Wednesday, 6 April 2016

«Η Ivine και το μαξιλάρι»
Κάποια παραμύθια δεν είναι για παιδιά

Το ταξίδι της 14χρονης από τη Συρία είναι μια ιστορία που κανένα παιδί δεν πρέπει να φανταστεί, πόσο μάλλον να βιώσει.
Το ταξίδι της Ivine από τη Συρία είναι μια τέτοια ιστορία: 
Για τη 14χρονη Ivine, ο πόλεμος στη Συρία έχει κοστίσει πολύ ακριβά στην οικογένειά της, στα όνειρά της. «Είχα εφιάλτες με αυτές τις καταστάσεις κι έκλαιγα, και το μαξιλάρι μου ήταν μούσκεμα από τα δάκρυά μου» λέει.
Η Unicef στο πλαίσιο της σειράς «Unfairy Tales» έδωσε «ζωή» στην ιστορία της και μέσω του Facebook καλεί τους χρήστες να μοιραστούν το animated βίντεο με το hashtag #actofhumanity, με σκοπό την καταπολέμηση της παραπληροφόρησης σχετικά με τους πρόσφυγες μέσω μιας καλής πράξης ανθρωπιάς.

Το παραμύθι της Ivine δεν είναι το πρώτο animation που κάνει ο οργανισμός. Η Unicef κάνει ένα έξυπνο λογοπαίγνιο με το οποίο παραπέμπει σε δύο λέξεις: το «fair» που σημαίνει δίκαιος και το «fairy» που σημαίνει νεράιδα. 

Η σειρά φέρει τον τίτλο «Unfairy Tales», που μπορεί να μεταφραστεί είτε ως άδικα παραμύθια είτε ως ιστορίες χωρίς νεράιδες. Στόχος η ενημέρωση του κοινού για τα δεινά των προσφυγόπουλων.
athensvoice

Τα μικρά καθημερινά ψέματα που λένε οι γονείς στα παιδιά - Πόσο αθώα μπορεί να είναι;

Τα «αθώα» ψέματα που λέμε οι γονείς στα παιδιά μας για να τα πείσουμε συχνά να κάνουν το σωστό είναι δυστυχώς ένας από τους πιο σίγουρος τρόπους για να κλονιστεί η εμπιστοσύνη τους προς εμάς και αυτό δεν είναι και η μόνη αρνητική συνέπεια που μπορούν να έχουν, καθώς παράλληλα μπορούμε να τους κλονίσουμε και την ασφάλεια και τη σταθερότητα που πηγάζει από τους γονείς.
Όταν ένα παιδί ανακαλύψει το ψέμα εμείς μπορεί να σκεφτούμε ότι δεν έγινε και τίποτα γιατί «παιδί είναι» ή «σιγά, ένα μικρό ψεματάκι ήταν». Για τα παιδιά δυστυχώς δεν είναι καθόλου έτσι. Ό,τι λένε η μαμά και ο μπαμπάς ή όποιος τα φροντίζει έχει για αυτά πολλή μεγαλύτερη σπουδαιότητα από αυτήν που μπορούμε να φανταστούμε.
Ένα παιδί μπορεί να αναρωτηθεί:
«Αν η μαμά και ο μπαμπάς λένε ψέματα γιατί να πιστεύω ό,τι κι αν μου λένε;»
«Αφού μου είπε ψέματα σε αυτό το ζήτημα, μήπως μου λέει ψέματα συνέχεια;»
«Και τι να πιστεύω από αυτά που μου λένε;»

Μάλλον έχουμε άθελά μας προκαλέσει ένα τεράστιο μπέρδεμα και έχουμε διαταράξει τη σχέση μας με το παιδί μας, η οποία όμως είναι αυτή που καθορίζει στο μεγαλύτερο βαθμό τον τρόπο με το οποίο το παιδί μεγαλώνει και τον τρόπο με τον οποίο το παιδί διαμορφώνει τις σχέσεις του με τους άλλους.

Με τα ‘αθώα’ φαινομενικά ψέματά μας τα πείθουμε ότι δεν έχουν λόγο να πιστεύουν αυτά που τους λέμε
αφού από τη μία τα παροτρύνουμε να μην λένε ψέματα και από την άλλη λέμε και εμείς!!!

Άρα.... τα ωθούμε και σε κάτι ακόμα. Στο ψέμα!..
«Αφού λένε ψέματα ο μπαμπάς και η μαμά, το ψέμα είναι κάτι που επιτρέπεται αν θέλουμε να πείσουμε κάποιον να κάνει κάτι ή να κερδίσουμε κάτι! Άρα θα πω κι εγώ ψέματα!» Θα σκεφτεί πολύ σωστά ένα παιδί!
Και μετά, βέβαια, οι γονείς μαλώνουμε τα παιδιά όταν λένε τα ίδια ψέματα ...
Δυστυχώς το να μην πέσουμε στην παγίδα των ψεμάτων δεν είναι κάτι τόσο απλό και χρειάζεται πολλή προσοχή από την πλευρά των γονιών.
Συχνά, στην προσπάθειά μας να πείσουμε τα παιδιά να κάνουν κάτι καλό για αυτά, να κάνουν το σωστό, απηυδισμένοι από τα πολλά «κάνε αυτό, κάνε εκείνο, μην κάνεις αυτό, μην κάνεις εκείνο» και από την πίεση της καθημερινότητας. καταφεύγουμε στην εύκολη λύση της τρομοκρατίας!
 
Μπορεί, για παράδειγμα να πούμε:
«Αν δεν πλένεις τα δόντια σου θα φυτρώσει σπανάκι» 
«αν δεν αφήσεις τηνπιπίλα, θά ΄ρθει να σε πάρει ο Μπαμπούλας» «αν συνεχίσεις να ανοίγεις το ψυγείο θα εκραγεί»
Όλα αυτά είναι ευκολότερα από το να εξηγήσουμε τι πραγματικά θα συμβεί αν το παιδί μας κάνει ή δεν κάνει όλα αυτά που του λέμε. Επειδή όμως όλοι οι γονείς τρέχουμε καθημερινά να προλάβουμε τις υποχρεώσεις μας καταφεύγουμε στις εύκολες λύσεις, χωρίς να συνειδητοποιούμε τους κινδύνους που κρύβονται από πίσω.

Ο σκοπός όμως δεν αγιάζει τα μέσα....
Το παιδί σύντομα θα ανακαλύψει ότι σπανάκι στα δόντια δεν φυτρώνει άρα...
  1. «Ποιος ο λόγος να πλένω τα δόντια μου αφού δεν έγινε τίποτα;»
  2. «Η μαμά είπε ψέματα άρα θα λέω κι εγώ».
  3. «Δεν ξαναπιστεύω τη μαμά σε τίποτα από όσα λέει. Μάλλον δεν ξέρει και πολλά!!!!!»
  4. «Μπορεί ούτε κι ο μπαμπάς να ξέρει. Δεν θα ακούω ούτε αυτόν», ή «Χμ. Θα ακούω μόνο το μπαμπά», ή ακόμα χειρότερα....
  5. «Θα αρχίσω να ρωτάω άλλους. Τη γιαγιά, τη θεία Στέλλα, τον κύριο Γιάννη, -και ακόμα χειρότερα- τον καλό κύριο που πουλάει το ψωμί...» ..........
Άρα, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι
να εξηγούμε τα πάντα στο παιδί σε απλά λόγια, ανάλογα με την ηλικία του.
Σε ένα μικρό παιδί που δεν θέλει με τίποτα να πλύνει τα δόντια του μπορούμε να εξηγήσουμε ότι «όλοι οι άνθρωποι πλένουν τα δόντια τους κάθε βράδυ, και η μαμά και ο μπαμπάς και ο παππούς και... και... και... και ο Βασιλάκης και η Αγγελικούλα..... γιατί έτσι τα βοηθάμε να είναι καθαρά γιατί εάν δεν τα πλύνουμε θα μαζευτεί πάνω τους βρομιά και μετά θα γίνουνε κίτρινα και αργότερα ίσως μαύρα και δεν θέλουμε να έχουμε μαύρα δοντάκια;;;
Καλύτερα δεν είναι τα άσπρα όμορφα δοντάκια σαν του....;;;
Καλό είναι επίσης να αποφύγουμε την ιστορία με τον ‘κακό’ οδοντίατρο
που θα έρθει με τη βελόνα και τον τροχό και θα κάνει όλα αυτά τα φριχτά πράγματα στο δόντι μας γιατί έτσι θα αναρωτιόμαστε μετά γιατί το παιδί φοβάται τους γιατρούς...

Και την ίδια τακτική είναι καλό να ακολουθούμε παντού.
Πάντα υπάρχει ένας απλός τρόπος για να εξηγήσουμε σε παιδιά κάθε ηλικίας τα πάντα.
Αυτά βέβαια που πρέπει να μάθουν και αυτά που κρίνουμε εμείς κατάλληλα.
Καλό είναι να μην τους λέμε τρομακτικές λεπτομέρειες για τα πράγματα και ούτε να τα μπλέκουμε στα συναισθηματικά μας προβλήματα αν είμαστε, για παράδειγμα, στενοχωρημένοι. Αυτό είναι κάτι τελείως διαφορετικό.

Όλο αυτό είναι σίγουρα δύσκολο και χρονοβόρο αλλά έχει τα καλύτερα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα.

Το να εξηγούμε στα παιδιά με απλά και όχι καταστροφικά λόγια
τα αποτελέσματα των πράξεών τους και να τα οδηγούμε στις σωστές επιλογές έχει τόσα οφέλη που δύσκολα μπορούμε να τα αντιληφθούμε, ξεκινώντας από το ότι τους μαθαίνουμε αυτοέλεγχο
και καθώς και ότι όλες οι πράξεις έχουν θετικές ή αρνητικές συνέπειες και ότι εμείς πάνω από όλα είμαστε υπεύθυνοι για αυτές!

Είναι φοβερό για ένα μικρό παιδί να συνειδητοποιεί ότι μπορεί να έχει τον έλεγχο των πράξεών του και να επηρεάζει τη ζωή του προς την κατεύθυνση που θέλει.
Είναι επίσης απίστευτα σημαντικό να έχει με τους γονείς του μία σχέση ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης γιατί αυτό θα το ωφελεί για όλη του τη ζωή. 

Αρετή Κυπραίου, Ψυχολόγος M.Sc.,
Συντονίστρια Σχολών Γονέων

(άρθρο στην τοπική εφημερίδα «Περισκόπηση»)

Tuesday, 5 April 2016

Κέντρο Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Παιδιών στα Ανώγεια

Δεν μου έμαθαν να διαβάζω μόνο να σκοτώνω τόσο μικρός ακόμα και χώρια από τους φίλους μου.
Βοήθεια μου έκλεψαν τα χρόνια μου ως παιδί και έστησαν τα σώματα μας μπροστά στον τοίχο.
Ποιος γονιός θα δεχτεί να παίζει το παιδί του με τη φωτιά;
Μα αυτό δεν είναι παιχνίδι, είναι αίμα ανθρώπινο.
Βοήθεια μου έκλεψαν τα χρόνια μου ως παιδί
Θέλω να πάω στο σχολείο, γιατί όχι εγώ...
Πολύ μεγάλος, πολύ μικρός εγώ θέλω να μάθω.
Ακόμα και αν είναι αργά, θέλω να παίξω παιχνίδια της ηλικίας μου, θέλω να τρέξω στο δρόμο με τους φίλους μου να χαζολογήσω με τους συνομήλικους μου.
Θέλω να πάω στο σχολείο... γιατί όχι εγώ…
Λίμα Εσποά, από το Κονγκό, 

που στο παρελθόν φοίτησε στο Κέντρο Αστέγων Ασυνόδευτων Παιδιών στα Ανώγεια.
Συγκλονίζει η δασκάλα των προσφυγόπουλων του Ψηλορείτη

Συγκινητική και συγκλονιστική αφήνοντας τα δάκρυα να κυλήσουν από τα μάτια της όταν η σκέψη της ταξιδεύει στα "παιδιά" της όπως τα αποκαλεί. Στα προσφυγόπουλα που φιλοξενούνται στο Κέντρο Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Παιδιών, αιτούντων άσυλο, στα Ανώγεια εδώ και 15 χρόνια.
Χαρακτηρίζοντας την εργασία της στο Κέντρο, ως εμπειρία ζωής, από το πλατό της εκπομπής "Κρήτη Σήμερα" η δασκάλα των προσφυγόπουλων στα Ανώγεια κ. Κατερίνα Βρέντζου, έστειλε με το δικό της τρόπο το μήνυμα στήριξης και αγάπης τουλάχιστον προς τα παιδιά που η τύχη δεν τους χαμογέλασε και βίωσαν την πιο άσχημη εμπειρία να αποκοπούν από τη μητέρα, τον πατέρα, τις οικογένειες τους.
Υπογράμμισε τις σχέσεις ζωής που το προσωπικό του Κέντρου έχει συνάψει με τους μαθητές που σήμερα αριθμούν 27 και στο οποίο έχει αναφερθεί το neakriti.gr.
Ξεχωριστή στιγμή, η αναφορά της στα παιδιά που τελειώνοντας το σχολείο έπρεπε να φύγουν από την περιοχή για να τραβήξουν το δικό τους δρόμο, ενώ αναφέρθηκε και στη δύσκολη διαδικασία του να κερδίσει την εμπιστοσύνη μικρών παιδιών ως αναλφάβητα και φοβισμένα έπρεπε να ενταχθούν στο πρόγραμμα.
Η εκπαιδευτικός των προσφυγόπουλων έκλεισε με το παραπάνω ποίημα ενός παιδιού του Λίμα Εσποά, από το Κονγκό, που στο παρελθόν φοίτησε στο Κέντρο Αστέγων Ασυνόδευτων Παιδιών στα Ανώγεια και πλέον βρίσκεται στο Λονδίνο με τον αδερφό του, τον οποίο και κατάφερε να εντοπίσει με την βοήθεια των ανθρώπων του ξενώνα. 

Δείτε το απόσπασμα από την εκπομπή "Κρήτη Σήμερα":

Επιμέλεια: Βάλια Μπούη
Ρεπορτάζ: Μάνος Δασκαλάκης

Ο Νίκος, η Σταυριανή και τα άλλα παιδιά.... Ο καλός δάσκαλος μπορεί να “αλλάξει” ένα παιδί…

Ο Νίκος κάθεται σιωπηλός στην τάξη.... Η παρουσία του απουσία.... 
«Δεν τραβάει .... Δεν διαβάζει» λέει συχνά πια ο δάσκαλος στους γονείς του και εκείνοι αρχίζουν να ντρέπονται που ο μικρός δεν τα καταφέρνει....

Γράφει η εκπαιδευτικός Βασιλική Μηρτσέκη

Μα τον Νίκο δεν τον σηκώνει ο δάσκαλος να πει μάθημα και εκείνος εδώ και καιρό δεν τολμάει να σηκώσει το χέρι του. Αν το κάνει οι άλλοι θα τον κοροϊδέψουν.... 

Ο δάσκαλος θα του φωνάξει και για άλλη μια φορά θα του πει: 
«Να διαβάζεις Νίκο. Πάλι αδιάβαστος ήρθες».... 
Και το παιδί βουλιάζει όλο και πιο πολύ σε χαμένα γνωστικά αντικείμενα που δεν μπορεί να κατανοήσει. 

Η Σταυριανή κοιτά σαν χαμένη. Ακόμα συλλαβίζει και ας πάει Ε τάξη, αργεί να αντιγράψει και δεν μπορεί να ακολουθήσει την τάξη…. 
Προέρχεται από οικογένεια που τα παιδιά τη χαρακτηρίζουν ¨φτωχή”. Μένει σε ένα σπίτι έξω από την πόλη, χωρίς άλλα παιδιά στην οικογένεια, χωρίς φίλους και οι γονείς της γεωργοί στηρίζονται από την σύνταξη του παππού που μένει μαζί τους. 
Τα ρούχα της φθαρμένα, παλιά αλλά καθαρά είναι αδύνατο να συναγωνιστούν τα ρούχα των συμμαθητριών της. Δυο κορίτσια την κάνουν παρέα μα και αυτή δεν θέλει ελεημοσύνη. Έτσι νιώθει.. Έχει κλειστεί στον εαυτό της και πια δεν μιλάει και δεν χαμογελάει.... Μα κανείς δεν το βλέπει.
Η Σταυριανή απλά περιθωριοποιήθηκε. 


Ο Χρήστος και ο Πάνος “σκοτώνονται” συνεχώς. Ο ένας αντιμετωπίζει ως αντίπαλο τον άλλο. Πρώτοι σε όλα θέλουν να είναι.... Στα μαθήματα, στους φίλους, στις σκανταλιές, στα πειράγματα.... Μόνο που τα πειράγματά τους πολλές φορές είναι επικίνδυνα. Ποιος να τολμήσει να τα βάλει μαζί τους; 
Συνέχεια βρίσκονται έξω από το γραφείο του Διευθυντή και οι γονείς πάντα δίπλα να προσπαθούν να καταλάβουν τι τρέχει.... 
«Η τάξη αυτή είναι ανάγωγη και κακομαθημένα όλα τα παιδιά», «Δεν είναι τάξη αυτή.... Είναι βάσανο».... «Δύσκολη τάξη για το δάσκαλο που θα τα πάρει. Πρέπει να έχει Άγιο για να τη βγάλει καθαρή». Και όταν ένας δάσκαλος ή μια δασκάλα αναλαμβάνει την τάξη, του χτυπάνε φιλικά την πλάτη.... «Άντε και καλό κουράγιο....» 
Και εκείνος ξεκινά.... Δεν βιάζεται. Τα μαθήματα μπορούν να περιμένουν λίγο.... Ξέρει εξάλλου τι έχει σημασία για τα παιδιά. Γνωρίζεται μαζί τους. Παρατηρεί την ώρα που διδάσκει. Περπατάει ανάμεσα στα παιδιά και δίνει ευκαιρίες σε όλα να μιλήσουν.... Ξεχωρίζουν από μακριά οι μαθητές που ήταν οι πιο δημοφιλείς και... αγαπημένα παιδιά για μαθητές και δασκάλους....

Ο Νίκος κρύβεται μα ο δάσκαλος τολμά να του κάνει μια ερώτηση. Καταλαβαίνει πως ο Νίκος δεν μπορεί να κατανοήσει τι τον ρώτησε. Απλοποιεί την ερώτηση. Τον υποβοηθά κιόλας. Πετάγονται οι μαθητές να συμπληρώσουν. Κάποιοι γελούν. Και σίγουρα δεν είναι η πρώτη φορά.... Σταματάει την εξέταση.... Σοβαρεύει....

Αφήνει το βιβλίο και όρθιος στην μέση της τάξης στρέφει το βλέμμα του σε έναν έναν τους μαθητές.... Δεν κοροϊδεύει κανείς μαθητή του, δεν έχει κανείς δικαίωμα να προσβάλλει τον άλλο επειδή “δεν ξέρει”. 

Μιλάει για τα αισθήματα αυτού του παιδιού, για το πως νιώθει το παιδί, δίνει δικά του παραδείγματα, βάζει ένα “αστέρι” της τάξης να νιώσει όπως νιώθει ο Νίκος.... Χρειάζεται τρόπος και κόπος να καταλάβουν τα παιδιά.... Χρειάζεται δουλειά να μάθουν να νιώθουν τι σημαίνει μαθησιακές δυσκολίες και πως νιώθει ένα παιδί όταν δεν το αποδέχονται.... 
Ο δάσκαλος βοηθά το Νίκο αλλά και τα άλλα τα παιδιά. Το Νίκο ώστε να ενταχθεί στην τάξη και τους συμμαθητές του να τον αποδεχτούν. Κάνει ομάδες, εντάσσει το Νίκο, δίνει εργασίες, χρησιμοποιεί χρώματα για να επισημαίνει ο Νίκος τα βασικά, κάνει ερωτήσεις, δείχνει εικόνες, κάνει σχεδιαγράμματα, υπογραμμίζει, συζητά με το Νίκο και επειδή διαφαίνεται πως οι μαθησιακές του δυσκολίες δείχνουν πιθανή δυσλεξία τον απαλλάσσει από τα γραπτά. 
Πλέον ο Νίκος και χωρίς χαρτί από το ΚΕΔΔΥ εξετάζεται προφορικά στις ίδιες ερωτήσεις με τα παιδιά. Πάνω από όλα το παιδί και όχι τα χαρτιά. 

Και πραγματικά ο Νίκος “φορτσάρει”. Ο γονείς το βλέπουν. Ο Νίκος άλλαξε. Έχει πια αυτοπεποίθηση. Μα ο δάσκαλος δεν μένει μόνο στο μάθημα. Δίνει ευκαιρίες για να εργαστούν σε διάφορες εργασίες και αποκαλύπτεται μπροστά τους ένα μικρό ταλέντο στη φωτογραφία. Και αυτό το ταλέντο δεν μένει ανεκμετάλλευτο έτσι οργανώνεται στο τέλος της χρονιάς ένας διαγωνισμός φωτογραφίας για όλο το σχολείο και ο Νίκος με τη βοήθεια που του παρέχει παραδίδει μαθήματα για το διαγωνισμό....
Ο μικρός μαθητής πια, έχει τις ίδιες ευκαιρίες και ας μη περάσει ο δρόμος του από το Πανεπιστήμιο.... Το μέλλον κανείς όμως δεν το ξέρει. Μα αυτός σήμερα είναι πια ένα χαρούμενο παιδί.

Η Σταυριανή είναι ένα παιδί που μεγαλώνει μοναχικά. Στερημένα .... Δεν έχει τις ίδιες παραστάσεις με τους συμμαθητές της.... Κάποιοι οριοθέτησαν το παιδί ως παιδί με οριακή νοημοσύνη.... 
Μα πως μπορείς να το λες όταν δεν ξέρεις; Όταν δεν ξέρεις το σπίτι του, το χώρο του; Το πως ζει; Ίσως είναι αργά για παρέμβαση μα η Σταυριανή το μόνο της μειονέκτημα είναι το ότι δεν έχει εμπειρίες, δεν έχει φίλους, παρέες.... Ο δάσκαλος βλέπει πως προσπαθεί. Σίγουρα δεν θα μπορέσει να καλύψει όλα τα κενά της.... Αλλά είναι παιδί που ...
......
η συνέχεια εδώ

Έτσι θα αγαπήσει το παιδί σου το... ταπεράκι!!

Αν θέλεις να μην καταφεύγει στο κυλικείο, τότε εφάρμοσε αυτές τις πρακτικές και είσαι σίγουρη τόσο ότι κάνει υγιεινή επιλογή όσο και ότι χορταίνει. Το σχολικό σνακ δεν είναι εύκολη υπόθεση και αυτό το γνωρίζει κάθε μαμά.
Το παιδί πολλές φορές γυρίζει πίσω με γεμάτο το ταπεράκι, άλλες φορές γκρινιάζει για το κολατσιό του και αρκετές επιλέγει κάτι από το κυλικείο.

Θα μπορούσε, όμως, να μην είναι έτσι η κατάσταση. Υπάρχουν τρόποι το ταπεράκι να γίνει η αγαπημένη του συνήθεια και μάλιστα εκτός από γεύση, να του δίνει και όλα τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά.
Παρακάτω γράφει ποιοι είναι αυτοί, ο Dr. Πωλ Φαρατζιάν, PhD, MSc, Κλινικός διαιτολόγος-διατροφολόγος, Επιστημονικός συνεργάτης Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.

1. Συζήτηση
Αρχικά είναι σημαντικό να εξηγήσετε στο παιδί σας τη σημασία του κολατσιού από το σπίτι. Ποσό πιο υγιεινό είναι, πόσες περισσότερες βιταμίνες κι αλλά θρεπτικά συστατικά περιέχει, σε αντίθεση με τις επιβαρυντικές επιλογές των κυλικείων που το πιθανότερο είναι ότι κοστίζουν περισσότερο, προσφέροντας πολύ λιγότερα.


2. Δημιουργική διαδικασία
Βάλτε το παιδί σας στη διαδικασία. Σχεδιάστε μαζί το τι θα περιέχει το κολατσιό του και μαζί ετοιμάστε το. Με αυτόν τον τρόπο νιώθει ένα είδος δέσμευσης αλλά και ανυπομονησίας να το φάει, καθώς το ίδιο έχει συμμετάσχει στην διαδικασία παρασκευής. Μια επίσης καλή ιδέα είναι το να σχεδιάστε το εβδομαδιαίο πλάνο σχολικών σνακ, ώστε να γίνει μια υγιεινή συνήθεια για το παιδί, αφήνοντας πάντα χώρο και για νέες ιδέες.


3. Αποφύγετε τις ''κλασικές επιλογές''
Βάλτε τη φαντασία σας στα σάντουιτς κι αποφύγετε τις βαρετές και ΄''κλασσικές'' επιλογές:

- Μη χρησιμοποιείτε μόνο το κλασικό ψωμί για τοστ στα σάντουιτς. Προτιμήστε τα ολικής άλεσης, πολύσπορο, Ζέας, τορτίγια, αραβική πίτα, ψωμάκια για burger, τσιαπάτα, ακόμα και πίτα από σουβλάκι για να "υποδεχτεί" το γέμισμα.
- Αποφύγετε το βούτυρο και την πλήρη σε λιπαρά μαγιονέζα για σάλτσα, αλλά χρησιμοποιήστε πάστα ελιάς, αβοκάντο, λίγη μουστάρδα, πέστο βασιλικού.
- Εκτός από το πολυφορεμένο γαλοπούλα τυρί, μπορείτε να προσθέσετε ντομάτα, μαρούλι, ψητά μανιτάρια, ψητά κολοκυθάκια και πιπεριές. Αν το παιδί σας τρώει όσπρια, ετοιμάστε ένα φελαφελ (ρεβυθοκεφτεδες) και συνδυάστε το με λίγη σος ταχινιού.
Επίσης, επιλογές μπορεί στη γέμιση του σάντουιτς να περιλαμβάνεται το αυγό (βραστό ή σε μορφή ομελέτας), ο τόνος, φιλέτο κοτόπουλο η μπιφτέκι κοτόπουλου.
Ακόμα μια ελκυστική επιλογή θα μπορούσε να είναι ένα κουλούρι Θεσσαλονίκης με «γέμιση» τυρί και ντομάτα ή ακόμα και μια σπιτική πίτσα με αγνά υλικά όπως τυρί, ελιές, ντομάτα, μανιτάρια, πιπεριές ή μια σπιτική σπανακόπιτα ή μανιταρόπιτα.
Μην ξεχνάτε να συνοδεύετε το σνακ του με ένα φρούτο.
Φροντίστε να είναι ένα «βολικό» φρούτο που να μεταφέρεται εύκολα, να μην πιάνει πολύ χώρο και να τρώγεται εύκολα. Προτιμήστε μήλο, αχλάδι, μπανάνα, μανταρίνια. Εξαιρετικές επιλογές επίσης είναι τα αποξηραμένα φρούτα όπως σταφίδες, αποξηραμένα σύκα, βερίκοκα ή δαμάσκηνα.
Επίσης πολύ καλές επιλογές είναι οι ξηροί καρποί σε συνδυασμό με ένα φρούτο ή μια μπάρα δημητριακών ολικής άλεσης.
Εάν το παιδί δεν θέλει να μεταφέρει φρούτο στο σχολείο, προτιμήστε ένα 100% φυσικό συσκευασμένο χυμό φρούτων καθώς συμβάλλει στην ενυδάτωση του και την παροχή πολύτιμων αντιοξειδωτικών βιταμινών.

ladylike

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki