«Μαθαίνω στο παιδί μου όσα μπορώ κι εκείνο μου μαθαίνει να χαίρομαι τη ζωή»

Κάθε γονιός, όταν το παιδί του έρχεται στον κόσμο, ευελπιστεί να γίνει ο καλύτερος δάσκαλος για ‘κείνο, ο μέντορας και οδηγός του στα δαιδαλώδη μονοπάτια της ζωής. Καμιά φορά, όμως, τα παιδιά με το καθαρό τους βλέμμα και τον αυθορμητισμό τους, καταφέρνουν ν’ αντιστρέψουν τους ρόλους και να μας βάλουν στη θέση του μαθητή. 

Βρισκόμαστε, τότε, έκπληκτοι, να μαθαίνουμε εμείς από ’κείνα και να βλέπουμε στα λόγια και τις πράξεις τους την απλότητα και την αλήθεια που αναζητούμε σε λόγια φιλοσόφων και στοχαστών. Αυτή η μητέρα, απαριθμεί όσα θα ήθελε να μάθει στον γιο της για τη ζωή και διαπιστώνει πως, το πιο σημαντικό, εκείνος το γνωρίζει ήδη...

«Υπάρχουν τόσα πολλά που θέλω να μάθω στον γιο μου:
να στέκεται πάντα αγέρωχος σαν τα δέντρα, να είναι ειλικρινής και αυθεντικός, να σέβεται τις γυναίκες και να βλέπει τους πάντες ως ίσους, να είναι ευγενικός, καλόψυχος, να κατανοεί τον τρόπο που λειτουργεί η φύση, να συγχωρεί και να συμπονεί, να εξερευνά οτιδήποτε του κινεί το ενδιαφέρον και να μαθαίνει συνεχώς καινούργια πράγματα σαν να ήταν η πρώτη του μέρα στον κόσμο!

Να είναι πρακτικός όταν χρειάζεται, αλλά να μην αγχώνεται για τα “υλικά” και οτιδήποτε διορθώνεται, να είναι ταπεινός και προσιτός, να αγαπά την οικογένεια και τους φίλους του και να μην θεωρεί τους ανθρώπους δεδομένους.

Θέλω να του μάθω να έχει στόχους και να μην τα παρατά ποτέ του, να αναζητά τη συντροφικότητα και να μην χολοσκάει για τις εφήμερες απολαύσεις, να γελάει συχνά, αλλά να γελάει και με τον εαυτό του.

Να μην μιλάει αν δεν έχει κάτι να πει, να βρίσκει χρόνο να ηρεμεί και να καθαρίζει το μυαλό και την καρδιά του, να ξέρει πως να φροντίσει τον εαυτό του – τι να τρώει και πως να ντύνεται. Να χορεύει, να κολυμπάει και να τρέχει, να απολαμβάνει μια απλή βόλτα στην πόλη και την εξοχή, να μη δίνει σημασία στα κακόβουλα σχόλια και να βασίζεται πάντα στις δυνάμεις του.

Να αγαπά τη μουσική, τα βιβλία και τις τέχνες, να μαθαίνει απ’ τα λάθη του και να μην πτοείται από την τοξικότητα που συναντά γύρω του, να μένει αισιόδοξος και έτοιμος να παλεύει για το καλύτερο.

Θέλω να ξέρει πως η λογική εξηγεί τον κόσμο μέχρι ενός σημείου κι από εκεί και πέρα πρέπει να εμπιστεύεται την καρδιά και το ένστικτό του. Πως οι γνώσεις δεν είναι για να τις συλλέγουμε, αλλά για να τις εφαρμόζουμε και τα δικαιώματά μας δεν είναι δεδομένα, αλλά κάτι για το οποίο οφείλουμε να παλεύουμε καθημερινά...

Όλα αυτά είναι πράγματα που σκεφτόμουν πριν γεννηθεί, τα σχέδια που έκανα στο μυαλό μου για το πως θα του εξασφαλίσω τη δυνατότητα να έχει μια γεμάτη, ανταποδοτική ζωή.

Το μόνο που δεν λογάριασα τότε ήταν πόσα θα μου μάθαινε εκείνος κι ας είναι απλώς ένα παιδί.
Ο γιος μου, λοιπόν, αυτός ο εννιάχρονος “γκουρού”, μου μαθαίνει να χαίρομαι τη ζωή και να το κάνω με πείσμα. Να μη φοβάμαι να δω ένα πιάτο λινγκουίνι καρμπονάρα ως το καλύτερο πράγμα που μου έχει τύχει ποτέ – μέχρι το επόμενο! Να είμαι στο Παρίσι κι αντί να περιμένω στην ουρά για το Λούβρο, να γυρίζω όλη την πόλη για να βρω ένα κρουασάν σαν εκείνο που έφαγα χτες.

Μου μαθαίνει ν’ αφήνω το μυαλό μου ελεύθερο κι αντί να ρωτάω τον πατέρα του “τι έγινε σήμερα στη δουλειά”, εγώ να του ζητώ να μου πει “πως θα δραπέτευε απ’ το σπίτι μας, αν ήταν ένα κομμάτι ζαμπόν χωρίς πόδια και χέρια και με την γάτα να ξερογλείφεται δίπλα στην πόρτα του ψυγείου.” Όπως κάνει κι εκείνος με μας.

Να μη σκάω για το τι μέρα είναι, παρά μόνο για το πότε θα έρθει η αγαπημένη μου στιγμή μέσα στη μέρα – π.χ. το γεύμα με όλη την οικογένεια, το αγαπημένο μου τηλεπαιχνίδι ή, απλώς, το εικοσάλεπτο που ο ήλιος πέφτει πάνω στον καναπέ και τον ζεσταίνει.

Οι μεγάλοι στοχαστές έχουν χαρακτηρίσει το να απολαμβάνει κανείς τέτοιες φαινομενικά ασήμαντες στιγμές ως τη δημιουργία ενός είδους αποθεματικού χαράς που θ’ αντισταθμίσει μελλοντικές πίκρες. Ο μικρός μου γιος δεν χρειάστηκε να το σκεφτεί καν, το εφαρμόζει απευθείας και μου δείχνει, θαρρείς, το κόλπο για να το κάνω κι εγώ.

Αλήθεια το λέω! Ανάμεσα σ’ όλα τα προηγούμενα, ήθελα να μάθω στον γιο μου ότι, πέρα από εκείνα που θεωρούμε και είναι πάρα πολύ σοβαρά και πολύπλοκα, η ζωή μας απαρτίζεται από ένα σωρό απλά, μα πανέμορφα πράγματα. Ένα ολόγιομο φεγγάρι, μια χνουδωτή καταπράσινη κάμπια, ένα σκυλί που του τρέχουν τα σάλια από χαρά, το άρωμα του γιασεμιού, ένα ολόφρεσκο αφράτο κέικ σοκολάτα, μια σειρά από ασήμαντες κλωστές που κάνουν το νήμα της ζωής μας πιο μεταξένιο και πιο δυνατό.

Ε, λοιπόν, αυτό ακριβώς είναι που ξέρει από μόνος του και αυτό είναι που μου μαθαίνει και μένα!»

από Λίνα Σερέτη 
mama365.gr

Abdalla Al Omari: Οι ηγέτες του κόσμου ως φτωχοί και πρόσφυγες / The Vulnerability Series

Ομπάμα, Πούτιν, Κάμερον στην ουρά για το συσσίτιο. 
Οι ηγέτες του κόσμου στην ουρά για το συσσίτιο… 
Με ένα άδειο πιάτο στο χέρι κι ένα ακόμη πιο άδειο βλέμμα στο πρόσωπο.

Σύρος καλλιτέχνης ζωγραφίζει τους ηγέτες του κόσμου ως φτωχούς και πρόσφυγες
Πίσω από τα παιδιά που λιμοκτονούν είτε στην Αφρική είτε στο Χαλέπι. Πίσω κι από τον ίδιο τον ζωγράφο.

Είναι ένα έργο του Abdalla Al Omari, του Σύρου ζωγράφου που αντιστρέφει τους ρόλoυς στα έργα του.
Ο Obama άστεγος… 
Ο Putin επαίτης… 
Ο Trump πρόσφυγας… 
Ο Najad πολιτικός κρατούμενος… 
Ο Cameron μεθυσμένος χουλιγκάνος… 
Oι πολιτικοί ηγέτες που κρατούν τις ζωές των ανθρώπων στα χέρια τους, όπως τους φαντάζεται ο Abdalla Al Omari, στη έκθεσή του με τίτλο: The Vulnerability Series.

Ζωγραφική, performance και video art είναι οι τέχνες του Abdalla Al Omari που γεννήθηκε στη Δαμασκό το 1986, σπούδασε παράλληλα Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Δαμασκού και Ζωγραφική στο Ινστιτούτο Καλών Τεχνών Adham Ismail αποφοιτώντας ταυτόχρονα το 2009 και από τις δύο σχολές.

Έργα του έχουν παρουσιαστεί σε εκθέσεις σε Dubai, Παρίσι, Λος Άντζελες, Βηρυττό, Λονδίνο, Βερολίνο και φυσικά στη Δαμασκό.

Την περίοδο 2011 έως 2013 ζωγράφισε τα παιδιά του πολέμου και τώρα, στα πρόσφατα έργα του, φέρνει τους ισχυρούς του κόσμου σε αδύναμη θέση. Στους ρόλους που φέρνουν οι ίδιοι τους απλούς πολίτες των λαών τους.

tilestwra
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η χαμένη ευκαιρία για κακοποιημένα παιδιά και τι κάνει το ΕΛΙΖΑ και το Παίδων για αυτό

Στο Παίδων, σε μόλις 26 τ.μ. λειτουργεί η μονάδα για τα κακοποιημένα παιδιά με την στήριξη του ΕΛΙΖΑ.

Αν βρεθεί κανείς στην Β’ Παιδιατρική κλινική του Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού», θα βρει στα δεξιά του διαδρόμου, λίγο μετά τα επείγοντα, μια πόρτα. Αυτή οδηγεί σε ένα δωματιάκι 26 τ.μ. με δύο γραφεία, ένα εξεταστήριο, όμορφες ζωγραφιές στον τοίχο και πολλά παιχνίδια για τους μικρούς επισκέπτες. Όσο και αν φαίνεται μικρό, το έργο που γίνεται εδώ μέσα είναι πολύ μεγάλο. Τόσο μεγάλο που μπορεί να επηρεάσει ολόκληρες ζωές.

Σας φαίνεται περίεργο; Και όμως δεν είναι. Είναι η Μονάδα Φροντίδας για την Ασφάλεια των Παιδιών, που φτιάχτηκε από το ΕΛΙΖΑ, την εταιρεία κατά της Κακοποίησης του Παιδιού, και λειτουργεί από τον Ιούνιο του 2018 σε συνεργασία με την Β’ Παιδιατρική κλινική του Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού».
Εκεί, δεν αφήνουν την ευκαιρία να χαθεί, όπως μου εξηγούν η Αλεξάνδρα Σολδάτου, επίκουρη καθηγήτρια και υπεύθυνη της Μονάδας Φροντίδας και η Αφροδίτη Στάθη, διοικητική διευθύντρια του ΕΛΙΖΑ. Εκεί κάνουν ότι μπορούν, με τη συνεργασία των γιατρών και των νοσηλευτών, ώστε αν φτάσει ένα παιδί στο Παίδων με μελανιές που δεν δικαιολογούνται ή άλλα σημάδια κακοποίησης, να μην φύγει χωρίς να διερευνηθεί τι του έχει συμβεί. Και κυρίως, να μην ξαναγυρίσει με ακόμα πιο σοβαρή κακοποίηση.

Στη συζήτηση που κάναμε μέσα σε αυτά τα 26 τ.μ. είπαμε πολλά. Για τα περιστατικά που έχουν δει σε αυτόν τον ενάμιση χρόνο λειτουργίας της Μονάδας. Για την προσπάθεια να μην υπάρχουν, όπως παλαιότερα, περιπτώσεις παιδιών που ενώ υπήρχαν τα σημάδια, κανείς δεν έκανε τίποτα. Για τη βαριά κακοποίηση αλλά και για τις περιπτώσεις των τραυματισμών από παραμέληση, που είναι πολύ πιο συχνοί από όσο φανταζόμαστε και θα μπορούσαν να αποφευχθούν με τη σωστή ενημέρωση του γονέα. 

H Αλεξάνδρα Σολδάτου, επίκουρη καθηγήτρια και υπεύθυνη της Μονάδας Φροντίδας (αριστερά) και η Αφροδίτη Στάθη, διοικητική διευθύντρια του ΕΛΙΖΑ.

Τα αποτελέσματα από τον ενάμιση χρόνο λειτουργίας της Μονάδας φαίνονται ήδη. Όπως μου λέει η κα Σολδάτου, πριν αρχίσει τη λειτουργία της η Μονάδα, τα περιστατικά που εντοπίζονταν στο νοσοκομείο ήταν τρία με τέσσερα τον χρόνο. Ενώ μόνο το 2019, μετά την εκπαίδευση του προσωπικού του νοσοκομείο και τη λειτουργία της μονάδας, έχουν εντοπιστεί 60 περιστατικά. Η μεγάλη διαφορά φυσικά δεν σημαίνει ότι αυξήθηκαν τα περιστατικά κακοποίησης ή παραμέλησης. Απλά άρχισαν πλέον να τα βλέπουν και να κάνουν κάτι γι’ αυτό.  

Για οποιαδήποτε κατάσταση έρθει το παιδί στο νοσοκομείο, όλοι θα πρέπει να είναι σε εγρήγορση. Έστω ότι έρθει για έναν πυρετό και δει ο γιατρός ότι δεν κουνάει το ποδαράκι του, ή του πάρει την πίεση η νοσηλεύτρια και δει μελανιές. Αλεξάνδρα Σολδάτου, επίκουρη καθηγήτρια και υπεύθυνη της Μονάδας Φροντίδας

Τι είναι η χαμένη ευκαιρία

Όπως μου εξηγεί η κα Σολδάτου, σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, ένα στα τρία από τα παιδιά που φτάνουν στο νοσοκομείο με σοβαρή κάκωση, είχε προηγουμένως εξεταστεί από κάποιο γιατρό, είχε δει μια μελανιά και την είχε παραβλέψει.
Αυτή είναι χοντρικά η χαμένη ευκαιρία στα κακοποιημένα παιδιά. Η μελανιά που αγνοήθηκε, η παρέμβαση που δεν έγινε για να σταματήσει το κακό εν τη γενέσει του. Και δεν μιλάμε για τις περιπτώσεις που η υπόθεση έχει ήδη φτάσει στον εισαγγελέα, μιλάμε για τις περιπτώσεις που ακόμη είναι άγνωστη στο σύστημα και κάποιος γιατρός είδε κάτι ύποπτο και το παρέβλεψε.   
«Για οποιαδήποτε κατάσταση έρθει το παιδί στο νοσοκομείο, όλοι θα πρέπει να είναι σε εγρήγορση. Έστω ότι έρθει για έναν πυρετό και δει ο γιατρός ότι δεν κουνάει το ποδαράκι του, ή του πάρει την πίεση η νοσηλεύτρια και δει μελανιές», λέει η κα Σολδάτου. Φυσικά για να γίνει αυτό, εκπαιδεύτηκαν ειδικά γιατροί και νοσηλευτές ώστε να μην αφήνουν τέτοια στοιχεία να χαθούν.
Όπως μου εξηγεί η κα Στάθη, το όλο εγχείρημα φυσικά δεν ξεκίνησε το 2018 που άρχισε να λειτουργεί η μονάδα, αλλά το 2016, όταν άρχισε η εκπαίδευση του προσωπικού του νοσοκομείου, φτιάχτηκε το πρωτόκολλο που πρέπει να ακολουθείται σε τέτοιες περιπτώσεις και ευαισθητοποιήθηκε όλος ο μηχανισμός για το θέμα της κακοποίησης του παιδιού.

Τα τέσσερα Α

Το όλο σύστημα για την πρόληψη και την αντιμετώπιση των περιστατικών κακοποίησης παιδιών λειτουργεί πάνω στη βάση των τεσσάρων Α:

• ανίχνευση
• αξιολόγηση
• αναγνώριση του προβλήματος και
• αναφορά στις αρχές.

«Όλα ξεκινούν από τα επείγοντα», μου λέει η κα Στάθη. «Εδώ είναι πλέον εκπαιδευμένοι οι νοσηλευτές και οι γιατροί, για την ανίχνευση ύποπτων περιστατικών και στη συνέχεια υπάρχει πρωτόκολλο, μία διαδικασία με συγκεκριμένα βήματα για το τι πρέπει να γίνει. Δεν είναι πυρηνική φυσική, είναι αυτά που υπήρχαν αλλά δεν εφαρμοζόντουσαν γιατί κανείς δεν είχε μπει στη διαδικασία». 

Αυτός ο ειδικά διαμορφωμένος χώρος των 26 τ.μ. βοηθά τα ήδη ταλαιπωρημένα παιδιά να νιώθουν άνετα, να εξεταστούν σε έναν προστατευμένο και φιλικό προς εκείνα χώρο, ενώ οι ειδικοί μπορούν να μιλήσουν και με τους γονείς πιο άνετα για να διαπιστωθεί τι έχει συμβεί.

«Και ποια είναι αυτή η διαδικασία», ρωτάω.
«Όπως είπαμε, μπορεί το παιδί να έρθει για έναν άσχετο λόγο και να εντοπιστούν περίεργοι μώλωπες» μου εξηγεί η κα Σολδάτου. «Ενημερώνουμε τους γονείς ότι θα πρέπει να ελεγχθεί περαιτέρω το παιδί. Κάνουμε έναν εκτενή αιματολογικό έλεγχο, ελέγχουμε αν υπάρχουν άλλες κακώσεις τις οποίες δεν τις βλέπουμε και μετά, αν δεν εξηγούνται οι μελανιές από αυτά που μας λένε οι γονείς και από τον αιματολογικό έλεγχο του παιδιού, τους φέρνουμε εδώ και τους εξηγούμαι ότι αυτά που έχει το παιδί δεν εξηγούνται. Παίρνουμε ένα επιπλέον ιστορικό από τους γονείς -όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για το περιβάλλον του παιδιού, άλλους ανθρώπους που μπορεί να εμπλέκονται στη φροντίδα του. Αν κρίνουμε ότι χρειάζεται ενεργοποιείται ο μηχανισμός προστασίας του παιδιού (σ.σ. φτάνουμε στο στάδιο της αναφοράς δηλαδή) που περιλαμβάνει τον ιατροδικαστή. Ο ιατροδικαστής θα έρθει εδώ για να εξετάσει το παιδί, σε ένα χώρο δηλαδή που είναι φιλικός για το παιδί, ενώ αν το παιδί είναι μεγαλύτερης ηλικίας και μπορεί να μιλήσει θα το δει παιδοψυχίατρο του νοσοκομείου ώστε να καταλάβει γιατί το παιδί έχει αυτές τις μελανιές», μου εξηγεί.

Η παραμέληση είναι πιο συχνή από όσο νομίζουμε

Όση διάρκεια μιλάμε όμως, έχει κολλήσει στο μυαλό μου το εξής: μα πως είναι δυνατόν ένας γονιός να μην γνωρίζει ότι το παιδί του έχει κακοποιηθεί; Και όμως, όπως μου εξηγούν δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο. Υπάρχουν γονείς που δουλεύουν πολύ και εμπλέκονται και άλλοι άνθρωποι στην ανατροφή των παιδιών, ή υπάρχουν πολλές περιπτώσεις τραυματισμών από παραμέληση που με τη σωστή ενημέρωση των γονέων θα είχε αποφευχθεί. 

Επόμενος στόχος του ΕΛΙΖΑ είναι να ανοίξουν αντίστοιχες μονάδες όπως αυτή που λειτουργεί στο Παίδων και σε άλλες παιδιατρικές κλινικές -συνολικά υπάρχουν 12 στην Ελλάδα

«Το σημαντικό είναι να μπαίνουμε πάντα στη λογική του να μη χάσουμε την ευκαιρία. Ακούμε κατά καιρούς στα Μέσα για παιδιά που παθαίνουν σοβαρά ατυχήματα και παιδιά που καταλήγουν. Αν αυτό το παιδί είχε έρθει εδώ στο νοσοκομείο, μπορεί να είχαμε την ευκαιρία να προσεγγίσουμε αυτόν τον γονέα, που δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος ήθελε να κακοποιήσει το παιδί του, μπορεί η περίπτωση να εντάσσεται στο φάσμα της παραμέλησης. Γιατί κακοποίηση – παραμέληση είναι στην ίδια κατηγορία. Για εμένα συγκλονιστικό εύρημα από την έρευνα που έγινε πριν την ολοκλήρωση της μονάδας, ήταν το θέμα των εγκαυμάτων» λέει η κα Στάθη.

«Ναι, πολλά από τα εγκαύματα συμβαίνουν στα πλαίσια της παραμέλησης ενήλικα», συμπληρώνει η κα Σολδάτου. «Για παράδειγμα, εάν σετάρεις τον θερμοσίφωνα στους 50 βαθμούς δεν υπάρχει πρόβλημα, αλλά πίστεψε με, πολλοί από τους θερμοσίφωνες που έχουμε στα σπίτια μας είναι σεταρισμένοι σε υψηλότερες θερμοκρασίες, 60,80. Σε αυτές τις θερμοκρασίες το δέρμα το μικρών παιδιών καίγεται πολύ εύκολα. Αν όμως σετάρουμε τον θερμοσίφωνα στους 50 βαθμούς, ακόμα κι αν αλλάξει απότομα η θερμοκρασία του νερού, θέλει πολλά λεπτά για να καεί το παιδί και εκείνο θα προλάβει να αντιδράσει. Μια ακόμα συχνή αιτία εγκαυμάτων των παιδιών είναι τα ζεστά ροφήματα. Και εδώ έχουμε παρατηρήσει ότι άνθρωποι που έχουν μικρά παιδιά θέλουν μια βοήθεια να κατανοήσουν ότι δεν πρέπει να αφήνουμε τον καφέ μας σε ένα χαμηλό τραπέζι, με ένα νήπιο να περιφέρεται γύρω του. Επίσης δεν πρέπει να αφήνουν καυτές συσκευές εκτεθειμένες -το σίδερο, την τοστιέρα, τον βραστήρα. Βλέπουμε πολλά εγκαύματα από βραστήρα. Μια άλλη πρακτική συμβουλή είναι να μαγειρεύουν πάντα στα πίσω μάτια, γιατί στα μπροστινά μάτια μπορεί να φτάσει το παιδί το χερούλι της κατσαρόλας και να την ρίξει πάνω του. Μπορούν να συμβούν πολλά πράγματα που θα πρέπει να είναι στο μυαλό των γονιών, όπως είναι το να βάλεις τη ζώνη όταν μπαίνεις στο αυτοκίνητο. Και σε κάθε περίπτωση, σκοπός μας δεν είναι να απομακρύνουμε το παιδί από την οικογένεια του. Ο στόχος είναι να βρούμε τι πρόβλημα υπάρχει, είτε αυτό είναι εντός οικογένειας είτε εκτός οικογένειας, έτσι ώστε το παιδί όταν γυρίσεις στο σπίτι του και να μην ξανά πάθει το ίδιο πράγμα και έρθει ξανά στο νοσοκομείο στην ίδια ή χειρότερη κατάσταση». 

Αν δω έναν παππού να αγγίζει ένα παιδί στην ευαίσθητη περιοχή, δεν μπορώ να λέω ότι δεν ξέρω τι είδα. Υπάρχουν εθνικές γραμμές, υπάρχει ο Συνήγορος του Παιδιού που μπορούμε να τα δηλώσουμε όλα αυτά. Δεν γίνεται να ακούμε ότι ένα ολόκληρο χωριό ήξερε και κανείς δεν μιλούσε. Αφροδίτη Στάθη, διοικητική διευθύντρια του ΕΛΙΖΑ

Η σεξουαλική κακοποίηση

Ανάμεσα στα περιστατικά που έχουν εντοπιστεί από το νοσοκομείο είναι και ακόμα πιο σοβαρά από τα παραπάνω, όπως η σεξουαλική κακοποίηση. «Αρχικά ως νοσοκομείο ασχοληθήκαμε με το θέμα της κακοποίησης υπό την μορφή του τραύματος. Αναπόφευκτα όμως, μετά από τόσες περιπτώσεις, έρχεσαι αντιμέτωπος και με περιπτώσεις σεξουαλικής βίας. Στο νοσοκομείο φτάνουν κυρίως οι βαριές περιπτώσεις, παιδιά που έχουν τραυματισμούς που σχετίζονται με την σεξουαλική κακοποίηση ή παιδιά που έχουν σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα», μου λέει η κα Σολδάτου. 

Ζητώντας της να θυμηθεί ένα περιστατικό που τη συγκλόνισε, μου μίλησε για ένα κορίτσι στην προεφηβεία, που είχε νοσηλευτεί λέγοντας ότι πονάει. Οι γιατροί δεν βρήκαν κάτι οργανικό που να δικαιολογεί τον πόνο και μετά από ψυχιατρική εξέταση διαπιστώθηκε ότι υπήρχε ψυχική επιβάρυνση, που είχε εκδηλωθεί ως ψυχοσωματικός πόνος. Ενεργοποιήθηκε ο μηχανισμός επιτήρησης του παιδιού, αλλά δυστυχώς δεν λειτούργησε σωστά. «Αυτό που δεν έγινε σωστά, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος ήταν η ενίσχυση και η φροντίδα του παιδιού στο σπίτι του, εφόσον είχε φύγει από το νοσοκομείο. Το αποτέλεσμα ήταν ένα χρόνο μετά να έρθει ξανά, σε κατάσταση εγκυμοσύνης. Όπως καταλαβαίνετε, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη μία εγκυμοσύνη σε ένα παιδί κάτω των 15 που δεν είναι αναπτυξιακά έτοιμο. Οι γυναικολόγοι που συνεργαζόμαστε λένε ότι είναι σαν το βάζεις μια σφαίρα στο κεφάλι του παιδιού. Και να ξέρετε ότι κάθε σεξουαλική επαφή σε παιδιά κάτω των 15 θεωρείται σεξουαλική κακοποίηση ειδικά όταν προκύψει και εγκυμοσύνη».

Το follow up

«Γι’ αυτό και ένας δικός μας στόχος για την επόμενη τριετία είναι να ενισχύσουμε το κομμάτι που λέγεται follow up», συμπληρώνει η κα Στάθη. Να υπάρχει δηλαδή επανεξέταση του κάθε περιστατικού. «Η όλη ιστορία του ΕΛΙΖΑ ξεκίνησε από την μικρή Ελίζα στην Αμερική, που κατέληξε να κακοποιηθεί μέχρι θανάτου επειδή ακριβώς έγινε λάθος το follow up. Έδωσαν το παιδί στη μητέρα του αφού πέθανε ο μπαμπάς, η μητέρα έχει ξαναπέσει στα ναρκωτικά, με αποτέλεσμα να το σκοτώσει στο ξύλο. Η ιστορία της Ελίζας στάθηκε αφορμή για να προστεθεί ένας καινούριος νόμος, ο νόμος της Ελίζας, που αφορά στην ευθύνη των κοινωνικών υπηρεσιών σε αυτό που λέγεται follow up, την επανεξέταση του κάθε περιστατικού. Αυτό είναι κάτι που θέλουμε να το κάνουμε και εμείς σε σχέση με τα παιδιά που περνάνε από τη μονάδα. Να μπορεί κάποιος να παρακολουθεί αυτό το παιδί και να βλέπει τι έχει συμβεί, αν χρειάζεται βοήθεια, οτιδήποτε. Και εδώ χρειαζόμαστε τη στήριξη της Πολιτείας. Υπάρχουν νόμοι που πρέπει να αλλάξουν, διαδικασίες που πρέπει να προστεθούν και εδώ εντοπίζουμε ένα σημαντικό κενό».
Στα επόμενα βήματα του ΕΛΙΖΑ είναι επίσης να ανοίξουν αντίστοιχες μονάδες όπως αυτή που υπάρχει στο Παίδων και σε άλλες παιδιατρικές κλινικές -συνολικά υπάρχουν 12 στην Ελλάδα. Ήδη αναμένεται να ανοίξει μια ακόμα μέσα στο 2020 στο Αττικόν. «Πρέπει να υπάρχει ένα επίπεδο φροντίδας για όλα τα παιδιά. Δεν γίνεται ένα παιδί να έρχεται εδώ και να έχει ένα Α επίπεδο φροντίδας και να πάει στο νοσοκομείο μιας άλλης πόλης και να μην έχει την ίδια φροντίδα. Είναι άδικο και για την οικογένεια και για το παιδί», συμπληρώνει η κα Σολδάτου.

Τι να κάνουν οι πολίτες

Στο πλαίσιο της προσπάθειας ευαισθητοποίηση για το θέμα της παιδικής κακοποίησης, το ΕΛΙΖΑ έχει κάνει ειδική εκπαίδευση και σε αστυνομικούς, σε δικαστές, σε δασκάλους και σε νηπιαγωγούς. «Για να αλλάξει το σύστημα, πρέπει να επικεντρωθούμε και στους υπόλοιπους κρίκους της αλυσίδας, όχι μόνο στο προσωπικό των νοσοκομείων», εξηγεί η κα Στάθη. «Ένας γιατρός δεν μπορεί να κάνει όλη τη διαφορά στην κοινωνία. Ήμασταν μάρτυρες πρόσφατα σε ένα περιστατικό στην Ερμού, με ένα τρίχρονο που επαιτούσε. Η μητέρα του ήταν απέναντι και εκείνο ήταν ανάμεσα στον κόσμο, χωρίς να του δίνει κανείς σημασία. Λες και ήταν σκουπίδι. Εκεί θύμωσα πάρα πολύ και σκέφτηκα ότι δεν έχουμε κάνει ακόμα αρκετά».
«Άρα τι κάνουμε; Τι μπορεί να κάνει ο κάθε πολίτης ξεχωριστά;», ρωτάω.
«Να ενδιαφερθεί για αυτό που ακούει και βλέπει. Ως πολίτης, δεν είναι η δουλειά μου να πω ότι το παιδί έχει κακοποιηθεί. Αυτό είναι δουλειά του δικαστή. Αυτό που είναι υποχρέωσή μας όμως είναι να πούμε τι ακούσαμε και τι είδαμε. Αν δω έναν παππού να αγγίζει ένα παιδί στην ευαίσθητη περιοχή και βλέπω ένα παιδί τρομαγμένο, δεν μπορώ να λέω ότι δεν ξέρω τι είδα. Υπάρχουν εθνικές γραμμές, υπάρχει ο Συνήγορος του Παιδιού που μπορούμε να τα δηλώσουμε όλα αυτά. Δεν γίνεται να ακούμε ότι ένα ολόκληρο χωριό ήξερε και κανείς δεν μιλούσε».

huffingtonpost.gr

Γιατί τα σημερινά παιδιά είναι υπέροχα;

«Αχ τα παιδιά σήμερα....»
Πρέπει να σας πω, έχω ακούσει αυτή τη φράση αρκετά τα τελευταία χρόνια. Τα παιδιά, και το πώς είναι σήμερα, είναι ένα δημοφιλές θέμα  στον κόσμο των ενηλίκων. Συχνά είμαι εκτεθειμένη σε σχόλια μεγάλων που ξεχειλίζουν απογοήτευση για τα παιδιά μας.

«Αχ, τα παιδιά στις μέρες μας», λένε και ξαναλένε.
Έχω ακούσει ότι είναι εθισμένα στις οθόνες. Έχω ακούσει ότι δεν έχουν τρόπους. Έχω ακούσει ότι δεν έχουν κοινωνικές δεξιότητες. Έχω ακούσει ότι δεν ξέρουν πώς να παίξουν.
Έχω ακούσει ότι προτιμούν μια καρέκλα μπροστά από ένα PlayStation από τη λιακάδα και την παιδική χαρά ή το πάρκο.
Όπως και να ' χει. Έχω ακούσει πολλά πράγματα.
Αυτή την εβδομάδα, λοιπόν πήγα τα παιδιά μου στο πάρκο. Και πρέπει να σας πω, πως στις δύο ώρες που ήμουν εκεί, είδα και έζησα καταπληκτικά πράγματα.

Είδα ένα μικρό παιδί με αισθητηριακή ευαισθησία, να φωνάζει και να εκνευρίζεται υπερβολικά. Είδα τρία μικρά παιδιά αμέσως να αναγνωρίζουν με τι πάλευε, και να κάνουν ησυχία για να του δώσουν χώρο να ηρεμήσει. Μετά πήγαν μαζί με αυτό το παιδί ήσυχα στη μικρή εξωτερική βιβλιοθήκη και του διάβασαν ένα βιβλίο.

Είδα ένα μεγαλύτερο κορίτσι να οργανώνει ένα παιχνίδι που περιλάμβανε όλα τα παιδιά. Μιλούσε κυρίως στα ισπανικά. Ο γιος μου χωρίς φόβο, με διάθεση να ανοιχτεί το πλησίασε και του είπε: «Έι! Εσύ μιλάς ισπανικά και εγώ μιλάω αγγλικά! Σωστά» απάντησε εκείνο. Και μέσα σε λίγα λεπτά τα παιδιά έπαιζαν όλα μαζί ένα παιχνίδι με εμπόδια.

Είδα τα παιδιά να τρέχουν, να ιδρώνουν και να γελάνε με την καρδιά τους. Τα είδα να σκαρώνουν περιπέτειες και να περιλαμβάνουν τα άλλα παιδιά, ανεξαρτήτου χρώματος ή γλώσσας στα παιχνίδια τους. Τα είδα να επευφημούν τους νικητές.
Είδα μια γενιά παιδιών που ήταν περιπετειώδη και συμπονετικά, ορμητικά και ευαίσθητα, αθώα και όμως με αυξημένη συναισθηματική επίγνωση.

Πρέπει να σας πω ότι τελικά ότι άνθρωποι έχουν την τάση να λένε πολλά για τα «σημερινά παιδιά». Και ίσως κάποια από αυτά να είναι αλήθεια.

Αλλά καθώς καθόμουν στο παγκάκι του πάρκου αυτό το ηλιόλουστο απόγευμα της Παρασκευής, είδα ότι αυτά τα παιδιά, έχουν μεγάλες πιθανότητες να μας βγάλουν από τα συντρίμμια στα οποία βρίσκεται ο κόσμος μας αυτή τη στιγμή.

Μπορεί να μην είναι τέλεια. Κανείς μας δεν είναι, άλλωστε.
Αλλά πρέπει να το πω σε όλους. Τα σημερινά παιδιά;
Είναι απίστευτα καταπληκτικά.

Mary Katherine Backstrom
via

https://www.ekriti.gr/gynaika/giati-ta-simerina-paidia-einai-yperoha

Πώς η διάθεση των μπαμπάδων επηρεάζει την πνευματική υγεία των παιδιών

Προσπαθήστε να φέρετε στο μυαλό σας τον δικό σας μπαμπά, τι θυμάστε από εκείνον;

Τι σας έχει μείνει από την παιδική σας ηλικία; Ποια ήταν συνήθως η διάθεσή του, ήταν αισιόδοξος, χαρωπός, κλειστός, απόμακρος, θυμωμένος, καταθλιπτικόμορφος, αγχώδης, τελειομανής, γλυκός, δοτικός…

Διάφορες έρευνες καταλήγουν στο συμπέρασμα πως η διάθεση του μπαμπά μπορεί να επηρεάσει την πνευματική υγεία των παιδιών. Ναι, δεν είναι μόνο η μαμά εκείνη που επηρεάζει άμεσα το μικρό της, παίζει και ο μπαμπάς ρόλο και σίγουρα και οι δύο γονείς επηρεάζουν τον τρόπο που το παιδί τους αποκρίνεται νοητικά αλλά και τον ψυχισμό του.

• Έρευνα στο πανεπιστήμιο του Connecticut στο Κέντρο Μελέτης Γονεϊκής Αποδοχής και Απόρριψης, έδειξε πως όταν ο μπαμπάς είναι «απών» όσον αφορά στην παρουσία του προς το παιδί, την αγάπη και την αποδοχή του, παρουσιάζονται προβλήματα που σχετίζονται με τον παιδικό ψυχισμό και την παιδική συμπεριφορά.
• Έρευνα των πανεπιστημίων Imperial College, King’s College, Έξετερ και Οξφόρδης, καταλήγει πως όταν οι μπαμπάδες αφιερώνουν αρκετό χρόνο στο παιδί τους, κυρίως τους πρώτους μήνες της ζωής του, το βοηθάνε ώστε να έχει στη συνέχεια καλή νοητική ανάπτυξη.
• Έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Michigan επιβεβαιώνει την ύπαρξη ισχυρών δεσμών ανάμεσα στην πατρική διάθεση και στην πνευματική υγεία του παιδιού τους, υποστηρίζοντας ότι, το πώς αισθάνεται ο πατέρας νοητικά και ψυχικά έχει και το ανάλογο κόστος στο παιδί. Η συγκεκριμένη έρευνα εστίασε σε μπαμπάδες με ψυχολογικά προβλήματα και έντονο άγχος και παρατηρήθηκε αρνητική επίδραση στην ανάπτυξη των παιδιών στις κοινωνικές τους δεξιότητες και στη διάδραση με άλλα άτομα. Πιο συγκεκριμένα, στις γλωσσικές δεξιότητες και στις αντιληπτικές τους ικανότητες στα μικρά παιδιά ηλικίας 2-3 ετών, χωρίς να διορθώνει το «έλλειμμα» η μητρική θετική παρουσία στους πρώτους μήνες ζωής τους.

Όπως λοιπόν συνηθίζουμε να λέμε, το κάθε παιδί έχει δύο γονιούς που τους χρειάζεται δίπλα του. Και μάλιστα δύο γονείς που είναι καλά στην ψυχική τους υγεία ή φροντίζουν να είναι καλά, που είναι «εκεί» παρόντες για το μικρό τους, ασχολούνται μαζί του, και δεν είναι μόνο η μητρική φιγούρα σημαντική όπως μέχρι σήμερα πιστεύαμε. Φαίνεται πως και η πατρική φιγούρα έχει εξίσου σημαντικό και ενεργό ρόλο στην νοητική υγεία του παιδιού από τους πρώτους μήνες της ζωής του, είτε είναι αγόρι, είτε κορίτσι. Μάλιστα όταν ο μπαμπάς είναι ήρεμος και με λιγότερο άγχος, τόσο πιο θετική είναι και η επίδραση στο παιδί.

Αν λοιπόν είστε μπαμπάς και νιώθετε πως δεν χρειάζεται να ασχοληθείτε ιδιαίτερα με το μικρό σας ή νιώθετε την ψυχική σας υγεία ευάλωτη στην καθημερινότητα, μην ντραπείτε να ζητήσετε βοήθεια από ειδικό που θα σας βοηθήσει να αντιμετωπίσετε την πιο βαριά διάθεση που θα καθρεφτιστεί στο μικρό σας.
Ακόμα και ως μαμά, όταν βλέπετε πως ο πατέρας του παιδιού σας δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της καθημερινότητας και ψυχικά επίσης έχει αρνητική διάθεση, μην διστάσετε να σταθείτε δίπλα του, ρωτήστε τον πως νιώθει και μαζί πηγαίνετε στον ειδικό. Επίσης, μην είστε και εσείς σαν τις μαμάδες που θεωρούν πως το παιδί είναι αποκλειστικά δική τους υπόθεση και δεν αφήνουν χώρο στον μπαμπά να ασχοληθεί μαζί του!
Είναι χρέος και των δυο σας εφόσον αποφασίσατε να φέρετε παιδιά στον κόσμο να βάλετε πρώτο το δικό τους καλό, την δική τους υγεία –ψυχική και σωματική- τις δικές τους ανάγκες και πιο πίσω τις δικές σας!

Μαρίνα Μόσχα, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Αγωγής Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας
πηγή: Mothersblog.gr

newsbomb.gr