Ο Γονεϊκός ρόλος στην Ανάπτυξη του Παιδιού - Τύποι γονέων

    Όπως είναι φυσικό,  όλοι οι γονείς δεν έχουν την ίδια στάση προς τα παιδιά τους ούτε έχουν την ίδια αντιμετώπιση στα προβλήματα της αγωγής τους. Αυτή η συμπεριφορά, εξαρτάται από τον τρόπο που έχουν μεγαλώσει οι ίδιοι, τι είδους αγωγή έχουν πάρει από τους δικούς τους γονείς, από το περιβάλλον που έχουν ζήσει και μεγαλώσει και από την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα τους.

Όσοι κανόνες κι αν υπάρξουν ή γραφούν σε βιβλία για τον τρόπο που πρέπει να διαπαιδαγωγούν οι γονείς τα παιδιά τους, η κάθε μητέρα και ο κάθε πατέρας θα σταθεί με μοναδικό και ανεπανάληπτο τρόπο στις διάφορες στιγμές της ανάπτυξης του παιδιού.

Παρ' όλα αυτά, υπάρχουν κάποια εσωτερικά χαρακτηριστικά στην προσωπικότητα του κάθε ατόμου που καθορίζουν την συμπεριφορά των γονιών και διαμορφώνουν τον τύπο τους. Παρακάτω θα εξετάσουμε κάποιους συγκεκριμένους τύπους γονιών, οι οποίοι διαπαιδαγωγούν τα παιδιά τους ανάλογα με τον χαρακτήρα τους.

1. Αυστηροί γονείς

Αυστηροί είναι οι γονείς οι οποίοι δεν είναι ήπιοι στις κρίσεις τους για την συμπεριφορά των άλλων και ιδιαίτερα των παιδιών τους. Χαρακτηρίζονται από υπερβολικό συναίσθημα αγάπης και φροντίδας για τα παιδιά, αλλά και από άγχος για την εικόνα που θέλουν να δείχνει η οικογένειά τους στην κοινωνία. 

Όλα αυτά τα αισθήματα προσπαθούν να τα κρύψουν επιμελώς πίσω από την αυστηρότητά τους.

Αναμένουν πάντα την τέλεια συμπεριφορά και την πρωτιά σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής στους οποίους επιδίδονται τα παιδιά.

Για να πετύχουν τους παραπάνω στόχους, είναι πολλές φορές αμείλικτοι στις τιμωρίες, περιορίζοντας τις ελευθερίες των παιδιών, θέλουν να χαράζουν και να διαμορφώνουν την πορεία στις οποιεσδήποτε επιλογές των παιδιών και γενικά, γίνονται απαιτητικοί, υπερβολικοί και ανυποχώρητοι.
Παλιότερα, η αυστηρότητα των γονιών, ήταν συνυφασμένη κυρίως με τη σωματική βία. Τα τελευταία χρόνια, στη νεότερη δηλαδή γενιά, έχει περιοριστεί η σωματική βία αλλά ασκείται κυρίως η ψυχολογική πίεση. 

2. Επιεικείς γονείς
Είναι οι γονείς που είναι ήπιοι και συγκαταβατικοί στις κρίσεις τους. Είναι αντίθετοι των αυστηρών γονιών. Συγχωρούν εύκολα τα παιδιά τους, όταν σφάλλουν και προσπαθούν να τα καταλαβαίνουν και να έχουν καλή επαφή μαζί τους.

Και αυτοί οι γονείς, όπως οι αυστηροί παρακινούνται από την υπερβολική τους αγάπη για τα παιδιά. 

Η διαφορά έγκειται στο ότι οι αυστηροί γονείς προσπαθούν να την κρύψουν όσο πιο καλά μπορούν, ενώ οι επιεικείς γονείς την διαλαλούν με τις πράξεις τους και την προσφέρουν απλόχερα στα παιδιά τους, χωρίς να τα τιμωρούν και να τα πικραίνουν καθόλου. Αυτού του είδους οι γονείς έχουν δώσει την εντύπωση στα παιδιά τους ότι ζουν σε ένα τέλειο και ονειρικό κόσμο, όπου όλα μπορούν να συγχωρεθούν. Γι' αυτό κι έχουν χαρακτηριστεί αρνητικά από τους ψυχολόγους, γιατί παραχαϊδεύοντας τα παιδιά, τα βλάπτουν αντί να τα ωφελούν.
Ένας λόγος που θα μπορούσαμε να σκεφτούμε για να δικαιολογήσουμε αυτούς τους γονείς, είναι ότι προσπαθούν να τηρήσουν μια διαφορετική στάση, από αυτή που τηρούσαν οι δικοί τους γονείς. Έτσι όμως δεν γίνονται παιδαγωγοί, γιατί καταλήγουν στο αντίθετο άκρο, κάτι που είναι υπερβολικό και ανώφελο.
 
3. Πατρικός Τύπος
Αναφέρεται αποκλειστικά στον πατέρα. Αγαπάει και σέβεται τα παιδιά, προσπαθεί να τα καταλάβει, τα βοηθά όποτε έχουν ανάγκη και τους δίνει τη ευκαιρία και την ελευθερία να εκφραστούν.

Έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένο το πατρικό αίσθημα, κρατώντας πάντα μια σχετική απόσταση, ώστε τα παιδιά να μην ξεχνούν ότι πάνω απ' όλα είναι ο πατέρας τους.

Είναι ο τύπος που τα παιδιά μπορούν να βασιστούν, να συζητούν τα προβλήματά τους, αλλά του είναι δύσκολο να παίξει μαζί τους, ή να διασκεδάσει γιατί το θεωρεί ως καθήκον της μητέρας.

4. Πατριαρχικός Τύπος
Κι αυτό το χαρακτηριστικό αναφέρεται κυρίως στον πατέρα. Θεωρεί τον εαυτό του ως αρχηγό και εξουσιαστή, έχει δύναμη και εξουσιάζει τα παιδιά να εφαρμόζουν ότι διατάζει αυτός. Πιέζει τα παιδιά, -ακόμα και με σωματική βία- να δεχθούν τις απόψεις του, χωρίς συζητήσεις αλλά γιατί έτσι θέλει και έτσι είναι το σωστό (για τον ίδιο).
Η στάση αυτή έχει ως αποτέλεσμα τα παιδιά να φοβούνται τον πατέρα, να μην υπάρχει ουσιαστική επαφή και διάλογος, να μην μπορούν να πάρουν πρωτοβουλίες, να γίνονται υποτελή, εξαρτημένα και να καταπιέζονται. Επίσης δεν μπορούν να αναπτύξουν συζήτηση με ολοκληρωμένα επιχειρήματα, μιας και δεν έχουν το σωστό πρότυπο. 

5. Δημοκρατικοί Γονείς
Είναι αντίθετοι των αυταρχικών γονιών. Προσπαθούν πάντα να αποδίδουν δικαιοσύνη και ισομερή αγάπη προς όλα τα παιδιά τους. 

Είναι δημοκρατικοί και στην μεταξύ τους σχέση ως ανδρόγυνο και έχουν μοιράσει ισότιμα τους ρόλους τους στην οικογένεια. Όταν βλέπουν κάποιο λάθος ή παράπτωμα των παιδιών το συζητάνε μαζί τους και τους δίνουν την ευκαιρία να το επανορθώσουν. 

Πιστεύουν στην θετική επίδραση του διαλόγου και της συζήτησης, γιατί βοηθάει στην διαμόρφωση ισορροπημένων και ολοκληρωμένων χαρακτήρων. Είναι φιλελεύθεροι στις απόψεις τους και με τον ίδιο τρόπο ανατρέφουν τα παιδιά τους.

6. Ιδανικοί Γονείς
Είναι αρκετά δύσκολο και σχετικό να χαρακτηρίσουμε έναν γονιό ως ιδανικό, μιας και οι γονείς είναι και αυτοί άνθρωποι και είναι φυσικό να κάνουν λάθη στην αγωγή των παιδιών. Εξ άλλου η έννοια του ιδανικού δεν είναι σταθερή και απόλυτη, αλλά είναι σχετική και διαφοροποιείται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Παρά ταύτα, υπάρχουν κάποια στοιχεία που ενδεχομένως κάνουν έναν γονιό, «ιδανικό».

Οι γονείς αυτοί πιστεύουν ότι η μητρότητα και η πατρότητα δεν είναι ένα απλό βιολογικό γεγονός αλλά είναι κυρίως κοινωνικό και ψυχολογικό. Δεν θεωρούν τα παιδιά ως κτήμα τους, αλλά σαν ξεχωριστές προσωπικότητες και πιστεύουν ότι μπορούν να διδαχθούν από αυτά.

Ο ιδανικός γονιός είναι ο φίλος για τα παιδιά, το πρότυπο, ο παιδαγωγός, ο προστάτης, ο τροφέας, αλλά κυρίως είναι αυτός που τα παιδιά μπορούν να στηριχτούν πάνω του και να υπολογίζουν στη βοήθειά του.
Αγαπά και καταλαβαίνει, γνωρίζει τις ικανότητες και τις ανάγκες των παιδιών, τα οποία δεν θέλει να τελειοποιήσει αλλά να τα βοηθήσει να μην επαναλάβουν τα ίδια λάθη.
Οι γονείς αυτοί, έχουν ως αρχή τους το εξής γνωμικό : 

«Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας. Έρχονται στη ζωή με τη βοήθειά σας, αλλά όχι από εσάς. Δεν ανήκουν σε σας. Μη γυρεύετε να σας μοιάσουν.»

Βιβλιογραφία Κεφαλαίου στην πηγή: paroutsas

Ο Απών Γονέας - Absent parents

Απόντες γονείς χαρακτηρίζονται εκείνοι οι γονείς που δε μπορούν ή δε θέλουν να ασχοληθούν με το παιδί τους. 

Η απουσία των γονιών αφήνει βαθιά τραύματα και συναισθηματικό κενό στο παιδί. 

Αν και συνήθως αναφέρεται στον μπαμπά αυτή η κατάσταση, τα τελευταία χρόνια το συναντάμε και στις μητέρες.

Οι απόντες γονείς μπορεί να εμπίπτουν σε μία, ή σε περισσότερες από μία, από τις καταστάσεις που θα παρουσιάσουμε παρακάτω. 

Αν βρείτε και τον εαυτό σας μέσα στις παρακάτω κατηγορίες, είναι η ώρα για αλλαγή.
Absent parents

Ζητήστε βοήθεια για να αποκαταστήσετε το δεσμό με τα παιδιά σας πριν οι συνέπειες γίνουν μη αναστρέψιμες.

1. Επιβάλλοντας την άποψή του
Συνήθως, ο πατέρας είναι σωματικά παρών. Η συναισθηματική του αποσύνδεση εκφράζεται μέσα από την επιβολή της θέλησής του και την άποψη των παιδιών του, χωρίς να ακούει τις εξηγήσεις της οικογένειάς του.

Η οικογένειά δεν τον ενδιαφέρει, δεν ξέρει ή δεν εκτιμάει τη γνώμη του παιδιού του...

Απαιτεί και επιβάλει την επίτευξη υψηλών στόχων, αλλά δεν αναγνωρίζει την προσπάθεια ή δεν ενισχύει τις θετικές πράξεις.

2. Είναι απαθείς απέναντι στις ανάγκες των παιδιών τους
Αν και παρέχουν εισόδημα στην οικογένεια, δεν ασχολούνται με τα ενδιαφέροντα των παιδιών τους. Δεν ασχολούνται με κανόνες ή να θέσουν όρια. 

Επιπλέον, δεν έχουν τη διάθεση να δημιουργήσουν χώρο για να τον μοιραστούν με τα παιδιά.

Δε μπορούν να κάνουν ένα κομπλιμέντο ή μια επίπληξη, όταν πρέπει. Γενικά, αυτό αφήνει όλο το βάρος της εκπαίδευσης των παιδιών στη μητέρα. Δεν είναι επικοινωνιακοί και οι ευθύνες τους περιορίζονται στο να παρέχουν τα απαραίτητα στην οικογένεια.

3. Συναισθηματική ανωριμότητα
Είναι αυτό το είδος του πατέρα που αρνείται να μεγαλώσει και θέλει να μείνει ένας αιώνιος έφηβος. Τα παιδιά είναι βάρος για τον τρόπο ζωής τους. Δεν έχουν την ωριμότητα να παίρνουν αποφάσεις και να θέτουν τα όρια που χρειάζονται τα παιδιά.

Είναι εύκολο για αυτούς να έχουν παιδιά, επειδή δε δεσμεύονται στην ευθύνη που έχουν οι γονείς. 

Περνάνε περισσότερο χρόνο με τον εαυτό τους παρά με τα παιδιά τους. Επίσης, δε μπορούν να αποτελέσουν θετικό πρότυπο για τα παιδιά τους. 

Εξάλλου, οι προτεραιότητές τους είναι η ικανοποίηση των δικών τους αναγκών, κι αν δεν καταφέρουν να τις εκπληρώσουν, εκνευρίζονται.

4. Οι απόντες γονείς δεν έχουν χρόνο
Είναι ο πατέρας που, για λόγους εργασίας, δε βρίσκεται στο σπίτι. Ίσως δε θέλει να είναι απών, μπορεί και να προέρχεται από ένα σπίτι όπου υπήρχε ένας πατέρας που νοιαζόταν και αγαπούσε τα παιδιά του. 

Ίσως αρνείται το ρόλο του πατέρα επειδή πρέπει να ανταποκριθεί σε ένα απαιτητικό πρόγραμμα εργασίας για να παρέχει τρόφιμα στο σπίτι.

Αν και η τεχνολογία προσφέρει επιλογές για να “μοιραστείτε” ενδιαφέροντα και να έρθετε πιο κοντά με την ανάπτυξη των παιδιών, αυτό δεν είναι αρκετό. Το παιδί χρειάζεται να περάσει χρόνο με τον πατέρα του. 

Η αγάπη που εκφράζει κάποιος μέσω των κοινωνικών μέσων δικτύωσης ή μέσω εφαρμογών δεν είναι αρκετή. Χρειάζεται να υπάρχει σωματική εκδήλωση με αγκαλιές και με την παρουσία του στη ζωή των παιδιών.

5. Ανεύθυνος
Δεν συμμετέχει στη συναισθηματική ούτε στην οικονομική υποστήριξη των παιδιών. Όσο κι αν η μητέρα πιέζει τον πατέρα να έχει έναν περισσότερο ενεργό ρόλο στη ζωή των παιδιών, δεν το κατορθώνει.
Πίσω από έναν ανεύθυνο γονιό, μπορεί να υπάρχει ένα παιδί που μεγάλωσε κι αυτό με έναν απόντα γονιό, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την συμπεριφορά του. 

Είναι εκείνος που αρνείται την πατρότητα ενός παιδιού ή εξαφανίζεται μετά από ένα χωρισμό ή ένα διαζύγιο.

6. Υπάρχει μια αυταρχική ή εκδικητική μητέρα
Ρωτήστε πάντα τις μητέρες που παραπονιούνται ότι οι σύντροφοί τους είναι απόντες, αν τους επιτρέπουν να είναι παρόντες. Όντως πίσω από κάποιους απόντες γονείς υπάρχουν κάποιες αυταρχικές μητέρες.
Εκτός από εκείνες που αναλαμβάνουν όλες τις ευθύνες της εκπαίδευσης και του γονέα, υπάρχουν κι εκείνες που αρνούνται στους γονείς οποιαδήποτε πιθανότητα να είναι παρόντες.

Η διάλυση ενός ζευγαριού οδηγεί μερικές γυναίκες στο να επιτεθούν στον πατέρα του παιδιού. Είναι ένα είδος εκδίκησης, το οποίο δεν γίνεται πάντα επίτηδες. 

Ωστόσο, είναι το ίδιο αρνητικό για τα παιδιά. Αν και ο πατέρας θέλει να είναι παρών και να συμμετέχει με κάποιο τρόπο στη ζωή των παιδιών του, η γυναίκα αρνείται οποιαδήποτε πιθανότητα μπορεί να έχει.

Απόντες γονείς και οι συνέπειές τους
Το να μεγαλώνουν τα παιδιά με απόντες γονείς έχει σοβαρές επιπτώσεις στο ίδιο το παιδί:
* Προβλήματα σε σχέσεις με τους άλλους
* Δυσκολία να συνδέονται με τα συναισθήματά τους
* Ανικανότητα να ακολουθούν κανόνες και να σέβονται την εξουσία
* Ανικανότητα να έχουν ρόλους εξουσίας
* Έλλειψη θέλησης ή ανικανότητα να εκπληρώσουν τα όνειρά τους ή τα σχέδιά τους.

Ένας γονιός που νοιάζεται, αγαπάει και είναι υπεύθυνος για τα παιδιά του δεν είναι απαραίτητος μόνο για την υγιή ανάπτυξη των παιδιών, αλλά και για να έχουν τα παιδιά αυτοπεποίθηση και αυτοσεβασμό.

Ωστόσο, σας δίνει κι εσάς την ευκαιρία να γιατρέψετε τις δικές σας πληγές, αν μεγαλώσατε κι εσείς με έναν γονέα που ήταν απών.

meygeia
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς κάνουμε το παιδί μας ανεύθυνο;

Για να δούμε πώς μπορούμε να καλλιεργήσουμε την υπευθυνότητα του παιδιού μας, ίσως μας βοηθά να ξεκινήσουμε από την αντίθετη πλευρά – δηλαδή να δούμε ποιοι τρόποι διαπαιδαγώγησης κάνουν το παιδί να είναι ανεύθυνο.

Την ανευθυνότητα του παιδιού, την καλλιεργούμε όταν:

• Συστηματικά «καλύπτουμε» το παιδί και δε βιώνει τις συνέπειες των πράξεών του.
• Συστηματικά ανεχόμαστε και δικαιολογούμε ανάρμοστη ή επιθετική συμπεριφορά από το παιδί με αποτέλεσμα να καλλιεργούμε ακριβώς αυτές τις συμπεριφορές.
• Διορθώνουμε ή «πληρώνουμε» για τα λάθη του παιδιού.
• Αναλαμβάνουμε τις υποχρεώσεις του παιδιού.
• Δίνουμε τις «μάχες» του παιδιού.
• Κάνουμε εμείς τις δουλειές που έχουμε αναθέσει στο παιδί .
• Το παιδί έχει προνόμια χωρίς να είναι συνεπές στις υποχρεώσεις του.
• Ο γονέας περιμένει το «τέλειο αποτέλεσμα», όπως το έχει φανταστεί ο ίδιος.

Οι γονείς είναι υπερπροστατευτικοί και

• Έχουν την τάση να «προστατεύουν» το παιδί του από τις συνέπειες των πράξεών του.
• Οδηγούν το παιδί «βήμα – βήμα» χωρίς το να αφήνουν να δοκιμάζει δικούς του τρόπους επίλυσης προβλημάτων.
• «Σερβίρουν» έτοιμες λύσεις και δεν αφήνουν το παιδί να βρει δικές του λύσεις.
• Αφαιρούν όλες τις δυνατότητες επιλογής από το παιδί.
• Εξασθενούν την πίστη του παιδιού τους στην ικανότητά του να λύσει τα δικά του προβλήματα.

Πώς κάνουμε τα παιδιά μας υπεύθυνα;
Μπορείτε να διδάξετε το παιδί σας να είναι υπεύθυνο από πολύ μικρή ηλικία.

Βασικός στόχος σας πρέπει να είναι να βοηθήσετε το παιδί σας να γίνεται όλο και περισσότερο ανεξάρτητο από εσάς.

Αυτό σημαίνει να υποστηρίζετε κάθε πρωτοβουλία του για πράγματα που προσπαθεί να κάνει μόνο του και να του δείξετε ότι πιστεύετε ότι μπορεί να τα καταφέρνει.

Δεχτείτε την καλύτερη προσπάθεια του παιδιού σας ακόμα και αν το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι αντάξιο των προσδοκιών σας.

Η υπευθυνότητα του παιδιού καλλιεργείται επίσης, όταν περάσετε το μήνυμα στο παιδί ότι αυτά που μπορεί να κάνει (να ντυθεί, να πλένεται κ.τ.λ.), τα περιμένετε να τα κάνει και έχει υποχρέωση να τα κάνει.

Καθημερινά αφήστε το να τρώει μόνο του, να ντύνεται μόνο του και ό,τι μπορεί να κάνει.

Δώστε στο παιδί σας δουλειές να κάνει, έχοντας υπόψη όμως ότι χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να διδάξετε στα παιδιά σας να δουλεύουν από ό, τι για να κάνετε τη δουλειά εσείς οι ίδιοι.

Έτσι π.χ. σίγουρα μπορείτε να μαζέψετε πολύ πιο γρήγορα εσείς οι ίδιοι τα παιχνίδια του και το αποτέλεσμα θα είναι πολύ πιο ικανοποιητικό, αλλά είναι πολύ πιο σημαντικό να μάθει το παιδί να το κάνει μόνο του.

Εδώ η ενθάρρυνση και η ενίσχυση των προσπαθειών του παιδιού είναι απαραίτητες, καθώς και η επιβράβευσή του.

περισσότερα εδώ: themamagers
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το παιδί σου είναι ΔΙΚΗ ΣΟΥ ευθύνη, Αγαπητέ γονιέ.

Φέραμε στη ζωή, ένα, δύο, τρία,... όσα παιδιά, τέλος πάντων, αποφασίσαμε να κάνουμε. 

Μεγάλη χαρά τα παιδιά, μεγάλη φροντίδα, να τα ταΐσματα τους, να οι γιατροί τους, να το κοίμισμά τους, κουτσά – στραβά κάπως πορευόμαστε μέχρι να ορθοποδήσουν. 

Ο καιρός περνάει γρήγορα, μέχρι την εποχή που τα παιδάκια θα πάνε στον παιδικό σταθμό, στο νηπιαγωγείο, στο σχολείο. 

Έτσι, να βρουν τη σειρά τους. Για να ελαφρώσουμε κι εμείς.

Να ξαναβρούμε τη ζωή μας που χάσαμε.

Να βρούμε τις παρέες μας, τις εξόδους μας, τη διασκέδασή μας, την ανάπαυσή μας, τα δικά μας τέλος πάντων.

Ευτυχώς οι εταιρείες τα έχουν όλα φροντίσει! 

Έχουν εφεύρει τα "Nickelodeons", έχουν κατασκευάσει ωραία παιγνίδια, έχουν δημιουργεί κέντρα φύλαξης... από όλα τα καλά!! 

Έτσι, κάπου να τα παρκάρουμε, να ησυχάσουμε κι εμείς.

Εεεε, κι άμα έχει απορίες, σε λίγο καιρό θα του δώσουμε και πρόσβαση στο internet και θα τα μάθει όλα. 

Θα λύσει τις απορίες του.

Αμ, δεν είναι έτσι. Σας γελάσανε φίλοι μου. Δεν σας τα είπανε καλά. Αυτοί που σας συνιστούν τις παραπάνω λύσεις, είναι μακριά νυχτωμένοι. 

Έτσι δεν κάνεις παιδιά, ζόμπι κάνεις.

Το να κάνεις παιδί είναι η μέγιστη ευθύνη. Φέρνεις στον κόσμο ζωές. 

Δεν τις παρκάρεις και κάνεις εσύ τη δική σου ζωή. 

Ζωή σου είναι η ζωή του παιδιού σου.

Δηλαδή; Τί θα πει αυτό;

Αυτό θα πει, ότι το παιδί δεν το παρκάρεις πουθενά. 

Το παιδί είναι δική σου ευθύνη. 

Το παιδί σου είναι το μεγαλύτερο project που θα σου ανατεθεί. Βρε, δεν πα να πετύχεις σε έργο ολκής και να καταφέρεις πράγματα και θαύματα; 

Τίποτε δεν κατάφερες, αν δεν πετύχεις με το παιδί σου.

Και πώς θα πετύχεις;

Θα πετύχεις, άμα είσαι η συντροφιά του παιδιού σου.

Θα πετύχεις, άμα είσαι το παιγνίδι του παιδιού σου.

Θα πετύχεις, άμα είσαι η τηλεόραση του παιδιού σου.

Θα πετύχεις, άμα είσαι το θέατρο του παιδιού σου.

Θα πετύχεις, άμα είσαι το διαδίκτυο του παιδιού σου.

Θα πετύχεις, άμα είσαι ο πρώτος "παιδικός" του παιδιού σου.

Θα πετύχεις, άμα είσαι παρών στις ανάγκες του παιδιού σου.

Και ανάγκες του παιδιού σου, δεν είναι το τάισμα, ο γιατρός και το να μη πάρει φωτιά το παιδί σου.

Οι ανάγκες του είναι για σένα το παιγνίδι, η απασχόληση, η συζήτηση, το τραγούδι κι η χαρά.

Οι ανάγκες του παιδιού σου είναι η αγάπη στο παιδί σου.

Και αγάπη remotely δεν χορηγείται.

Με αγάπη και παντοτινά δικό σας,

το χαμομηλάκι

Μπαμπά, Μαμά, τι είναι Υποκρισία;

— Χρειάζομαι τη βοήθεια σας.
— Φυσικά…
— Η δασκάλα σήμερα μας μίλησε για την υποκρισία. Και μας είπε ότι μπορούμε να ζητήσουμε την βοήθεια των γονιών μας για να βρούμε παραδείγματα και να το συζητήσουμε μαζί τους.

— Ωραία. Πάρε ένα μολύβι και το τετράδιο σου και γράψε αυτά που θα σου πω…
Υποκρισία είναι να κλέβεις και να παριστάνεις τον τίμιο σε αυτούς που έχεις κλέψει.
Υποκρισία είναι να έχεις εκπομπή στην τηλεόραση και να έχεις καλεσμένη μια ξιπασμένη που σου λέει πότε είναι ή όχι ευγενικό να ρουφάς το φαγητό, ενώ υπάρχουν άνθρωποι που πεινούν και δεν έχουν φαγητό.
Υποκρισία είναι να αφήνεις τις διαφημίσεις των παιχνιδιών 1,5 μήνα, πριν τις γιορτές, για να δώσεις κίνηση στην αγορά, όταν οι γονείς κλαίνε γιατί δεν έχουν λεφτά να αγοράσουν δώρα για τα παιδιά τους ώστε να δούνε ευτυχισμένα τα προσωπάκια τους.
Υποκρισία είναι να είσαι βουλευτής και τη μέρα του προϋπολογισμού του κράτους να μαλώνεις με άλλους βουλευτές, γιατί δήθεν δεν ξέρεις πόσα λεφτά παίρνεις.
Υποκρισία είναι να θες να λέγεσαι χριστιανός και να μισείς όσους δεν συμφωνούν μαζί σου.
Υποκρισία είναι να δίνεις συμβουλές στους νέους, όταν με τη ζωή σου και τις αποφάσεις σου έχεις καταστρέψει τη ζωή τους και το μέλλον τους.
Υποκρισία είναι να "ενδιαφέρεσαι" για τη ζωή και να βάζεις τα χρήματα πάνω από την ανθρώπινη υπόσταση.
Υποκρισία είναι να βρίζεις όσους δεν αντιδρούν στο κακό αλλά ποτέ να μην αντιδράς πρώτος.
Υποκρισία είναι να κρέμεται η κοιλάρα σου μέχρι το πάτωμα και να παριστάνεις τον εγκρατή.
Υποκρισία είναι να θες να ζεις στον Παράδεισο και να μένεις στην Κόλαση των υποκριτών!

—Πατέρα δεν κατάλαβα κάποια από αυτά που μου είπες…
—Θα σου τα εξηγήσω όταν έρθει η ώρα. Αλλά μακάρι να μη χρειαστεί ποτέ. Σου εύχομαι να εξαφανιστεί η υποκρισία από τη Γη μέχρι πριν αρχίσεις να καταλαβαίνεις το νόημα της…

—Και ποιο είναι το αντίθετο της υποκρισίας;
—Η ειλικρίνεια… και αυτό είναι που έχει αξία να μάθεις και όχι το αντίθετο της.
—Και όταν κάποιος είναι ειλικρινής δεν κάνει λάθη;

—Φυσικά και κάνει λάθη. Αλλά η ειλικρίνεια του τον διορθώνει επειδή βλέπει τη ζωή όπως είναι και όχι όπως νομίζει ότι είναι. Και μαζί με την δική του ζωή διορθώνεται και η ζωή των άλλων. Και όσα λιγότερα λάθη κάνουν οι άνθρωποι τόσο πιο λίγοι άνθρωποι υποφέρουν. Τόσο περισσότεροι ζουν ευτυχισμένοι…

—Να είμαι δηλαδή ειλικρινής;
—Να είσαι ειλικρινής και να σκέπτεσαι πάντα ελεύθερα.

—Και τι πρέπει να κάνω για να είμαι ειλικρινής και ελεύθερος;
—Να έχεις το θάρρος να κρατάς πάντα αγνή την ψυχή σου…

πηγη