Απέραντη λύπη ....

Λυπούμαστε πάρα πολύ για όλα αυτά που συμβαίνουν !!

Πρώτα - πρώτα, λυπούμαστε για τους συνανθρώπους μας που δολοφονήθηκαν.

Ευχόμαστε δύναμη στις οικογένειες τους, δύναμη να αντέξουν το τραγικό γεγονός.

Τέσσερις άνθρωποι (ο ένας αγέννητος) χάθηκαν άδικα.

Λυπούμαστε για την βία που σημάδεψε μια ειρηνική διαδήλωση.

Οργιζόμαστε που κάποιοι καπηλεύονται την αδικία σε βάρος του λαού για τα δικά τους άνομα συμφέροντα.

Οι Έλληνες θα μπορέσουν να τα αντέξουν όλα, αρκεί να αποδοθεί δικαιοσύνη. 

Δικαιοσύνη σε όλα τα επίπεδα.

Δικαιοσύνη στις οικογένειες των αδικοχαμένων.

Δικαιοσύνη στα μέτρα που μας επιβάλλονται, ανάλογα με τις δυνατότητες του καθενός μας.

Δικαιοσύνη και καταδίκη όλων των ενόχων σε βάρος του ελληνικού λαού.

Δικαιοσύνη και τιμωρία στους κλέφτες, τους άρπαγες, τους διεφθαρμένους, τους καταχραστές, τους δωροδόκους και τους δωρολήπτες.

Δικαιοσύνη και τιμωρία όλων των υπεύθυνων της κατάντιας μας, όλων, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται, σε όποιο κόμμα και να είναι, από όπου κι αν προέρχονται.

Όχι εκτελέσεις εξιλαστηρίων θυμάτων, αλλά δικαιοσύνη!

Έλληνες, να προστατεύσουμε τις διαμαρτυρίες μας, τις διαδηλώσεις μας, τις πορείες μας.

Κανείς δεν πρέπει να έχει άλλοθι για να καταστρατηγήσει το δικαίωμα της διαμαρτυρίας μας.

Εσείς, παρακαλώ, μη λησμονάτε τη χώρα μου

Τώρα στα δύσκολα,

τώρα που οι μεγάλοι τη Δικαιοσύνη ξέχασαν, επειδή δεν τους βολεύει,

τώρα που άνθρωποι δολοφονήθηκαν, έτσι για πλάκα,

τώρα που κοντεύουμε πάτο να πιάσουμε,  

-χωρίς εμείς τα παιδιά καθόλου να φταίμε-

Σας παρακαλώ μη λησμονάτε τη χώρα μου  

Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
και μυρσίνη εσύ δοξαστική 

μη παρακαλώ σας μη 

μη λησμονάτε τη χώρα μου. 

Αετόμορφα τα έχει τα ψηλά βουνά
στα ηφαίστεια κλήματα σειρά
και τα σπίτια πιο λευκά
στου γλαυκού το γειτόνεμα

Τα πικρά μου χέρια με τον κεραυνό
τα γυρίζω πίσω απ' τον καιρό
τους παλιούς μου φίλους καλώ
με φοβέρες και μ' αίματα

Οδυσσέας Ελύτης (Το Άξιον Εστί)

Καθιστική διαμαρτυρία στη μνήμη των ανθρώπων που χάθηκαν

Γίνεται μία προσπάθεια, απ' ό,τι μου είπαν συμφοιτητές μου 

στο Πανεπιστήμιο, να οργανωθεί καθιστική διαμαρτυρία 

στις 7 μ.μ στο Σύνταγμα σήμερα, για να καταδικάσουμε τις
εκδηλώσεις βίας στις πορείες. 

Η προσπάθεια αυτή γίνεται από απλούς πολίτες, (όπως το 2007), φοιτητές κυρίως ανεξάρτητα από κόμματα, παρατάξεις κτλ. 

Επίσης, δε μας αφορά το πώς αυτοπροσδιορίζονται όσοι προβαίνουν σε τέτοιες πράξεις, αν πρόκειται για αντιεξουσιαστές, μπαχαλάκηδες, προβοκάτορες κτλ, στόχος μας είναι η καταδίκη της βίας, η οποία οδήγησε στον θάνατο τριών συμπολιτών μας σήμερα. 

Επειδή πρέπει να μαζευτούμε πολλοί, εάν είναι να πραγματοποιηθεί, προσπαθούμε να το γνωστοποιήσουμε σε ιστολόγια προκειμένου να καταστεί ευρύτερα γνωστό.
 

από stelios moshos

Ποτέ, μα ποτέ, μη χτυπήσετε παιδί. Ποτέ και για κανένα λόγο, για καμιά αιτία και με καμιά αφορμή.

Λίγο πριν αναρτήσαμε μερικές ιστορίες παιδικής τιμωρίας :

• Μια ιστορία τιμωρίας ...
• Άλλη μια ιστορία τιμωρίας ...
• Το σχολείο και ο δάσκαλος. Πώς το ξύλο κόπηκε μια για πάντα

Θα δείτε πως φέρονται οι μεγάλοι και πως φέρεται ένα παιδί, ακόμη και ένα παιδί που τιμωρήθηκε βάναυσα επανειλημμένα. 

Πως η ψυχή ενός παιδιού δεν μπορεί να πάρει τελικά εκδίκηση. 

Πως ένα παιδί δεν μπορεί να κρατήσει κακία.

Ακούστε καλά όλοι σας. Όλοι σας.

Ποτέ, μα ποτέ, μη χτυπήσετε παιδί.

Ούτε να το διανοηθείτε.

Ποτέ και για κανένα λόγο, για καμιά αιτία.

Ένα παιδί, όσο μεγάλο και να γίνει, όσα βάσανα, όσες κακουχίες, όσα δεινά να περάσει στη ζωή ... Ποτέ δεν πρόκειται να ξεχάσει. Πάντα θα το θυμάται. Πάντα θα πονάει.

Το παιδί που χτυπήθηκε στα χέρια,

το παιδί που του τράβηξαν τα μαλλιά,

το παιδί που έφαγε ένα χαστούκι ...

Πάντα θα το ζει και θα πονάει.

Και μη μου πείτε ότι δεν γίνονται τέτοια στις μέρες μας. 

Μακάρι να μη γινόντουσαν, μακάρι.

Ξέρετε πόση ανάγκη έχει ένα χάδι στα μαλλιά ένα κορίτσι, μια γυναίκα, ένα αγόρι ή άντρας που του τραβούσαν τα μαλλιά σαν παιδάκι, που του έδιναν σφαλιάρες όταν ήταν παιδάκι;

Ξέρετε πόση ανάγκη ένα τρυφερό  άγγιγμα στα μάγουλα ένα κορίτσι, μια γυναίκα, ένα αγόρι ή άντρας που έτρωγε χαστούκια σαν παιδάκι;

Ξέρετε πόσο πόνο νιώθει ένα παιδάκι, ένας έφηβος, ένας ενήλικος που του χτύπησαν τα χεράκια του, τα δαχτυλάκια του με την βέργα ή τον χάρακα όταν ήταν παιδάκι;

Ξέρετε πόσο πόνο νιώθει, όταν αλλάζει ο καιρός, από την οστεοαρθρίτιδα που έπαθε από τα βαρέματα;

Ξέρετε πόσο πόνο νιώθει, όταν απλά κοιτάζει το στραβωμένο δαχτυλάκι του, χτυπημένο ανελέητα με τον χάρακα ή την βέργα, από τον οργισμένο ενήλικο;

Εσύ μεγάλε άντρα, τέρας,

εσύ μεγάλη γυναίκα, λάμια,

σκέψου την βέργα να πέφτει και να ξαναπέφτει στο δικό σου τριχωτό άθλιο χέρι και να τσακίζουν τα δάκτυλα σου. Να ακούς το... κρακ.

Κάθαρμα.

Κτήνος!

Άλλη μια ιστορία τιμωρίας ...

Αχ, τι τραυματικές εμπειρίες μου θυμίσατε τώρα!

Στις 3 πρώτες τάξεις του Δημοτικού, είχα μια κακούργα δασκάλα, που μάλλον είχε προϋπηρεσία στα Ες-Ες!

Θυμάμαι ότι όταν δεν ξέραμε να απαντήσουμε σε κάποια ερώτηση, μας χαστούκιζε. 
Ανάλογα με το πόσα ορθογραφικά λάθη κάναμε στην ορθογραφία, μας έδινε και τον αντίστοιχο αριθμό χαστουκιών!  Θυμάστε την Πατριδογνωσία; Αντιγράφαμε από τον πίνακα το μάθημα της Πατριδογνωσίας στο τετράδιο και επειδή πάντα καθυστερούσε πλατειάζοντας στο μάθημα, έπρεπε να καθόμαστε και στο διάλειμμα για να τελειώσουμε την αντιγραφή... πράγμα που σήμαινε ότι χάναμε το διάλειμμα!
Όταν έμπαινε μέσα την επόμενη ώρα, έλεγχε όλα μας τα τετράδια και όποιος είχε κάνει λάθος ή δεν είχε τελειώσει την αντιγραφή, έτρωγε χαστούκι !!!
Είχε μια αγαπημένη μαθήτρια, που ήταν οικογενειακή της φίλη, και όταν έκανε εκείνη λάθη, μας χάριζε τα χαστούκια σε όλους... Προσωπικά, είχα φάει πολλά χαστούκια, αν και ήμουν καλή μαθήτρια, γιατί τότε με τα πολυτονικά και το μυαλό μου στο διάλειμμα, πάντα έκανα λαθάκια (δασεία αντί για ψιλή και τέτοια). Θα μπορούσα να καταλάβω την τιμωρία για μια αταξία, γιατί μιλούσα στην τάξη, έκανα φασαρία, κτλ. Αλλά, τιμωρία επειδή δεν ήξερα το μάθημα ή έκανα λάθος δεν είναι απλά αντιπαιδαγωγικό, είναι απάνθρωπο!
Για να μην αναφέρω την αδικία υπέρ της αγαπημένης της μαθήτριας...
Αυτή την δασκάλα τη μισούσα! Ακόμα και τώρα απορώ με τους γονείς που δεν της έκαναν παρατήρηση και καταγγελία. 
Τελικά, μετά από 5 χρόνια, και αφού την είχε και η αδερφή μου, ένας πατέρας την πήγε στην Επιθεώρηση και αναγκάστηκε να παραιτηθεί, αφού φυσικά είχε βασανίσει γενιές και γενιές. 
Αυτά συνέβαιναν μεταξύ '80-'86 στο 1ο Δημοτικό Καλαμαριάς (στην Θεσσαλονίκη). 

Η μόνη εκδίκηση που μπορώ να πω ότι πήρα, χρόνια μετά, ήταν όταν την συναντούσα στον δρόμο και γύριζα το κεφάλι μου από την άλλη. Επειδή έμενε στην γειτονιά μου, την είχα συναντήσει και στο κομμωτήριο κάποιες φορές και απλά την αγνόησα.

domniki 21-05-08, 09:45

Forum : Σχολικές τιμωρίες