Πίστεψα ότι εγώ όλα τα μπορώ.

«Μια ζωή να είμαι εγώ ο δυνατός.

Να είμαι αυτός που δε θα σπάσει. Να έχω λύση για το κάθε πρόβλημα και μια απάντηση για όλα. Να στέκομαι χωρίς δείγμα αδυναμίας, δίπλα σε όποιον έχει ανάγκη και να είμαι διαθέσιμος όποτε μου ζητηθεί…»

Και περνούσε κάπως έτσι ο καιρός και εγώ όλο και πιο φορτωμένος ήμουνα, όλο και μπούκωνα, όλο και ένιωθα πιο εγκλωβισμένος.

Μέχρι που έσκασα. Έσπασα. Κατέρρευσα.

Και επειδή έσπασα, απογοητεύτηκα.

Απογοητεύτηκα, που δεν μπορούσα άλλο πια, να είμαι ο δυνατός.

Ξέρεις όμως. Ήμουν λάθος. Πολύ λάθος…

Γιατί πίστεψα ότι εγώ όλα τα μπορώ. Γιατί φόρτωσα τον εαυτό μου με φορτία που δεν μπορούσα να τα κουβαλήσω. Φορτία, που κανένας άνθρωπος μόνος του δεν μπορεί…

Ήμουν λάθος. Φέρθηκα εγωιστικά.

Και αντί να αφήσω και κάτι στο Θεό, αντί να ζητήσω βοήθεια, το έπαιξα εγώ Θεός και έφαγα τα μούτρα μου.

Μια ζωή να είμαι εγώ ο δυνατός…

Όχι.

Πλέον θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ και από κει και πέρα έχει ο Θεός…

Αυτό θα κάνω…

Εσύ;

 

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc. 

e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μετάγνωση: Από το «δεν μπορώ...» στο «πώς μπορώ...» - Metacognition: Σκέψου πώς σκέφτεσαι

 «Σκεφτείτε καθαρά για να γίνει απλό» 

Metacognition: How Thinking About Thinking Can Help Kids

 

     Πολύ συχνά τα παιδιά πελαγώνουν όταν έχουν να επιλύσουν ένα δύσκολο πρόβλημα στα μαθηματικά, να γράψουν μια ιστορία, να μάθουν το μάθημα της επόμενης μέρας. 

Εκφράσεις όπως 

«δεν μπορώ με τίποτα να το λύσω», 

«δεν ξέρω τι να γράψω» ή 

«είναι πολύ για να το μάθω;» 

είναι αρκετά συνηθισμένες όταν βρίσκονται μπροστά σε μαθησιακές προκλήσεις.

     Όταν τα παιδιά αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως αδύναμο ή ανίκανο να ανταπεξέλθει σε κάτι συγκεκριμένο, αναπτύσσουν μια σταθερή στάση απέναντι σε αυτό με αποτέλεσμα να αντιδρούν παθητικά μη μπορώντας να σκεφτούν πως μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση. 

Είναι δηλαδή σαν να προεξοφλούν την αδυναμία τους να διεκπεραιώσουν κάτι, πριν καν προσπαθήσουν.

Πώς μπορούν όμως τα παιδιά να μεταβούν από αυτή την αρνητική κατάσταση στη θετική προσέγγιση της μαθησιακής πρόκλησης;

      Αυτό που έχουν ανάγκη τα παιδιά, για να επιτύχουν όχι μόνο μέσα στο σχολείο αλλά και έξω από αυτό, είναι αυτό που ονομάζουν οι ειδικοί μετάγνωση.

Τι είναι η μετάγνωση και πώς επιτυγχάνεται;
     Η μετάγνωση έχει να κάνει με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε, θυμόμαστε, σκεφτόμαστε και πράττουμε. 

Είναι η επίγνωση που έχουμε για το πώς σκεφτόμαστε, για το τι ξέρουμε και τι όχι. Όταν αναλύουμε τη σκέψη μας, αποκτούμε εικόνα για τα συναισθήματά μας, τις ανάγκες μας και τη συμπεριφορά μας.
Είναι σαν να βρισκόμαστε σε έναν εσωτερικό διάλογο με τον εαυτό μας που μας επιτρέπει να μαθαίνουμε, να διαχειριζόμαστε και να προσαρμοζόμαστε στις νέες εμπειρίες. 

Η μεταγνωστική σκέψη μάς βοηθά να ξεπερνούμε καθημερινά εμπόδια και αυτός είναι ο λόγος που μπορεί να αποδειχθεί ένα ισχυρό εργαλείο για τα παιδιά!

Για παράδειγμα, ένας μαθητής που σκέφτεται πως δεν μπορεί να λύσει ένα μαθηματικό πρόβλημα, ακολουθώντας τη στρατηγική της μετάγνωσης θα πρέπει να αναρωτηθεί τι είναι αυτό που τον κάνει να το πιστεύει αυτό και στη συνέχεια να σκεφτεί τι μπορεί να κάνει για να αλλάξει αυτή την κατάσταση. 

«Τι είναι αυτό που με δυσκολεύει;» 

«Τι χρειάζεται να κάνω για να ξεπεράσω τη δυσκολία μου;».

Ένας μαθητής που δυσκολεύεται να γράψει μια έκθεση, το πιθανότερο είναι πως νιώθει απογοήτευση, νευρικότητα και άγχος όταν έρχεται η ώρα να αντιμετωπίσει τη δυσκολία του και σκέφτεται πως ενώ οι άλλοι απλά μπορούν, αυτός δεν είναι καλός στο γραπτό λόγο. 

Αν μάθει όμως να προβληματίζεται, να αναλύει και να εξετάζει την κατάσταση, μπορεί να σκεφτεί πιο παραγωγικά.

«Νιώθω έτσι όποτε έχω να γράψω ένα μεγάλο κείμενο. Αν το χωρίσω σε μικρά κομμάτια ίσως γίνει πιο εύκολο».

Με άλλα λόγια, η μεταγνωστική σκέψη βοηθάει τα παιδιά να σκέφτονται τον τρόπο που σκέφτονται και έτσι μαθαίνουν να διαχειρίζονται την απογοήτευσή τους βρίσκοντας έναν καλύτερο τρόπο να αντιμετωπίζουν προκλήσεις στο μέλλον!

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;
     Προκειμένου να ενισχυθεί η μετάγνωση, οι γονείς είναι σημαντικό να δίνουν στα παιδιά χώρο για σκέψη. Αυτό μπορούν να το επιτύχουν κάνοντας ερωτήσεις που σχετίζονται όχι μόνο με θέματα που αφορούν το σχολείο, αλλά και με θέματα καθημερινότητας.
Οι ερωτήσεις ανοιχτού τύπου όπως, 

«Μπορείς να μου πεις γιατί το πιστεύεις αυτό;» βοηθούν τα παιδιά να αντιληφθούν καλύτερα τη σκέψη τους. 

Ερωτήσεις που δίνουν χώρο στα παιδιά να σκεφτούν τη συμπεριφορά τους, πχ. 

«Γιατί πιστεύεις πως ένιωσες τόσο θυμό όταν έκλεισα την τηλεόραση;» και ερωτήσεις που εστιάζουν στη λύση π.χ. 

«Πώς θα το χειριζόσουν αυτό την επόμενη φορά;» επιτρέπουν μια καλύτερη αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων στο μέλλον.

Ερωτήσεις που εστιάζουν στη μαθησιακή διαδικασία 

«Πώς θα καταλάβεις πότε έχεις μάθει το μάθημα της Ιστορίας;» 

βελτιώνουν δεξιότητες και τον τρόπο που εργάζονται τα παιδιά προκειμένου να έχουν ένα σωστό αποτέλεσμα.

Ο στόχος της μεταγνωστικής σκέψης είναι να βοηθήσει τα παιδιά να διαχειρίζονται αρνητικά συναισθήματα και να βρίσκουν αποτελεσματικές λύσεις όταν έχουν να αντιμετωπίσουν κάτι που τους δυσκολεύει. Όσο πιο πολύ θα κατανοούν τη μαθησιακή διαδικασία που χρησιμοποιούν, τόσο πιο εύκολα θα αντιλαμβάνονται ποιες στρατηγικές μάθησης είναι αποτελεσματικές.

Ο Αμερικανός επιχειρηματίας της Apple, Steve Jobs, συνήθιζε να λέει «Σκεφτείτε καθαρά για να γίνει απλό», μια καθόλου τυχαία συμβουλή από κάποιον άνθρωπο που πέτυχε, διακρίθηκε και έφτασε στην κορυφή στον τομέα του!

Ελένη Σίγκου 
Parentshelp.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Αφού μπορώ εγώ…

-‘’Αφού μπορώ εγώ, εγώ που είδα τον κόσμο μου ολάκερο να καταρρέει, απόγευμα κάποιας Κυριακής, εγώ που ουρλιαχτά άκουγα, από το δίπλα το δωμάτιο καθώς το παιδί νανούριζα λέγοντας πως όλα καλά θα πάνε, εγώ που κουράγιο έδινα, και ας για μένα δεν το είχα, στο άλλο που για τις εξετάσεις διάβαζε, εγώ που ρίγος καμμιά φορά και σήμερα με πιάνει, καθώς από το νοσοκομείο εκείνο τυχαίνει να περνάω, εγώ που ακόμα στέκομαι, και ακόμα το παλεύω, τότε και συ να ξέρεις πως μπορείς. Τότε και εσύ οφείλεις να μην τα παρατήσεις…’’

-‘’Αφού μπορώ εγώ, εγώ που πατέρα θα ευχόμουνα να μην είχα γνωρίσει, εγώ που το άγγιγμα, το αθώο, για χρόνια δεν μπορούσα να γευτώ, εγώ που εμπιστοσύνη, μεγάλη πια, έπρεπε να μάθω, από την αρχή, να δείχνω στους ανθρώπους, που και όμως ακόμα όρθια στέκομαι, και σε χαλάσματα επάνω, κατάφερα και έχω ξαναχτίσει, τότε και συ να ξέρεις πως μπορείς. Τότε και εσύ οφείλεις να μην τα παρατήσεις…’’

-‘’Αφού μπορώ και εγώ, εγώ που χρόνια βρώμικη ένιωθα, χρόνια ένοχη που δεν είχα μιλήσει, για πράξεις, που κάποιος άλλος έτσι το αποφάσισε, εγώ που τα πιο απλά, τα καθημερινά τα πράγματα, βουνό τα έβλεπα μετά, εγώ όμως που ανάστημα στους φόβους όλους ύψωσα, και ακόμα το υψώνω, τότε και συ να ξέρεις πως μπορείς. Τότε και εσύ οφείλεις να μην τα παρατήσεις…’’.

Κάτω μην το βάλεις Άνθρωπε…

Να δεις και εσύ, που θα μπορέσεις…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc. 

 

e-psyxologos.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παιδιά που αργούν να μιλήσουν. Πώς μπορώ να τα βοηθήσω;

Κανένα άλλο ορόσημο ανάπτυξης, εκτός ίσως από τα πρώτα βήματα, δε δημιουργεί τέτοια γλυκιά αναμονή, όση οι πρώτες λέξεις του μωρού μας.

Κρεμόμαστε από τα χειλάκια του και περιμένουμε να μετατραπεί σε λέξη κάθε περίεργο σύμπλεγμα ήχων που εκστομίζει και κάθε λέξη σε πρόταση. Αυτό συμβαίνει πρώτα από όλα για να επιβεβαιώσουμε ότι το μικρό μας έχει μια φυσιολογική ανάπτυξη και έπειτα διότι θέλουμε πολύ να επικοινωνήσουμε λεκτικά μαζί του. Φυσικά, κάθε βρέφος έχει το δικό του ρυθμό, όμως υπάρχουν παιδιά που αργούν να μιλήσουν πέραν του αναμενόμενου. Ποια σημάδια πρέπει να μας κάνουν να ζητήσουμε τη βοήθεια ενός ειδικού;

• Το μωρό δεν “μπαμπαλίζει” μέχρι την ηλικία των 9 μηνών
• Περίπου ενός έτους, δεν είναι σε θέση να δείξει με χειρονομία προς ένα αντικείμενο που επιθυμεί
• Δε δείχνει να αιφνιδιάζεται με δυνατούς και απότομους θορύβους
• Δεν έχει πει την πρώτη του λέξη στην ηλικία των 16 μηνών
• Δε χρησιμοποιεί φράσεις δύο λέξεων στην ηλικία των 2 ετών
• Έχει συχνές και ακατανόητες εκρήξεις θυμού στην ηλικία των 3 ετών και δεν επιδίδεται σε συμβολικό παιχνίδι

Η βοήθεια των γονιών σε παιδιά που αργούν να μιλήσουν είναι καθοριστική και πολύτιμη. Μελέτες έχουν δείξει ότι τα παιδιά στα οποία οι γονείς μιλούν πολύ και τους διαβάζουν από μικρή ηλικία χτίζουν καλύτερες λεκτικές δεξιότητες από εκείνα που έχουν λιγότερα ερεθίσματα λόγου. Δείτε πώς μπορείτε να υποστηρίξετε τα παιδιά που αργούν να μιλήσουν:

• Μιλήστε, μιλήστε και… μιλήστε. Περιγράψτε του τι κάνετε στη διάρκεια της ημέρας. Για παράδειγμα, πείτε του «Τώρα πάμε για μπάνιο. Πώς είναι το νερό που τρέχει στην κοιλιά σου; Πρώτα θα σκουπιστούμε, θα ντυθούμε και μετά θα πάμε βόλτα». Πολύ σημαντικό είναι να του μιλάτε χρησιμοποιώντας τη γλώσσα των μεγάλων, να μην «μπεμπεδίζετε», δηλαδή. Μπορεί να το βρίσκετε χαριτωμένο, αλλά στην πραγματικότητα το μωρό μπερδεύεται.
• Διαβάστε, διαβάστε και… διαβάστε. Δεν είναι ποτέ πολύ νωρίς να αρχίσετε να διαβάζετε στο παιδί σας, ειδικά από τη στιγμή που έρευνες ισχυρίζονται πως ο χρόνος που περνάτε μαζί του διαβάζοντας είναι αυτός που θα καθορίσει και τη μετέπειτα πορεία του ως… αναγνώστη. Ξεκινήστε με απλά εικονογραφημένα βιβλία. Μια καλή ιδέα είναι τα εικονογραφημένα λεξικά, με τη βοήθεια των οποίων  το μωρό μπορεί να συνδέσει αντικείμενα με λέξεις. Φυσικά, τα μωρά λατρεύουν και τα παραμύθια και ειδικά όταν τους τα διαβάζει το αγαπημένο τους πρόσωπο!
• Ακούστε μουσική μαζί. Ο ρυθμός και η ομοιοκαταληξία των τραγουδιών βοηθάει ιδιαίτερα στην ανάπτυξη του λόγου και καλλιεργεί τη φαντασία των μικρών παιδιών.
• Βάλτε το στο κέντρο του ενδιαφέροντος. Κοινώς, μπείτε στον δικό του κόσμο. Αν για παράδειγμα δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση σε ένα παραμύθι, διαβάστε του αυτό. Αν του αρέσει το διάστημα, δείξτε του εικόνες και μιλήστε του. Απαντήστε στα… μπαμπαλίσματά του, κάντε του ερωτήσεις και αλληλεπιδράστε. Μια καλή ιδέα είναι επίσης να ηχογραφήσετε τα λογάκια του ώστε να τα ακούει.
• Πείτε όχι σε τηλεόραση και οθόνες. Υπενθυμίζουμε ότι η Αμερικάνικη Παιδιατρική Εταιρεία απαγορεύει εντελώς τη χρήση οθονών σε παιδιά κάτω των 2 ετών. Η τηλεόραση σε αυτή την ηλικία δεν είναι εποικοδομητική σε καμία περίπτωση, καθώς δεν αφήνει τα μωρά να αλληλεπιδράσουν και να εκφραστούν.
• Βεβαιωθείτε ότι η ακοή του παιδιού σας είναι ανεμπόδιστη. Προληπτικά, ακολουθήστε κατά γράμμα τις οδηγίες του γιατρού σας για τη θεραπεία της ωτίτιδας που μπορεί να ταλαιπωρεί το μικρό σας. Τηρήστε ευλαβικά την προτεινόμενη δοσολογία της αντιβίωσης και επισκεφθείτε τον γιατρό σας για να βεβαιωθείτε ότι η ίωση θεραπεύτηκε πλήρως.
• Κάντε πολλές βόλτες. Στον ζωολογικό κήπο, στο ενυδρείο, σε ένα μουσείο, ακόμη και στη λαϊκή αγορά. Το μωράκι σας θα ενθουσιαστεί από τις εικόνες και θα θέλει να μάθει πράγματα για όλα όσα έχει δει.

Κυρίως όμως, κάντε υπομονή, ακολουθήστε τον ρυθμό του παιδιού σας και ενθαρρύνετε όλες τις μικρές και μεγάλες προσπάθειες να επικοινωνήσει μαζί σας.

talcmag.gr

Πώς μπορώ να βοηθήσω το ντροπαλό παιδί μου να κοινωνικοποιηθεί;

Μήπως το νήπιό σας δυσκολεύεται λίγο με τις κοινωνικές επαφές; 

Δεν είναι καθόλου σπάνιο ένα νήπιο να είναι κάπως πιο ντροπαλό από τους συνομήλικούς του. Για την ακρίβεια, είναι πολύ συνηθισμένο και απολύτως φυσιολογικό. Τα νήπια δεν έχουν προλάβει ακόμη να αναπτύξουν τις κοινωνικές δεξιότητές τους – και, φυσικά, δεν έχουν αναπτύξει ακόμη μηχανισμούς μέσω των οποίων να μπορούν να κρύψουν την αμηχανία τους.

Για τα περισσότερα πιτσιρίκια δεν πρόκειται παρά για μια παροδική φάση, από την οποία θα βγουν μεγαλώνοντας. Περίπου ένα στα πέντε θα παραμείνει εσωστρεφές – όμως ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, αυτό δεν σημαίνει ότι θα συνεχίσει να κρύβεται πίσω από τα πόδια σας και να μην λέει το όνομά του μέχρι να γίνει 30 ετών. Πάντως, είτε η συμπεριφορά του οφείλεται στο στάδιο ανάπτυξης στο οποίο βρίσκεται, είτε είναι κομμάτι του χαρακτήρα του, υπάρχουν τρόποι να το βοηθήσετε να απολαύσει περισσότερο τις κοινωνικές επαφές του. 

 

Τι μπορείτε να κάνετε για να το βοηθήσετε

Μην βάζετε ταμπέλες

Μην ξαναπείτε ποτέ μπροστά του ότι είναι «ντροπαλό». Τα παιδιά είναι εξαιρετικά εύπλαστα και πολύ συχνά εσωτερικεύουν τους χαρακτηρισμούς που τους αποδίδουμε. Έτσι, είναι πιθανό να αναγνωρίσει το συγκεκριμένο επίθετο ως κομμάτι της ταυτότητάς του και να μην καταφέρει να το ξεπεράσει. Επιπλέον, αν είναι λίγο… πονηρό, δεν αποκλείεται να αρχίσει να το χρησιμοποιεί ως δικαιολογία.
 

Μην δείχνετε δυσαρέσκεια

Αν αντιμετωπίσετε την εσωστρέφειά του ως ελάττωμα, το πιθανότερο είναι να το κάνετε να κλειστεί ακόμη περισσότερο στον εαυτό του. Ουσιαστικά, μέσα στα ήδη υπάρχοντα άγχη του, θα προσθέσετε ένα ακόμη χειρότερο: Ότι δεν είναι αρκετά καλό για εσάς. Αντίστοιχα, αποφύγετε τις συγκρίσεις του με άλλα, πιο εξωστρεφή πιτσιρίκια.
 

Κάντε το σωστό προξενιό

Ένας ήπιος τρόπος να το βοηθήσετε να κοινωνικοποιηθεί, είναι κανονίζοντας ραντεβού για παιχνίδι με ένα ή δύο άλλα παιδάκια. Φροντίστε οι… υποψήφιοι φίλοι του να μην είναι υπερβολικά φωνακλάδες ή επιθετικοί. Αν η πρώτη απόπειρα δεν πετύχει, μην το βάλετε κάτω. Μια από τις παραμέτρους με τις οποίες αξίζει να πειραματιστείτε είναι η ηλικία. Κάποια ντροπαλά νήπια λειτουργούν καλύτερα όταν παίζουν με λίγο μικρότερα παιδάκια, καθώς δεν αισθάνονται να απειλούνται. Αντιθέτως, ορισμένα άλλα προτιμούν τους λίγο μεγαλύτερους φίλους, επειδή σε αυτή την περίπτωση αρκεί να ακολουθήσουν το παράδειγμα ή τις οδηγίες τους.
 

Εξασκηθείτε μαζί 
Δημιουργήστε σενάρια και ζητήστε του να βρει τις κατάλληλες λύσεις. Για παράδειγμα, ενώ παίζετε με τις κούκλες ή τις φιγούρες του, πείτε του ότι το ένα παιχνίδι θα ήθελε να παίξει με τα υπόλοιπα, όμως δεν ξέρει πώς να τους το πει. Έπειτα, ρωτήστε το τι θα μπορούσε να κάνει για να πετύχει τον στόχο του.
 

Προετοιμάστε το κατάλληλα

Μην το εντάσσετε σε πολυσύχναστα μέρη χωρίς να το προειδοποιείτε. Περιγράψτε του τι πρόκειται να συναντήσει στην περίσταση στην οποία πηγαίνετε. Φυσικά, φροντίστε να του μεταδώσετε ενθουσιασμό για όλα τα υπέροχα πράγματα που θα κάνετε εκεί. Όμως προσοχή: Μην το παρακάνετε με τις πληροφορίες που θα μοιραστείτε, καθώς ενδέχεται να το αγχώσετε ακόμη περισσότερο. 
 

Πηγαίνετε πρώτοι

Μήπως έχετε την τάση να κάνετε… είσοδο; Όταν φτάνετε σε ένα πάρτι ή μια εκδήλωση μετά την ώρα έναρξης, το μικρό σας αντικρίζει ένα μεγάλο – και κατά τη γνώμη του απειλητικό – πλήθος. Αντιθέτως, αν είστε εκεί από νωρίς, όχι μόνο δεν θα βρείτε μπροστά σας αμέτρητα άλλα πιτσιρίκια, αλλά θα του δώσετε και την ευκαιρία να εξοικειωθεί με τον χώρο. Έτσι, όταν φτάσουν και οι υπόλοιποι είναι πιο πιθανό να διατηρήσει την ψυχραιμία του. 
 

Σπάστε τον πάγο

Βλέπετε ότι θέλει να πάει να παίξει με τα υπόλοιπα πιτσιρίκια αλλά διστάζει; Αναλάβετε εσείς την πρώτη κίνηση εκ μέρους του. Ίσως αρκεί να του δείξετε πώς να το κάνει, για παράδειγμα λέγοντάς του να δείξει στα άλλα παιδάκια το παιχνίδι του. Αν εξακολουθεί να δυσκολεύεται, πηγαίνετε μαζί του μπροστά τους και μιλήστε εσείς στα υπόλοιπα παιδιά. Μόλις δείτε ότι έχει χαλαρώσει, αποσυρθείτε και αφήστε το να ενσωματωθεί στην ομάδα. 
 

Υπάρχει περίπτωση να είναι ανησυχητικό;

Αν το μικρούλι σας έχει ξεπεράσει την ηλικία των τριών ετών και η ντροπή δημιουργεί προβλήματα στην καθημερινότητά του, καλό είναι να ζητήσετε τη γνώμη της παιδιάτρου. Ανησυχητικές ενδείξεις είναι το να μισεί τα πάρτι και τα ραντεβού για παιχνίδι, να μην απομακρύνεται ποτέ από δίπλα σας όταν πηγαίνετε στην παιδική χαρά και να μην συμμετέχει σε ομαδικές δραστηριότητες στον παιδικό σταθμό. 
 
imommy.gr

«Μαθαίνω στο παιδί μου όσα μπορώ κι εκείνο μου μαθαίνει να χαίρομαι τη ζωή»

Κάθε γονιός, όταν το παιδί του έρχεται στον κόσμο, ευελπιστεί να γίνει ο καλύτερος δάσκαλος για ‘κείνο, ο μέντορας και οδηγός του στα δαιδαλώδη μονοπάτια της ζωής. Καμιά φορά, όμως, τα παιδιά με το καθαρό τους βλέμμα και τον αυθορμητισμό τους, καταφέρνουν ν’ αντιστρέψουν τους ρόλους και να μας βάλουν στη θέση του μαθητή. 

Βρισκόμαστε, τότε, έκπληκτοι, να μαθαίνουμε εμείς από ’κείνα και να βλέπουμε στα λόγια και τις πράξεις τους την απλότητα και την αλήθεια που αναζητούμε σε λόγια φιλοσόφων και στοχαστών. Αυτή η μητέρα, απαριθμεί όσα θα ήθελε να μάθει στον γιο της για τη ζωή και διαπιστώνει πως, το πιο σημαντικό, εκείνος το γνωρίζει ήδη...

«Υπάρχουν τόσα πολλά που θέλω να μάθω στον γιο μου:
να στέκεται πάντα αγέρωχος σαν τα δέντρα, να είναι ειλικρινής και αυθεντικός, να σέβεται τις γυναίκες και να βλέπει τους πάντες ως ίσους, να είναι ευγενικός, καλόψυχος, να κατανοεί τον τρόπο που λειτουργεί η φύση, να συγχωρεί και να συμπονεί, να εξερευνά οτιδήποτε του κινεί το ενδιαφέρον και να μαθαίνει συνεχώς καινούργια πράγματα σαν να ήταν η πρώτη του μέρα στον κόσμο!

Να είναι πρακτικός όταν χρειάζεται, αλλά να μην αγχώνεται για τα “υλικά” και οτιδήποτε διορθώνεται, να είναι ταπεινός και προσιτός, να αγαπά την οικογένεια και τους φίλους του και να μην θεωρεί τους ανθρώπους δεδομένους.

Θέλω να του μάθω να έχει στόχους και να μην τα παρατά ποτέ του, να αναζητά τη συντροφικότητα και να μην χολοσκάει για τις εφήμερες απολαύσεις, να γελάει συχνά, αλλά να γελάει και με τον εαυτό του.

Να μην μιλάει αν δεν έχει κάτι να πει, να βρίσκει χρόνο να ηρεμεί και να καθαρίζει το μυαλό και την καρδιά του, να ξέρει πως να φροντίσει τον εαυτό του – τι να τρώει και πως να ντύνεται. Να χορεύει, να κολυμπάει και να τρέχει, να απολαμβάνει μια απλή βόλτα στην πόλη και την εξοχή, να μη δίνει σημασία στα κακόβουλα σχόλια και να βασίζεται πάντα στις δυνάμεις του.

Να αγαπά τη μουσική, τα βιβλία και τις τέχνες, να μαθαίνει απ’ τα λάθη του και να μην πτοείται από την τοξικότητα που συναντά γύρω του, να μένει αισιόδοξος και έτοιμος να παλεύει για το καλύτερο.

Θέλω να ξέρει πως η λογική εξηγεί τον κόσμο μέχρι ενός σημείου κι από εκεί και πέρα πρέπει να εμπιστεύεται την καρδιά και το ένστικτό του. Πως οι γνώσεις δεν είναι για να τις συλλέγουμε, αλλά για να τις εφαρμόζουμε και τα δικαιώματά μας δεν είναι δεδομένα, αλλά κάτι για το οποίο οφείλουμε να παλεύουμε καθημερινά...

Όλα αυτά είναι πράγματα που σκεφτόμουν πριν γεννηθεί, τα σχέδια που έκανα στο μυαλό μου για το πως θα του εξασφαλίσω τη δυνατότητα να έχει μια γεμάτη, ανταποδοτική ζωή.

Το μόνο που δεν λογάριασα τότε ήταν πόσα θα μου μάθαινε εκείνος κι ας είναι απλώς ένα παιδί.
Ο γιος μου, λοιπόν, αυτός ο εννιάχρονος “γκουρού”, μου μαθαίνει να χαίρομαι τη ζωή και να το κάνω με πείσμα. Να μη φοβάμαι να δω ένα πιάτο λινγκουίνι καρμπονάρα ως το καλύτερο πράγμα που μου έχει τύχει ποτέ – μέχρι το επόμενο! Να είμαι στο Παρίσι κι αντί να περιμένω στην ουρά για το Λούβρο, να γυρίζω όλη την πόλη για να βρω ένα κρουασάν σαν εκείνο που έφαγα χτες.

Μου μαθαίνει ν’ αφήνω το μυαλό μου ελεύθερο κι αντί να ρωτάω τον πατέρα του “τι έγινε σήμερα στη δουλειά”, εγώ να του ζητώ να μου πει “πως θα δραπέτευε απ’ το σπίτι μας, αν ήταν ένα κομμάτι ζαμπόν χωρίς πόδια και χέρια και με την γάτα να ξερογλείφεται δίπλα στην πόρτα του ψυγείου.” Όπως κάνει κι εκείνος με μας.

Να μη σκάω για το τι μέρα είναι, παρά μόνο για το πότε θα έρθει η αγαπημένη μου στιγμή μέσα στη μέρα – π.χ. το γεύμα με όλη την οικογένεια, το αγαπημένο μου τηλεπαιχνίδι ή, απλώς, το εικοσάλεπτο που ο ήλιος πέφτει πάνω στον καναπέ και τον ζεσταίνει.

Οι μεγάλοι στοχαστές έχουν χαρακτηρίσει το να απολαμβάνει κανείς τέτοιες φαινομενικά ασήμαντες στιγμές ως τη δημιουργία ενός είδους αποθεματικού χαράς που θ’ αντισταθμίσει μελλοντικές πίκρες. Ο μικρός μου γιος δεν χρειάστηκε να το σκεφτεί καν, το εφαρμόζει απευθείας και μου δείχνει, θαρρείς, το κόλπο για να το κάνω κι εγώ.

Αλήθεια το λέω! Ανάμεσα σ’ όλα τα προηγούμενα, ήθελα να μάθω στον γιο μου ότι, πέρα από εκείνα που θεωρούμε και είναι πάρα πολύ σοβαρά και πολύπλοκα, η ζωή μας απαρτίζεται από ένα σωρό απλά, μα πανέμορφα πράγματα. Ένα ολόγιομο φεγγάρι, μια χνουδωτή καταπράσινη κάμπια, ένα σκυλί που του τρέχουν τα σάλια από χαρά, το άρωμα του γιασεμιού, ένα ολόφρεσκο αφράτο κέικ σοκολάτα, μια σειρά από ασήμαντες κλωστές που κάνουν το νήμα της ζωής μας πιο μεταξένιο και πιο δυνατό.

Ε, λοιπόν, αυτό ακριβώς είναι που ξέρει από μόνος του και αυτό είναι που μου μαθαίνει και μένα!»

από Λίνα Σερέτη 
mama365.gr