Οι άνθρωποι με καρδιές λουλούδια

Καρδιά λουλούδι

Ένα λουλούδι για να ανθίσει αυτό που θέλει, αφού το φυτέψεις, είναι νερό και μπόλικη αγάπη. Θα το δεις σιγά σιγά από ένα μικρό χορταράκι στο χώμα να γίνεται μια ομορφιά, μια πανδαισία χρώματος που προσπαθεί να ταιριάξει με τα υπόλοιπα του είδους του και να ανταγωνιστεί με τα άλλα ήδη υπάρχοντα.

Με τον ίδιο τρόπο μια καρδιά γίνεται όμορφη σαν λουλούδι. 
Από τη στιγμή που θα φυτευτεί ο σπόρος της καλοσύνης και θα ποτιστεί με αγάπη από τον κόσμο θα αρχίσει να μεγαλώνει. 
Τα φύλλα που είναι ανοιγμένα, πάντα διάπλατα, θα είναι τα χέρια που θα προσφέρουν. Ο κορμός θα γίνεται όσο πιο δυνατός γίνεται για να αντέξει όλες τις κακουχίες χωρίς να παραπονιέται ποτέ. Θα βγάλει αγκάθια αλλά θα πληγώνει μόνο αυτούς που θέλουν να τη πληγώσουν, για τους άλλους θα είναι μαλακά σαν βαμβάκι.

Μια καρδιά που ποτίζεται μόνο με αγάπη θα γίνει το πιο όμορφο λουλούδι στον κόσμο. Θα ευωδιάζει μια τέτοια μυρωδιά που όμοιά της δε θα έχεις μυρίσει ξανά. 
Θα είναι τόσο φωτεινή που θα ξεχωρίζει από μακριά ανάμεσα στα υπόλοιπα αγριόχορτα που τη περιβάλλουν. 
Αν πας να το κόψεις μόνο και μόνο για να το πάρεις μαζί σου επειδή σου άρεσε, θα κάνεις κακό και σε αυτό αλλά και στα υπόλοιπα που ζουν γύρω του. Δίπλα σε αυτό, νιώθουν όμορφα και τα υπόλοιπα λουλούδια και οι άλλες καρδιές.

Οι άνθρωποι με καρδιές λουλούδια δεν μιλάνε αλλά ακούνε, δεν χτυπάνε αλλά χαϊδεύουν. Αγαπάνε πολύ, ακόμα και αυτούς που τους μισούν επειδή τους ζηλεύουν. Τους ζηλεύουν γιατί είναι διαφορετικοί από όλους τους άλλους. Το να είσαι διαφορετικός και να μην ταιριάζεις με το σύνολο φοβίζει τον κόσμο και φέρεται με κακία σε ό,τι δεν καταλαβαίνει.

Προτρέπουν και τους άλλους να τους μοιάσουν, ας έχουν μεγαλώσει διαφορετικά. Ποτέ δεν είναι αργά για κανέναν. Θα δουλέψεις πολύ και θα κουραστείς αλλά θα ανταμειφτείς με χαμόγελα. Τότε θα μάθεις και εσύ να χαμογελάς αληθινά και όχι ψεύτικα. Θα είναι από καρδιάς. 

Καρδιά λουλούδι, άσε τον σπόρο σου να τον πάρει ο αέρας να το μοιράσει παντού. 

Άσε τις μέλισσες να μεταφέρουν τη γύρη σου και σε άλλα λουλούδια. Να γίνει ένα πελώριο και όμορφο λιβάδι.

Άγγελος Παπαντωνίου

«Ξεριζωμένα» - Nearly 50 million children “uprooted”

Σε περίπου 50 εκατομμύρια ανέρχονται τα παιδιά τα οποία

έχουν «ξεριζωθεί» από τις εστίες τους σε όλο τον κόσμο, ενώ ακόμη περισσότερα μεταναστεύουν με την ελπίδα να βρουν μια καλύτερη, ασφαλέστερη ζωή, σύμφωνα με νέα έκθεση της UNICEF.

Nearly 50 million children “uprooted”

Μέσω της έκθεσης «Ξεριζωμένα: Η αυξανόμενη κρίση για τα παιδιά των προσφύγων και μεταναστών», η οποία δημοσιεύθηκε την Τρίτη, η UNICEF προτείνει ενέργειες προστασίας των παιδιών.

Σύμφωνα με την οργάνωση, συχνά τραυματισμένα από τις συγκρούσεις και τη βία, τα παιδιά αντιμετωπίζουν επιπλέον κινδύνους στη διαδρομή τους προς έναν ασφαλέστερο τόπο.Μεταξύ των κινδύνων περιλαμβάνονται ο υποσιτισμός, η αφυδάτωση, η απαγωγή, οι βιασμοί, ενώ πολλά παιδιά χάνονται στη θάλασσα, προσπαθώντας να περάσουν από την Αφρική ή την Ασία στην Ευρώπη.

Η έκθεση «Ξεριζωμένα» δείχνει ότι για το 2015, περίπου το 45% όλων των παιδιών προσφύγων υπό την προστασία της Ύπατης Αρμοστείας (UNHCR) προέρχονταν από τη Συρία και το Αφγανιστάν.

Βάσει της έκθεσης, 28 εκατομμύρια παιδιά έχουν εκδιωχθεί από τα σπίτια τους από τις συγκρούσεις και τη βία εντός και εκτός συνόρων, και περίπου 17 εκατομμύρια παιδιά παραμένουν εκτοπισμένα στο εσωτερικό των χωρών τους, έχοντας την ανάγκη ανθρωπιστικής βοήθειας.
Η UNICEF παρατηρεί ότι όλο και περισσότερα παιδιά διασχίζουν τα σύνορα μόνα τους.

Το 2015, πάνω από 100.000 ασυνόδευτοι ανήλικοι υπέβαλαν αίτηση για άσυλο σε 78 χώρες – τριπλάσιος αριθμός σε σχέση με το 2014.
Τα ασυνόδευτα παιδιά είναι μεταξύ εκείνων που διατρέχουν τον υψηλότερο κίνδυνο εκμετάλλευσης και κακοποίησης.

Περίπου 20 εκατομμύρια ακόμη παιδιά – διεθνείς μετανάστες έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους για διάφορους λόγους, συμπεριλαμβανομένων της ακραίας φτώχειας ή της βίας των συμμοριών.

Πολλά διατρέχουν ιδιαίτερο κίνδυνο κακοποίησης και κράτησης, επειδή δεν διαθέτουν καθόλου χαρτιά και έχουν αβέβαιο νομικό καθεστώς.

Η έκθεση υποστηρίζει ότι όταν υπάρχουν ασφαλείς και νόμιμες διαδρομές, η μετανάστευση μπορεί να προσφέρει ευκαιρίες τόσο για τα παιδιά που μεταναστεύουν όσο και για τις κοινότητες που θα ενταχθούν.

Όμως ένα παιδί πρόσφυγας είναι πέντε φορές πιο πιθανό να μείνει εκτός σχολείου από ένα παιδί μη-πρόσφυγα, σύμφωνα πάντα με την έκθεση, η οποία στέκεται επίσης στην ξενοφοβία που αντιμετωπίζουν τα προσφυγόπουλα.

Στην Ελλάδα το 38% (60.000 από σύνολο 160.000) των αφίξεων προσφύγων ήταν παιδιά ενώ στην Ιταλία ήταν μόνο 16% (15.000 από σύνολο 94.000).

Πρώτη χώρα προέλευσης για την Ελλάδα είναι η Συρία (48%), ενώ για την Ιταλία η Νιγηρία (20%).

από την αγαπημένη μας Ιδεοπηγή
tribune

Tα συναισθήματα και οι λέξεις κρύφτηκαν πίσω από ζωγραφισμένες καρδιές ...

Οι φωνές που γίναν πλήκτρα

Και οι φωνές ξεχάστηκαν μέσα στις σελίδες του facebook… έγιναν πλήκτρα πατημένα βιαστικά, διστακτικά, ανυπόμονα, δειλά, μέσα στις ατέλειωτες σελίδες του μεγαλύτερου μέσου κοινωνικής δικτύωσης και των άπειρων επιλογών εικονικής επικοινωνίας.

Οι εκφράσεις του προσώπου αντικαταστάθηκαν από εικονίδια και τα συναισθήματα κρύφτηκαν πίσω από ζωγραφισμένες καρδιές σε όλα τα χρώματα. Μα πιο πολύ κόκκινες. Για να νιώθουμε πως μοιράζουμε και δεχόμαστε αγάπη και να αποκτούν χρώμα οι εικονικοί έρωτες. Εκατοντάδες προκάτ εικονίδια στη διάθεση όλων για την ψευδαίσθηση μιας πιο ζωντανής και προσωπικής επαφής. Δίνοντας όμως συχνά λάθος μήνυμα στον παραλήπτη.

Άλλοτε από επιπολαιότητα, άλλοτε από φόβο, άλλοτε από ανασφάλεια, άλλοτε από απλή ματαιοδοξία. 

Συναισθήματα που υποκρίνονται, άλλα που φανερώνονται με δήθεν ασφάλεια πίσω από τα τυποποιημένα εικονίδια, κι άλλα που κρύβονται μέσα σε αποσιωπητικά και σε θαυμαστικά. Ενίοτε, ανάμεσα στις παύσεις. Συχνά, στις μεγαλύτερες…

Μέσα στον εκκωφαντικό θόρυβο της πολυκοσμίας και των κούφιων λέξεων, φαίνεται πως βρήκαμε τον τρόπο να ισορροπήσουμε σιωπώντας. 

Όπου κι αν κοιτάξεις, θα δεις ανθρώπους στραμμένους σε μία οθόνη. Άλλοι εργάζονται, άλλοι παίζουν, άλλοι φλερτάρουν, άλλοι χωρίζουν, άλλοι κάνουν έρωτα… όλοι μόνοι… από την αρχή ως το τέλος. 

Οι εικόνες ωραιοποιημένες, οι λέξεις φαινομενικά ανώδυνες, τα συναισθήματα μοιρασμένα ανάμεσα σε ψεύτικες εικόνες και σημεία στίξης. Ο ένας γνωρίζει τον άλλο μέσα από φωτογραφίες και λέξεις, χωρίς να έχει ακούσει ποτέ τη φωνή ή το γέλιο του.

 Σχέσεις αρχίζουν χωρίς να έχει αισθανθεί ο ένας τη μυρωδιά του άλλου… χωρίς να έχει νιώσει το άγγιγμά του.

Μόνο που τίποτα δεν είναι ανώδυνο. 

Οι λέξεις γράφονται εύκολα, παρασύροντας μαζί τους εικονίδια κι έπειτα κι άλλες λέξεις. Και ύστερα ίσως κι άλλους παραλήπτες… ώσπου φτάνει μια στιγμή, που λέξεις, εικόνες, παραλήπτες, αποστολείς και εικονίδια, γίνονται ένα μεγάλο μπλεγμένο κουβάρι. 

Τα μηνύματα τότε σβήνονται, τα συναισθήματα όμως παραμένουν. Ενίοτε μπερδεμένα κι αυτά, σαν το κουβάρι στο οποίο ανήκουν. Άλλοτε πάλι – ευτυχώς – εντελώς ξεκάθαρα. Αληθινά. Αυτόνομα κι ανεπηρέαστα. Κόντρα στον στατιστικό κανόνα του είδους της επικοινωνίας αυτής.

Στον κόσμο της εικονικής πραγματικότητας όμως, είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις τι ανήκει που. Τι είναι αλήθεια και τι είναι ψέμα. 

Και η μόνη επιλογή που έχεις, είναι να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και με τους άλλους, σα να τους μιλούσες κοιτώντας τους στα μάτια. Σαν να είναι τα εικονίδια οι εκφράσεις του προσώπου σου και οι καρδιές που μοιράζεις, κομμάτι της δικής σου. Και να εύχεσαι, να είναι κι εκείνοι το ίδιο ειλικρινείς μαζί σου και ειλικρινείς με τον εαυτό τους όπως κι εσύ με σένα.

Στέβη Σαμέλη

enallaktikidrasi

«Μαμά, μπαμπά, κάποια μέρα θα μεγαλώσω» One day Daddy and Mommy, Iwon't be this small

Για τους γονείς, θα παραμείνουμε πάντα παιδιά, θα είμαστε πάντα τα μικρά τους. 
Όμως, κάποια μέρα, όταν αρχίζουμε να ανοίγουμε τα φτερά μας, δεν θα έχουμε πια ανάγκη να κοιμηθούμε μαζί τους για να αισθανθούμε ασφάλεια ούτε θα αναζητάμε πρωί -βράδυ τη συντροφιά και την αγκαλιά τους. 

more...

Αυτό το μήνυμα αφιέρωσε στους γονείς του ένας άντρας, δημιουργώντας συγκινητικά σκετσάκια που αρχίζουν από την παιδική του ηλικία και τελειώνουν την ημέρα του γάμου του -εκείνη τη μέρα που θα φτιάξει ο ίδιος τη δική του οικογένεια.

Τα σκετσάκια δημοσιεύθηκαν στη σελίδα First Smile και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα σας συγκινήσουν όπως κι εμάς.

____________________
mama365.gr
antikleidi.com

«Με πονάτε, αλλά είστε η μόνη οικογένεια που έχω...»

Είστε η μόνη οικογένεια που έχω...

Το τηλέφωνο χτύπησε ξανά μέσα στη νύχτα. Αυτό, γινόταν τον τελευταίο καιρό όλο και πιο συχνά. Δύο δεκαπεντάχρονα κορίτσια συζητούν. Όχι με λόγια ξενοιασιάς, όχι κουβέντες για αγόρια, ρούχα, διακοπές ή βόλτες...

"Πάλι το ίδιο σκηνικό" έλεγε η μια στην άλλη. "Ήρθε ο πατέρας μου από το δω, λες και χρειαζόταν να συνεχίσουν τον καυγά, που άρχισαν από το τηλέφωνο εδώ και ώρες". Η απόγνωση ήταν τόσο φανερή στον τόνο της φωνής της, που η φίλη της ένιωσε ένα κόμπο στο στομάχι και τα λόγια να χάνονται, πριν προλάβουν να γίνουν λέξεις και να βγουν από τα χείλη της.

Τι να της έλεγε; Πώς να την παρηγορούσε, πώς να τη βοηθούσε; Δεν ήξερε, ούτε και μπορούσε να σκεφτεί. Το μόνο που έκανε ήταν να την ακούει με προσοχή και συμπόνοια. Και το κορίτσι χείμαρρος, ξεδίπλωνε όλο τον πόνο που βίωνε, όλη την αποστροφή που αισθανόταν για όσα συνέβαιναν στο σπίτι της και στη ζωή της.

Δυο γονείς χωρισμένοι, ανίκανοι να συζητήσουν, ούτε καλά καλά να συνυπάρξουν για πέντε λεπτά χωρίς να αρπαχτούν και δυο παιδιά, που καλούνται άλλοτε από τις περιστάσεις κι άλλοτε από τους ίδιους (τους γονείς) να πάρουν θέση. Να γίνουν κριτές και δικαστές και να αποδώσουν δικαιοσύνη σε μια οικογένεια, που γίνεται μέρα τη μέρα όλο και πιο τοξική γι' αυτά.

Οι φωνές της μάνας κάλυπταν όλους τους ήχους κάνοντας αδύνατη ακόμα κι αυτή την τηλεφωνική επαφή με ένα πρόσωπο, που μπορεί να ακούσει, που θέλει να ακούσει!
Βγήκε από το δωμάτιο και κατευθύνθηκε προς το σαλόνι, προσπαθώντας να βρει ένα μέρος που να μην φτάνουν οι φωνές και οι κατηγορίες της. Ο πατέρας είχε μόλις αποχωρήσει, αφήνοντας πίσω του μια μαινόμενη μάνα, η οποία μη έχοντας πού να ξεσπάσει, μιλούσε με τα χειρότερα λόγια για κείνον στο μικρότερο παιδί της, ένα αγοράκι μόλις δέκα χρονών.

Εκείνο δεν έβγαζε λέξη. Άκουγε, άκουγε, άκουγε και στο τέλος ξέσπασε σε γοερά κλάματα.

"Θέλω να φύγω", σκέφτηκε σχεδόν φωναχτά η μικρή. Μόλις το ξεστόμισε τρόμαξε, όχι γι' αυτό που είπε, αλλά μη την ακούσει η μητέρα της. Δεν άντεχε άλλες φωνές, άλλες κενές νουθεσίες, που φαίνονταν τόσο ψεύτικες, τόσο υποκριτικές.

Ήθελε να φύγει, αλλά σκεφτόταν τον αδελφό της. Δεν μπορούσε να τον πάρει μαζί της, αλλά ούτε και να τον αφήσει πίσω. Κι εκείνη, πού θα πήγαινε; Τόσο κοντινούς συγγενείς δεν είχε. Οι γονείς της ήταν μοναχοπαίδια και παππούδες και γιαγιάδες δεν υπήρχαν στη ζωή. 

Κι έπειτα ήταν ανήλικη! Κανείς δεν θα καταλάβαινε πως στα δεκαπέντε της, ήταν πιο "ενήλικη" από τους γονείς της. Κανείς δεν θα καταλάβαινε πώς είναι να ζεις σ' ένα σπίτι, που αντί να σε αγκαλιάζει η αγάπη και να σε προστατεύει από τα δύσκολα, σου προκαλεί πόνο...

Αισθανόταν εγκλωβισμένη από τη ηλικία της. "Μετράω τα χρόνια και προσπαθώ να κάνω υπομονή" είχε πει στη φίλη της. "Μόλις γίνω δεκαοχτώ, θα φύγω... ο αδελφός μου όμως;". Ένιωθε υπεύθυνη για κείνον περισσότερο από ό,τι οι γονείς της. Έτσι τουλάχιστον φαινόταν στα δικά της μάτια.

Γλίστρησε αθόρυβα έξω από το διαμέρισμα και κατευθύνθηκε προς την ταράτσα. Πυκνή η νύχτα και μόνη της παρέα το κινητό, η αγαπημένη της μουσική και η φίλη της, που ξενυχτούσε μαζί της...

Κοίταξε τα αστέρια στον ουρανό. Μικρές φωτεινές κουκκίδες ήσυχες, γαλήνιες στέκονταν εκεί ανίκητα λες και την έβλεπαν... Η συζήτηση με τη φίλη της είχε πια σταματήσει, αφού ο ύπνος έκανε τη δική του παρέμβαση σε μια κουβέντα που δεν οδηγούσε πουθενά...

Κάθισε σε μια ξεχασμένη σεζλόνγκ, έβαλε το αγαπημένο της τραγούδι και φορώντας την κουκούλα του μπουφάν της, μάζεψε τα πόδια της στο στήθος και έριξε το βλέμμα στο κενό. Λίγο αργότερα τα βλέφαρα βάρυναν και ο Μορφέας ήρθε να ξεκουράσει τα μάτια και την ψυχή.

Τα πρώτα φωτεινά βήματα της αυγής δεν στάθηκαν ικανά να την ξυπνήσουν, όμως το χέρι του πατέρα της στον ώμο της την τίναξε ψηλά.
"Εδώ είσαι καρδιά μου!" της είπε τρυφερά ανοίγοντας την αγκαλιά του. Η μαμά σου κι εγώ φάγαμε τον κόσμο να σε βρούμε. Μέχρι και τη φίλη σου ξυπνήσαμε. Αυτή μας οδήγησε εδώ!

"Μπαμπά, ήθελα να φύγω... " ψέλλισε. "Δεν είχα όμως πού να πάω. Κι έπειτα εσείς είστε η οικογένειά μου. Με πονάτε, αλλά είστε η μόνη οικογένεια που έχω...".

Πίσω τους αναστατωμένη και ανακουφισμένη μαζί η μητέρα της, έτρεξε να την αγκαλιάσει κι εκείνη. Έμειναν εκεί, αγκαλιασμένοι για ώρα, κλαίγοντας, γελώντας, σιωπώντας. Δεν ξέρω καλά καλά να σας πω, πότε κατέβηκαν από την ταράτσα. Ίσως, να είναι ακόμα εκεί...

toperiodikomas