

Παρά τις κακουχίες η παιδική διάθεση για παιχνίδι δεν έλειπε, όπως μαρτυρά το απόσπασμα από το βιβλίο της Λότης Πέτροβιτς, «Ο καιρός της Σοκολάτας». Μια στάλα γλυκόζη ήταν πολυτέλεια για τα κοκκαλιάρικα παιδιά της κατοχής. Όμως, ήταν και αφορμή για σκανδαλιά από το πειραχτήρι της τάξης, που δεν εκτίμησε την αυτοθυσία της δασκάλας να μοιράσει το μερίδιό της στους μαθητές. Ο μικρός δεν τιμωρήθηκε, αλλά πήρε πικρό μάθημα. 

Ακολουθεί το απόσπασμα: «Από το δικό μου, κυρία!»

«….. Το Δεκέμβρη του 1943, αρχή ενός ακόμα χειμώνα πείνας και παγωνιάς, άχνισε κάτι ζεστό ξαφνικά στην αυλή του σχολείου μας. Ήταν ένα μεγάλο καζάνι και μέσα είχε συσσίτιο για τα παιδιά. Γύρισα στο σπίτι περήφανη, κρατώντας με προσοχή ένα τενεκεδάκι γεμάτο σούπα πηχτή. 
«Γιατί δεν την έτρωγες στο σχολείο, καρδούλα μου;» λαχτάρισε η μάνα μου. «Αν σου χυνόταν στο δρόμο;» «Θα φάτε λίγη σούπα κι εσείς, αλλιώς δεν τρώω καθόλου», δήλωσα ορθά κοφτά. «Το ίδιο κι εγώ», φώναξε ο Μάνος, ο αδερφός μου. Κι έτσι γινόταν από κείνη τη μέρα σε κάθε συσσίτιο που κουβαλούσαμε οι δυο μας από το σχολείο. 

Η σούπα ερχόταν τακτικά, πάντα η ίδια, άνοστη και πηχτή. Ώσπου μια μέρα, μας μοίρασαν κάτι ξεχωριστό. Μπήκαμε στη γραμμή και μας έβαλαν στα τενεκεδάκια κάτι σα μέλι, αλλά σκούρο κοκκινωπό. «Γλυκόζη» το είπαν. Βουτούσαν τα παιδιά το δάχτυλο στη γλυκόζη, το έγλειφαν με απόλαυση και γελούσαν ευτυχισμένα, πειράζονταν μεταξύ τους. 

Ένα μεσημέρι, γυρίζοντας ο αδερφός μου από το σχολείο, δεν ήθελε να βάλει μπουκιά στο στόμα του – ούτε από τη σούπα ούτε από τη γλυκόζη. Ταραγμένος φαινόταν, έτοιμος να βάλει τα κλάματα. 
«Τι συμβαίνει παιδί μου;» ανησύχησε η μαμά. Εκείνος δεν έβγαζε λέξη. Κι όσο δε μιλούσε, τόσο επέμενε η μάνα μου να μάθει, τόσο μεγάλωνε και η δική μας η περιέργεια. Με τα πολλά, αποφάσισε τελικά να μιλήσει. Κι αυτό που μας είπε γράφτηκε στη μνήμη μου ανεξίτηλα.

Στην αυλή για το συσσίτιο βρισκόταν με της τάξης του τα παιδιά. «Σκαρώνουμε κάτι;» άκουσε έναν από τους συμμαθητές του- «πειραχτήρης» ήταν το παρατσούκλι του – να ψιθυρίζει στον διπλανό, μόλις πήρε τη γλυκόζη στο τενεκεδάκι του. Ο άλλος έγνεψε «ναι». 
Τότε ο πειραχτήρης κάτι του είπε στ' αυτί, κρυφογέλασαν οι δυο τους πονηρά κι εξαφανίστηκαν στη στιγμή. Σε λίγο χτύπησε το κουδούνι να μπούνε στην τάξη. Πρώτα έμπαιναν τα κορίτσια. Ύστερα τ' αγόρια. Τελευταία η δασκάλα, που κόντευε να μην ξεχωρίζει από τα παιδιά, έτσι που είχε απομείνει πετσί και κόκαλο. Καταλάβαινες πως ήταν μεγάλη από τα μάτια της μόνο, που τα σκοτείνιαζαν ολόγυρα δυο μαύροι κύκλοι. 
Όταν μπαίνανε όλοι στην τάξη, έκλεινε την πόρτα, μετρούσε τα παιδιά σειρά σειρά, έλεγε «εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά» κι αρχίζανε αμέσως το μάθημα. Το «εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά» τη φορά εκείνη δεν το είπε. Ούτε να τους μετρήσει την είδανε. Κοντά στην πόρτα της τάξης στεκόταν σκυφτή, σαν να ψαχούλευε κάτι.

«Μα τι κάνει η κυρία εκεί;» ρώτησε παραξενεμένος ο Μάνος που δεν καλόβλεπε, τα περισσότερα παιδιά ήταν όρθια ακόμα.

«Πασαλείψαμε το χερούλι με γλυκόζη», χασκογέλασε από δίπλα ο πειραχτήρης, «για να κολλήσουν τα χέρια της να γελάσουμε!» Δε γελάσανε. Καθίσανε τελικά στα θρανία τους και δε μιλούσε κανείς. Βλέπανε τη δασκάλα τους τώρα όλοι βουβοί, σαστισμένοι. 

Είχε σκύψει κι έγλειφε με λαχτάρα μια το χερούλι της πόρτας, μια την παλάμη της… Ύστερα γύρισε και τους κοίταξε με παράπονο. Στα μάγουλά της έτρεχαν δάκρυα. «Μην τη σπαταλάτε τη γλυκόζη, χρυσά μου, για τ” όνομα του Θεού!», είπε ξέπνοα. 

«Σας τη δώσαμε όλη, ούτε μια σταγονίτσα δεν κρατήσαμε εμείς οι δάσκαλοι, για να τη φάτε να δυναμώσετε εσείς τα παιδιά. Μην τη σπαταλάτε, σας παρακαλώ, είναι κρίμα! Είναι αμαρτία!» 

Την πήραν πάλι τα δάκρυα. Κι έκλαιγε, έκλαιγε… Μαζευτήκαν όλοι τριγύρω της. Μονάχα ο πειραχτήρης έμεινε στο θρανίο του με το κεφάλι κατεβασμένο. Οι άλλοι σπρώχνονταν ποιος πρώτα να την αγκαλιάσει, ποιος να της πρωτοπεί «από το δικό μου, από το δικό μου, κυρία, να πάρετε λίγο!» Ούτε ένα τενεκεδάκι δεν άγγιξε η δασκάλα. Μόνο έκλαιγε, έκλαιγε… »

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο «Ο καιρός της σοκολάτας» (2012) της Λότης Πέτροβιτς. Εκδόσεις Πατάκη

Πηγή φωτογραφιών: Βούλα Παπαϊωάνου, μουσείο Μπενάκη…
Πηγή: www.mixanitouxronou.gr
haniotika-nea.gr

Ποιος μπορεί να αδιαφορήσει; Ποιος;

Μπροστά σ΄αυτό το βλέμμα 

 

ποιος μπορεί να μείνει ασυγκίνητος;

Σε σένα ελπίζει, σε μας, σε όλους μας

Κάτω τα χέρια από τα παιδιά

Μακριά από το σωματάκι και την ψυχή τους

τα χέρια τα βρώμικα...

τα χέρια των βρόμικων...