Sunday, 14 May 2017

Γεωργίου Βερίτη, «Μάνα γλυκύτατη»

Θέ μου, να κάμω σε Σένα θερμή προσευχή!
Θέ μου, η αγάπη Σου ας είν΄ πιο βαθιά, πιο γλυκιά για τη Μάνα!
Μέσα της κάμε ν΄ απλώνεται πάντα η δική Σου γαλήνη,
και στις πληγές της καρδιάς της η χάρη Σου βάλσαμο ας γίνη.
Μάνα γλυκύτατη, Μάνα ουρανόσταλτη, ατίμητη Μάνα!
δε σε θαμπώνουν απάτες εσένα κι΄ ονείρατα πλάνα.
Πάνω στο χρέος ακοίμητη εσύ, νύχτα - μέρα σκυμμένη,
τ΄άπειρο ακούς μέσ΄τα χάη μια - μια τις στιγμές να σημαίνη.
Τόσο η ψυχή σου είν΄απλή, που μιλά με τ΄αμίλητα πλάσματα,
κι ούτε γελιέσαι ποτέ μ΄όσα φτιάνει το ψέμα φαντάσματα.
Μάνα, η στοργή σου μεγάλη κι΄απέραντη όσο η πλάση!
Ποιός θα μπορέση ως βαθιά την καρδιά σου ποτέ να διαβάση;

Μάνα, η στοργή σου πασίχαρη σαν τις αχτίδες του ήλιου,
μέσ΄στη χαρά του χρυσού προσκαλεί μαγικού σου βασίλειου.
Πώς με βελούδινα δάχτυλ΄αγγίζεις τους πόνους μας και τους γλυκαίνεις

Μάνα γλυκύτατη, όλα τα βάσανα συ τ΄απαλαίνεις!
Πάνω απ΄το λίκνο μας σκύβοντας, άγγελε - ώ τη χαρά σου!
τα μεταξένια σου απλώνεις φτερά, τα μεγάλα φτερά σου.
΄Ω το γλυκό, τρυφερό σου, μανούλα, κι΄ολόθερμο φίλημα,
στου βρεφικού μας ονείρου τ΄αθώο κι΄απλό παραμίλημα!
΄Ω, πώς πονάς όταν βλέπεις εμάς στο κρεββάτι του πόνου,
και στους δικούς μας κινδύνους, καλή, πόσα φίδια σε ζώνουν!
Πόσες φορές σου τρυπάμε, φτωχή, την καρδιά με μαχαίρι,
και πόσες άλλες σηκώσαμε απάνω σου βέβηλο χέρι!
Πόσες φορές σ΄ανεβάσαμε απάνω σε ξύλον οδύνης,
δίχως εσύ και μια λέξη πικρή παραπόνου ν΄αφήνεις!
Κ΄ ώ, πόσες άλλες φορές στου φρικτού Γολγοθά μας τα σκότη
μόνη σου κλαις, σ΄ένα θρήνο βουβό, τη χαμένη μας νιότη!
Όλα μας τα 'μαθες, Μάνα γλυκύτατη, ατίμητη Μάνα,
και με της Πίστης μας τ΄άγιο μας έθρεψες κ΄άφθαρτο μάννα.
Ένα κομμάτι χρυσάφι μας έκρυψες μέσα βαθιά μας,
να μπουμπουκιάσουν οι ανθοί λαχταράς του καλού στην καρδιά μας.

Μάνα! πού βρήκες την τόση στοργή, την αγάπη την τόση;
Μέσ΄στην ψυχή σου απ΄το χέρι του Πλάστη μας έχει φυτρώσει!
Μάνα, που πήρες απ΄ όλα τα πλάσματ΄ ανώτερο θρόνο,
άφθαρτη μένει κι΄ ανέγγιχτ' η δόξα σου μέσα στο χρόνο.
Μεσ΄στην αγκάλη σου, ώ θαύμα! κρατάς το Θεό μας, Μητέρα,
κι΄ είσαι απ΄τη γη κι΄απ΄τους κόσμους των άστρων, εσύ, 
ΠΛΑΤΥΤΕΡΑ!!!

(Άπαντα ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Εκδόσεις ΔΑΜΑΣΚΟΣ, Αθήναι, 1968)
Λογοτεχνικό περιβόλι!

Μητέρα, Μάνα, Μανούλα, Μαμά ...

Αναγνωστικό της Β' Δημοτικού (1948) - Ποίημα «Η Μάνα»

Ξεφυλλίζοντας ένα πολύ παλιό Αναγνωστικό της Β' Δημοτικού (1948) ονομαζόμενο «Κρινολούλουδα», βρήκα αυτό το γλυκό ποιηματάκι με τίτλο «Η Μάνα».
Το βιβλίο αυτό είναι ένα από τα πιο παλιά αναγνωστικά δημοτικού που έχουν εκδοθεί ποτέ.
Σκέφτηκα λοιπόν, να το μοιραστώ μαζί σας γλυκές μανούλες και μη!
 
Η Μάνα

Σ’ αυτό τον κόσμο το μεγάλο
Σαν τη μανούλα μου τι άλλο;

Ξυπνώ κι ως να τη δω μπροστά μου
Τικ-τακ, τικ-τακ, χτυπά η καρδιά μου.

Σαν έρθει, αμέσως ησυχάζω,
Πετιέμαι ορθή, την αγκαλιάζω.
 
Το κρύο νερό πως με ζεσταίνει,
Όταν το χέρι της με πλένει!

Και τι απαλά που με χτενίζει,
Με ντύνει και με συγυρίζει!

Ποτέ δεν είδα να θυμώνει,
Πάντα μ’ αγάπη με μαλώνει.

Το γάλα που μου φέρνει πίνω,
Μα και στο γάτο λίγο δίνω.

Σα φτάνει η ώρα του σχολειού μου,
Φωνάζω χαίρε του σπιτιού μου.

Διαβάζω, λέω το μάθημά μου,
Με είν’ η μανούλα μακριά μου.

Κι όλο η καρδιά τικ τακ μου κάνει,
Το μεσημέρι ως να σημάνει.
 
mommywiki

Saturday, 13 May 2017

Δεν πειράζει αν τα παιδιά είναι ντροπαλά. Σταματήστε να τα βασανίζετε! - Stop Torturing Shy Kids

Συχνά μπερδεύουμε το ντροπαλό παιδί με το «κακό» παιδί που δεν έχει τρόπους, γιατί πολύ απλά δεν θέλει να μας μιλήσει.
Ξεχνάμε, όμως, ότι τα παιδιά είναι άνθρωποι με όρια, τα οποία πρέπει να σεβόμαστε -κάποιες φορές περισσότερο κι από τα όρια των ενηλίκων.
Δεν κατανοούμε ότι, πιέζοντάς τα να κάνουν φίλους και να είναι πάντα πρόσχαρα στους δικούς μας φίλους, τους ζητάμε να αλλάξουν τον χαρακτήρα τους.
Stop Torturing Shy Kids
Η Toni Hammer δημοσίευσε ένα σχετικό άρθρο και εμείς δεν έχουμε παρά να συμφωνήσουμε με όλα όσα γράφει.

Τα συνεσταλμένα παιδιά είναι ευλογία και μόνο όταν το θελήσουν εκείνα, θα σταματήσουν να είναι ντροπαλά -τους χρωστάμε ως γονείς να τους δώσουμε αυτή την επιλογή.
«Όταν τα παιδιά μου αισθάνονται άνετα με κάποιον φίλο μας, τους αρέσει να “δείχνονται”. Τους αρέσει να προσπαθούν να κερδίσουν την προσοχή του. Χορεύουν, τραγουδάνε, βγάζουν έξω όλα τους τα παιχνίδια και προσπαθούν αν τους εξηγήσουν πώς ακριβώς λειτουργούν. Γελάνε και είναι αξιολάτρευτα. Μου αρέσει να βλέπω τα παιδιά μου χαρούμενα μπροστά στους φίλους μας.
Όμως, τα παιδιά μου δεν αρχίζουν πάντα έτσι με τους καινούριους ανθρώπους που γνωρίζουν.

Δεν τους χαιρετάνε με ενθουσιασμό ούτε τους αγκαλιάζουν. Σε γενικές γραμμές, είναι ντροπαλά την πρώτη φορά που γνωρίζουν κάποιον -κάτι πολύ λογικό όταν συναναστρέφεσαι για πρώτη φορά κάποιον ξένο.
Ωστόσο, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, ξένοι, φίλοι, συγγενείς που πιστεύουν ότι πρέπει να βασανίσουν τα παιδιά που είναι πιο συγκρατημένα.
Είναι παλιοί φίλοι που έχω να δω χρόνια. Όταν συναντιόμαστε στο σούπερ μάρκετ, χαμογελάνε στα παιδιά μου, τα ρωτάνε τα ονόματά τους, την ηλικία τους και μετά το παίρνουν προσωπικά όταν εκείνα προτιμούν να γαντζωθούν από τα πόδια μου από το να τους απαντήσουν.
Οι φίλοι μου θα πουν πράγματα του τύπου: “ Δεν με συμπαθείς;” ή “Είμαι τόσο τρομαχτικός;” (αυτό πραγματικά θα τρομάξει τα παιδιά).
Μπορεί, επίσης να τα εμπλουτίζουν με φράσεις όπως “Είσαι ντροπαλός;”, αλλά ο τρόπος που λένε το "ντροπαλός" είναι σαν να ρωτάνε, αν τα παιδιά μου έχουν κακούς τρόπους αντί για το προφανές -ότι είναι ντροπαλά.
Δεν πειράζει αν τα παιδιά είναι ντροπαλά. Εγώ πιστεύω, μάλιστα, ότι αυτό είναι και υγιές.


Έχετε ακούσει για τον κίνδυνο του αγνώστου;
Προτιμώ τα παιδιά μου να φοβούνται κάποιον που δεν έχουν ξαναδεί ποτέ ή που δεν του έχουν ξαναμιλήσει από το να πουν “Ναι, θα μπω στο αυτοκίνητό σου, αφού θα μου δώσεις καραμέλες!”.
Κάποια παιδιά θέλουν περισσότερο χρόνο να συνηθίσουν τους ανθρώπους που μόλις γνωρίζουν και εύχομαι να το καταλάβουν όλοι αυτό.
Όταν κάποιος που τα παιδιά μου δεν έχουν γνωρίσει ποτέ, τους ζητά να τον αγκαλιάσουν και δεν σταματά να επιμένει παρά το ότι βλέπει ότι εκείνα δεν θέλουν, μεταμορφώνομαι σε… μαμά αρκούδα.
Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να απαιτεί την στοργή των παιδιών μου.
Αν η κόρη μου δεν θέλει να κάτσει δίπλα σου στον καναπέ, δεν είναι υποχρεωμένη να το κάνει.
Δεν πρέπει να κάνουν τίποτα που δεν θέλουν ή που δεν αισθάνονται άνετα- γι’ αυτό και όλοι πρέπει να σταματήσουν να ζητάνε απ’ τα παιδιά, πράγματα που εκείνα δεν θέλουν να δώσουν.

Αν ένα ντροπαλό παιδί είναι δίπλα σας, να σέβεστε τα όριά του.

Μην το πιέζετε.
Μην το κάνετε να νιώσει άβολα ή αμήχανα.
Μην δίνετε σημασία μόνο σε εσάς.
Δεν θα έχετε πρόβλημα αν ένα 4χρονο παιδί δεν σας αγκαλιάσει.
Δεν πειράζει αν ένα 3χρονο παιδί φύγει χωρίς να σας πει αντίο.
Δεν φταίτε εσείς. Ούτε εκείνα φταίνε!
Το να είσαι ντροπαλός δεν είναι ελάττωμα. Είναι απλώς ένα χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς μας.
Με κάθε ειλικρίνεια, θα πρέπει να απολαμβάνετε τον χρόνο που περνάτε με τα ντροπαλά παιδιά γιατί (τουλάχιστον στο δικό μου σπίτι), όταν ένα παιδί σε συμπαθεί, θα ασχολείται συνέχεια μαζί σου, από την ώρα που θα έρθεις μέχρι την ώρα που φύγεις.»

Friday, 12 May 2017

Οι Κραυγές και οι Ψίθυροί μας: Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Μια ινδιάνικη ιστορία

Μια μέρα, ένας σοφός Ινδιάνος έκανε την παρακάτω ερώτηση στους μαθητές του:
– Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν, όταν εξοργίζονται;
– Γιατί χάνουν την ηρεμία τους, απάντησε ο ένας.
– Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν παρότι ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους; ξαναρωτά ο σοφός.
– Ξεφωνίζουμε, όταν θέλουμε να μας ακούσει ο άλλος... είπε ένας άλλος μαθητής. Και ο δάσκαλος επανήλθε στην ερώτηση:
– Μα τότε δεν είναι δυνατόν να του μιλήσει με χαμηλή φωνή; Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά.. καμιά δεν ικανοποίησε τον δάσκαλο..
– Ξέρετε γιατί ουρλιάζουμε κυριολεκτικά όταν είμαστε θυμωμένοι;
Γιατί όταν θυμώνουν δυο άνθρωποι, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ.. και για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλο θα πρέπει να φωνάξει δυνατά, για να καλύψει την απόσταση.. Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά θα πρέπει να φωνάξουν για ν' ακουστούν. 
Ενώ αντίθετα τι συμβαίνει όταν είναι ερωτευμένοι; 
Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνίσουν, κάθε άλλο, μιλούν σιγανά και τρυφερά.. 
Γιατί;
Επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη. Μερικές φορές είναι τόσο κοντά που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν... παρά μονάχα ψιθυρίζουν. Και, όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή, δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχθούν.

Έτσι συμβαίνει, όταν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται πλησιάζουν ο ένας προς τον άλλον. 

Στο τέλος ο Σοφός είπε συμπερασματικά: 
"Όταν συζητάτε μην αφήνετε τις καρδιές σας να απομακρυνθούν, μην λέτε λόγια που σας απομακρύνουν, γιατί θα φτάσει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη που δεν θα βρίσκουν πια τα λόγια σας το δρόμο του γυρισμού"

Συγγνώμη, παιδί μου, που δεν μπόρεσα να σου μοιάσω ...

Χαρισμένο στα νέα παιδιά!! 
από τον Νίκο Ορφανίδη
Συγγνώμη παιδί μου που δεν μπόρεσα να σου μοιάσω, ξέρεις εγώ εκείνα τα χρόνια δούλευα σε οικοδομές στα χωράφια για ένα κομμάτι ψωμί, δεν ήθελα να έχεις την ίδια μοίρα με εμένα, οπότε έκανα τα αδύνατα δυνατά να σε σπουδάσω να φας λίγο ψωμί ξεκούραστο, και να μη έχεις την ίδια τύχη με εμένα τον αγράμματο.

Πέρασαν τα χρόνια σπούδασες, πέτυχες τον στόχο που σου έδειξαν οι άλλοι, και σε έφτιαξαν στα μέτρα τους πήρες το πτυχίο σου και καμαρώνεις, τώρα πια μεγάλος που δεν είσαι σαν τον γονιό σου!!
Ένας αγράμματος, τώρα σου είπανε ότι είσαι ανώτερος από αυτόν έτσι σε έμαθαν γιατί στόχος πάντα ήτανε το πτυχίο και όχι ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ!!!

Και ήρθε η ώρα να σε αγκαλιάσω και εσύ τραβήχτηκες πίσω γιατί ακόμα μυρίζω ασβέστη και χωματίλα, ενώ εσύ μες στα αρώματα, αυτά που απόχτησες, όταν εγώ φιλούσα κατουρημένες ποδιές!!
Δεν μπορεί ένας εργάτης να μιλά πια με ένα πτυχιούχο, τι έχουν να πουν τι τους ενώνει, ένα τίποτα!!!

Και εξάλλου εγώ σε έκανα δεν μου το ζήτησες εσύ να σε κάνω!!
Και όλα τα λάθη είναι δικά μου και όχι δικά σου!!!

Θα ήθελα μόνο όταν έρθει η ώρα να φύγω να μου κάνεις μια χάρη, όταν με βάλουν στο χώμα να φυτέψεις ένα αγκάθι!!
Ένα μόνο αγκάθι να σου θυμίζουν τα λόγια μου, τα λόγια κάθε γονιού που τσιμπάνε όταν λένε τις αλήθειες!!!
Τότε δεν θα είμαι κοντά σου να μυρίζεις την χωματίλα μα θα είμαι ένα κομμάτι της!
Τότε μην κλάψεις δεν αρκούν όσα δάκρυα και να ξοδέψεις και ούτε να μου κάνεις επισκέψεις είναι περιττές πια για μένα.
Ίσως κάποτε που θα γίνεις γονιός να με θυμηθείς!!!! 
⇔⇔⇔
Σημείωση από Skouliki:
Ευχαριστώ τον φίλο μου Νίκο Ορφανίδη για την άδεια που μου δίνει να δημοσιεύω μέρος από το έργο του.
πηγή: skouliki

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki