Friday, 5 May 2017

«... ένα παιδί που αισθάνεται ότι η μητέρα και ο πατέρας
το αγαπούν βαθιά... »

... πατρικά, μητρικά, δεν ζητάει πολλά πράγματα και χάρες ... ανέχεται και το μάλωμα, την τιμωρία, την φτώχεια, διαισθάνεται πως και να το μαλώνει ο πατέρας του, πάλι από αγάπη το κάνει, γιατί ο ίδιος που το μαλώνει και το τιμωρεί είναι εκείνος που υποφέρει περισσότερο. Το βλέπει!»
👨💓👦👧💓👩
💖»Είναι γνωστό ότι το βλέμμα, το ύφος, η θερμοκρασία, η έκφραση του προσώπου, ο τόνος της φωνής, η χειρονομία, όλα δηλαδή όσα η επιστήμη της ψυχολογίας αποκαλεί «γλώσσα του σώματος» δίνουν στο μικρό παιδί, αλλά και σε κάθε ευαίσθητο άτομο με συναισθηματική νοημοσύνη, πληροφορίες εξαιρετικά σημαντικές, ώστε να διακρίνει αλήθειες του άλλου, τις διαθέσεις προς το δικό του πρόσωπο ιδιαίτερα. 
💖 »Τα λόγια μπορούν να υποκρίνονται, η γλώσσα του σώματος όμως δεν τα καταφέρνει τόσο στο ψέμα. Για τους σπουδαστές του θεάτρου πιο εύκολα διδάσκεται και μαθαίνεται η εκφορά του λόγου, ο τόνος φωνής, το ηχόχρωμα, ενώ οι σωματικές κινήσεις και οι χειρονομίες του ρόλου είναι σταυρός· το σώμα, σαν από σκληρότερο υλικό, δυσκίνητο αντιστέκεται στην υποκριτική πιο σθεναρά από τη φωνή, από την άρθρωση.
💖 »Και το παιδί, από μωρό ημερών, διαισθάνεται με την αφή, με την ένταση ή τη γλύκα της φωνής, με το χαμόγελο και το χάδι, δεν έχει μάθει ακόμη λεξιλόγια, δεν ξέρει να μιλά και να μεταφράζει φράσεις. Η γλωσσολογία, δεν το αφορά. 
Για αυτό τον λόγο ο άνθρωπος καλλιεργεί με τέτοια πρωτόγονη ανάγκη, τους άλλους τρόπους επικοινωνίας, και το παιδί μέσα του αντιλαμβάνεται με αισθαντικότητα, με την ευαισθησία στην αφή ενός φτερού πεταλούδας, τους πρώτους, αρχαϊκούς κώδικες.
💖 »Αν ο γονιός δεν αγαπάει αληθινά και ως αληθινός, σχετικά υγιής, γονιός το παιδί του, δεν πρόκειται να το πείσει με τίποτα, όσα δώρα κι αν κουβαλήσει, όσα πλούτη κι ευκολίες κι αν του εξασφαλίσει, σε όσα ακριβά σχολεία το στείλει, όσες δηλώσεις περί λατρείας – και συνήθως θυσίας – κι αν του εκφράσει, και συνήθως για θυσίες μιλούν συχνότερα εκείνοι που δεν αγαπούν πολύ. Χρειάζονται πιστοποιητικά και αποδείξεις για εκείνο που είναι αυτονόητο και δεν απαιτεί απόδειξη καμία. Διότι εκείνοι γενικώς, που αγαπούν πολύ, τη θυσία τους δεν τη συναισθάνονται, τί να πουν για κάτι που δεν θεωρούν ότι κάνουν;
💖 »Αντιθέτως, ένα παιδί που αισθάνεται ότι η μητέρα και ο πατέρας το αγαπούν βαθιά, πατρικά, μητρικά, δε ζητάει πολλά πράγματα και χάρες όσες το πρώτο, ανέχεται και το μάλωμα, την τιμωρία, την φτώχεια, διαισθάνεται πως και να το μαλώνει ο πατέρας του, πάλι από αγάπη το κάνει, γιατί ο ίδιος που το μαλώνει και το τιμωρεί είναι εκείνος που υποφέρει περισσότερο. Το βλέπει!
💖 »Κανένα πλάσμα δεν είναι τόσο κοντά στην αλήθεια όσο το μικρό παιδί, πριν διδαχθεί δηλαδή από τους μεγάλους, και από το πρότυπο των μεγάλων, να φαντασιώνεται και να υποκρίνεται.
Ας μη το ξεχνάμε αυτό.»

Μάρω Βαμβουνάκη
Απόσπασμα, «Η μπαλάντα της ζήλιας» εκδ. Ψυχογιός

Έτσι θα προστατέψετε αποτελεσματικά τα παιδιά σας

10 σωστές συμβουλές για το πώς να προστατέψετε αποτελεσματικά το παιδί σας
Πριν δώσετε στο παιδί σας παραπάνω ανεξαρτησία, πρέπει να λάβετε μέτρα για να εξασφαλίσετε την ασφάλειά του. 
Δείτε παρακάτω 10 τρόπους για να βοηθήσετε τα παιδιά σας να μάθουν να συμπεριφέρονται μπροστά σε ξένους. 
Δείξτε τους τις εικόνες και συζητήστε μαζί τους όλους τους κινδύνους που παραμονεύουν. 

Μην αποκαλύπτετε το όνομα του παιδιού σας 
Μην γράφετε το όνομα του παιδιού σας στα προσωπικά του αντικείμενα. 
Ούτε στο σακίδιό του, ούτε στην τσάντα με το κολατσιό του. Τα πράγματα του παιδιού σας δεν πρέπει να δίνουν στους ξένους πρόσβαση στις προσωπικές του πληροφορίες. Όταν ένας ξένος φωνάζει ένα παιδί με το όνομά του, αμέσως κερδίζει την εμπιστοσύνη του και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνες καταστάσεις. 

Τρέχοντας μακριά από αυτοκίνητα, 
προς την αντίθεση κατεύθυνση 
Το να μάθετε στο παιδί σας να μην μπαίνει σε αυτοκίνητα ξένων, είναι ζωτικής σημασίας. Αλλά το παιδί σας πρέπει να μάθει έναν ακόμα κανόνα: αν το πλησιάσει ένα αυτοκίνητο ή το ακολουθεί και προσπαθεί να του τραβήξει την προσοχή, θα πρέπει να τρέξει γρήγορα προς την αντίθετη κατεύθυνση. 

Βρείτε έναν οικογενειακό κωδικό 
Αν κάποιος πει στο παιδί σας “Έλα μαζί μου. Θα σε πάω στη μαμά και το μπαμπά”, το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να κάνει, είναι να ρωτήσει τον άγνωστο πώς λένε τη μαμά και το μπαμπά και ποιος είναι ο οικογενειακός κωδικός τους. Καλό θα ήταν να βρείτε μια λέξη ασφαλείας, για περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. 

Εγκαταστήστε εφαρμογές εντοπισμού 
Χάρη στη λειτουργία GPS, τέτοιες εφαρμογές σας επιτρέπουν να παρακολουθείτε την ακριβή τοποθεσία του παιδιού σας και πόση μπαταρία έχει στο κινητό του. 
Life360 Locator iOS | Android 
GPS Phone Tracker iOS | Android 

Ρολόι με κουμπί έκτακτης ανάγκης 
Τα γκάντζετ με ενσωματωμένο κουμπί έκτακτης ανάγκης, έχουν τη μορφή ρολογιού, μπρελόκ, βραχιολιού ή κολιέ. Με μια ειδική εφαρμογή στα κινητά, οι γονείς μπορούν να παρακολουθούν πάντα την ακριβή τοποθεσία του παιδιού τους. Αν το παιδί πατήσει το κουμπί, το σήμα θα πάει στους γονείς ή την αστυνομία. 

Φωνάζοντας “Δεν τον ξέρω!” 
Πείτε στο παιδί σας ότι αν το αρπάξει κάποιος ξένος, θα πρέπει να φωνάξει, να τον δαγκώσει και να τραβήξει την προσοχή των άλλων με οποιονδήποτε τρόπο. Επίσης, θα πρέπει να φωνάζει “Δεν τον ξέρω. Θέλει να με πάρει μακριά.” 

Διακοπή συνομιλίας και διατήρηση απόστασης 
Το παιδί σας θα πρέπει να γνωρίζει ότι δεν είναι υποχρεωμένο να μιλάει σε ξένους, οπότε αν μια συζήτηση διαρκέσει πάνω από 5-7 δευτερόλεπτα, καλό θα ήταν να πάει σε ένα πιο ασφαλές μέρος. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, θα πρέπει να κρατάει μια απόσταση ασφαλείας γύρω στα 2-3 μέτρα. Αν ο ξένος προσπαθήσει να πάει πιο κοντά, το παιδί θα πρέπει να απομακρυνθεί. 

Να μην μπαίνει στο ασανσέρ μαζί με ξένους 
Μάθετε στο παιδί σας να περιμένει το ασανσέρ με την πλάτη στον τοίχο, ώστε να μπορεί να βλέπει όποιον πλησιάζει. Σε περίπτωση που έρθει κάποιος άγνωστος, θα πρέπει να βρει μια οποιαδήποτε δικαιολογία για να μην μπει στο ασανσέρ. Η καλύτερη επιλογή, είναι να προσποιηθεί ότι ξέχασε κάτι. Αν ο ξένος επιμείνει να μπει στο ασανσέρ μαζί του, το παιδί σας θα πρέπει να πει ευγενικά: “Οι γονείς μου λένε ότι πρέπει να μπαίνω στο ασανσέρ μόνος μου ή με τους γείτονες.” 

Να μην λέει στους ξένους ότι οι γονείς του λείπουν 
Πείτε στο παιδί σας ότι αν κάποιος χτυπήσει την πόρτα, αλλά δεν φαίνεται από το μάτι και δεν απαντάει στην ερώτηση “Ποιος είναι”, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ανοίξει την πόρτα. Επίσης, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να πει στον άγνωστο ότι οι γονείς του λείπουν, ακόμα και αν αυτός ισχυριστεί ότι είναι φίλος των γονιών του. 

Πρέπει να αποφεύγει να συναντάει φίλους από το διαδίκτυο 
Προειδοποιήστε το παιδί σας ότι στον σημερινό κόσμο, οι εγκληματίες βρίσκουν τα θύματά τους μέσω του διαδικτύου και ότι αν κάποιος του πει πως είναι ο 10χρονος Μιχάλης από την απέναντι πολυκατοικία, δεν είναι σίγουρο ότι λέει την αλήθεια. 
Επίσης, μάθετε στο παιδί σας να μην αποκαλύπτει σε αγνώστους τη διεύθυνση ή το τηλέφωνο του σπιτιού, ούτε να στέλνει προσωπικές του φωτογραφίες σε ξένους. 
Τέλος, θα πρέπει πάντα να αρνείται προσκλήσεις από αγνώστους.

Thursday, 4 May 2017

Το μεσημεριανό φαγητό των μαθητών στην Ιαπωνία

Στην Ιαπωνία, περισσότερα από 10 εκατομμύρια παιδιά τρώνε νόστιμα, φρέσκα τρόφιμα κάθε μέρα στο σχολείο γιατί η χώρα θεωρεί το μεσημεριανό φαγητό ως μέρος της εκπαίδευσης ενός παιδιού και όχι ως ένα διάλειμμα μέσα στη σχολική ημέρα. Αυτό που οι μαθητές καταναλώνουν δεν έχει καμία σχέση με τα επεξεργασμένα, ξαναζεσταμένα γεύματα ή τα ανθυγιεινά σνακ που βρίσκονται συνήθως στις σχολικές καντίνες των υπόλοιπων χωρών.

Τα συστατικά των γευμάτων προέρχονται από τοπικούς αγρότες ή από το αγρόκτημα του σχολείου και η ομάδα των μαγείρων ετοιμάζει τα πιάτα κάθε πρωί. Το γεύμα παίρνει ένα διαφορετικό χαρακτήρα όταν αντιμετωπίζεται ως χρόνος εκπαίδευσης και όχι απλά διασκέδασης. Και αυτό είναι ακριβώς που κάνει την Ιαπωνία να ξεχωρίζει από τον υπόλοιπο κόσμο. 

Οι Ιάπωνες δίνουν μεγάλη προτεραιότητα στην υγιεινή διατροφή μαθητών, προσφέροντάς τους οφέλιμα, σπιτικά γεύματα σε καθημερινή βάση. 
Περισσότεροι από 10 εκατομμύρια μαθητές πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, στο 94% των σχολείων της χώρας, γευματίζουν μέσω αυτού του προγράμματος. Τα γεύματα παρασκευάζονται καθημερινά από την αρχή από μια ομάδα μαγείρων στις σχολικές κουζίνες και συχνά χρησιμοποιούν τα λαχανικά που καλλιεργούνται σε σχολικούς κήπους από τους ίδιους τους μαθητές.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, κάποια σχολεία στην Ιαπωνία άρχισαν να προσφέρουν γεύματα για τα φτωχά παιδιά. Το σχολικό γεύμα καθιερώθηκε σε εθνικό επίπεδο μετά το Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο, με το διάταγμα Lunch School Act του 1954. 

Στα χρόνια μετά τον πόλεμο, αυτά τα γεύματα αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από διεθνείς δωρεές και περιείχαν κυρίως αποβουτυρωμένο γάλα σε σκόνη και ψωμί. Από τη δεκαετία του 1970 και μετά, αυτό που προσέφεραν τα σχολεία άρχισε να μοιάζει πολύ στο γεύμα που τρώνε τα παιδιά σήμερα, δηλαδή σούπες, λαχανικά, ψάρια, και φυσικά ρύζι.
Ενώ οι δήμοι έχουν αναλάβει το κόστος της προετοιμασίας των γευμάτων, οι γονείς πληρώνουν για τα υλικά, περίπου $ 2,50 ανά γεύμα. Μειωμένα ή δωρεάν γεύματα είναι διαθέσιμα για εκείνους που έχουν ανάγκη. Μερικά παιδιά εξαρτώνται από το σχολικό γεύμα για τη διατροφή τους και περίπου 16% των νοικοκυριών με δύο γονείς στην Ιαπωνία δεν είναι σε θέση να παρέχουν αρκετή τροφή για τα παιδιά τους, ενώ αυτό το ποσοστό αυξάνεται σε 32% για τις μονογονεϊκές οικογένειες.
Υπάρχει ένας όρος στα Ιαπωνικά για την «εκπαίδευση για τις τροφές και τη διατροφή»: Shokuiku. 

Το 2005, λόγω του αυξανόμενου ποσοστού παιδιών με διατροφικές διαταραχές, η κυβέρνηση θέσπισε ένα νόμο για το Shokuiku που ενθαρρύνει τα σχολεία να εκπαιδεύσουν τα παιδιά στις καλές διατροφικές επιλογές. Το 2007, η κυβέρνηση υποστήριξε την πρόσληψη εκπαιδευτικών διαιτολόγων και διατροφολόγων οι οποίοι, αν και βρίσκονται σε ένα μικρό μόνο ποσοστό της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας βαθμίδας, διατελούν ιδιαίτερα σημαντικό έργο με πολύ θετικά αποτελέσματα. Σχετική έρευνα έχει δείξει π.χ. ότι η φοίτηση των παιδιών είναι καλύτερη και πιο τακτική μέχρι ότι τα απορρίμματα είναι αρκετά λιγότερα.
Οι μαθητές του δημοτικού και γυμνασίου τρώνε το μεσημεριανό γεύμα στην τάξη τους, μαθαίνοντας ταυτόχρονα για τη διατροφή, την ιστορία και τα έθιμα του φαγητού της χώρας τους. 

Επίσης, τα παιδιά εξυπηρετούν με τη σειρά το ένα το άλλο στο γεύμα, σερβίροντας, καθαρίζοντας και ανακυκλώνοντας. 
Το μεσημεριανό είναι σχεδόν ιερό γι’ αυτά και παίρνουν το χρόνο για να καθίσουν μαζί με το δάσκαλο και να φάνε όλοι παρέα. Όλα αυτά βοηθούν τους μαθητές να αποκτήσουν μια αίσθηση ευγνωμοσύνης και να εκτιμήσουν όχι μόνο την τροφή αλλά και την κοινωνική συμπεριφορά. 
Το συγκεκριμένο πρόγραμμα σχολικών γευμάτων της Ιαπωνίας έχει, χωρίς καμία αμφιβολία, συμβάλει επίσης στο παγκόσμια χαμηλό ποσοστό παχυσαρκίας της χώρας. Παράλληλα, το προσδόκιμο ζωής στην Ιαπωνία, φτάνει τα 85 χρόνια και είναι ένα από τα πιο υψηλά παγκοσμίως.
Το τελικό αποτέλεσμα όλης αυτής της αξιέπαινης προσπάθειας είναι μαθητές όχι μόνο χορτάτοι αλλά κυρίως υπεύθυνοι και με υγιεινές διατροφικές συνήθειες.
_______________________
itrofi.grantikleidi

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα σύννεφο που μύριζε κανέλα και μοσχοκάρυδο.

Το σύννεφο που μύριζε κανέλα και μοσχοκάρυδο: 
Είμαστε οι αναμνήσεις μας;
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα σύννεφο που μύριζε κανέλα και μοσχοκάρυδο. Εκείνη τη μέρα το σύννεφο είχε κατέβει ασυνήθιστα χαμηλά και είχε τυλίξει σε μια αχνή ομίχλη το μικρό σπίτι που στεκόταν σε μια από τις πιο ψηλές μεριές του νησιού ατενίζοντας περήφανα το Αιγαίο. Ο βοριάς ήταν πιο δυνατός και ο ήλιος δεν το έπαιζε απλά δύσκολος αλλά είχε εξαφανιστεί εντελώς.
Κάθε μέρα εδώ και πολύ καιρό οι δυο τους, λίγο μετά το πρωινό έπαιρναν τους φιδίσιους δρόμους και περνώντας ανάμεσα από τους χρυσοκίτρινους λόφους κατέβαιναν και άραζαν στη θάλασσα με τις ώρες… όμως εκείνη τη μέρα, μετά την παρατεταμένη καλοκαιρία η ανατροπή στο σκηνικό του καιρού ήταν αναπάντεχα ανακουφιστική κι έτσι έμειναν σπίτι χωρίς κανένα παράπονο.


Να γυρίσω όμως στο σύννεφο: το σύννεφο δεν κατέβηκε μια τυχαία στιγμή αλλά ακριβώς την ώρα που εκείνη έψηνε στην παλιοκαιρισμένη κουζίνα ένα κέικ μπαχαρικών. 
Καθώς το κέικ ψηνόταν στο φούρνο, της άρεσε να παρακολουθεί την υγρή μάζα να φουσκώνει και να παίρνει μορφή μέσα στο ζεστό θάλαμο. Εκείνος κάπου έξω έπινε τον καφέ του, διάβαζε την εφημερίδα του και στιγμές στιγμές σήκωνε τα μάτια του στον ορίζοντα που άλλαζε διαρκώς καθώς ο αέρας ως αλχημιστής ανακάτευε τα διάφορα στοιχεία της γης και της θάλασσας.
Οι δυο τους ήξεραν να υπάρχουν έτσι- να είναι μαζί και την ίδια στιγμή ο καθένας μόνος του με τον άλλο παρών- είχαν αυτή την πολυτέλεια που είναι να αισθάνεσαι τόσο ασφαλής και αγαπημένος που να μπορείς να βυθίζεσαι μέσα σου ανενόχλητα εν τη παρουσία του άλλου και με την παρουσία του να διευκολύνει αυτή την κατάδυση… και να μπορείς να μένεις έτσι στον εσωτερικό σου βυθό για κάμποση ώρα…- κι αυτό έκαναν εκείνο το πρωινό.

Το σύννεφο ήρθε, ωραίο και βαμβακερό, τύλιξε το σπίτι , απορρόφησε και δέσμευσε μέσα στα υγρά του μόρια τη μυρωδιά της κανέλας και του μοσχοκάρυδου, έτσι που αν και αχνό θα έλεγες ότι ήταν τραγανό… 
Η υγρασία απογείωνε πραγματικά τη μυρωδιά των μπαχαρικών που είχε αναμιχθεί με την αλμύρα του αιγαίου, τα θυμάρια, τη ρίγανη, το βαλσαμόχορτο και ό,τι άλλο φύτρωνε στη γη του νησιού. Και έκανε αυτή τη στιγμή να χαραχτεί στη μνήμη ζωηρά και ανεξίτηλα μαζί με τα συναισθήματα που τη συνόδευαν.

Η αίσθηση της όσφρησης λένε οι επιστήμονες είναι άμεσα συνδεδεμένη με το κέντρο της μνήμης και των συναισθημάτων στον εγκέφαλό μας. 
Μια μυρωδιά είναι ικανή να μας γυρίσει πίσω στο χρόνο και να μας κάνει να αναβιώσουμε συναισθήματα ξεχασμένα. Το ξέρετε άλλωστε… αναμφίβολα έχετε τέτοιες μυρωδιές… που σας γυρίζουν πίσω στο χρόνο και σας θυμίζουν στιγμές που έχετε νιώσει ασφάλεια, ευτυχία, αγάπη, ξεγνοιασιά, θαλπωρή, οικογένεια… ακόμη και μνήμες βρεφικές…

Πολύ συχνά οι μυρωδιές αφυπνίζουν το είδος της μνήμης μας που λέγεται «συναισθηματική μνήμη», όπου αναβιώνουμε το πώς είχαμε νιώσει σε μια δεδομένη στιγμή στο παρελθόν, χαρά, θλίψη, μελαγχολία, θυμό… οποιοδήποτε συναίσθημα.
Αν το σκεφτείτε, οι άνθρωποι είμαστε ό,τι θυμόμαστε- στην πραγματικότητα η ίδια η ταυτότητά μας εξαρτάται από όλα τα γεγονότα, τους ανθρώπους και τα μέρη που μπορούμε να ανακαλέσουμε.

Όταν χάνουμε τη συναισθηματική μας μνήμη, είναι σα να χάνουμε την επαφή με κομμάτια του εαυτού μας. Έχετε προσέξει πως όσο κανείς μεγαλώνει είναι σα να μην μπορεί πια να καταλάβει τους νέους ανθρώπους- σαν να μην υπήρξε ο ίδιος νέος ποτέ; Αυτό συμβαίνει γιατί έχει χάσει τη συναισθηματική του μνήμη για τα νεανικά του χρόνια. 
Καθώς χάνουμε την συναισθηματική μας μνήμη, αρχίζουμε να χάνουμε την επαφή με τον εαυτό μας. Και εάν επιτρέψουμε στις συναισθηματικές μας αναμνήσεις να εξαφανιστούν, όπως συμβαίνει στους ασθενείς με Alzheimer, τότε θα βρούμε έναν ξένο να μας κοιτάζει στον καθρέφτη.
Πολύ συχνά, στην ψυχοθεραπεία έχω ακούσει τους ανθρώπους καθώς ανακαλούν συναισθηματικά φορτισμένες και κάποιες φορές οδυνηρές εμπειρίες να μου λένε πως δεν θα άλλαζαν τίποτα γιατί όλα όσα έζησαν και όλα όσα ένιωσαν είναι μέρος του εαυτού τους, του ανθρώπου που έγιναν. Και πως ακόμη και αν μπορούσαν να ‘σβήσουν’ από τη μνήμη τους κάποια πράγματα, δε θα το έκαναν ποτέ.

Μέσα από αυτή την οπτική, συνειδητοποιώ για άλλη μια φορά πόσο σημαντικό είναι να τιμάμε και να αγκαλιάζουμε την προσωπική μας ιστορία- τη διαδρομή που μας έχει φέρει στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα και η οποία φτιάχτηκε από ένα νήμα γεγονότων, ανθρώπων και συναισθημάτων. 
Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδρομής περάσαμε από μέρη και φύγαμε για αλλού, συναντήσαμε ανθρώπους και πορευτήκαμε μαζί τους για καιρό μέχρι που οι δρόμοι μας χώρισαν, ζήσαμε ανατροπές κάθε είδους και απώλειες, υπήρξαν φορές που τη χαρά τη διαδέχτηκε ο πόνος – και όλα αυτά έγιναν μέρος του ανθρώπου που είμαστε σήμερα.

Ίσως τελικά για να μπορούμε να είμαστε ολόκληροι να χρειάζεται να τα αγκαλιάσουμε όλα, να βρούμε έναν τρόπο να τα τακτοποιήσουμε και να τα χωρέσουμε έτσι που να μπορούμε να ανατρέξουμε σε αυτά και να τα ανακαλέσουμε χωρίς να μας πληγώνουν, άλλοτε για να υπενθυμίσουμε στον εαυτό μας πόσο τυχεροί είμαστε που τα έχουμε ζήσει ακόμη κι αν τέλειωσαν, άλλοτε για να θυμηθούμε πόσο δυνατοί είμαστε, άλλοτε για να διδαχθούμε από αυτά κι άλλοτε για να εκτιμήσουμε και να χαρούμε περισσότερο την παρούσα στιγμή…
****
Έλενα Καμπισοπούλου
beausillage
antikleidi

Wednesday, 3 May 2017

Παιδιά από 13 ετών πηγαίνουν
σε κέντρα απεξάρτησης από το smartphone

Όσο περνούν τα χρόνια, η μέση ηλικία που τα παιδιά αποκτούν το δικό τους κινητό, είναι όλο και πιο κάτω, ενώ από 2-3 χρονών έχουν ήδη τα κινητά και τα tablet των γονιών, με τα οποία περνούν πολλές ώρες. 
Ωστόσο το πρόβλημα είναι η υπερβολική χρήση των ηλεκτρονικών συσκευών.
Για παράδειγμα το ένα τρίτο των παιδιών ηλικίας 12-15 ετών στη Μ. Βρετανία παραδέχονται ότι δεν έχουν καλή ισορροπία μεταξύ του χρόνου που περνούν μπροστά στην οθόνη του κινητού και άλλων δραστηριοτήτων.
Ωστόσο στις ΗΠΑ τα προβλήματα έχουν γίνει πολύ πιο σοβαρά για κάποιες οικογένειες που στέλνουν τους εφήβους για να θεραπευτούν από την ψηφιακή τους εξάρτηση.
Τα κέντρα αυτά ονομάζονται “smartphone rehab centres” και σύμφωνα με δημοσίευμα του Independent ένα από αυτά, που βρίσκεται στο Seattle ξεκίνησε “εντατικά προγράμματα αποκατάστασης” για εφήβους από 13 ετών που έχουν πρόβλημα στο να ελέγξουν την χρήση ηλεκτρονικών συσκευών.
Η δημιουργός του Restart Life Centre, Hilarie Cash, μιλώντας για τους λόγους που τα παιδιά εθίζονται στις mobile συσκευές τους είπε πως, “μπορούν να αντικαταστήσουν τα φυσικά ένστικτα που έχουν τα παιδιά για κίνηση, εξερεύνηση και κοινωνική αλληλεπίδραση”.

Πρόσφατη έρευνα σε 1500 οικογένειες στη Μ. Βρετανία έδειξε ότι ο μέσος όρος ηλικίας που ένα παιδί αποκτά κινητό είναι τα 7 χρόνια, στα 8 χρόνια έχει tablet και στα 10 smartphone

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki