Κάρολος Ντίκενς: Χριστουγεννιάτικη Ιστορία

Διήγημα του Κάρολου Ντίκενς, που δημιούργησε τον μοναδικό μεγάλο χριστουγεννιάτικο μύθο της σύγχρονης λογοτεχνίας. Ο πρωτότυπος τίτλος του είναι A Christmas Carol (Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα). Το βιβλίο κυκλοφόρησε στις 19 Δεκεμβρίου 1843 και αμέσως έγινε μεγάλη επιτυχία. Μόλις την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του πούλησε 6.000 αντίτυπα, ασύλληπτο νούμερο για την εποχή εκείνη.

Χριστουγεννιάτικη Ιστορία - Η πρωτότυπη έκδοση του 1843

Ήρωας του μυθιστορήματος είναι ο Εμπενίζερ Σκρουτζ, ένας ηλικιωμένος τσιγκούνης, που δεν αισθάνεται συμπόνια για κανέναν από τους ανθρώπους του περιβάλλοντός του. Στο μυαλό του οι άνθρωποι υπάρχουν μόνο για να του προσφέρουν χρήματα, ενώ απεχθάνεται τα Χριστούγεννα, καθώς θεωρεί ότι προσθέτουν ένα ακόμα χρόνο στην πλάτη του, χωρίς να τον κάνουν πλουσιότερο.
Την παραμονή κάποιων Χριστουγέννων, ο Σκρουτζ δέχεται έναν απρόσκλητο επισκέπτη. Είναι το φάντασμα του νεκρού συνεργάτη του Τζέικομπ Μάρλεϊ, τσιγκούνη και μίζερου, όπως ο Σκρουτζ, που τον προειδοποιεί να αλλάξει χαρακτήρα για να μην έχει την ίδια κατάληξη με αυτόν. Στη συνέχεια, τον επισκέπτονται τα τρία φαντάσματα των Χριστουγέννων και του υποδεικνύουν τα λάθη του, βοηθώντας τον να αγγίξει τη μετάνοια. Μετά την εμπειρία αυτή, ο πρώην εκμεταλλευτής Σκρουτζ αλλάζει άρδην τη συμπεριφορά του και μετατρέπεται στον μεγαλύτερο ευεργέτη της πόλης του.

Το βιβλίο διατρέχουν τα δύο θέματα, που έχουν κομβική σημασία στο έργο του Ντίκενς: η κοινωνική αδικία και η συνακόλουθη φτώχεια, δύο από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της βικτωριανής Αγγλίας, που βίωνε τον άκρατο καπιταλισμό της Βιομηχανικής Επανάστασης. Ο σπουδαίος άγγλος συγγραφέας το έγραψε σε μία περίοδο, που βρισκόταν και αυτός σε εξαιρετικά άσχημη οικονομική κατάσταση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δεθεί συναισθηματικά με τους ήρωες της ιστορίας του, δίνοντας εξαιρετική ζωντάνια στην αφήγηση. Μάλιστα, ο ίδιος έλεγε, ότι καθώς έγραφε γελούσε κι έκλαιγε ξανά και ξανά.

Το βιβλίο του Ντίκενς ζέστανε τις καρδιές των ανθρώπων και συνεισέφερε στην αναζωογόννηση των Χριστουγέννων ως γιορτή αγάπης και συμπόνοιας, σε μια περίοδο απόλυτης ένδειας για την εργατική τάξη της Αγγλίας. Ο ίδιος πίστευε σε μία «φιλοσοφία Χριστουγέννων», δηλαδή ότι το πνεύμα των Χριστουγέννων πρέπει να κυριαρχεί όλο τον χρόνο στις σχέσεις των ανθρώπων.

 

Το διήγημα του Ντίκενς από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του κέρδισε τους κριτικούς, ενώ επαινέθηκε και από τους ομοτέχνους του, με προεξάρχοντα τον Γουίλιαμ Μέικπις Θάκερεϊ, που δεν φείσθηκε επαίνων. Στον αντίποδα, ο σύγχρονος αμερικανός φιλόσοφος Μάικλ Λέβιν, έγραψε μία κριτική του έργου από νεοφιλελεύθερη σκοπιά, για να καταγγείλει τα «μεγάλα ψέμματα» του Ντίκενς και να υπερσπισθεί τον Σκρουτζ «ως ένα επιχειρηματία του οποίου οι ιδέες και πρακτικές ωφελούν, όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και τους υπαλλήλους του και την κοινωνία εν γένει».
Η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία γνώρισε πολλές μεταφορές στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση, το θέατρο και την όπερα. Ο Σκρουτζ Μακ Ντακ, ο πάμπλουτος τσιγγούνης ήρωας του Γουόλτ Ντίσνεϊ, έχει σημείο αναφοράς τον Εμπενίζερ Σκρουτζ.

© SanSimera.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Jeffrey Bernstein: Σταματήστε τις φωνές και τα παιδιά θα σας ακούσουν- Stop Yelling So Your Kids Can Hear You

Πολλοί γονείς «αντιδραστικών» παιδιών το πιστεύουν πραγματικά όταν λένε: 

«Ο μόνος τρόπος για να με ακούσει είναι να ουρλιάξω», 

αλλά αυτό είναι πολύ μακριά από την αλήθεια. Για παράδειγμα, η Jody, μία από τις πελάτισσές μου, single μητέρα, νιώθει ακριβώς έτσι. Με επισκέφθηκε ζητώντας κάποια καθοδήγηση.

Stop Yelling So Your Kids Can Hear You - Yelling and listening never go hand in hand.

Κλαίγοντας κατά την πρώτη μας τηλεφωνική συνομιλία, μου περιέγραψε τα αποτελέσματα των φωνών εκείνο το πρωί. Μου περιέγραψε μια σκηνή κατά την οποία ο 10χρονος γιος της είχε ξαπλώσει στο πάτωμα μέσα στο χάος, καθώς η κόρη της καθόταν κι αυτή σε μια καρέκλα μπροστά της. Η εκκωφαντική σιωπή που επικρατούσε της υπενθύμισε ότι μια κακή στιγμή είχε μόλις συμβεί. Ωστόσο, αυτή η σιωπή σύντομα έληξε όταν ο «ασυμβίβαστος» γιος της έριξε την τσάντα του στον τοίχο και έτρεξε προς το δωμάτιό του.

Όπως και με τους περισσότερους γονείς, το κόκκινο πανί ήταν η αρνητική στάση του γιου της ως προς την ολοκλήρωση του διαβάσματός του. Η ίδια περιέγραφε ότι ο γιος της συχνά δεν έκανε τις εργασίες του από το προηγούμενο βράδυ. Στο τέλος, η μητέρα ξέσπασε και άρχισε να φωνάζει, ελπίζοντας ότι θα τον αλλάξει με αυτό τον τρόπο. 

Όπως και με τόσους άλλους στρεσσαρισμένους γονείς, η Jody ένιωσε ότι οι φωνές ήταν η μόνη της επιλογή.

Το παιδί μου «πρέπει» να μου δείχνει σεβασμό
Οι γονείς ευλόγως μπορεί να αντιδρούν άσχημα και είναι αρνητικά επηρεασμένοι όταν τα παιδιά τους δεν τους σέβονται. Κι όμως, έχω παρατηρήσει ότι συχνά αυτά τα παιδιά έχουν γονείς που «απαιτούν» απλώς σεβασμό. Η απαίτηση αυτή συχνά πυροδοτεί την αντιδραστική συμπεριφορά. Τα μοτίβα σκέψης των γονιών προκαλούν συναισθηματικές εκρήξεις και μη ρεαλιστικές προσδοκίες.

Αποδεδειγμένοι τρόποι για να σταματήσουμε να φωνάζουμε στα παιδιά

– Συνειδητοποιήστε ότι ο καλύτερος τρόπος να μάθει ένα παιδί πειθαρχία είναι να δείξετε εσείς οι ίδιοι αυτοπειθαρχία πάνω στα συναισθήματα και στη συμπεριφορά σας. Γι’ αυτό, αποκτήστε επίγνωση των συναισθημάτων του παιδιού και τα δικά σας. Όσο περισσότερο είστε πρότυπο προς μίμηση, τόσο το παιδί θα σας μοιάζει σε αυτό.

– Μην σπαταλάτε την ενέργειά σας προσπαθώντας να κερδίσετε ανούσιες «μάχες». Δείτε τα αρνητικά συναισθήματα του παιδιού σας ως ευκαιρίες για διδασκαλία και σύνδεση. Τα παιδιά σας δεν είναι απειλές. Ο στόχος είναι να έχετε εποικοδομητικές συζητήσεις για να επιλύσετε προβλήματα.

– Αναθρέψτε τα παιδιά νιώθοντας κι εσείς μαθητές και όχι μόνο δάσκαλοι που κάνουν συνεχώς κήρυγμα. Αφουγκραστείτε αυτό που έχει να σας πει το παιδί.

– Χρησιμοποιήστε ενσυναίσθηση για να βοηθήσετε τα παιδιά να βρουν λέξεις για να προσδιορίσουν το συναίσθημα που έχουν. Επικυρώστε το παιδί σας βάζοντας σε λέξεις τα συναισθήματά του. Λέγοντας «Βλέπω ότι είσαι πραγματικά μπερδεμένος αυτή τη στιγμή», τον βοηθάτε να ονομάσει το έντονο συναίσθημά του, αντί να το επικρίνετε.

Jeffrey Bernstein, Ph.D., ψυχολόγος

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Το Παγκάκι της Φιλίας»

Μια πρωτοβουλία για να μην μένει κανένα παιδί μόνο του στο διάλειμμα
Με χαρά είδαμε ότι η πρωτοβουλία «Το Παγκάκι της Φιλίας» που είναι αρκετά διαδεδομένη στο εξωτερικό εφαρμόζεται και σε ελληνικά σχολεία.

Πώς ξεκίνησε το «Παγκάκι της Φιλίας»
 
Όλα άρχισαν όταν η οικογένεια του 10χρονου Christian Back, που κατοικεί στις ΗΠΑ, έπρεπε να μετακομίσει στη Γερμανία. Η μητέρα του Christian του έδειχνε φωτογραφίες σχολείων ώστε να αποφασίσει σε ποιο ήθελε να πάει αφού φύγουν για την Ευρώπη. Του έκανε, λοιπόν, μεγάλη εντύπωση ένα παγκάκι που είδε σε μια φωτογραφία και έγραφε «παγκάκι φιλίας» και αποφάσισε να πάει σε αυτό το σχολείο.

....................

Το «παγκάκι φιλίας» βρίσκεται στο σχολείο και μπορεί να κάθεται εκεί όποιο παιδί νιώθει μόνο του ώστε να ειδοποιεί με αυτόν τον τρόπο τα άλλα παιδιά να παίξουν μαζί του. Ο Christian, που δηλώνει: 

«Δεν μου άρεσε να βλέπω κάποια παιδιά να είναι μόνα τους στο διάλειμμα, ενώ όλοι οι άλλοι παίζουν με τους φίλους τους», τελικά δεν χρειάστηκε να μετακομίσει με την οικογένειά του στη Γερμανία. Όμως, θέλησε να εφαρμόσει την ιδέα αυτή και στο δικό του σχολείο. Έτσι, μαζί με τον διευθυντή του σχολείου, εγκατέστησαν το παγκάκι στο προαύλιο δίνοντας το παράδειγμα σε άλλα, περίπου, 2000 σχολεία των Ηνωμένων Πολιτειών να ακολουθήσουν την εξαιρετική αυτή ιδέα.

Το Παγκάκι της Φιλίας είναι ένα σημείο συνάντησης για όποιο παιδί νιώθει μόνο και θα ήθελε να γνωρίσει νέους φίλους, για όποιο παιδί θα ήθελε να βοηθήσει έναν συμμαθητή του που δεν έχει φίλους, για όποιο παιδί θέλει να συζητήσει με τον συμμαθητή του και να λύσουν μία διαφωνία, για τους φίλους της Α’ & Ε’ Τάξης που «Πάνε Μαζί», ώστε να μπορούν να μοιράζονται τα νέα τους.

Σε μία περίοδο που ο σχολικός εκφοβισμός, είναι καθημερινό φαινόμενο σε πολλά ελληνικά σχολεία, οι λέξεις 

«Αγαπώ», «Ακούω», «Εμπιστεύομαι», «Μοιράζομαι», «Νιώθω Ασφάλεια», «Ονειρεύομαι», «Σέβομαι», «Συγχωρώ» και «Χαίρομαι», που είναι γραμμένες με στένσιλ πάνω του, αποτελούν τα εχέγγυα για να μην νιώθει κανένας μαθητής μόνος του.

Πόσο όμορφα θα ήταν να υπήρχαν σε κάθε ελληνικό σχολείο πολύχρωμα παγκάκια φιλίας που θα μας υπενθυμίζουν να λέμε ‘‘Ναι’’ στη Φιλία!

infokids
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Παιδική Κακοποίηση... κρατά μια ζωή

Η αντιμετώπιση της μάστιγας της παιδικής κακοποίησης που συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες και στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν καταγγέλλονται, ήταν το αντικείμενο ημερίδας που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο στο Επιμελητήριο Ηρακλείου με τη διοργάνωση της Ακτινολογικής Εταιρείας Κρήτης και την υποστήριξη της Περιφέρειας και σε συνεργασία με το Ακτινολογικό Τμήμα του ΠΑΓΝΗ.

Υπό την αιγίδα του Ιατρικού Συλλόγου Ηρακλείου και της Πανελλήνιας Ακτινολογικής Εταιρείας, στόχος της εκδήλωσης ήταν η διάγνωση και αντιμετώπιση της κοινωνικής αυτής μάστιγας.

Όπως τονίστηκε, για την επίτευξη του στόχου αυτού θεωρείται αναγκαία η συνεργασία όλων των εμπλεκομένων επιστημόνων.

Ο αντιπεριφερειάρχης Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Πολιτικής Λάμπρος Βαμβακάς σε δηλώσεις του επισήμανε: 

«Είναι μια μάστιγα που οι συνέπειες της επηρεάζουν τη μετέπειτα πορεία ενός ανθρώπου, τις σχέσεις τους και την υγεία του (με αγχώδεις διαταραχές, προβλήματα κοινωνικής προσαρμογής, αλλά και άσκηση αντίστοιχης βίας).
Δεν πρέπει να βλέπουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου. Χρειάζεται διαρκής επαγρύπνηση. Η αντιμετώπιση αυτής της μάστιγας θα πρέπει να γίνεται με την άριστη συνεργασία όλων των άμεσων επιστημονικων φορέων».

Ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Ηρακλείου Χάρης Βαβουρανακης σημείωσε: «Θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι.

Η ιδέα της κακοποίησης ενός παιδιού συνταράσσει κάθε φυσιολογικό άνθρωπο. Τα νούμερα αυξάνονται δραματικά. Δεν μιλάμε για θύτες, αλλά για δράστες. 

Χρειάζεται ενημέρωση, πρόληψη και ευαισθητοποίηση. Κι όπως είπε και ο Τζάκσον Μπράουν, τα παιδιά, οι γάμοι και τα λουλούδια αντανακλούν το είδος της φροντίδας που παίρνουν».

Από την πλευρά της η Μαίρη Παχιαδάκη, πρόεδρος του Συνδέσμου Μελών Γυναικείων Σωματείων Νομού Ηρακλείου τόνισε: 

«Οι εμπειρίες της κακοποίησης μικρών παιδιών κόβουν την ανάσα. Θα μπορούσα να μιλώ ώρες για περιπτώσεις παιδικής κακοποίησης, που ξεπερνούν κάθε λογική.

Είναι εγκλήματα που δεν σηκώνουν άφεση αμαρτιών. Είναι έγκλημα η παραμέληση των παιδιών! Εκδηλώσεις όπως η σημερινή μπορεί να οδηγήσει σε πιο φωτεινά μονοπάτια. Δίνοντας χώρο στη λογική, στον αυτοσεβασμό και στη σύνεση θα οδηγούμε σε φωτεινούς δρόμους».

patris

Τα Παιδιά μας και τα Χριστούγεννα

Είπαν πως τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή των παιδιών! 
Κι όλοι ξέρουμε με πόση λαχτάρα όλοι, αλλά τα παιδιά μας ιδιαιτέρως περιμένουν τη μεγάλη αυτή γιορτή! 

Που είναι πράγματι η δική τους γιορτή, αφού ο Μεγάλος Θεός, γεννιέται ως ένας απλός, μικρός άνθρωπος, ένα βρέφος, στο ταπεινό σταύλο της Βηθλεέμ!

Έχετε, όμως, αναρωτηθεί, πως γιορτάζουν τα παιδιά μας τα Χριστούγεννα; Ας επιχειρήσουμε μιαν απλή προσέγγιση.

Κι ας δούμε πρώτα στο Σχολείο τι γίνεται. 

Σε πολλά Σχολεία ασφαλώς προετοιμάζουν οι δάσκαλοι τα παιδιά μιλώντας τους για το νόημα των Χριστουγέννων. 
Για τα γεγονότα εκείνης της ξεχωριστής νύχτας, που χώρισε την ιστορία του κόσμου στα δύο. Κι ίσως να βρίσκουν το χρόνο να διοργανώνουν και σχολικές γιορτές, με τραγούδια, με ποιήματα και θεατρικά έργα. Άλλα θα δραματοποιούν τα γεγονότα της Γέννησης.

Κι άλλα, δυστυχώς, θα μιλάνε για καλικάντζαρους, για πέταλα, για καζαμίες κι ονειροκρίτες, για ροδομάγουλους, χοντρουλούς, ξενόφερτους, εισαγόμενους, κοκκινωπούς Αη-Βασίληδες... 

Ίσως, μερικοί, να μην τονίζουν καν τη μεγάλη σημασία, για όλη την ανθρωπότητα, αυτής της γιορτής με τέτοιου είδους εκδηλώσεις, αλλά να διοργανώνουν «πάρτι», με μοντέρνα χορευτική μουσική, φαγοπότι και τα συναφή...

Ασφαλώς αυτά δεν έχουν καμιά σχέση με το νόημα και το περιεχόμενο της Γιορτής. 

Πώς, όμως, τα παιδιά μας ζουν τα Χριστούγεννα; 

Με τα έτοιμα γλυκά που αγοράζει πια και δε φτιάχνει η μητέρα, να μοσχοβολήσει το σπίτι; 

Με τα κάλαντα που δεν ξέρει να πει ή κι όταν βγει να τα πει, βρίσκει τις πόρτες μας κλειστές με τη δικαιολογία «μας τα 'παν άλλοι»; 

Με τα πλούσια, πανάκριβα δώρα; 

Με το ξενύχτι στα «ρεβεγιόν» της πιο Μεγάλης Νύχτας; 

Με τους ξέφρενους χορούς και την άμετρη κατανάλωση του αλκοόλ; 

Μα, είναι αυτά Χριστούγεννα; Χριστούγεννα χωρίς Χριστό, γίνεται;

Μετά, γιατί διαμαρτυρόμαστε όταν ακούμε τα παιδιά μας να λένε ότι «οι πιο βαρετές μέρες είναι οι μέρες των γιορτών»; 

Και δεν συγκλονιζόμαστε από το φοβερό γεγονός ότι αυτές τις ημέρες ακριβώς διαλέγουν κάποιοι συνάνθρωποί μας, και νέοι δυστυχώς οι περισσότεροι, για να δώσουν ένα τραγικό τέλος στην τραγική ζωή τους, τις «άδειες» μέρες... 

«Άδειες», γιατί εμείς τις αφήσαμε άδειες! Βγάλαμε τον Χριστό, την ουσία, το νόημα, αφήσαμε μόνο τα στολίδια, τα γλέντια και τα σχετικά και τρέχουν τα παιδιά μας να βρουν σε άλλες «ουσίες», που - τι τραγικό! - σκοτώνουν στο τέλος τα παιδιά μας!

Ο μακαριστός Γέροντας π. Παΐσιος, ο Αγιορείτης, συνιστούσε να πανηγυρίζουμε πνευματικά τις μεγάλες γιορτές. Να 'χουμε το νου μας στις άγιες ημέρες κι όχι στις δουλειές. Να λέμε την ευχή του Ιησού, δοξολογώντας το Θεό! Να μελετάμε τα γεγονότα της κάθε γιορτής, να συμμετέχουμε στις ακολουθίες και να παρακολουθούμε τα τροπάρια που ψάλλονται με ευλάβεια. Ο νους μας να ζει τα θεία νοήματα και να αλλοιώνεται! Να πηγαίνει στον ουρανό!

Φοβάμαι πως δεν έχουμε άλλον καιρό! 

Να μιλήσουμε στα παιδιά μας! 

Να τους πούμε απλά και καθαρά, γιατί ο Χριστός έγινε άνθρωπος! 

Ότι πήρε σάρκα, έγινε ορατός, έγινε ψηλαφητός, ο Υιός του Θεού, έγινε Υιός της Παρθένου, για να μας ξαναγυρίσει στην ευτυχία που είχαμε και χάσαμε!

Ότι έγινε ο Θεός άνθρωπος, για να γίνουμε κι εμείς «θεοί κατά χάριν»!
Ότι φτώχυνε Εκείνος, για να πλουτίσουμε εμείς με τη θεϊκή Του δόξα!
Ότι πήρε δούλου μορφή, για ν΄ απολαύσουμε εμείς την ελευθερία!
Ότι κατέβηκε στη γη, για να υψωθούμε εμείς στον Ουρανό!

Να του πούμε ότι ήρθε ο Χριστός στη γη, η ίδια η εικόνα του Θεού, για να δώσει στον άνθρωπο, τη φθαρμένη εικόνα του Θεού, την πρώτη της ομορφιά! Και να μπορέσει να γνωρίσει, με καθαρή καρδιά και καθαρό μυαλό μετά, τον αληθινό Θεό!

Κι είναι τόσο απλό - κι εύκολο - να δώσουμε το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων, στις καρδιές των παιδιών μας. 

Να, την ώρα που στολίζουμε μαζί το δέντρο, ή του εξηγούμε την εικόνα της Γεννήσεως του Χριστού, π.χ., να του πούμε:

Βλέπεις, παιδί μου, τη φάτνη, το παχνί; 

Πόσο καθαρά, πόσο ταπεινά ήταν! 

Έτσι κι εσύ κάνε την καρδούλα σου! Ταπεινή! Χωρίς να έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου! 

Χωρίς υπερηφάνειες! Να μην επιδεικνύεσαι! 

Να μη δείχνεις αυτά που έχεις! Να μη θες να ξεχωρίζεις επίτηδες από τους άλλους!

Βλέπεις τους Μάγους; Από πόσο μακριά έφυγαν, πόσο ταξίδι έκαναν, πόσα πράγματα άφησαν πίσω τους για να βρουν και να συναντήσουν τον Μεσσία, που τόσους αιώνες περίμεναν! Ας αφήσουμε κι εμείς τα γήινα, τις σκοτούρες και τις έγνοιες τις καθημερινές κι ας πλησιάσουμε περισσότερο το Χριστό, όχι το χρυσό! 

Αυτός, ο Χριστός, να μπει περισσότερο στην καρδούλα σου, περισσότερο στη ζωή σου!

Εκείνοι προσέφεραν δώρα, χρυσό, λιβάνι και σμύρνα! Δώσε κι εσύ κάτι σ' εκείνον που το έχει ανάγκη! Δώσε ψωμί σ΄ ένα φτωχό, δώσε ένα ευρώ και πάρε Παράδεισο!

Βλέπεις παιδί μου; 

Καθένας κάτι προσέφερε στο Χριστό! Η γη το σπήλαιο, η έρημος τη φάτνη, οι ποιμένες το θαύμα, οι άγγελοι τον ύμνο, οι ουρανοί τον αστέρα, κι εμείς τη Μητέρα Παρθένο...

- Εσύ, παιδί μου, τι δώρα θα κάνεις στο νεογέννητο Χριστό; 

Διώξε την κακία από την καρδιά σου, τα βρώμικα λόγια και τα ψέματα από τα χείλη σου... Τη ζήλια, την τεμπελιά... Ξερίζωσε όλα αυτά τα αγκάθια που ασχημίζουν τον κήπο της ψυχής σου... Κι ομόρφυνέ τον! Στόλισέ τον με τις αρετές! Κι ετοίμασε τόπο καθαρό, με τη μετάνοια και με την ειλικρινή εξομολόγηση, για να γεννηθεί μέσα σου ο Χριστός!

Ίσως είναι ευκαιρία τα φετινά Χριστούγεννα, αφού «Παιδίον εγεννήθη υμίν», να φτιάξουμε μιαν άλλη, καλύτερη σχέση, με το Χριστό μας. Αλλά και μιαν άλλη, καλύτερη σχέση και με τα παιδιά μας. 

Μια ευκαιρία να βρει κι εκείνος και τα παιδιά μας ανοικτή και καθαρή την πόρτα της καρδιάς μας! 

Για να μπει μέσα στη ζωή μας και να μη φύγει ποτέ πια!

Δημοτικό Σχολείο Πυλών Καρπάθου

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι