Thursday, 7 April 2016

"Δεν καλούν το παιδί μου στα παιδικά πάρτι"

Όταν το παιδί πηγαίνει στο σχολείο, κοινωνικοποιείται και αποκτάει φίλους, αρχίζουν και τα παιδικά πάρτι. Στην αρχή, στο νηπιαγωγείο μπορεί τα πάρτι να είναι μικρά σε αριθμό παιδιών λόγω ηλικίας, μεγαλώνοντας όμως τα πάρτι μεγαλώνουν και σε αριθμό καλεσμένων. 
Τι γίνεται όμως, όταν το παιδί μας δεν λαμβάνει την πρόσκληση για παιδικά πάρτι; Κι όταν μάλιστα σ΄αυτό το πάρτι, θα πάνε και φίλοι του; Εκεί τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα...
Μπορεί το παιδί να είναι ντροπαλό ή να μην κάνει παρέα με το ή τα παιδάκια που κάνουν το πάρτι. Και εξαιτίας της οικονομικής κρίσης ο γονιός επιλέγει τους πιο κοντινούς φίλους του παιδιού, για την ημέρα του πάρτι για να μην κάνει επιπλέον έξοδα. 
Σ΄αυτή την περίπτωση οι καλοί τρόποι επιβάλλουν βέβαια, να μην μοιράσει αυτό το παιδί προσκλήσεις στο σχολείο, ώστε να μην δημιουργηθεί πρόβλημα με τα άλλα παιδάκια. Μάλιστα κάποια σχολεία το επιβάλλουν αυτό. Αν σας συμβαίνει κάτι τέτοιο, ζητήστε από τη δασκάλα ευγενικά να κάνει κάτι αντίστοιχο. 
Πριν από αυτό όμως, συζητήστε με την δασκάλα:

Πώς συμπεριφέρεται το παιδί σας στην τάξη, στο διάλειμμα, παίζει με τα υπόλοιπα παιδάκια ή προτιμά να κάθεται μόνο του; 
Μήπως δημιουργεί φασαρίες ή μπλέκεται σε καβγάδες; 
Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, το πρώτο που πρέπει να κάνετε είναι να δείτε πώς είναι η κατάσταση στο σπίτι σας. Γιατί τα παιδιά είναι ο καθρέφτης του σπιτιού τους. 
Γίνονται καβγάδες στο σπίτι σας; 
Μήπως έχει πρόσφατα αποκτήσει ένα καινούργιο αδελφάκι και δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί τη νέα κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο σπίτι; 
Εσείς πώς φέρεστε στο παιδί; 
Μήπως είστε αρκετά απαιτητική ώστε να το αγχώνετε; 
Σας εμπιστεύεται; 
Όλα αυτά θέλουν κουβέντα και μια ώριμη παρατήρηση του περιβάλλοντός στο οποίο ζει και μεγαλώνει το παιδί. 
Αν συμβαίνει κάτι από τα παραπάνω, εσείς πρέπει με αγάπη και υπομονή να ηρεμήσετε το παιδί σας. Και να του αφιερώσετε χρόνο γι αληθινή κουβέντα, παιχνίδι κι αγκαλιά.
Μπορεί το παιδί να είναι προσκολημένο σε ένα άλλο παιδάκι. Μόνο σ΄ένα και να κάνουν παρέα μόνο οι δυο τους. Έτσι απομονώνονται από τα υπόλοιπα παιδιά και δεν θεωρούνται μέρος της παρέας τους. Αν συμβαίνει αυτό, αφήστε το να διαχειριστεί όπως θέλει τις κοινωνικές του σχέσεις.

Αν το παιδί είναι ντροπαλό και δεν κάνει εύκολα παρέες, σε μικρή ηλικία, περίπου μέχρι τα 7 μπορείτε κι εσείς να βοηθήσετε λίγο. 


Τηλεφωνήστε σε μαμάδες και οργανώστε ένα απόγευμα ένα καφέ στο σπίτι σας να γνωριστείτε εσείς και να παίξουν τα παιδιά. Ή οργανώστε μια επίσκεψη σε ένα θέατρο. Βοηθήστε κι εσείς με την εμπειρία σας το παιδί να κοινωνικοποιηθεί.

Και τώρα ερχόμαστε σ΄εσάς. 
Πώς είστε με τις άλλες μαμάδες; 
Πηγαίνετε σε άλλα πάρτι, μιλάτε μαζί τους, είστε ευχάριστη ή κάθεστε όταν συναντιέστε και παίζετε με το κινητό σας; 
Μήπως εξαφανίζεστε τελείως επικαλούμενη μια δουλειά που πρέπει να τακτοποιήσετε; 
Να θυμάστε πως οι μαμάδες αποζητούν την παρέα με άλλες μαμάδες, αρκεί να ταιριάζουν ή έστω να περνούν κι αυτές καλά. Αν φυσικά νιώθετε πως δεν "κολλάτε" μαζί τους, δεν υπάρχει λόγος να καταπιέζεστε, αλλά σίγουρα θα πρέπει λίγο να προσπαθήσετε, για χάρη του παιδιού σας.
Τέλος, υπάρχουν και γυναίκες που τις προσκλήσεις στα παιδικά πάρτι τις κάνουν με τα δικά τους προσωπικά κριτήρια που είναι άσχετα από τις προτιμήσεις του παιδιού τους. 
Μπορεί να είναι από την ίδια γειτονιά, ή να ταιριάζουν τα επαγγέλματά τους, δεν θα ψάξουμε τα κριτήρια. 
Σ΄αυτή την περίπτωση δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα, εκτός από το να είστε ευγενική και φιλική κάθε φορά που συναντιέστε και να καλέσετε μια δυο φορές το παιδί στο σπίτι σας για παιχνίδι. Οι καλοί τρόποι επιβάλλουν ν΄ανταποδώσει... Οπότε ο σκοπός σας θα έχει επιτευχθεί.
Πάντως αν το παιδί μάθει για το ή τα πάρτι, έχει να κάνει με την ηλικία του το τι θα του πείτε. Η αλήθεια είναι πάντα το καλύτερο, όπως "δεν κάνετε πολλή παρέα μ΄αυτό το παιδάκι γι αυτό δεν μας κάλεσε, όμως εμείς θα πάμε σινεμά κι έπειτα να παίξουμε στην παιδική χαρά", όμως αν το παιδί είναι κάτω από 6 ετών, κι αναλόγως της ωριμότητάς του, μπορείτε να πείτε πως έχετε κανονίσει κάτι άλλο για την ημέρα εκείνη, ώστε να μην θεωρήσει πως δεν πάει επειδή δεν προσκλήθηκε αλλά ίσως επειδή εσείς δεν μπορούσατε.

«Μου το υποσχέθηκες μαμά...»


«Να υπόσχεσαι μόνο όσα μπορείς να πραγματοποιήσεις. Να πραγματοποιείς όμως, περισσότερα από όσα υποσχέθηκες!»

J. Brown, Αμερικανός συγγραφέας

Γράφει η Ελένη Σίγκου, Ψυχολόγος - Ενίσχυση Δεξιοτήτων Μάθησης & Συμβουλευτική Γονέων

Οι άνθρωποι δίνουμε μεγάλη σημασία και αξία στις υποσχέσεις. Η υπόσχεση είναι η βάση της συλλογικής μας ζωής και θεωρείται σημαντική πτυχή της ανθρώπινης συνύπαρξης. 

Κάθε υπόσχεση που δίνουμε συνδέεται άμεσα με τη διαβεβαίωση για την εκπλήρωσή της και τα πρόσωπα που συμμετέχουν σε αυτή, αναμένουν ότι οι όροι θα τηρηθούν. Όταν δεν τηρείται μια συμφωνία ή υπόσχεση, ο καθένας από εμάς το αντιλαμβάνεται ως κάτι κακό. 
Όταν κάποιος δεν τηρεί αυτό που υποσχέθηκε, μάς δημιουργεί συναισθήματα αβεβαιότητας και ουσιαστικά κλονίζει την εμπιστοσύνη που του έχουμε. Αυτό με τη σειρά του μπορεί να δημιουργήσει συγκρούσεις και να διαταράξει τη σχέση μας με το άλλο πρόσωπο. 
Τι γίνεται όμως όταν οι γονείς δεν τηρούν τις υποσχέσεις τους;
Όταν οι γονείς υπόσχονται...
Πολλοί ίσως είναι οι γονείς που δεν έχουν κρατήσει υπόσχεση στα παιδιά τους. Μπορεί να υποσχέθηκαν πως θα γυρίσουν μια συγκεκριμένη ώρα στο σπίτι ή πως θα κάνουν μαζί μια δραστηριότητα, αλλά τελικά να μην τα κατάφεραν. 

Αν και το απρόοπτο ή το έκτακτο είναι κάτι που μπορεί να συμβεί και να σπάσει την υπόσχεση, όταν η αθέτησή της επαναλαμβάνεται συστηματικά τα παιδιά δεν μένουν ανεπηρέαστα. Για τα παιδιά, οι γονείς είναι το κέντρο του κόσμου τους και όταν δεν τηρούν αυτά που τους υπόσχονται, είναι σαν να γκρεμίζεται ένα κομμάτι από αυτόν. 
Η αθέτηση της υπόσχεσης μπορεί να θυμώσει και να απογοητεύσει τα παιδιά γιατί την αντιλαμβάνονται ως έλλειψη σεβασμού προς το πρόσωπό τους. Επίσης, μπορεί να τα κάνει να αισθανθούν ανασφάλεια και να αρχίσουν να αμφιβάλλουν για την αξιοπιστία των γονιών τους. Για τα παιδιά, οι γονείς είναι οι πρώτοι τους δάσκαλοι. Οι προσδοκίες και οι εμπειρίες που έχουν από τους γονείς, διαμορφώνουν τις προσδοκίες που έχουν για τον κόσμο. Όταν οι γονείς σπάνε τις υποσχέσεις τους, τα παιδιά μαθαίνουν πως οι άνθρωποι είναι αναξιόπιστοι και δεν μπορούν να τους εμπιστευτούν.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;
Οι γονείς πρέπει να προσπαθήσουν να είναι συνεπείς σε αυτά που υπόσχονται στα παιδιά. Αν θεωρήσουν πως κάτι είναι πολύ πιθανό να μην τηρηθεί από αυτό που θα υποσχεθούν, είναι προτιμότερο να μην υποσχεθούν καθόλου. 


Επειδή όμως το λάθος πάντοτε μπορεί να συμβεί και μια υπόσχεση να μην μπορέσει τελικά να κρατηθεί, τότε οι γονείς το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουν είναι να αναγνωρίσουν το λάθος τους και να ζητήσουν συγγνώμη. Με αυτό τον τρόπο τα παιδιά διδάσκονται να ζητούν και τα ίδια συγγνώμη όταν κάνουν κάποιο λάθος, αλλά παράλληλα γνωρίζουν πως οι γονείς σέβονται τα συναισθήματά τους.
Όταν τα σχέδια πρέπει να αλλάξουν και να ανατραπεί το αρχικό πλάνο που θα οδηγούσε στην τήρηση της υπόσχεσης, οι γονείς πρέπει να ενημερώσουν και να εξηγήσουν στο παιδί τι συνέβη και όχι να περιμένουν να φέρει το ίδιο το θέμα ή να ελπίζουν πως θα το ξεχάσει. 
Τα παιδιά δεν έχουν τις ίδιες πιέσεις και περισπασμούς, όπως εμείς οι μεγάλοι, και τα φρέσκα κύτταρα του εγκεφάλου τους δεν τους επιτρέπουν να ξεχνούν εύκολα αυτά που τους λένε οι γονείς. Είτε υπόσχονται μέσα σε φωνές και φασαρία, είτε υπόσχονται νωρίς το πρωί ή αργά το βράδυ, η υπόσχεση των γονιών γίνεται κάτι που τα παιδιά προσδοκούν όλη την ημέρα, όλη την εβδομάδα, ακόμη και ολόκληρο το μήνα αν χρειαστεί. 
Την επόμενη φορά επομένως είναι καλό να σκεφτούν διπλά οι γονείς τι θα υποσχεθούν, αν θέλουν να δουν το παιδί τους να εμπιστεύεται τόσο τους ίδιους, όσο και τον κόσμο γύρω του!

infokids

Wednesday, 6 April 2016

«Η Ivine και το μαξιλάρι»
Κάποια παραμύθια δεν είναι για παιδιά

Το ταξίδι της 14χρονης από τη Συρία είναι μια ιστορία που κανένα παιδί δεν πρέπει να φανταστεί, πόσο μάλλον να βιώσει.
Το ταξίδι της Ivine από τη Συρία είναι μια τέτοια ιστορία: 
Για τη 14χρονη Ivine, ο πόλεμος στη Συρία έχει κοστίσει πολύ ακριβά στην οικογένειά της, στα όνειρά της. «Είχα εφιάλτες με αυτές τις καταστάσεις κι έκλαιγα, και το μαξιλάρι μου ήταν μούσκεμα από τα δάκρυά μου» λέει.
Η Unicef στο πλαίσιο της σειράς «Unfairy Tales» έδωσε «ζωή» στην ιστορία της και μέσω του Facebook καλεί τους χρήστες να μοιραστούν το animated βίντεο με το hashtag #actofhumanity, με σκοπό την καταπολέμηση της παραπληροφόρησης σχετικά με τους πρόσφυγες μέσω μιας καλής πράξης ανθρωπιάς.

Το παραμύθι της Ivine δεν είναι το πρώτο animation που κάνει ο οργανισμός. Η Unicef κάνει ένα έξυπνο λογοπαίγνιο με το οποίο παραπέμπει σε δύο λέξεις: το «fair» που σημαίνει δίκαιος και το «fairy» που σημαίνει νεράιδα. 

Η σειρά φέρει τον τίτλο «Unfairy Tales», που μπορεί να μεταφραστεί είτε ως άδικα παραμύθια είτε ως ιστορίες χωρίς νεράιδες. Στόχος η ενημέρωση του κοινού για τα δεινά των προσφυγόπουλων.
athensvoice

Τα μικρά καθημερινά ψέματα που λένε οι γονείς στα παιδιά - Πόσο αθώα μπορεί να είναι;

Τα «αθώα» ψέματα που λέμε οι γονείς στα παιδιά μας για να τα πείσουμε συχνά να κάνουν το σωστό είναι δυστυχώς ένας από τους πιο σίγουρος τρόπους για να κλονιστεί η εμπιστοσύνη τους προς εμάς και αυτό δεν είναι και η μόνη αρνητική συνέπεια που μπορούν να έχουν, καθώς παράλληλα μπορούμε να τους κλονίσουμε και την ασφάλεια και τη σταθερότητα που πηγάζει από τους γονείς.
Όταν ένα παιδί ανακαλύψει το ψέμα εμείς μπορεί να σκεφτούμε ότι δεν έγινε και τίποτα γιατί «παιδί είναι» ή «σιγά, ένα μικρό ψεματάκι ήταν». Για τα παιδιά δυστυχώς δεν είναι καθόλου έτσι. Ό,τι λένε η μαμά και ο μπαμπάς ή όποιος τα φροντίζει έχει για αυτά πολλή μεγαλύτερη σπουδαιότητα από αυτήν που μπορούμε να φανταστούμε.
Ένα παιδί μπορεί να αναρωτηθεί:
«Αν η μαμά και ο μπαμπάς λένε ψέματα γιατί να πιστεύω ό,τι κι αν μου λένε;»
«Αφού μου είπε ψέματα σε αυτό το ζήτημα, μήπως μου λέει ψέματα συνέχεια;»
«Και τι να πιστεύω από αυτά που μου λένε;»

Μάλλον έχουμε άθελά μας προκαλέσει ένα τεράστιο μπέρδεμα και έχουμε διαταράξει τη σχέση μας με το παιδί μας, η οποία όμως είναι αυτή που καθορίζει στο μεγαλύτερο βαθμό τον τρόπο με το οποίο το παιδί μεγαλώνει και τον τρόπο με τον οποίο το παιδί διαμορφώνει τις σχέσεις του με τους άλλους.

Με τα ‘αθώα’ φαινομενικά ψέματά μας τα πείθουμε ότι δεν έχουν λόγο να πιστεύουν αυτά που τους λέμε
αφού από τη μία τα παροτρύνουμε να μην λένε ψέματα και από την άλλη λέμε και εμείς!!!

Άρα.... τα ωθούμε και σε κάτι ακόμα. Στο ψέμα!..
«Αφού λένε ψέματα ο μπαμπάς και η μαμά, το ψέμα είναι κάτι που επιτρέπεται αν θέλουμε να πείσουμε κάποιον να κάνει κάτι ή να κερδίσουμε κάτι! Άρα θα πω κι εγώ ψέματα!» Θα σκεφτεί πολύ σωστά ένα παιδί!
Και μετά, βέβαια, οι γονείς μαλώνουμε τα παιδιά όταν λένε τα ίδια ψέματα ...
Δυστυχώς το να μην πέσουμε στην παγίδα των ψεμάτων δεν είναι κάτι τόσο απλό και χρειάζεται πολλή προσοχή από την πλευρά των γονιών.
Συχνά, στην προσπάθειά μας να πείσουμε τα παιδιά να κάνουν κάτι καλό για αυτά, να κάνουν το σωστό, απηυδισμένοι από τα πολλά «κάνε αυτό, κάνε εκείνο, μην κάνεις αυτό, μην κάνεις εκείνο» και από την πίεση της καθημερινότητας. καταφεύγουμε στην εύκολη λύση της τρομοκρατίας!
 
Μπορεί, για παράδειγμα να πούμε:
«Αν δεν πλένεις τα δόντια σου θα φυτρώσει σπανάκι» 
«αν δεν αφήσεις τηνπιπίλα, θά ΄ρθει να σε πάρει ο Μπαμπούλας» «αν συνεχίσεις να ανοίγεις το ψυγείο θα εκραγεί»
Όλα αυτά είναι ευκολότερα από το να εξηγήσουμε τι πραγματικά θα συμβεί αν το παιδί μας κάνει ή δεν κάνει όλα αυτά που του λέμε. Επειδή όμως όλοι οι γονείς τρέχουμε καθημερινά να προλάβουμε τις υποχρεώσεις μας καταφεύγουμε στις εύκολες λύσεις, χωρίς να συνειδητοποιούμε τους κινδύνους που κρύβονται από πίσω.

Ο σκοπός όμως δεν αγιάζει τα μέσα....
Το παιδί σύντομα θα ανακαλύψει ότι σπανάκι στα δόντια δεν φυτρώνει άρα...
  1. «Ποιος ο λόγος να πλένω τα δόντια μου αφού δεν έγινε τίποτα;»
  2. «Η μαμά είπε ψέματα άρα θα λέω κι εγώ».
  3. «Δεν ξαναπιστεύω τη μαμά σε τίποτα από όσα λέει. Μάλλον δεν ξέρει και πολλά!!!!!»
  4. «Μπορεί ούτε κι ο μπαμπάς να ξέρει. Δεν θα ακούω ούτε αυτόν», ή «Χμ. Θα ακούω μόνο το μπαμπά», ή ακόμα χειρότερα....
  5. «Θα αρχίσω να ρωτάω άλλους. Τη γιαγιά, τη θεία Στέλλα, τον κύριο Γιάννη, -και ακόμα χειρότερα- τον καλό κύριο που πουλάει το ψωμί...» ..........
Άρα, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι
να εξηγούμε τα πάντα στο παιδί σε απλά λόγια, ανάλογα με την ηλικία του.
Σε ένα μικρό παιδί που δεν θέλει με τίποτα να πλύνει τα δόντια του μπορούμε να εξηγήσουμε ότι «όλοι οι άνθρωποι πλένουν τα δόντια τους κάθε βράδυ, και η μαμά και ο μπαμπάς και ο παππούς και... και... και... και ο Βασιλάκης και η Αγγελικούλα..... γιατί έτσι τα βοηθάμε να είναι καθαρά γιατί εάν δεν τα πλύνουμε θα μαζευτεί πάνω τους βρομιά και μετά θα γίνουνε κίτρινα και αργότερα ίσως μαύρα και δεν θέλουμε να έχουμε μαύρα δοντάκια;;;
Καλύτερα δεν είναι τα άσπρα όμορφα δοντάκια σαν του....;;;
Καλό είναι επίσης να αποφύγουμε την ιστορία με τον ‘κακό’ οδοντίατρο
που θα έρθει με τη βελόνα και τον τροχό και θα κάνει όλα αυτά τα φριχτά πράγματα στο δόντι μας γιατί έτσι θα αναρωτιόμαστε μετά γιατί το παιδί φοβάται τους γιατρούς...

Και την ίδια τακτική είναι καλό να ακολουθούμε παντού.
Πάντα υπάρχει ένας απλός τρόπος για να εξηγήσουμε σε παιδιά κάθε ηλικίας τα πάντα.
Αυτά βέβαια που πρέπει να μάθουν και αυτά που κρίνουμε εμείς κατάλληλα.
Καλό είναι να μην τους λέμε τρομακτικές λεπτομέρειες για τα πράγματα και ούτε να τα μπλέκουμε στα συναισθηματικά μας προβλήματα αν είμαστε, για παράδειγμα, στενοχωρημένοι. Αυτό είναι κάτι τελείως διαφορετικό.

Όλο αυτό είναι σίγουρα δύσκολο και χρονοβόρο αλλά έχει τα καλύτερα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα.

Το να εξηγούμε στα παιδιά με απλά και όχι καταστροφικά λόγια
τα αποτελέσματα των πράξεών τους και να τα οδηγούμε στις σωστές επιλογές έχει τόσα οφέλη που δύσκολα μπορούμε να τα αντιληφθούμε, ξεκινώντας από το ότι τους μαθαίνουμε αυτοέλεγχο
και καθώς και ότι όλες οι πράξεις έχουν θετικές ή αρνητικές συνέπειες και ότι εμείς πάνω από όλα είμαστε υπεύθυνοι για αυτές!

Είναι φοβερό για ένα μικρό παιδί να συνειδητοποιεί ότι μπορεί να έχει τον έλεγχο των πράξεών του και να επηρεάζει τη ζωή του προς την κατεύθυνση που θέλει.
Είναι επίσης απίστευτα σημαντικό να έχει με τους γονείς του μία σχέση ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης γιατί αυτό θα το ωφελεί για όλη του τη ζωή. 

Αρετή Κυπραίου, Ψυχολόγος M.Sc.,
Συντονίστρια Σχολών Γονέων

(άρθρο στην τοπική εφημερίδα «Περισκόπηση»)

Tuesday, 5 April 2016

Κέντρο Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Παιδιών στα Ανώγεια

Δεν μου έμαθαν να διαβάζω μόνο να σκοτώνω τόσο μικρός ακόμα και χώρια από τους φίλους μου.
Βοήθεια μου έκλεψαν τα χρόνια μου ως παιδί και έστησαν τα σώματα μας μπροστά στον τοίχο.
Ποιος γονιός θα δεχτεί να παίζει το παιδί του με τη φωτιά;
Μα αυτό δεν είναι παιχνίδι, είναι αίμα ανθρώπινο.
Βοήθεια μου έκλεψαν τα χρόνια μου ως παιδί
Θέλω να πάω στο σχολείο, γιατί όχι εγώ...
Πολύ μεγάλος, πολύ μικρός εγώ θέλω να μάθω.
Ακόμα και αν είναι αργά, θέλω να παίξω παιχνίδια της ηλικίας μου, θέλω να τρέξω στο δρόμο με τους φίλους μου να χαζολογήσω με τους συνομήλικους μου.
Θέλω να πάω στο σχολείο... γιατί όχι εγώ…
Λίμα Εσποά, από το Κονγκό, 

που στο παρελθόν φοίτησε στο Κέντρο Αστέγων Ασυνόδευτων Παιδιών στα Ανώγεια.
Συγκλονίζει η δασκάλα των προσφυγόπουλων του Ψηλορείτη

Συγκινητική και συγκλονιστική αφήνοντας τα δάκρυα να κυλήσουν από τα μάτια της όταν η σκέψη της ταξιδεύει στα "παιδιά" της όπως τα αποκαλεί. Στα προσφυγόπουλα που φιλοξενούνται στο Κέντρο Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Παιδιών, αιτούντων άσυλο, στα Ανώγεια εδώ και 15 χρόνια.
Χαρακτηρίζοντας την εργασία της στο Κέντρο, ως εμπειρία ζωής, από το πλατό της εκπομπής "Κρήτη Σήμερα" η δασκάλα των προσφυγόπουλων στα Ανώγεια κ. Κατερίνα Βρέντζου, έστειλε με το δικό της τρόπο το μήνυμα στήριξης και αγάπης τουλάχιστον προς τα παιδιά που η τύχη δεν τους χαμογέλασε και βίωσαν την πιο άσχημη εμπειρία να αποκοπούν από τη μητέρα, τον πατέρα, τις οικογένειες τους.
Υπογράμμισε τις σχέσεις ζωής που το προσωπικό του Κέντρου έχει συνάψει με τους μαθητές που σήμερα αριθμούν 27 και στο οποίο έχει αναφερθεί το neakriti.gr.
Ξεχωριστή στιγμή, η αναφορά της στα παιδιά που τελειώνοντας το σχολείο έπρεπε να φύγουν από την περιοχή για να τραβήξουν το δικό τους δρόμο, ενώ αναφέρθηκε και στη δύσκολη διαδικασία του να κερδίσει την εμπιστοσύνη μικρών παιδιών ως αναλφάβητα και φοβισμένα έπρεπε να ενταχθούν στο πρόγραμμα.
Η εκπαιδευτικός των προσφυγόπουλων έκλεισε με το παραπάνω ποίημα ενός παιδιού του Λίμα Εσποά, από το Κονγκό, που στο παρελθόν φοίτησε στο Κέντρο Αστέγων Ασυνόδευτων Παιδιών στα Ανώγεια και πλέον βρίσκεται στο Λονδίνο με τον αδερφό του, τον οποίο και κατάφερε να εντοπίσει με την βοήθεια των ανθρώπων του ξενώνα. 

Δείτε το απόσπασμα από την εκπομπή "Κρήτη Σήμερα":

Επιμέλεια: Βάλια Μπούη
Ρεπορτάζ: Μάνος Δασκαλάκης

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki